Więc wszedł w tą ciężką i delikatną noc. Stąpał po niej jak po linie rozpiętej między dwoma gwiazdami i zdawało mu się, że jest wieczna i poranek nigdy nie nastąpi. Przechodnie byli jakąś scenografią ruchomą do tego pejzażu, tak samo jak i szyldy reklamowe, dźwięki miasta były akompaniamentem. Szedł więc powoli w tę ciężką i delikatną noc, która okryła dziś miasto i jego i zmieniła w teatr, albo coś więcej niż teatr, coś mocniejszego i rzeczywistrzego niż teatr. Oczywiście wszystko było grą, iluzją i wiedział o tym, ale tak realną iluzją jak nigdy, przy niej iluzja codzienna wydawała się kiepsko nakręconą reklamą, tak nieudolną przy tej ciężkiej i delikatnej nocy po której stąpał, a lina, była napięta tak mocno, że myślał, że zaraz się zerwie i wpadnie razem z tą nocą w prawdziwą ciemność gdzie nie ma kolorów, "jest" tylko ciemnośc poza kolorami, ale ten strach tylko piękniejszą czynił tę noc, po której stąpał z gracją. Więc minął ulicę Stradom, minął migoczącą wisłe i poszedł w kierunku wapiennych skał podgórza, a ciepły wiatr uderzył w jego klatkę piersiową, rozpiął więc kolejny guzik w swojej koszuli i szedł dalej i dalej w swojej fantasmagorii. I minął kobietę manekina w workowatych spodniach o czarnych prostych włosach, tak tak, taką zapatrzoną gdzieś, przedziwnie, bo przecież prostą pewnie o lnianych myślach, ale ale, cóż za posąg ruchomy, i szedł dalej i skręcił z powrotem, bo nie wiatr ciepły miasta dmuchał w niego i dmuchał więc, guzików by mu nie starczył do odpięcia więc znów skręcił w kierunku rzeki, i do schodów kamiennych prowadzących na dół i zszedł nimi i już obok płynących, migoczących skrawków wodnych szedł i minął dwie lśniące barki, na których błyszczały rozchwiane ciemnością ciała ludzkie. Wykonywały różne ruchy, otwierały usta, zamykały, krzyżowały nogi, krew w obiegach pulsowała razem z tętnem nocy. ale już je minął i teraz patrzył przed siebie i widział dwa manekiny idące w jego kierunku i dziwne stroje mieli - kaptury na głowach i spodnie sflaczałe, zakon to był tutejszy. I szedł dalej spokojnie w te ciężką i delikatną noc.
TYLKO LATARNIA GDZIEŚ ZAMRUGAŁA. ZAMRUGAŁA PAROKROTNIE. ZAMRUGAŁA BEZ POWODU. BEZ POWODU. BEZ POWODU. BEZ POWODU. BEZ POWODU. BEZ POWODU.