słyszę, wołają ciemnych lasów końce
nawołują czarnymi kaskadami, cicho
słyszę, stoję, mój cień uciekł, we mnie

obok są lasy szare, żerdzie latarń końcami migają
betonowe klepiska, czas tam biegnie
wydechem rur, próżni, przez, którą nic nie widać

Próżnia wypycha, a wsysa czerń
i
Stoje, czekam, nie jestem niewinny
tak jak bym chciał, nie okryję się jak księżyc
ciemnością, tak jasno