Czasami wydaje mi się, że jakaś wyższa celowość objawia się w świecie. Głównie dzięki wierze. Są to czysto emocjonalne objawienia bez dowodów. Ale zaczynam w nie wierzyć.
Kiedyś istnienie wyższej celowości wydawało mi się niemożliwe, raz na zawsze przekreślone przez holokaust, zgładzenie milionów ludzi w sposób techniczny, zimny, metodyczny, zgładzenie ich w imię irracjonalnych uczuć przedzierzgniętych w ideologie o pozorach racjonalności. Masowość tego mordu, mechaniczna precyzja przekreślały możliwość ingerencji sakrum. Poprostu wydawało mi się to niemożliwe- jak to sacrum, coś spoza tego świata, coś niesamowitego, nieszablonowego, niedającego się racjonalnie opisać mogłoby istnieć obok swojego przeciwieństwa, zimnego metodycznego mordu? To nie mieści się w estetyce sacralnej, to przekreśla całość sacrum. Miliony niewinnych ofiar, żadnego niebiańskiego odzewu. Pustka za zezwoleniem niebios? Nie przekreślenie niebios przez pustke. 
Nie patrzyłem na to jednak od innej strony, od strony wiary. Wiara, wydawać by się mogło musi dotyczyć czegoś pozaziemskiego. Musi to być powiązana z transcendencją. Jednak już pod koniec XIX wieku, a w dwudziestoleciu międzywojennym już powszechnie wiara w transcendencje przestała być możliwa. Stała się jedynie rodzajem tradycji, tradycji najbardziej wiąrzącej dane ludy, ale już nie uwznioślającej ich. Wiara w transcendencje stała się rodzajem bajki przekazywanej z pokolenie na pokolenie, w którą mało kto już wierzył, a nawet jeśli to moc tej wiary była znacznie słabsza niż wcześniej. Co stało się z resztą mocy, którą wcześniej jednostki pożytkowały na wiarę w transcendencje? Zaznaczę, że nie mówie o wierze w potocznym rozumieniu, czyli sądów na temat świata, które można jakoś empirycznie sprawdzić. Mówie o rezerwuarze wiary w transcendencje, który w wieku dwudziestym przesunął się- z zaświatów dobrze znanych w zaświaty bliższe, ziemskie, ale będące ziemią nieznaną(przez co i urok tych ziemskich zaświatów, ich silne przyciąganie).
Wszelkie ideologie i formy nowoczesnej wiary powstały z takiego nagłego, bezmyślnego przeskoku. Umysł nie był w stanie znieść słabości wiary przekazywanej z pokolenia na pokolenie i- siłą bezwładu zsunął rezerwuary wiary gdzie indziej.
Bezrefleksyjność nowej wiary, jej nagłość sprawiła, że pojawiły się kulty infantylne i dziwaczne. Ludzie zaczęli się chwytać czegokolwiek co wydawało się w jakiś sposób większe od nich samych. Przedmioty codziennego użytku, państwo, ideologia, czy chodźby mały ruch poliyczny przejmował swym ogromem, siłą. Oczywiście wszystko to była maskarada, tyle, że całkiem sprawnie skonstruowana. Wszystko było czysto fasadowe.
Fasadę nie trzeba było nawet dotykać by przekonać się, że nic za nią nie stoi, nie potrzebne były do tego nawet promienie rentgena, a sprawne oko. Tyle, że wszyscy pozwolili swoim oczom zropieć, z upodobaniem przesłaniali sobie oczy. Człowiek jest skonstruwany w pewien sposób, poza którego nie jest w stanie przekroczyć. Mamy albo-albo. Tyle, że obydwa albo mają rozgałęzienia i to rozległe. albo strach, apatia, samobójstwo, wszelkie formy wycofania, włączając w to choroby psychiczne albo... no właśnie albo wiara. Dlaczego większość wybrała wiarę absurdalną? Swoje wielkie rezerwy mocy wykorzystała do czczenia bałwanów? Komfort, oczywiście, tak było z większością- czasami wybierano komfort świadomie czasem, wybór sam się dokonywał, nieważne. Większość wybrała komfort. Większość ówczesnych l u d z i . 
Minęło już trochę lat od drugiej wojny światowej, myśle, że dystans dzięlący nas od tej strasznej epoki jest na tyle duży, że możemy już tę epokę ocenić egalitarnie. Możemy podejść do aktorów tamtych wydarzeń jak do ludzi, którzy w jednakowy sposób oddali swoje rezerwy wiary na rzecz pustych fasad. Pomijam oczywiście puste już zupełnie, egzaltowane frazesy jak "ludzie ludziom zgotowali ten los"(swoją drogą mógłby się odnosić do każdej epoki). 
Być może moje podejście wyda się chłodne. Chce jedynie idee równości wszystkich ras ukazać w sposób absolutny, wierze, że jako jednostki ludzkie żydzi, niemcy i wszystkie inne nacje był i są równe. Odmienności były jedynie fasadowe, nic nie znaczyły. Były już tylko tradycją, nie posiadały wyższego wymiaru. Co uważam za rzecz fundamentalną i w sposób najdonioślejszy określającą człowieka? wiarę. Przed dwudziestym wiekiem panował pluralizm fideistyczny. Gdzieniegdzie widać było poważne pęknięcia, które w dwudziestym wieku stały się czarnymi dziurami wsysającymi jednostkowość wiary, jej odedrębność. Chrześcijaństwo osięgnęło swój cel i pochłonęło samo siebie(było siłą napędową postępu, chrześcijaństwa zakumuflowanego, oczyście nie jedyną, byłoby to znaczne uproszczenie skomplikowanej siatki sił).  Siła wiary w transcendencje stępiła się przez wejście na arenę świata masowości, przez zmianę jakościową życia, chyba największą z możliwych. Wprowadzenie powszechnego porządku przez człowieka uniemożliwiło wiarę w porządek odmienny, kosmiczny, który dzięki swej nieuchwytności czyni człowieka wolnym. Porządek ludzki już przez sam fakt swojej skończoności zniewala człowieka. Co więc się stało? Nastąpiła w dwudziestoleciu wojennym kosmiczna katastrofa- olbrzymie rezerwy sił fideistycznych zostały ściągnięte na dół i rozdzielone pomiędzy aktorów. Nie, wiara irracjonalna nie zniknęła, stała się wątła i słaba, stała się karykaturą dawnej wielkości.
Poraz pierwszy na tak masową skalę zaczęto wierzyć, z takich czy innych motywacji, przez niezwykle różnorodne grupy w bałwany. Moc była ta sama, jedynie inaczej wiara ta się przejawiała. Nie można jej wartościować, nie można stwierdzić, że niemiecka wiara była demoniczna, że była to chęć czynienia zła, a żydowska potulna i infantylna. Nie w tym rzecz. Wiara, nazwijmy ją roboczą(jako, że spadła znienacka i jej natura była zupełnie nieznana, z perspektywy czasu można dopiero nazwać ją nihilizmem, spadła znienacka, nikt nie widział co się stało, jak i kiedy, wielu nie widziało nawet, że wierzy i jak mocno, byli to ludzie przywiązani do słów jak psy do latarni- odrużniali wiarę w transcendencje jako taką i uważali ją za tą właściwą, słowo wiara wiązało się jedynie z wiarą w staroświeckie już sacrum, które leżało zakurzone, mało używane, mało kto spowdziewał się, że wiara może dotyczyć czegoś z porządku ludzkiego,-hipokryci byli to psy przy latarni.) nawiedziła szerokie masy i dała nowe możliwości. Ludzie mogli je jedynie wykorzystywać, nie zastanawiać się nad nimi, nikt nie stworzył teologi nowej wiary, stało się to za szybko(parę tam chybionych). Tak więc jednostki zaczęły władać rezerwami mocy tak wielkimi o jakich wcześniej nie mieli pojęcia. Ich racjonalne umysły nie przyjmowały do wiadomości co się stało i co może się stać. Irracjonalizm wdarł się w sam szczyt rozwoju radio. Wdarła się niesamowita siła. Czy możemy te dzieci jeszcze obwiniać, że straciły nad sobą kontrolę wobec tak wielkich potęg? To co nazywamy automatyzacją jest w zasadzie fideizacją. Ludzie owładnięci nową wiarą wystukiwali nowy rytm wszechświata, nową symfonię którą zaprowadziła do zagłady. Świat ów nie był odczarowany, ale właśnie zaklęty, bardziej niż kiedykolwiek. Kategoria winy nie wchodzi tu w ogóle w grę. Można mówić jedynie o ofiarach i ich miejscu położenia. Zwycięzców niestety nie było. Oczywiście faszyści wydają nam się mniej estetyczni niż żydzi. Cóż z tego? Nie wartościujmy potęgi nowej wiary, nad którą nikt nie panował! Dzięki tej wierze naziści wybudowali obozy zagłady, dzięki tej wierze reszta świata pozwoliła na ich wybyduwanie i dzięki tej wierze żydzi pozwolili się wymordować. Potęga tej wiary każdemu aktorowi objawiała się inaczej, w zależności od jego pozycji, jednak zawsze była to wiara w dobro, ufność jaką niegdyś darzono prawdziwe bóstwa. Patrzymy na na niemców jak na katów, na żydów jak na ofiary, w porządku, może to nasa napawać wstrętem. Może napawać wstrętem nazistowka maszyna do mordowania, owszem. Ale może warto w końcu popatrzeć na to inaczej? Moża tamta perspektywa jest zwykłą funkcją obronną organizmu, który w czasach powojennych ból traktował już wyłącznie jako zło najgorsze, największego wroga? Wszyscy popełnili wtedy błąd- i kaci i ofiary, cały świat. Wszystko runęło pod potęgą nowej wiary, nikt jej nie zdołał unieść. Siły rozłożyły się tak a nie inaczej. Wiara się spaliła. Ostatnie akordy tej niesowitej siły, której nie zdołano ujarzmić usłyszeliśmy w obozach koncentracyjnych i łagrach, tam się ostatecznie spełniła. Jeśli idzie o moralności można by użyć jednego słowa z jej almanachu. Kara. Nie nie zwykła kara, nie kara dla ludzkości. Kara kosmiczna, którą być może pojmiemy kiedy wreszcie niesamowite rezerwy wiary zaczniemy wykorzystywać w odpowiedni sposób. (Kara jako bardziej miejsce w strukturze, jako pewna abstrakcja, bez nacechowania penitencjarnego, skoro abstrakcyjne miejsce w strukturze to czemu ten moralny posmak? lepiej pozwala wyobrazić sobię tę niepoznawalną racjonalnie strukturę, która w jakiś sposób koresponduję ze strukturą tej ludzkiej, tak jestem wychowany w tradycji chrześcijańskiej stąd taką strukturę i taką korespondencje podałem, może lepiej karman? już sam w sobie jest raczej abstrakcyjny.. no dobrze, ale to zbyt... dobrze więc lepiej chyba zarysować strukturę, może ona nie będzie miała konotacji moralnych.
--------------++++++++++++______********---->(*gwiazdka ma możliwość mistycznego przekształcenia, ona jest tą "karą". To jak ustosunkujemy się do gwiadki(bez tej pieprzonej moralności!) da nam możliwość wyjścia z impasu. Moralne roztrząsanie tego problemu prowadzi do nihilizmu, rozpaczy taniej bądzi wyrafinowanej. Przypatrzenie się temu od innej strony, już bardziej patrząc na to jak na znak, jak na jakąś epifanie... nie dajmy się omamić kartezjanizmowi, automatyzm to nie dzieło człowieka alienujące człowieka... wsłuchaj się w rytm, bez moralnego roztrząsania, w nim słychać dzieło, dzieło sił przeróżnych. Arjuna zabijał swych braci bo taki go los spotkał, jogina, wojownika. Pomyśl chwilę czytelniku nad losem jako czymś co nie jest ani przypadkowe ani z góry ustalone... Może to ta droga? Porządek kosmiczny nie został zniesiony przez automatyzm. Automatyzm jest objawieniem porządku koskmicznego. Nie dajmy się zwieźć niezależności ego człowieka czy postępu. Wszystkie wymysły człowieka można rozbić i obalić. Tego co ponad nim nigdy nie będzie się dało zniszczyć, ogarnąć rozumem, okiełznać. Można z tym igrać, i pewnie dalej będziemy igrać. 
Nihilizm to tylko forma objawiania się sił. To termin, który nie powinien być nacechowany emocjonalnie. To tylko ot, w zasadzie nazwa stanu ducha ubrana w kostium intelektualny.  Czasem coś co daje punkt odniesienia. Pojęcia... Wszystko to są jedynie odwzorowania pewnych sytuacji kosmicznych, albo prywatnych(czyli również kosmicznych). Same w sobie nie mają znaczenia. Znaczenie- brak znaczenia! Zostawmy to już, to za nami... Przecież tymi wszystkimi sądami wartościującymi, tymi przeciwstawieniami już nic nie osiągniemy... Co takiego osiągniemy? Panie Fryderyku ładną pan miał fantazję, owszem, siła... ale to nie to, panie fryderyku, teraz pan już wie. Poza moralność jakąkolwiek. Szukajmy połączeń, szukajmy korespondencji i tajnych gier znaczeń. Szukajmy poza, dosyć już babrania się w przeciwieństwa. Taa, jasne, wszystko to one, tu. Tak, walka, tak, tak, tak... miła inerpretacja, ale czy już się nie zdezawuowała? Patrzmy dalej... poza, poza. To może być każdemu dostępne, do tego nie splamione moralnościami wszelkimi. 
Swoją drogą- kawał dobrej roboty pan wykonał. Może tylko dzięki pana potknięciom jest widoczna i ma szlechetny wpływ? Może to forma odkupienia, te pana pisma. Może megalomania to jedynie świadomy wybór, świadomie założona maska. Pewnie tak. Wiedziałeś, że tylko w ten sposób dotrzesz do ludzi zachodu. Rozpierdoli ich, a sprawca rozpierdolu ujawni swoją prawdziwą twarz- jak u kota z alicji w krainie czarów zostaną wąsy. Może nadejdzie w końcu właściwe, pełne zrozumienie twojego nauczania, pokolenie które już zupełnie nie będzie ufać rozumowi i logosowi pojmię cię na tyle boddisatwo zachodu, że twój koniec, twoje szaleństwo oznajmione zostanie jako najważniejsze słowo twoich pism. Jako formę oświecenia, tyle, że cóż specyficzną. Kto powiedział, że oświecenie musi być spokojne. Jogin zachodu... możliwe. Prawda przychodzi nieoczekiwanie, w sposób najdziwniejszy. 
Wiara w siłę Ratio może otworzyć drzwi najdziwniejszym irracjonalizmom. Być może kiedy rozum śpi budzą się upiory, ale kiedy czuwa upiory przejmują władzę. Jasne światło rozumu, hi hi hi, i te jego konstrukty hi hi, pycha czysta oślepia zupełnie, właśnie dzięki pozorm "jasności". Bo co to jest ta jasność, którą rozum roztacza? pozory najczystsze, bzdury największe, najbardziej czyste w swym nieistnieniu, do tego zrozumiałe dla wszystkich. Na mocy powszechnego złudzenia ten świat istnieje. Pięknie się tka siatka ułudy. Maja to rozum ogólny. Hi hi. Może.
Odrzucam dziś wszelkie smutne teorie opisujące upadek świata. To lament ułudy, która nie moża dojść do głosu. Świat upada wiecznie. Upadek przyjmuje tylko różne formy, gra tych form może się nawet ułożyć  w jakiś wzorek, rozum to odrazu przyłapie, głupi oho-prawidłowwość. Znajdź prawidłowość w zygzakach zdobiących węrze. Nie szukałeś? ojej, a przecież zupełnie jak dzieje wznosi się upada, pnie w góre... Człowiek jako miara wszechrzeczy, to dopiero dowcip, do dziś trwający. Niby takie dumne szlachetne i w dal godzące, a rusz to zdanie troche, oderwij wieszchnią warstwę, płytko co? Czyżby zdanie odnosiło się wyłącznie do siebie? Człowiek miarą wszechrzeczy, cienka ta miara. 
I to jest wieczność! proszę państwa! nie rozpaczajmy! Rozszerzmy pole widzenia! pomogło? nie? no tak, człowiek jest w stanie nawet wartościować galaktyki, odległe planety... kiedy on w końcu będzie w stanie na prawdę wygrać? WYGRAĆ. Odpowiedź brzmi wiecznie. Ah, sam jestem ślepy, załóż Maksie okulary diamentowe, do ręki karabin, walcz. Pup. 
-mówiło moje ratio, w nocy, z 23:00 na 1:22.
(dosyć osobliwe ratio się we mnie kołacze, co?)
nihilizm to nieuświadomiona takość
takość to w pełni uświadomiony nihilizm

wartości to zmięte opakowania po takości(logo troche zatarte, ale przypatrz się dobrze)
obecny stan świata? to znaczy jest jakiś nieobecny (poza światem)?
kapitalizm? ah... więc rozpaczasz nad tą nazwą... cóż, kiedyś nad nazwami możnabyło rozpaczać głównie w samotności, dzisiaj samotnie mogą rozpaczać już tylko przedmioty.(zmasz tą piecząte z czoła, jest przybita milionom ludzi! ah, ale ty zrozumiałeś i takie straszne i tak cie boli? biedaku, to takie niesprawiedliwe, że w każdym wieku ludzie rozpaczają nad różnymi nazwami, ale zawsze tak samo, z tą samą pewnością, że ta, którą dostali przybitą jest najgorsza, gdyby się mogli połączyć w bólu! nie zrozumieliby ani jednego swojego cierpienia, zwłaszcza ci z Ostatnich Lat Ostatecznego Dobrobytu Wszystkich Ludzi Żyjących w Jednej Komunie Miłości, ich ból będzie wyłącznie abstrakcyjny, co prawda możliwy do przekazania, telepatycznie... ale... co taki mnich na acedie cierpiący zrozumie z tych paru linii złączonych z elipsami? Tylko powiększy mu się cierpienie doczesne! 
To jakieś nieporozumienie... jakie słowa? aa, wskazania tylko? Dobrze... dobrze... ah, nie wskazania? delikatne sugestie co do odczuć nieprzekazywalnych? Brzmi na tyle nienachalnie, że gotów jestem przyznać racje. Nie mogę? ah rozumiem. Więc to ostatnie słowa... pożegnam się tylko... Żegnaj świecie! Żegnaj nieporozumieniu! Witam siebie!
Om mani padme hum. 
ah, a gdzie mój rozmówca apofatyczny telepata, z którym zawsze będziemy się rozumieć? A z resztą jakie to ma znaczenie, nie ma niczego, zero, pustka. Ciepło. O, i tylko słowa, moje gdzieś się piszą, jeszcze chwilę. Zabawne, używać tego wszystkiego, zespołu sprzecznościi, jakichś tych znaczków w stanie nirvany. A myślałem, że po osiągnięciu siunjaty to już nic... a tu proszę... Piszę. Piszę. A prześle to nawet komuś, pod palce, będzie mu się wydawać, że to on piszę. Proszę. A w każdym słowie, literce milion wszechświatów. Debilne te słowa buddy?
Ja mogę wszystko bo to już nic nie jest i jest i tak dalej, więc nie zadzieraj ze mną. Oh, ja się telepatycznie nie kłuce z tym chłopcem, ja sam ze sobą. Rozsypuje gwiaźdźiste diamenty tylko tam gdzie śpisz. Śpij, jesteśmy tożsami. Najlepsze, że ty o tym wiesz. Najlepsze, że... to wszystko nie ma miejsca nigdnie, ten świat. I tak nie zrozumiesz... Te wszystkie słowa, pojęcia i agreagaty części na dwóch nogach. Kto by tak to wiidziiał? Galaktyki też mają takie połączenia, bawicie mnie na równi z nimi. Porozumiewanie się z centrum dowodzenia agregatem dharm. Ja nawet te twoje części szanuje