i dalej i dalej i dalej w stalowe świata uściski
i dalej i dalej zwężone, ziemi niech będą mi śliskie
Niech mnie walą po twarzy, po żebrach
Nieh wylewają na mnie obłoki

I dalej i dalej i dalej 
gdzieś w trudzie w lękach w dołach

i dalej i dalej i dalej w głąb w proch
i dalej w zupełne zwątpienie
i dalej! i opuść ten jasny loch
Świata co słońcem grzybieje
i dalej i dalej wciąż
gdzie głuchy stokot czarnych werbli
i dalej i teraz w góre krąż
aż noc ci ciało wyścierwi
i dalej i dalej bez żadnych związków, zaszłości bez skruchy
bez czasu w ciemnych chłodzie brnąć 
aż spali się w pyłu okruchy
i dalej i dalej jaknajdalej stąd
i jaknajdalej od blisko
i dalej i dalej i dalej wciąż aż
spłonie zczernieje zwariuje
aż skrzydłą wyrosną zamiast rąk
aż ogon mi plecy przekłuje
i dalej i dalej oddzielam związek
bez związku bez sensu bez siebie
bez pustki i bez całości bez pustki  i bez całości
bez dołu bez góry w złamane ręcę 
chwtając czarne dziury
i dalej i dalej i dalej wciąż
bez wiary nadziei miłości
odrzucić starych pokrowców 
stare wytarte wartości
i dalej i dalej i dale wcąż 
bez celu i bez powodu
dalej z pragnienia wysychający
dalej umierający z głodu
i dalej i dalej i przez wszystkich
powiewające na wietrze wstęgi
i dalej aż do obcinających oczu
obcęgi
i idalej i dalej i bez wstępu, bez zakończenia
rozwiercić brzuch środka! i dalej biec
na połamanych kończynach
i dalej i dalej i dalej wgłąb
i dalej bez wytchnienia 
i dalej i dalej pluć w prawdę
błąd błędem zbijać, skrzywieniem
i dalej i dalej i dalej bez żadnych
przerw bez żadnych postoi
i dalej i w gniew, w amoku sam
szarżować stos pustych pokoi
zrzucam się ze schodów 
w ciemność zrzucam tam
zrzucam dociemnych brudów
i dalej i dalej w ścierwa, w deomony 
niech zetrą nos, wykłują oczy, ogłuszą
niech moje ciało w zupełny upadek się stooczy
i dalei i dalej i dalej i gdzie nie ma co słuchać co widzieć
gdzie wszystko zniszona, moja własna słabość
okłada mnie ciężkim kijem
już gniją moje resztki już tocza się ciała fragmenty
robaki zjadają moje pruchno, jednego się brzydzą
i dalej więc niech zdmuchną mnie wiatry zaklęte
jak niecchcą już tykac robaki
niech więc płomienie wiatru strawią to
i dalej i dalej i dalej
i dalej i dalej idalej 
bez wiary nadziei miłości
odrzucam jak starą skóre
wytarte i puste wartości
i dalej i dalej i w nicość
w drżące fale pustyni
ide a granat mnie rozrywa
granatnik wie dobrze co czyni
i dale i dalej i dalej bez siebie
bez cienia bez światła bez trudu
bez butów bez nóg bez głowy i serca
bez świata bez bez, bez 

Budzę się żeby szukać
Ale czego,zapomniałem, jakoś się utrwaliło
na taśmie mózgu tylko szukanie, więc
Grzebie po świecie oczami i ramionami
Mechanicznie, już poruszają ramiona wiechciami
rozapirzonymi na pięć
Po wstępnej walce wychodze i podrzucam wzrok w góre
i zachaczym nim o betonowe niebo, za mocno
kiedy wracam i patrzę na horyzont, patrze inaczej
I idąc dalej widzę  karmazyn ludzi i drzew
Nagle staje, wypręża się filar mojego kręgosłupa
Ręce zaczynają latać na boki, nogi się splatają
Ktoś ciska we mnie wrzaskiem
z tyłu przypiera do mnie drzewo
Już nie jestem w stanie się ruszyć
Z głowy wyrasta mi czerwony kwiat
Zapomniałem o samogłosce w pierwszym wersie
i się poszło wszystko jebać w symbolach

„Niosę w sobie spokój,
w sobie samym noszę siły,
które dają mi moc.
Pragnę, by wypełniło mnie
ciepło tych sił,
chcę, by przeniknęła mnie
moc mojej woli,
i chcę czuć,
jak spokój rozlewa się
w całej mej istocie,
kiedy zbieram się,
by znaleźć w sobie
spokój jako moc –
przez potęgę mojego dążenia”.
Czynność ludzkiego ducha zbyt łatwo wiotczeje – / baczę aby w lenistwie gnuśnym nie osłabła, / przeto podsycam wolę, podżegam nadzieje / niepokojącym towarzystwem diabła
Ja jestem duchem, który wciąż zaprzecza! / I mam prawo! Bo wszystko, co powstaje, / słusznie się pastwą zatracenia staje
Wyzuty ze złych obierzy, szlachetny duch wśród ludzi, /zbawion być może, kto się dążeniem wieczystym trudzi”./ A jeśli miłość ma go w swej pieczy płynąca z góry, / witać go będą słowem serdecznym anielskie chóry