MLB
STROFOSFORA

Brat

Musiałem odwrócić łóżko głową w drugą stronę, 
żeby się przekonać, o ile lepiej było w pierwszą. 
Turlać się po pościeli jak zażywny mors. 
W celowniku miałem już tylko twoje włosy. 
Kulkownicą do lodów wystrugałem jamę 
tam, gdzie normalni ludzie mają serce. 

Czy mam myśleć, pragnąć, czuć, 
czy też pragnąć przestać czuć, 
czuć, że czas pomyśleć: koniec pragnień? 
Kiedy nadepnie cię koń, nie musisz brać jego nogi 
i nadeptywać się drugi raz, poucza Księga Wzdrygnięć. 

Lot na odległość, od zmarzłego stawu pod Rysami, 
jak pingpong wystrzelony z haubicy. Hau, hau. 
Inne mi odgłosy zamieniają nogi w sznur. 
Sznurują i smarują, tak. Gdyby w chlebie było biało, 
przylałbym bochenkom. Gdyby w grążelach – grążelom. 

Czy może grążlom? Niepokoi mnie to. I dalej: 
na telefonie Krzyśka leżał łupież. W każdym razie coś 
jak pokruszone miniaturki gontów. 
Przepychali się mnisi new age, norweski psycholog, 
i te kobiety, co postępując za kosiarzem grabią pokos. 
Najważniejsze, że wszyscy oni mogą mieć rację. Np. mój brat 
zjada całą delicję na raz i faktycznie jest niecierpliwy.

D.J. Enright
Rodzinne miasto
( z książki Raj w obrazkach, BL)

Po wielu latach przyjeżdżasz
Do rodzinnego miasta -
Nowa stacja kolejowa jest stara
Tylko trochę większa
Stopy jak gdyby same rozpoznają ulice
Mimo całego śmiecia
(Nie ma tu co główkować ani wspominać)
Buty zmieniają się w zabłocone trampki
Spodnie w krótkie spodenki
Marynarka w sweter
Wyglądasz, jakbyś się kurczył
(Na nic tu główkowanie, na nic wspominanie).

Więc kto brzydko się zachował?
Kto wrócił tak późno do domu?
Będą kłopoty, chłoptysiu.

Konstandinos Kawafis
Miasto

Powiedziałeś: „Pojadę do innej ziemi, nad morze inne.
Jakieś inne znajdzie się miasto, jakieś inne miejsce.
Tu już wydany jest wyrok na wszystkie moje dążenia
i pogrzebane leży, jak w grobie, moje serce.
Niechby się umysł podźwignął wreszcie z odrętwienia.
Tu, cokolwiek wzrokiem ogarnę,
ruiny mego życia czarne
widzę, gdziem tyle lat życia przeżył, stracił, roztrwonił”.

Nowych nie znajdziesz krain ani morza.
To miasto pójdzie za tobą. Zawsze w tych samych dzielnicach
będziesz krążył. W tych samych domach włosy ci posiwieją.
Zawsze trafisz do tego miasta. Będziesz chodził po tych samych ulicach.
Nie ma dla ciebie okrętu — nie ufaj próżnym nadziejom —
nie ma drogi w inną stronę.
Jakeś swoje życie roztrwonił
w tym ciasnym kącie, tak je w całym świecie roztrwoniłeś. 

John Keats
Why did I laugh to-night?

Why did I laugh to-night? No voice will tell;
No God, no Demon of severe [ciężki] response,
Deigns [ raczy] to reply from Heaven or from Hell.
Then to my human heart I turn at once-
Heart, thou and I are here sad and alone;
Say wherefore did I laugh? Oh, mortal pain!
Oh, darkness, darkness! Ever must I moan,
to question Heaven and Hell and Heart in vain!
Why did I laugh? I know this being's lease [ dzierżawa]
My fancy to its utmost blisses spreads;
Yet could I on this very midnight cease [ przestać],
And the world's gaudy ensigns [ jaskrawe chorągwie] see in shreds.
Verse, fame, beauty are intense indeed,
But Death's intensr - Death is Life's high meed. [miara]

Konstandinos Kawafis
Zamierzał czytać…

Zamierzał czytać. Leżą otwarte
dwie czy trzy książki: historycy i poeci.
Lecz zaledwie przez dziesięć minut czytał
i zaniechał. Na sofie teraz
na pół drzemie. Jest bez reszty oddany książkom -
ale ma dwadzieścia trzy lata i jest bardzo piękny,
a tego popołudnia Eros wniknął
w jego ciało idealne, w jego wargi.
W ciało jego, które jest pięknością samą,
wniknął żar miłości -
bez żadnej śmiesznej troski o formę rozkoszy…

Dylan Thomas
I SEE THE BOYS OF SUMMER

I
I see the boys of summer in their ruin
Lay the gold tithings barren,
Setting no store by harvest, freeze the soils;
There in their heat the winter floods
Of frozen loves they fetch their girls,
And drown the cargoed apples in their tides.
 
These boys of light are curdlers in their folly,
Sour the boiling honey;
The jacks of frost they finger in the hives;
There in the sun the frigid threads
Of doubt and dark they feed their nerves;
The signal moon is zero in their voids.
 
I see the summer children in their mothers
Split up the brawned womb's weathers,
Divide the night and day with fairy thumbs;
There in the deep with quartered shades
Of sun and moon they paint their dams
As sunlight paints the shelling of their heads.
 
I see that from these boys shall men of nothing
Stature by seedy shifting,
Or lame the air with leaping from its heats;
There from their hearts the dogdayed pulse
Of love and light bursts in their throats.
O see the pulse of summer in the ice.
 
II
But seasons must be challenged or they totter
Into a chiming quarter
Where, punctual as death, we ring the stars;
There, in his night, the black-tongued bells
The sleepy man of winter pulls,
Nor blows back moon-and-midnight as she blows.

We are the dark deniers, let us summon
Death from a summer woman,
A muscling life from lovers in their cramp,
From the fair dead who flush the sea
The bright-eyed worm on Davy's lamp,
And from the planted womb the man of straw.
 
We summer boys in this four-winded spinning,
Green of the seaweeds' iron,
Hold up the noisy sea and drop her birds,
Pick the world's ball of wave and froth
To choke the deserts with her tides,
And comb the county gardens for a wreath.
 
In spring we cross our foreheads with the holly,
Heigh ho the blood and berry,
And nail the merry squires to the trees;
Here love's damp muscle dries and dies,
Here break a kiss in no love's quarry.
O see the poles of promise in the boys.
 
III
I see you boys of summer in your ruin.
Man in his maggot's barren.
And boys are full and foreign in the pouch.
I am the man your father was.
We are the sons of flint and pitch.
O see the poles are kissing as they cross.