Part II 
Ziemia obiecana. Promised land. Go West, Der Steppenwolf czyli koty i wilkołaki.

Znalazłem blanta na przystanku bambusowym
Ale moja zapalniczka ledwie dycha
włóczę się tak długo, że już nie pamiętam
gdzie jest mój dom i z kim ostatnio spałem

Oto piosenka wesołego bumelanta
Oto piosenka wesołego punka
Oto piosenka, którą napisałem
Oto piosenka, którą zaśpiewałem

Jest tak zimno, że nigdy nie zdejmuje kurtki
strasznie śmierdzę bo nie mamy na squacie wody
Moje życie to kryzys ale obcy mi jest strach-krach
Bo już za dwa miesiące będę na barbituranowych wyspach 

Oto piosenka wesołego bumelanta...

- stara piosenka punkowa

Wielki, nieustający odlot drogi. Nigdy przez Rotundę. Tam zaczyna się koniec świata i lepka  mgła zasłania horyzont, cały świat pokryty jest tym białym, lepkim gównem, które przylepia się do spodni, koszuli, butów i czyni niezdolnym do dalszego przemieszczania się.  Lepiej już z powrotem. Z prawej strony autostrady na lewą stronę i na prawą  i na lewą znów, puste parkingi nostalgii, struktury bez znaczącej funkcji, dwadzieścia kilometrów na wschód, piętnaście na zachód. Wreszcie z buta dalej na południe, razem z hordą młodych zdesperowanych wilków, ścigających słońce, próbując  odymić ul i ukraść miód, mimo wyraźnej apifobii. Kiedy tylko przekroczyłem umowną granicę, owionął mnie jakiś inny zapach, nowy, nie znałem go wcześniej. 
Od dawna podejrzewałem, że terytoria, regiony a nawet niektóre miasta, mają swój niepowtarzalny aromat. Myśl o niespełnionej miłości, poczucie przynależności do miejsca, pasje, występki, orgazmy, zanik mięśni, bębnienie palcami o stół, kraty więzienne, pachnące jak żabia orgia spluwaczki, zapomniane kłamstwa, nieśmiałe uśmiechy, niedojedzone śniadanie, wszystkie akty, miejsca i stany mieszkańców, wydalane z oddechem, potem spojrzeniem, nasączonym emocjami mieszają się z wonią mokrych łąk i lasów, ciastek na stacji benzynowej i czarnych spalin. Przespałem się na spulchnionej ziemi czując drobne robactwo pełzące po moich dłoniach. 
Następna stacja, następna kawa, na krawężniku siedział brodaty olbrzym w białej koszulce i palił biełomora.  
''Hej! Ty tu dlaczego, kto widział tak włóczyć się po świecie?'' zapytałem. 
''Wypadkową stanu nienasycenia! Jestem pasażerem. Tysiące kilometrów, ocean od domu i jeszcze mi mało, czaisz?'' Splunął biełomorem na chodnik i uśmiechnął się. ''No raczej'' ''A to jest Lisica'' – przedstawił rudą dziewczyną w niebieskich martensach i przepaską na oku'' , która wyłoniła z miejsca poza moją percepcją. 
Zabraliśmy się w trójkę z parą Cisalpińczyków w czterokołowej maszynie, na betonowej pięciolini pędziącej pod oponami, świat zredukowany do szarości, zieleni i błękitu, czasem biel, deszcz, chłód.  Ależ oni pędzili. 
''Przywiązali mnie niewinnego nieboraka do siedzenia i druga policjantka okrakiem usadziła się na moich kolanach tłustumi udami a zawsze podniecały mnie te ich opięte mundurki... Teraz to już nie te czasy, teraz w moim kraju wyglądają jak pancerniki i noszą karabiny maszynowe... metodycznie prała po pysku. Zanim wybiła mi jednyki, powiedziałem jej: dawaj dalej, wiem że to lubisz... Mieliśmy tam tak piękne bitwy z policją, że nawet kręcili o tym filmy!''
'' Hey? Czy ty nie chciałeś czasem wysiąść przed tym zjazdem?'' zapytał kierowca.
''Chciałem, ale zmieniłem zdanie. Teoretycznie szesnaście godzin temu zacząłem robotę przy zbiorach winogron, więc teraz wszystko mi jedno. A jeszcze tak ich zapewniałem, że zdążę na czas''
Dostaliśmy mandat za jazdę dwieście na godzinę. Następna stacja, następna kawa. Nozdrza mam pełne drobin świata. Nieopodal kamienia milowego słyszę duchy szlachetnych pielgrzymów. Pytają czy przestrzegam postu.
''Praworządnie. Trzeci dzień tylko kawa, papierosy i tymczasowa utrata poczytalności''
Piere i Lucy jechali do Republiki Katalońskiej więc było mi po drodze. Kiedy śpiewali  śmiejąc się głośno, w powietrzu czuć było miłość. 
''Piere? Wygląda, że prowadzisz alternatywny tryb życia, punk aint dead i inne. Nie przeszkadza Ci, że zarabiasz zamalowując grafiti?''
''Ja zamalowuje a moi kolesie mogą namalować coś nowego''
Na wysokości Cassave można zjechać z autostrady. Wtedy świat nabiera prawdziwości. Dobra rada: jeśli się nie śpieszysz, wal podrzędnymi drogami. Bliżej tam tam do człowieka. Teraz na wschód, drogą dobrze znaną. Wody rzeki płyną leniwie, przewoźnik przyjmuje tylko monety. Jeśli chcesz zapłacić kartą jesteś udupiony i skazany na szukanie bankomatu w Limbo. W Limbo nie ma bankomatu. 

	Więc wróciłem tam gdzie kiedy przed rozciąga się zapierający dech w piersiach widok okolicznych gór, skalnych ścian spowitych w białych obłokach, sennych miasteczek i wiosek w dolinach i wiesz, że jesteś we właściwym miejscu, we właściwym czasie i czujesz jak góry wżynają się w serce. Powoli, powoli dokulałem się w te śpiące doliny, małe miasteczka, które przycupnęły u podnóża wysokich szczytów. Tak wyobrażam sobie miejsce do którego człowiek trafia po śmierci. 
Miasto Śmierci. Stare jak świat. Wąskie uliczki przemykają pomiędzy kamienicami w pastelowych kolorach. Tu wieczorami koty jeżdżą windą. Miateczko w nocy jest praktycznie puste i ciche. Przechadzać się mogę ulicami, które pokryte są kurzem czasu, a jednak jasne i ciepłe. 

	Wróciłem do nocnej kawiarnii, prowadzonej przez starą Czarnorusinkę o ciepłym sercu i ciemnych sekretach. Przyjechała tutaj po wybuchu meteorytu w Białobylu, przyjmując schronienie w Mieście Śmierci, otworzyła biznes w dniu kiedy jej kraj zniknął z map. 
Ciągle w półśnie, oczy przymrużone, oddech spokojny, pozycja lotosu, brodaty jogin zawiesił wzrok na czubkach skał wieńczących górę. Jego umysł był przejrzysty, nieporuszony. Le mucche muggivano wesoło na pastwiskach, metalowe dzwonki na ich szyjach ofiarowywały czysty dźwięk.  Wtem na rozległą polanę poniżej masywu wkroczył stary wilk. Jego szczęki połyskiwały kropelkami krwi, oczy powoli zachodziły bielem, jego zlepione futro, podnoszące się na bokach kiedy ciężko dyszał, było domem drobnych insektów i pasożytów. Stawiał ostrożnie łapy, nozdrzami chciwie poszukiwał tropów. Skrzyżowali z joginem spojrzenia i trwali tak w bezruchu przez długi czas.
Tu w Ziemi Obiecanej naród zaskarbił sobie łaskę Bogów dekapitując króla. Wielcy tego świata winni czuć na karku nieustanny cień katowskiego topora. 
Wilk wycofał się rakiem w cień lasu a ja zamówiłem piwo. Z materii spojonej naszą zbiorową pamięcią ściany, książki, setki książek. gabloty z historią i geologią regionu, popołudniowe kawy i wieczorne, nieoczekiwane La Svolta, pastelowe ptaszki na suficie, czerwone obrusy, rozgwieżdżone kapelusze, stare mapy i pocztówki, ciastka i omlet, kolekcje starych czajników.  

	Nocne historie Miasta Śmierci. Tu przecinają się szlaki naszego bractwa. Stań na rynku, zamknij oczy i rzuć kamieniem a z pewnością trafisz jakiegoś nomadę. Wrzucam plecak pod stolik  Perłoskóra topielica kołysze się przy barze, uśmiech nie schodzi z jej twarzy. Popijając herbatę z róży zapomnienia, dwu łazików siedzi w kącie. Kręcą węża i wymieniają historie. Dowiaduję się że  dalsza droga na wschód zniknęła w głębi skalnego osuwiska. Moją ciekawość złapał Izydor z Sao. Pomarańczowe spodnie, wysokie oficerki, marynarka w kratę, szalik.  
Oczy wytrzeszcza w twórczych konwulsjach, światło świec skrzy się na srebrze instrumentu, jak pajęcze odnuża przędą sieć dźwięku jego brązowe palce, przytupuje tymi swoimi oficerkami, Topielica akompaniuje mu na pianinie, stary anarchista, który stracił wiarę w rewolucje, na gitarze. Izydor ruchami bioder opowiada o historii najstarszego kontynentu, o poczęciu i narodzinach, słodkim dzieciństwie, utracie niewinności, poszukiwaniach nadzieji, odkrywaniu nowych lądów zmysłowości...  Bo przecież wszystko co się liczy to ta noc, teraz pora na flamenco- dłonie pięknej nieznajomej klaszczą, jej czarna suknia wiruje w koło.
Szorując palacami po dnie portfela zamawiam kolejne piwo, dziki gon pędzi przez niebo,  znajome latynoskie melodie przeszywają mnie bólem nagłych retrospekcji... bo przecież wróciłem. 
Bliżej do Katuszy Myślę że dzisiaj minęliśmy się o jakieś 50 kilometrów.  Zabawne jest jak zbliżamy się do siebie i oddalamy. Myślę, że tak będzie. Tu i tam odkrywać będę jej ślady, zapach jej świętej Cipki w jakiejś zapyziałej osadzie w górach i upajać się nim będę do nieprzytomności, bo przecież cóż innego ma jakiekolwiek znaczenie? 

Jestem zatem we właściwym miejscu. Kiedy zatem nadejdzie właściwy czas? Na to trzeba poczekać. Włóczyć się bez celu, albo siedzieć nieruchomo na progu jasnej, cichej uliczki, zgubić się, znaleźć, zgubić znów, znaleźć odpowiednią bramę. Pozbyć się przeszłości, przyszłości i oczekiwań. Złożyć w ofierze to, co nie będzie już dłużej potrzebne. 
Wyniosłem się do leśnej głuszy za miastem, za średniowieczną wieżą. Trawa na polanie barwiła spodnie na zielono, kiedy będę klęczałem i modliłem się w intencji głodnego pająka. Śmietnik za supermarketem obrodził późnego lata. Piję różowe wino i jem bagietkę z niebieskim serem, suszonymi pomidorami i anchovis. Leniwie wpatruję się w płomienie ogniska. 
Czasem tak widzę przyszłość ludzkości, jak na początku było, narreacja w mojej głowie znajduje chwilę wytchnienia, kiedy do przetrwania potrzebne są jedynie stopy, dłonie, nieco rozumu i ogień. 
Nocne niebo lśni plemionami gwiazd, droga mleczna jest tej nocy niezwykle jasna. Kocham gwiazdy. Gwiazdy kochają mnie. Zawsze kochały, wcześniej jednak nie chciały tego wyznać. 
''Kochaj się z nami'' – szepczą. 

Siedzę w jedynej kawiarni w niedużej wiosce na wschód od Ville de la Mort, piję kawę, na niewiele więcej mnie stać i bawię się z kotem. Jego antyczne oblicze miało kolor błękitu, stał ze skrzyżowanymi ramionami, delikatnie kołysząc głową. 
Przygotowywał się do podróży w kosmos, by po tysiącu lat snów z syntezatora odkryć nowe planety i nowe dragi.  
''Co ty tutaj robisz'' zapytał i pogładził się po wąsie. 
''Królowa Katusza poradziła mi tutaj wrócić''
''Ale jak to się stało, że spotkałeś Królową?
''Zew włóczęgi którego posłuchałem kiedy już nic innego nie pozostało. Było tak... Miałem robotę w górach Żalu, kobietę, pokój na strychu, świnty spokój. Zapowiadało się dobrze, tz myślałem sobie. Zostanę tutaj, czego więcej mi trzeba, pracę lubię, jestem blisko natury i miłości. Czego mi więcej trzeba? Najpierw przyszły powodzie. Zalało nam całą piwnicę, trzeba było sprowadzać pompę z Czarnorusi rypać przy niej przez kilka ładnych dni, ale poradziliśmy sobie. W górach żalu trzeba sobie umieć radzic. W kasie było zwykle pusto, nikt nawet nie pisnął o wypłacie bo trzeba było płacić rachunki. Do tego jeden z pracowników nagminnie podbierał nadwyżki- odkryli to znacznie później. Na koniec przyszedł Ludowy Urząd do Spraw turystyki i nakazał zamknąć obiekt, po czy szybciutko wynajął go naszej konkurencji.''
''To po coś jechał w Góry Żalu?'' nie dawał za wygraną kot.
-To proste. Działo się to w mieście stołecznym. Stałem sobie na Św. Łazarza, patrzę, Żenia! Diablo długo go nie widziałem, a ten pięknodupy młodzieniec przynosi szczęście! Poszliśmy na jednego, wyszliśmy nad ranem ledwo stojąc na nogach. ''Wiesz co?'' powiedziałem mu ''jadę z tobą''. ''A nie idziesz ty nicponiu, przypadkiem jutro do roboty?'' ''Właśnie, że nie idę! Zwalniam się!'' I pojechaliśmy razem.''
''Jak to się stało, że spotkałeś Żenię?''
''Jak? Nie wiem, jaki jest powód że dwóch ludzi spotyka się gdzieś na drodze życia? Zapisane w dharmie? Mają sobie coś do zaoferowaia? Nauczenia? Może to ślepy przypadek? Hej, w zasadzie wszystkiemu winne uderzenie meteorytu w Białobylu! 
Gdyby nie Białobyl to rodzice Żeni nie przyjechali by z Huculszczyzny do Republiki Sławkowskiej a ja nie poznał bym go w obozie punkowym i pamiętnej nocy nie pojechał w Góry Żalu. Gdybym tam nie pojechał, wszystko mogło potoczyć się inaczej? Nie pojechał bym na zachód, to i nie pojechał bym na południe... Nie pojechał bym na południe, nie wrócił bym tutaj...''
''Więc jeszcze raz, co ty tutaj robisz?'' zaytał kot i zmróżył oczy w nieodgadnionej ekspresji. 
Co ja tu robię? Dlaczego ja się tutaj znalazłem? Przyjechałem tutaj wiedziony czymś o czym istnieniu jeszcze nie wiem? Najwyraźniej czegoś szukam.  
Pogoda idealna. Wąskie uliczki, jasne kamienne domy, błękitne, odrapane okiennice, kute balkony. Na parapetach przyprawy i zioła, wilkołak w stroju klauna sprzedaje dzieciom orzeszki i pieczonego bakłażana. Wiatr przewraca kartki mojej książki. Czy są jakieś inne powody?
Jest szansa że w okolicy są starzy towarzysze. Jak mam się z nimi skontaktować? Jak ich odnaleźć? Pora użyć specyficznych połączeń, wysłać wiadomości niewidzialną pocztą. Wiem że coś czeka na mnie za rogiem. Trzeba mi będzie jechać głębiej w góry. 
Wszystko co ma się wydarzyć nadejdzie wcześniej czy później. Tam i tu jadę czy idę, poruszam się bez oczywistego planu, gdzieś daleko, czasem blisko, zobaczyć czy jest tam coś co znam. 
''Przyczyną wszystkiego są amiokwasy, które przyleciały na plenetę na odłamkach skalnych. Czekaj przy moim zaułku, kiedy słońce topi tarczę zegara. Weź pomarańcze'' radzi kot.

Wysoki południowiec szczerzy pożółkłe zęby. Siedzi w kucki, opierając się plecami o ścianę. Światło słońca pada prosto na zroszony kropelkami potu zegar, wytatuoway na jego gładkiej czaszce. 
Ma w sobie drapieżną androgeniczność, smukłe palce, pełne wargi, specyficzny rodzaj posępności serca. 
''Na północ'' wyjaśnia '' tam pędziemy nasze stada. Wy tutaj siedzicie jak na stosie ociekających krwią i tłuszczem kosztowności, cierpliwie rabowanych nam przez wieki.'' 
''Ja do tego rabunku ręki nie przyłożyłem'' usprawiedliwiam się. 
''Nie przyłożyłeś, ale korzystasz''
''Z tym nie sposób się nie zgodzić''
''Starczy dla nas wszystkich. Widzisz?'' Podaje mi trzy dorodne pomarańcze.
''Dziękuję'' Wymieniłem z nim jeszcze szczyptę tytoniu na lepki kawałek haszu, pożegnaliśmy się i odszedł w głąb uliczki. Każda z dziewięciu szyb w najbliższym oknie ma inny kolor. Każda była pękięta.  Kot namalowany na drzwiach bezwstydnie prezentuje światu swój czarny, pachnący bazylią, odbyt. 

Więc siedzę i czekam bo wymyśliłem sobie, że tutaj ich spotkam. Niezbyt to normalne. Może wcale ich tutaj nie ma? Może wyjechali na zachód?
''Przydał by ci się scenariusz, głupku!'' -śmieje się kot.
''Robisz ze mnie jeszcze większego wariata niż jestem, ale jak dla mnie, mam dobrze.'' 
Wiedziałem że mają odpowiedź na moje pytanie, pytanie którego jeszcze nie zadałem. Czasem odbija mi bez towarzystwa. W towarzystwie w sumie też. Oni byli jak ja. Najbardziej niezorganizowani. Niepokornością Święta Biedota. Byli tymi, którzy zostali wygnani z plemienia i na pustkowiach odnaleźli starych Bogów, odrzuconych jak oni.  Złodzieje marzeń. Wizje przychodzą i odchodzą.
Numery. Wszystko starannie ponumerowane. Forpoczta despotycznej kontroli.  Adresy numeryczne wprowadził Bonaparte. W historii niektórych narodów figuruje on jako bohater, ale tak naprawdę niewiele różnił się od Stalina czy Hitlera, zabrakło mu jedynie czasu. Myślę o swojej Królowej.
Zostawiłaś mnie samego we wszechświecie, skazanego na chodzenie w pomniejszeniu. 
Złotousta, flamenco głaszcze Twoje serce, na części siedem przepasane, tęsknię za nią.
Szedłem długo przez las, aż dotarłem do najwyższego Drzewa na wyspie. Drzewo zapytało mnie czego sobie życzę. 
''Chcę zostać Królem Piratów.'' 
''Uznaj za załatwione'' - odpowiedziało Drzewo.
''Co Ci się dzisiaj śniło?''
''Byłem szamanem w głębokiej tajdze i jadłem muchomory.''
Kocham o swojej Królowej. Jej ślad znajduję w garści ziemi, która pachnie wiedzą milionów lat, wiecznie trwającym pierwiastkiem płodnym, otwartym, łaknącym promieni słonecznych. Na pustej, samotnej drodze, za polem dyni, na wprost wielkiego masywu Jej Wspaniałej Dupy, który swoją dumną bielą cierpliwie spływa deszczem późnego lata, słyszę cygańskie dzwoneczki. Cik Cik Cik Cik Woda w zimnej rzece ma barwę kawy z mlekiem, to błota spływają z gór. Ich smak znam. Jest miękki, oszałamiający, odżywczy. Jej dar- Śmierć. Kojąca, kochająca, czuła.

Z za rogu wyłania się banda!  ''Bondziorno, Mandżuria'' ''My się dobrze znamy!'' ''O jak dobrze was widzieć'' '' Danny, tyś szalony!'' 
''Ile razy spadałeś i wznosiłeś się?'' ''Chcę Cię wspierać w nieprzewidywalnej ekspresji'' '' ''Ile czasu się nie widzieliśmy?'' '' Dostaliśmy cynk od tarari-tara-ra, że można cię tutaj znaleźć'' . 
Skąd oni wypadli, rzeczywistość pękła i się wypisali czy co? Czy oni są pogrobowcy eksperymentów które wymknęły się spod kontroli? Nie wierzę! Pędraki transgresji! Zapisane raz po raz słowa nieświęte, nielegalne bractwo złączone paktem, jak ''wędrujący po lesie jak słoń, zła nie czyniący''

Oto Danny i Tamarynd - błękitnoocy Calabriańczycy o himaryjskich rysach z dużą masą przerobową szaleństwa. 
Dany był jak wulkan. Kaboom! Erupcja z jego głowy.  Świr, zachowywał się jak dziecko z adhd na amfetaminie. Wojownik służący  Nie gadał tylko kiedy spał. 

Bez dwu zdań żył z przerostem geniuszu nad normalnością. Mózg ludzki ma ograniczoną pojemność, więc albo jesteś ponadprzeciętny, albo zrównoważony. Wypluwał z siebie wielkie idee z szybkością karabinu maszynowego, nieustannie radując się i wygłupiając.  Nic nie posiadał lecz wszystko co miał rozdawał innym. Jego czysta dusza pełna była dobroci. Ciągle wierzył że można pokonać system jego własną bronią. Czasami działał nam na nerwy wszyscy go kochaliśmy.
''Wolność jest naturalnym prawem każdego człowieka i że wspólną pracą zastąpimy stary system jego brakiem, w którym wolność nie będzie nielegalna. Pobijemy ich własną bronią. Wystarczy że wskażemy im drogę, oni też są zagubieni, próbują kontrolować świat, którego nie da się kontrolować''

Tamarynd. Jego twarz jest szorstka, ale gałki oczne gładkie. Oto mój brat- uśmiecha się Wariat  z aureolą z dreadów w pomarańczowym kapeluszu czarodzieja.  Bawi się zapalniczką, coś kręci. Brakuje mu wskazującego palca. Ja przy nim to nic. Quasi Belgic. Codziennie inna jazda. Pizza pie dla popieprzonych. Drug Lord of Heavens. 
Jutro jego jazda będzie inna. Afryka albo Esperanto Rasputin albo Pizza pie for freaks. . Wyciągnął z plecaka nieduży megafon i wybałuszył oczy jakby widział to urządzenie po raz pierwszy. ''Kla-kla-kla Niespokojnie wiatry nadlatują nad Marqiuzy!'' rozpoczął obwieszczenie '' Mały chłopiec biegnie przez miasteczko ostrzegając mieszkańców. Nadchodzi Mandżuria! Chowajcie swoje córy, chowajcie swoje kury!
Nieskalane wynikiem postępu, dziewicze serce pragnie dobrego słowa. Kto da mi dobre słowo, kto da mi uśmiech. Zakazuje się uśmiechać do policji. Serio, możesz mieć z tego powodu problemy! ''
Poprzednio żył w obozowisku karawnanów na wzgórzu za miastem. Jakim miastem? Kto wie. Świat można podzielić na to co wewnątrz, oplecione murami, bezpieczne swoją strukturą i zasadami i na do co na zewnątrz, na otwartych przestrzeniach, pod drzewami, chaotyczne i swobodne. 
''A jak już będę duży to będę miał turban, małą małpkę i latający dywnan. Nachodzą mnie jednak pewne małe zielone ludziki, którym nie podoba się zakłócanie przestrzeni powietrznej. Sugeruję żeby nie wypuszczać Jezusa z Egiptu. Nie, nie jestem antysemitą. Wypędzałem duchy z doniczek, ale teraz moja rzecz to longboard.
Czym różni się ściganie a bycie ściganym? Kla-koniec końców i tak biegniesz. Przestań za tym gonić, to jest tutaj. Przestań uciekać, przecież nigdy cię nie złapią. Nawet nie zauważą kiedy przestaniesz pędzić!'' Był też ekspertem w dziedzinie naturalnych psychodelików. ''Próbowałeś kiedy-kla-kolwiek kapelusz czarownicy? Well. Śmiertelna dawka to piętnaście średniej wielkości grzybów, więc zjedzenie jednego nie grozi, pod warunkiem, że to rzeczywiście kapelusz czarownicy, można go pomylić z innym gatunkiem, po zjedzeniu którego prawdopodobnie umrzesz.
Szamani od tysiącleci używali jego leczniczych właściwiości. Ale uczucie potęgi i siły jakie daje ma też swoją mroczną stronę. Dlatego właśnie berserkerzy używali go przed bitwą. Jednak zbyt częste spożywanie degeneruje mózg, sprawia że dziczejesz. Dlatego wyrzucano ich poza nawias społeczny, żyli w gromadach jako dzicy w lasach. Sąd narodziły legendy o wilko-kla-łakach.''  
''Moja babka'' - wtrąciła Śmierć ''przez całą jesień jak chodziła do lasu zdrapywała nożykiem maź z kapeluszy. Miała na nią specjalną sakiewkę. Potem w grudniu pędziła z tym wódkę. Moja rodzina piła ją tylko na wigilię. Byłam wtedy jeszcze małym brzdącem. Jedyne co pamiętam to zapach czosnku i tej wódki a cała rodzina leży na podłodze śnięta.''
''Człowiek zapomniał jak byś zwierzęciem. Chwała wychodzi od tych którzy płoną krócej a jaśniej'' podsumował Tamarynd

Śmierć podobna jest do Heleny Bohnam Carter. Podając papierosa czuję jej delikatne muśnięcie wewnątrz mojej dłoni. Jest drugą połową twarzy Królowej Katuszy, która wskrzesiła mnie z bruku Sarajewa. Śmierć i Życie to dwie strony tej samej monety. W torebce nosi whisky z sokiem pomarańczowym, nabija papierosy i nazywa to ''ciuk-ciuk''. Pali jak smok, kto jej zabroni?
Ma powłóczyste spojrzenie i magnetyzm zwierzęcia, jej cera jest gładka i piękna, nieznacznie tylko przykurzona dragami i alkoholem, za paznokciami ma chaos w stanie czystym. 
Kochamy się na szczycie Góry Wspaniałej Dupy Królowej Katuszy o wschodzie, odurzeni halucynnogenym jagodami. Kiedy jesteśmy przed sobą nadzy w swojej wolności, opowiadam jej o swojej Królowej, kiedy słońce czerwoną kulą podnosi swoje ramiona. Świt. Ja kocham słońce, słońce kocha mnie. Jest mi wdzięczne, że może grzać mnie swoimi promieniami. Królowa Oceanów, Dająca Życie powiedziała mi na odchodnym, bym dzielił Jej miłość. Zatem obdzielę je obie. Życie i Śmierć. 
Pobudka o 8 i gorący prysznic z Nią. Masala chai z mlekiem kokosowym i papieros. ''Kurwa! ze Śmiercią życie robi się słodkie.'' 

''Widziałam tutaj japońskich samurajów. Opowiedzieli mi taką historię. 
Pewnego dnia przychodzi śmierć, dostajesz zawału, twoje serce przestanie pompować krew, może pęknie żyła, zrobi się zator, krążenie krwi straci ciśnienie. Jeśli stanie się to kiedy śpisz, nie będzie bolało. Może być też tak, że dostaniesz zakażenia, twoje ciało spuchnie, organy przestaną pracować. Może spłoniesz, albo umrzesz od chłodu. To bardzo bolesne. 
Lepiej wieszać się na długiej linie, kiedy łamiesz kark umierasz momentalnie im dłuższa lina tym mocniejsze szarpnięcie, na bardzo długiej oderwie Ci głowę.  Na krótkiej będziesz się powoli dusił chociaż niektórzy twierdzą, że dostaniesz wtedy orgazmu. 
Pewnego dnia przyjdę do Ciebie. Tik, klak, tik, klak! Twój czas się skończy a do tego momentu kochaj się ze mną i rób co chcesz. ''

Południe Ziemi Obiecanej kolonizowane od tysiącleci przez coraz to nowch barbarzyńców, deptana stopami Hunów, Wandalów, Franków.  Dziś coraz więcej tu mieszańców a krwi arabsko nordyckiej. 
Zamieszkaliśmy w Małej Transpadanii. Dywan walił jak ser pleśniowy, dzieciaki właściciela nie dawały nam spokoju. Dany znał właściciela mieszkania i można było się tam zakotwiczyć na czas winobrania.  Od zawsze pod gołym niebem. Kiedy po miesiącu bez dachu nad głową wchodzisz do środka uderza cię zamknięta pojemność ścian, sufitu, podłogi, powszechny dostęp do elektryczności i muzyka.
Dawno temu odkryłem, że Dom nie jest miejscem, to nie cztery czy szesnaście ścian w jakimś mieście, jakimś kraju. Dom to zjawisko, które wydarza się czasami, kiedy jesteś tam z tymi wspaniałymi ludźmi, na chwile, póki każde z was nie rozjedzie się w swoim kierunku. Może spotkacie się kiedyś, może- na koniec każde idzie w swoją stronę, nie lubię kompromisów. 
Czasami spotykam kogoś kto patrzy w tym samym kierunku jak ja, wtedy nie musimy dyskutować skąd się tutaj wzieliśmy, czy to dobrze, czy źle, gdzie w ogóle jedziemy, jak to się stało, co to jest? , - jedno co liczy to, dźwięk wschodzącego słońca, jedziemy na południe, voila, za następną, górą, rzeką, jeziorem będzie coś. Coś co może znamy, coś z czym możemy się obyć, zaprzyjaźnić, podzielić, udzielić pomocy, przyjąć otuchę, choćby miała być co samotna jabłoń w opuszczonym sadzie, czasem to wszystko czego potrzebujemy do szczęścia.

Tamarynd najbardziej kochał jazdę na deskorolce i swoją Beatrice. Beatrice była akrobatką arystokratką i gotowała niezrównane udka w piwie. W soboty organizowaliśmy pikniki w parku przy pomniku księżniczki. Rozpinaliśmy wtedy liny pomiędzy drzewami i Beatrice mogła popisywać się swoim kunsztem, tańczyła na linie jakby nic nie ważyła, jej zielona sukienka powiewała odsłaniając blade uda, ramiona falowały jak trawa na połoninach. Chmury szły jak po niewidzialnym sznurze, w rytm marsza, jedna po drugiej jak armia białych tygrysów. Park przy pomniku księżniczki... tam zawsze coś się działo. Można było tam spotkać łazików z całego świata. Przyjechali tutaj po odpowiedź na niezadane jeszcze pytanie. Młody punk, z wytatuowanym krzyżem i wyrokiem okazuje się mieć krew Sławkowską, chociaż mówi z łamanym akcentem. Dziewczyna, którą gdzieś już widziałem, w niebieskiej sukience do pół uda z koralikami wplecionym we włosy gra na djembe. Jej dłonie miarowo pulsowały, linie papilarne przeobrażały się w zależności od humoru i melodii. Śmierć zafundowała nam wspaniały pokaz sztuki opowiadania. Jej ciało mówiło, nawet jeśli nie rozumiałem słów, wydawało się, że jej dłonie, twarz i ramiona żyją własnym życiem, chowała w płucach tysiące głosów ludzi i zwierząt.  Wieczorem wszystko ułożone renesansowo, grają w grę saharyjskiego targu. ''Daj ten dukat, bo spleśnieje w twojej kieszeni... Dostaniesz kroplę jadu słonecznego węża''
Dany położył się na chodniku i wymachując rękami i nogami w powietrzu zaczął płakać jak niemowlak. Potem przeszedł do radosnego gaworzenia ''Gug-lag-da-da''.
''Mamy kubki?''
''Po co ci kubki? Piknikiem to zowie, więc walimy z centrali''. Jakbym słyszał Bazyliszka- pomyślałem. 

''Bośniacka policja to nic przy lokalnej ''przerwał mi Tamarynd''. Tutaj zaczynają od gazu i pałowania i powtarzają procedurę dopóki się ruszasz. Z drugiej strony prowadzą najlepsze biuro podróży, chociaż białemu trudniej się załapać. Mówisz że jesteś z Pakistanu- odeślą cię do Pakistanu. Mówisz, że jesteś z Etiopii, tam właśnie pojedziesz, możesz jechać gdzie chcesz. Sam pojechałem w tym sposobem do Bongolii, pobierać lekcję u mistrzów śpiewu gardłowego. Stepy rozwijające się jak dywan w każdym kierunku w którym podążysz. Ściskasz udami kudłatą kla-klacz, jak dziką sukę, kołysząc się delikatnie w siodle. Miejscowi rozróżniają piętnaście rodzajów pustki... Na śniadanie kobyle mleko, na obiad kobyle mleko, może uda ci się coś upolować na kolację. Starzy ludzie siedzą przed jurtą, czekając na coś co nie nadejdzie jutro, nie wydarzy się za rok, nie nastąpi nawet za milenium. Siedzą i czekają, a wiatr śpiewa melodie wypełnione nostalgią...

Krążyliśmy ze Śmiercią po malutkim miasteczku, w cieniu splątanych ulic, naturalne, wąskie zaułki kusiły pięknem chłodnych szarych murów. Przed basztą w centrum sprzedawca wina wplótł duży kwiat we jej włosy. Woda w malutkiej fontannie była zimna i ożeźwiająca. Kolorowe okiennice były przymknięte w porze medi. Dzikie wino pięło się po śnianach, przed frontem kamienic rosły niezliczone kwiaty, schody wiły się w górę, zakręcając pod nieoczekiwanym kątem, skrywając jeszcze bardziej urokliwe zakątki. Stoki okolicznych gór porastały winnice. Przed malutką kawiarnią siedział na krześle chłopiec w czerwonej koszulce. Z pobliskiej piekarni rozchodził się zapach bagietek i wilgotnej, cygańskiej dupy Królowej Katuszy. Czyżby pieprzyła się tutaj, oparta o piec chlebowy, parząc sobie ręce, może cała w mące i kokainie, popijając absyntem?

Diderot z Ville de la Mort zirytował mnie przy naszym pierwszym spotkaniu. Piłem sobie spokojnie wino i paliłem na sępa przed moją ulubioną kawiarnią a on zadawał mi nieodpowiednie pytania, w stylu czym się różni Republika Sławkowska od Ziemi Obiecanej. Odpowiedziałem prowokacyjnie, acz zgodnie z moim stanem wiedzy, że u tamtych, jeśli pijesz wódkę po śniadaniu jesteś alkoholikiem i to się nie godzi! Jeśli jednak w Ziemi Obiecanej przez całe życie, codziennie od śniadania walisz wino jest to absolutnie normalne.
''Czym się niby obruszyłeś? Przecież oboje jesteśmy alkoholikami. Nie wierzysz? Daj więc proszę papierosa... Różnica polega na liberte, egalite, fraternite, tego w Republice Sławkowskiej nie mamy a tu mimo że daleko od ideału, jest jednak coś co pozwala odetchnąć pełną piersią i nie martwić się o jutro. A może to tylko kwestia ludzi i ich mentalności, uśmiechu, ambiwalentnego podejścia do zasad i obowiązków.''

Śmierć namiętnie kradła z supermarketów.
Mimo czujnego oka kamer zawsze udawało jej się przenieść ukradkiem camenbert albo avocado z koszyka do kieszeni,  chociaż największym łupem była butelka pastisu. 
Przy następnych zakupach postanowiłem sprawdzić się w tym procederze. Wybrałem tabasco i cytryny, poszedłem na dział kosmetyków, i poza wzrokiem władowałem je do tylnej kieszeni. W pasie obwiązałem się bluzą, by zamaskować wybrzuszenie. 
Zapłaciłem za resztę zakupów. I tak nie było na bogato, piwo, bagietka, ser i sos pomidorowy. 
Stojąc w kolejce do kasy recytowałem w myślach słowa modlitwy w intencji wszystkich złodzieji, tych głodnych i pełnych wściekłości, którzy kradną z konieczności, jak i tych, którzy kradną krzywdząco, nawet tych którzy mają w cholerę a chcą jeszcze się nachapać... 

Mojemu zaginionemu Mistrzowi kradzieże nie szkodziły na karmę. Tęsknię, za jego starą twarzą, wyrytą w mojej pamięci jak maska Agamemnona.

Żyją marzeniami i ciągle naiwnie wierzą że świat można zmienić na lepsze. A może mają rację?
''Are You crazy? Good! Jump in to train then. You not crazy? Fuck You, You not playing with us. '' - Krzyczał Tamarynd. 
''Czego się drzesz ty idioto, jest środek nocy!'' zawołał ktoś z balkonu kamienicy. 
''Czego ode mnie chcesz? Jestem Wilko-kła-łakiem Calabriańczykiem!''
''A to przepraszam, nie wiedziałem''
Należeli do najdzikszego z gatunków freaków. Inicjowali mnie do starożytnego bractwa Marciurii. 
''Mandżuria lub Marciuria (drugie oznacza dosłownie pomarszczone owoce) oznacza styl życia, tz w kieszeni pusto, ale coś zawsze na punkowe piwo i fajki się znajdzie. Jedzenia jest wystarczająco dużo w śmietniku za supermarketem, więc czasami trzeba tylko dokupić jajka albo przyprawy'' 
Woziliśmy się po okolicy tym lekko zdezelowanym popisanym markerami samochodem marki Vario Sgamo.
Kiedy gdzieś jechaliśmy, w takt wściekłego elektroswingu, najgłośniej jak się dało, krzyczeliśmy, śpiewaliśmy i podskakiwaliśmy na fotelach. Mijani na ulicach ludzie nierzadko bywali przerażeni. Danny prowadził jednak z wprawą kierowcy rajdowego i zawsze na trzeźwo kiedy rozbijaliśmy się po okolicznych wiochach. 
Upaleni pożeraliśmy kilometry wte i we wte od imprezy w odwiedziny, czasem tylko żeby zobaczyć co jest za tamtą górą, może coś co znamy? 
Danny zahamował z piskiem opon w wąskiej uliczne. Samochód z naprzeciwka zatrzymał się i czeka. Dany wychodzi i zaczyna się kłócić z kierowcą drugiego samochodu.                                    ''Porca putana przecież na drodze jest żaba! Ropucha była tłusta i brzydka. Tak naprawdę była wiedźmą z dalekiego, kraju która zakałapućkała się pomiędzy wschodem a zachodem, księżyc na jej policzku, blizna na lewej łopatce, za pocałunek załatwiła...
Czasami ktoś jechał w bagażniku. 
Marciuria to sposób postrzegania świata. Marciuria przestrzega zasad adab.
Gratzie bello, ke figo, kalibrujący nicość, niskowierzący wywrotowcu'' - jakimż oni pięknym językiem operowali, ileż wysublimowanych przekleństw wplatali w najprostrze dialogii, tak że w widocznym miejscu można było ukryć sekret.

''Miesiąc uczciwej pracy na rok w zupełności wystarczy. Zobaczymy co się stanie dalej a najlepiej spakować się i ruszyć przed siebie. O butelka wina! Po co ją gdzieś wozić, wypijmy ją teraz, będzie lżej w drogę. Fiesta!  Zbieramy z ulicy ptasie pióra a potem wtykamy je w dziury w ścianach'' – wytłumaczył mi Diderot.
Tak więc bujamy się tu i tam, mamy dużo śmiechu, wariactwa i aloholu. 
Czym jeszcze jest Mandżuria? Włóczędzy, uliczni artyści, bumelanci, drobni rękodzielnicy, cyrkowe trupy.  Nielegalni kłusownicy, złodzieje pięciu jabłek z sadu. Liga małych tego świata, pakt przy stole z ciepłym chlebem, słodkim białym winem.
Nasz bunt jest cichy, nasz sabotaż niezauważalny, a jednak ociekające krwią i ropą robotyczne radary nie wykryją nas. 
Robotę mieliśmy w wyjątkowo chujowej winiarni. Nie karmili nas dawali mało wina i poganiali. My jednak niebardzo się tym przejmowaliśmy skoro będziemy za dwa tygodnie pracy żyli przez dwa miesiące. Kiedy ziemia płodna, praca rąk ludzkich lekka i słodka. Dobrze mi z nimi było, dobrze. Zimne poranki przedzierania się przez mgłę, by jak najszybciej dostać się na punkt zbiórki katorżniczego wysublimowania, wprost do wiadra, wypełnionego słodką, spaloną słońcem, ciemnożółtą reprezentacją struktury wszechświata.

Na kolację najwspanialsze przysmaki kuchni Cisalpińskiej- Puree ziemniaczane pierdolnięte na talerz z głośnym mlaśnięciem. Do tego stara sałata, kilka chrupek na górę, cztery butelki szampana 
i kropelka psydokainy  ''Bon Appeti, Marcio''

Pusta kadź fermentacyjne miała wewnątrz niesamowitą akustykę a nad szczytem pełnej nachylałem się i intensywnie wdychałem opary alkoholowe, aż ledwo stałem na drabinie. 

Leżeliśmy na trawie, skąpani w odwieczną czerń nocy, światło konstelacji, błyski burzy za górą. 
Na szczycie góry w w opustoszałym hotelu pierwszej klasy, ugotowaliśmy obiad na palniku. Puste sale, pokoje, jadalnia,  resztki dawnego splendoru odpadają od ścian. Setki nart i butów w magazynach...
''Dziękujemy wam Bogowie, za ten wspaniały posiłek, pobłogosławcie rolnikom którzy wysiali  zboże, także producentom kombajnów, dzięki którym zostało ono zebrane, jak również ludziom którzy pracują w fabryce makaronu. 
Dziękujemy również dzielnym konkwistadorom, którzy wyrżnęli i zniewolili Majów i Azteków, by przywieźć te wspaniałe pomidory z Ameryki Południowej. 
Pędem przez zapadający zmrok żeby tylko zdążyć do ciepłego domu na skraju wsi, bo przednie światła nie działają, kierowca musi przebijać się przez tęczowe rozkołysanie jaźni.

''Jesteś gotowy wkroczyć w nasze szeregi. Jakże piękna jest łania gdy jej futro skrzy się rosą poranka w blasku wschodzącej jutrzenki. 
Weź garść winogron i czaszkę kozła. Stań twarzą do południa, skąd pochodzi rasa ludzka. Czy przysięgasz dochować wierności nieustannego wędrowania, słońcu, księżycowi, ziemi i niebu? 
''Przysięgam''
Oto Arkadia jest tam gdzie my ''wędrujący po lesie jak słoń, nie czyniąc zła'' 

Sto, dwieście czy tysiąc lat temu żyliśmy tak samo. Gangi włóczegów Nieuchwytne przekraczały bzdurne granice państw i księstw. 
Bractwo Marciurii zapoczątkowało wielkie wymieranie nomadów.. Każdy może się przyłączyć, nie każdy jednak wie gdzie nas znaleźć. Nasze tajemne hasła pochodzą z języka mongolskich handlarzy wędrownych. 
W średniowieczu przeżywaliśmy swój renesans, kiedy bandy włóczęgów przemieszczały się z miejsca na miejsce, nikt nie pytał o paszport, granice były otwarte. To tak dobrze, że mogę przekroczyć granicę bez okazania glejtu halabardziście? To ma być wolność, że jeśli posiadam odpowiedni dokument mogę się swobodnie poruszać w niektórych granicach? To jest jakieś nieporozumienie, bzdura, pośmiewisko, bajdurzenie zdziadziałych technodyktatorów z obstrukcją. Płacę podatek od swoich zarobków lokalnemu władcy. Póki to robię, nikt nie będzie się przejmował tym jak mam na imię, skąd pochodzę, jakim językiem mówię. Dopóki nie zostanę uznany za przestępcę albo nie wybuchnie wojna mogę sobie iść i robić co chcę w dowolnym państwie. Tak to pielgrzymi, wojownicy i kupcy podróżowali swobodnie przez cały znany ludziom świat i to nazywam wolnością poruszania się.

Kiedy ten muskularny, przystojny dziki odkrył węgiel i barwniki namalował na skalnej ścianie  Cipkę Królowej. Pierwszy znak. Pierwsza zasada, pierwsze co było naprawdę ważne. Wrócisz tam skąd przybyłeś. Życie i Śmierć. 
Toczono o Nią wojny. Roztrzaskiwali sobie czaszki kamiennymi maczugami, ucinali sobie głowy ostrymi mieczami z brązu, nabijali się na pale, przeszywali piersi gorącymi ołowanymi kulami, krzycząc, pokryci krwią, w dzikim szale. Życie i Śmierć. 
Kiedy na to przerażające pobojowisko ciał i nadzieji przychodziła Ona, powstawali z martwych a każdemu dawała według zasług. 

A zatem wróćmy do Izydora. Szedł ja w dół ulicy głównej Miasta Śmierci. Bogaty i spokojny szedł, właśnie dostał przedpłatę z roboty. Pił punkowe piwo myśląc że to ostatnie na dzisiaj. I wtedy zobaczył Stefana, siedzącego ze swoim przyjacielem na parapecie. Ulica główna była jego ogrodem. 
-O come, come! Ca vais? I remember You! Would You like to join us?
Więc dzień jak codzień, często tak się dzieje kiedy jesteś nastrojony do odpowiedniej częstotliwości. A ja byłem wyjątkowo nastrojony, straciłem resztki urojeń przeszłości, nadzieji przyszłości, będąc jedynie tu i teraz, czerpiąc przyjemność z bycia żywym. Wielka Góra  Wspaniałej Dupy Królowej Katuszy, nasycona tak wielomo kolorami, biała w pochmurne dni, szara o poranku, przed wschodem słońca, lubieżnie różowa o zachodzie słońca, jej krągłości czasem tylko ledwo przysłonięte obłokami chmur i popołudniową tęczą. Majestatyczna skała ponad tajemniczym lasem. Wielka Góra Jej Wspaniałej Dupy nastroiła mnie, mogłem wskoczyć na szaloną cygańską festę w każdym momencie, więc zwariowalismy jak zwykle. Z głośników tylko czarny funk, jego przyjaciel z Liberii ciągle miał w starych kościach wystarczająco dużo ognia. Butelki płynnej amrozji krążyły w koło, Stefan gadał jak najęty. Jego śmiech był tak mocny jak tylko mocny może być śmiech człowieka, który nigdy nie traci nadzieji. 
Miał ogromnego kota, biały z szaro-kawa z mlekiem grzbietem. W pierwszej chwili pomyślałem, że diabelstwo ma krew żbika. Był niezwyle spokojny i dostojny, przesiadywał na krzesłach albo nałokietnikach foteli. 
Na imię miał Putin, ale kiedy mówiłem do niego po rosyjsku udawał że nie rozumie. 
W mieszkaniu panował nieład artystyczny a w toalecie na drzwiach poprzypinane były stare karty z francuskimi pin-up girls.
I stąd, pomiędzy oknem, saksofonem, butelką, patrząc w lustro ujrzałem Ją Nagą w Jej Świętości. 
''Wyrzeźbiłaś w moim sercu swoje palące inicjały''
Stefan rozumie mój ból, dał mi swoje papiery rozwodowe, długopis i zostawił samego więc mogę pisać  na czym popadnie, wysławając jej świętą obecność
-Pierdol się! Twoja kapryśna miłość napełniła mnie świętym blaskiem i oszałamiającym bólem, boskim szczęściem. Twoje włosy spływają wiosennym deszczem, strugami tęczy. Pierdol się  Królowo, wylecz mnie z tęsknoty, abym mógł Cię prawdziwie kochać. 
Aż wrócił i uwolnił mnie z tego zapętlenia. Ten wysoki, przystojny Saoańczyk miał w sobie tyle miłości by obdarować nią wszystkich przechodzących ulicą ludzi. Kiedy już zbierałem się w swoją stronę nie chciał mnie puścić, podążał za mną śpiewając, więc pląsałem na śroku ulicy miasteczka kładącego jak ze snu. Cygańskie dzwoneczki dzwoniły przy mojej dupie. Potem przytulił mnie do swojej czarnej piersi i pozwoli słuchać swojego serca. Bon Soire. Mam zatem czarnego tatę. Jestem mu wdzięczy na pył i krew Afryki płynące w moich żyłach. Za bystre spojrzenie, moją ulubioną piosenkę, ostatni łyk najlepszego piwa na świecie. 

Kocham góry, góry kochają mnie. Kocham wiatr, wiatr mnie kocha. W Mieście Śmierci wszystko jest proste, tu nie ma rzeczy skomplikowanych. Wszystko co wydarza się, wydarza bo tak właśnie miało się wydarzyć. Żadne ze spotkań nie jest przypadkowe, wszystko jakoś składa się do kupy, chociaż trudno znaleźć to coś całego. Elementy rzeczywistości spływają wszystkie tutaj. Ona obejmuje je swoją ciemną, ciepłą i mokrą miłością i składa, wskrzesza. 
Mimo to czuję bolesną tęsknotę, jakby ktoś wyrwał i kawał mięsa z lewego boku. Brakuje mi miejsca gdzie Jej podbródek łączy się z szyją, jej mokrych ramion, przewrotnych ogników na dnie jej źrenic. Wpadałem do mojej ulubionej kawiarni, żeby do Niej zadzwonić.
''Czy kochasz, mnie jeszcze?''
''Tak, oczywiście'' odpowiedziała. 
Co to w ogóle za pytanie- '' Kochasz mnie jeszcze?'' - brzmi jak "Kopsniesz mi działkę sekoloreiny? Zapłacę jak tylko będę mógł'' 
''Doktor! Miałeś rację. Miłość jest najgorszym z przekleństw. Ale tak jak Ty, będę robił to dalej. 
My Queen, fuck You! There is to much of You all around my brain, to much of You under my skin, to much of You in my every vain.'' 

Ściany ukrytej doliny, białe skały, roześmiani nomadzi z kamionów, głośniki i transowe bum cyk cyk. Mech porastający drzewa na nieuchwytnej wyspie falował, muskany fioletowym wiatrami wzgórza czaszek. Było nas pięcioro rozbitków. Może szukaliśmy skarbu  Rzucaliśmy się w wiry rajskich źródeł i za kamienie z rzeki kupowaliśmy hasz od jaskiniowych gnomów.  Kolorowe nimfy leśne pląsają na polanie, usadziły mnie na kamiennym tronie, w ręku trzymałem magiczną laskę zmieniającą się w starożytnego węża. Księżyc roztacza czerwony blask. Jaszczur w kostiumie pięknego człowieka sprzedaje meskalinę, Księżniczka Jamajki o obliczu czarnego nieba podchodzi do mnie i całuje prosto w usta. Pod głośnikami w blasku fluorescencyjnych mandali w tysiącu odcieni mrocznej tęczy buzują, wirują jak masa plazmy kiedy wkraczasz w nią topisz się i tańczysz koniuszkami palców z Venus z Milo. Rytm swobodnie przepływa przez kapilary mojego ciała.

''Wino to gazolina dla cipek.'' Noszę Cię na ramieniu. Zawsze spoglądasz na moje życie. Z Ciebie się zrodziłem i do Ciebie wrócę. O Śmierci! Ukojeniu! Twa Woda ma smak zapomnienia. Mokrego poniedziałku po śnie erotycznym z Tobą w roli głównej, w którym tak bardzo wolałaś tamtych. Voila. Maluję Twoją Twarz w każdej napotkanej skale. Pytam małego Cygana, czy może widział Cię dzisiaj? Chłopiec milczy. Uśmiechając się nieśmiale wskazuje palcem kierunek. Właściwy lecz prowadzący wysoko przez góry. Zatem idą w drugą stronę. Tam gdzie Cię nie ma. 
''Żeby odnaleźć to co zagubione trzeba się zgubić samemu'' Więc idę, za następną górą coś zawsze będzie, we właściwym miejscu i czasie. A kiedy Wielka Góra Jej Wspaniałej Dupy spowita jest błękitną, rozmytą mgiełką, przyjmując oniryczny kształt tęskię za Nią najbardziej. 
Jej śmiech przecina duszę z precyzją pijanego mnicha, usuwając chorobę trzeźwości i smutku. Jej spojrzenie odurza obietnicą najwspanialszego ze wszystkich grzechów. Jej piersi, wyrzeźbionej przez sztormy, kolebko dzikości, ambrozjo! Wszak moja nienawiść do Niej jest tylko odmienną formą miłości...

Danny spojrzał mi prosto w oczy. ''Nie muszę, ci przypominać, że system jaki wyznajesz, winien podlegać ciągłej presji. Testowany winien nieustannie przeobrażać się, nie zastać się, nie zapleśnieć. Jeśli przestanie działać, porzuć go, zmieniaj się, zmieniaj się tak mocno jak potrafisz'' Uśmiechnął się szeroko. ''A do tego łap szansę, nie daj jej uciec, życie jest za krótkie. ''

Ostatnia szklanka pastisu w Małej Transpadanii, paląc ostatniego papierosa ostatnia gorąca kąpiel przed dalszą wagabundą. Reszta ekipy wyruszuła na wschód, ale mnie wołają najpiękniejsi których znałem z dawnych lat. Wezwanie do stawienia się do kolejnej ambasady Mandżurii. Chociaż Ona jest niezwykle blisko pora ruszać dalej, dalej od Niej. My Love, My Death, I Ville de la Mort. 
Between tiny streets of maze of reality. You are creator and destroyer, You are the truth and the reason, the lay and chaos. 
Dlaczego? By zrozumieć. Co? Jeszcze nie wiem. Cholera wie co będzie jutro, co dopiero po jutrze. Chciałem zostać w Mieście Śmierci. Jednak niewielu zagrzewa tu mniejsca na długo. W końcu każdy' rusza w swoją stronę. 
Moje przypływy i odpływy, spójrz jak tonę w ciemności, czasem ostatkiem sił poruszam ramionami by wydostać się z lepkiej ciemności w kierunku światła. Powoli dryfuję w ciemną toń. Jeśli będę zastanawiał się, rozpamiętywał swoją przeszłość, nieustannie rozdrapywał rany, odtwarzał w głowie te same dialogi, będę wariował głębiej i głębiej i bardziej.  Nieskoro mi do stawania się, stawania się na nowo, chociaż staję się na nowo raz po raz. 
Niepotrzebnie. Poruszam się tylko w poziomie. 
Jaka przyszłość mnie czeka, jeśli i tak ciągle zaczynam od początku, jeszcze raz, jutro będę lepszym człowiekiem, za tydzień za rok, kiedyś doścignę ideał, ale dzisiaj za warty wysiłku uznaję jedynie regres, znów. 
Wielki dziki niewdzięczny gon ogarniam się wiele razy, rozpadam na tysiące kawałków, dezintegracja pozytywna w martwym ciągu, zamierając w pół kroku.

Śmierć na ochodne całuje mnie w czoło, w półmroku zaułka twarze Życia i Śmierci mieszają się, scalają, spajają. Wsuwa mi notatkę do kieszeni płaszcza...
''W życiu nie ma nic pewnego, bezpieczeństwo jest ułudą, ciało rozkłada się tak samo, niezależnie czy odziane w aksamity i jedwabie, złoto i srebro, czy w szmaty i brud. 
Nie ma lekarstwa na chorobę zwaną śmiercią. Możesz umrzeć na wiele sposobów. Ale do naszego ostatniego spotkania zostało ci jeszcze sporo czasu.''

Kołując po pustych ulicach, mijając ulubioną kawiarnię, plac targowy, ulica kota schowała się w następnej bramie, tak jak pewne miejsca i rzeczy nieustannie przemieszczają się i czasem znajdujesz je w zupełnie innym miejscu, ludzie zmieniają twarze, księżyce zmieniają swoją płodność. Dwa dni wcześniej odebrałem niespodziewaną wiadomość z szumiącej muszli.
''Myślę o Orłowie, myślę o Tobie, ulepionym z niespokojnych burz majowych, piorunów, kurwa grzmotów, łagodnoduchem niespokojnym, nieskalanym oswojeniem, który młodniejesz z każdym rokiem.Narodzonym na bruku Conta.''
Pośród starych jak miłość pocztówek, pianino, harmonijka, gitara, tamburyn i mała cyganka. Ktoś przywiózł mi Barakę, walutę pielgrzymów, która mieści się w pustej kieszeni płaszcza, niewidzialną energię która rośnie im dalej ją niesiesz im więcej rozdajesz, historie podróży którymi wymieniamy się na samotnej drodze w górach. Dostaniesz są w przydrożnych kapliczkach zapomnianych Bogów, klasztorach na szczytach gór, dokąd idziesz strapiony przez ciemną noc. W portowych knajpach, przy studni w małej wiosce, gdzie spotkasz drugiego pielgrzyma w drodze do świętego nigdzie. Weź ją i zanieś do następnego przyjaznego domu, daj komuś w potrzebie, wymieś za nieco jedzenia i wody, jeśli jesteś głodny i spragniony. . 
Hit the road Jack powitało mnie zatem i pożegnało. Razem z dzikim gonem waliliśmy wąskimi uliczkami na zachód.