A tak pięknie, skrupulatnie ścięto, tak gładko
Wydawać by się mogło, że - ostatecznie
Że to sam mistrz Zakonu Wybielających ściął
By zrobić miejsce, by wszyscy zobaczyli przeszkody
By wszyscy, w których jest tylko iskierka nienawiści
Bielonym wiatrem ją  w sobie rozniecili i 
kaskaderskimi skokami uświęcili plac przeszkód
Ale cóż- węże zieleni znowu wyrosły z wydrążonego łba
Znowu łapczywie witki opleść próbują, zatrzymać
W jej pustych ślepiach, znów zakwitnie karykaturami
miłości i światła. A jej fałszywość przyniesie znowu
wiarę w lepsze jutro, które z zamieni się we wsopmnienie gorszego wczoraj
Ale- któregoś dnia- sam chwyce miecz mistrza Zakonu
I przyjże się meduzie dokładniej, skrupulatniej
Oby precyzja spojżenia była na tyle ostra
Że chwilę później mój  łeb potoczy się brukiem