amfetamina zaczęła działać na jego układ nerwowy;  wzięła go w swoje objęcia i nakazała działać w sposób klarowny i ostry, wszystkie neurony pulsowały i wydymały się, gotowe na każdą komendę mózgu działać w odpowiedni sposób, zupełnie gotowe zupełnie jasne.
Podobnie u reszty z nich, każdy był w stanie pełnej gotowości, był w stanie wyrzucić moc przekleństw jak i mocno przypierdolić. Sekundy mijały a oni stali w napięciu, w dziwnym oczekiwaniu.. bo zaczynali czuć się coraz bardziej nieswojo, napięcie nazbierane w ciągu tygodnia zaczynało im ciążyć. Wciągnięcie amfetaminy samo w sobie było rytuałem wojennym; jak dzikie plemiona przed walką marzą sobie twarze różnymi kolorowymi kreskami tak oni mazali swoje nozdrza, też kreskami tyle, że jednokolorowymi. Przynależeli do kultury uwewnętrzniającej rytuałał, kultury, która rytuały przykryła kocem pragmatyzmu, pod którym to kocem kipi od symboli i przeróżnych związków i znaczeń, które są niewytłumaczalne. Sami nie wiedzieli po co ta amfetamina tutaj, teraz.Pindar kupił ją gdy cała grupa wyszła z auta, on popędził w niewiadomym kierunku i zobaczył znajomego, który powiedział mu, że ma coś dobrego, że czemu nie, więc kupił ją znowu, by znowu powtórzyć znowu. 
Tak więc wrócił do nich, do ich auta warownego i oznajmił co ma i od kogo ma "od rykonta" i usiedli i usypali i wciągneli długie wyjątkowo białe krechy. Poczuli się pełni sił, poczuli się jaśniejsi, pełni mocy, gotowi w zupełności działać, teraz tylko brakowało obiektu, czegoś dzięki czemu działać by mogli, bo co właściwie teraz mogli zrobić, co teraz stać się tak naprawdę mogło? Mogli, a)wejść do wielkiej migotliwego zamku, w którym odbywały się dzikie orgie taneczne, w którym kobiety i mężczyźni stawali się towarem i konsumentem, w którym stosunek ten się zacierał i stawali się w końcu czymś poza, czymś ponad( o ile zażyty narkotyk był dobry) stawali się uczestnikami misteriów w ekstazie, a pieprzenie o ic utowarowieniu możemy zostowić tępym moralizatorom, w ciasnych kaftach teorii nie widzących świata. Nieważne. Mniej ważne.
b)mogli spotkać kogoś, inną grupę przyjaciół bądź nieprzyjaciół, bądź grupę nieznaną i w efekcie ustosunkować się do tej grupy.
Tak też się stało, zostało tak zastanę. Ślepo nakazane. Stało się, stało.
 Wyszli z auta. Popatrzyli sobie w oczy, skrzyżowali się w swoich spojrzeniach, wszyscy. Gaba wyprzedziła ich, zaczęła iść pierwsza, za nią dopiero Perun, Krenol i reszta. Szła i swoim dziwnym wzrokiem, lekko wyzywającym spoglądała na przechodniów. Te spojrzenia, celne i mocne, były zbędne. Zauważyła ją grupa parunastu łysych popijających browary chłopaków o ostrych spojżeniach. Ostrość ich spojżeń i zbędność acz moc spojrzenia Gaby  rozpaliły ogień. Ogień zapłonął w wielu z tych tam stojących mężczyzn i zaczął ich trawić, a pech chciał, że Perun, Krenol Pindar byli daleko w tyle i jej nie widzieli. Szła sama w niemrawym blasku świateł, otoczona bardziej ciemnością. Chłopcy zaczęli się śmiać, wskazywali na nią i ryczeli ze śmiechu, który zaczął ich ogarniać, to był pierwszy krąg ognia, w drugim, zaczęli jej ubliżać- hej dupeczko, co tu robisz sama? Na co ona buńczucznie odpowiedziała, żeby się „odpierdolił”
Na co inny z kolei rzucił, „ nie tym tonem, cipko, dawno cie nikt nie maglował? Nie?” Zaczeli się do niej zbliżać, okrążać ją. „Dawno nie ssałaś kutasa” krzyknął inny z tłumu na co jeden o groźnych krzaczastych brwiach, który miał ją już na wycięgnięcie ręki powiedział „No dupeczko, widać cipka swędzi mocne, ale my zaradzimy” . I rękę wyciągnął, zamachnął się i uderzył ją w tyłek, tak mocno, że aż zatrzęsła się, a strach zmroził jej oczy, ledwo widziała co dzieje się obok niej. Była okrążona i zdezoriantawana, rozględneła się, a wokół niej tylko te twarze, nieznane, groźne, parszywe, ociekające ogniem. I była już w drugim kręgu ognia, była już w drugim kręgu. Ale dalej się już dziś nie dostała.
Perun przepchnęli się jakoś przez obręcz ludzką obejmującą dziewczynę, której puszczały już nerwy, strach ją zupełnie zmroził. Ledwo zauważyła jak ktoś dotyka jej dłoni, zaciska i przyciąga do siebie. „Idziemy”-powiedział cicho i dobitnie, i zaczął ciągnąć za sobą dziewczynę. Gdy doszedł do końce obręczy dwóch zagrodziło mu drogę. Popatrzył na nich roziskrzonym wzrokiem pełnym pogardy i mruknął gniewnie „ dajcie kurwa przejść”. Czekali, na to, wiedzieli, że im dwój puszczają nerwy, że wobec ich przewagi liczebnej psychicznie nie jest w stanie wyrobić, że pewnością przykrywa brak pewności. Tamci stali dalej i nie zamiast przesunąć się zacieśnili jeszcze krąg. Łypali na niego pogardliwie, zaczęli się śmiać. Nagle podbiegł do nich ten, który wcześniej uderzył Gabrysie w tyłek. Oczy błyszczały mu, był pewny siebie, pełen energii, wśród swoich. „Co kurwa szparka by chciała spierdalać?” Rzucił radośnie, a całe koło wokół niego roześmiało się. Perun dalej patrzył gniewnie, nie miał jak inaczej patrzeć, nie mógł inaczej, chodź ten wzrok nie dawał mu nic, a tylko oddalał go na gorszą pozycję, przegraną. Nagle myśl go olśniła. Myśl, która uratowała całą sytuacje.
Ale najpierw napiszę o ważeniu gramów. Otóż diler, który sprzedał narkotyki tym z koła lubił robić swoich klientów w chuja, a im głupsi byli Ci klienci, im mniejsze wymagania tym łatwiej w chuja mu zrobić ich było, także, kiepską dostali amfetaminę, z domieszką psychotropów, która z jednej strony mobilizowała ich z drugiej wyginała ich myślenie, deformowała, ich myśli były potrójne, dopiero chwilę im zajmowało zanim, z trzech możliwości jakie dawał im umysł wybiorą którąś, zanim porozkoszują się dwoma innymi, równie ciekawymi ścieżkami, które mogliby wybrać. A wszystko to dlatego, że wybrali nienajlepszego dilera.
Diler natomiast Peruna, Krenola i Pindara sprzedawała czystszą amfetaminę. Tego wieczoru wyjątkowo czystą i działącą orzeźwiająco po parudziesięciu minutach od wzięcia. Działała na tyle orzeźwiającą, że myśli Peruna raziły jak pioruny. Ot myśli i jej realizacja. Bez zmędnych ścierzek. 
Tak więc Perun jak rażony gromem myśl swoją powziął i uderzył brwiastego napastnika w szczękę. Nikt nie spodziewał się takiego rozwoju wydarzeń. Stali zupełnie zdezorientowani, a trzy możliwości stanęły i w umysłach-pobić go, pomóc brwiastemu, stać i czekać co powie brwiasty. Parę sekund to trwało zaledwie, ale sekund najważniejszych. W ich to właśnie mijaniu schronili się Perun i Gabrysia. Biegli, najszybciej jak mogli. Perun biegnąć równocześnie krzyczał- Krenol! Pindar! 
Grupa zaczęła biec w ich kierunku gdy byli już dosyć daleko, jakieś sto metrów od nich. Brwiasty ledwie się ocknął i jedno jego spojrzenie ne niego wystarczyło by jakoś te dwie możliwości odrzucić i zacząć pościg. Rzucili więc okiem i zaczęli biec.
Tymczasem Krenol i Pindar się pojawili, ich uszy pochwyciły krzyk Peruna i zeczęli biec w kierunku grupy, która ledwie biegu za Perunem się zerwała. Grupa składała się z osób dnunastu, natomiast Krenol i Pindar byli dwaj. Nie przeszkodziło im to jednak(lepsza amfetamina) wszcząć bójki gdy tylko do grupy tej dobiegli.
Krenol, hereszt bandy bystrooki zauważył, wyczuł od razu, kto jest bandy drugiej jest hersztem i kto drugi w hierarchii. Poznał to po ruchach, po głosie. Gdy tylko do nich dobiegli wskazał spojrzeniem jakiegoś łysego dobrze zbudowanego mężczyznę Pindarowi sam podbiegając do brwiastego i krzycząc: „stój kurwa!”. Na co tamtem zdziwiony się obrucił, a za nim pół grupy poza pięcioma, mniej bystrymi, którzy kontunuowali pościg. Obaj przybrali postawę bojową- wysunęli szyję, wypięli rabiona do przodu, ruchy ich stały się pewniejsze i szybsze, tyle, że- Krenol miał więcej tej pewności  w oczach, więcej nienawiści w sobie, jako, że dotarło do niego, że idzie tu o jego dziewczynę, ze ją zaczepiono. Popchnął parę razy brwiastego krzycząc jednocześnie, mocno i dosadnie krzycząc(aż z nienawiści deformowała mu się twarz, tak mu się deformowała, że stawała przerażająca, a siła tego przerażenia zniewalała): Co ty kurwa jebana szmato wyprawiasz, skurwysynu, ci kurwa jebne tak, że kurwa chuju z chodnikiem się będziesz dzisiaj chodnik pierdolił, rozumiesz?”. W tym momencie Pindar pchnął a potem uderzył gościa, który był prawodpodobnym numerem dwa w bandzie brwiastego i krzyknął „co ty chuju kurwa, nie miło ci na bansach, jebańcu, chcesz kurwa mocniejszych wrażeń, cipo?!”. Stała za nimi pewność działania, słusznego działania, w sprawie słusznej podbudowana naprawdę dobrą amfetaminą. Tamci zupełnie oniemieli, ich procesy decyzyjne zostały rozwalone przez kiepski towar a i pewność działania mieli niezbyt wielką, ruszyliśmy gówno pomyśleli wszyscy zespołowo, ruszyliśmy gówno i zleciały się mocarne muchy. 
„spoko kurwa, luz”- powiedział brwiasty, spoko kurwa, tak się bawiliśmy tylko, ej Specu, odwołaj chłopaków krzyknął do numeru dwa. Tamten podbiegł i krzyknął i zaczęli wracać chłopcy z grupy. A Gabrysia i Perun biegli dalej, nie wiedząc o tym, że pościg się skończył.
„Ej, ziomek spoko, to tylko tak było, podajmy ręce
-nie tknę twojej łapy zasrańcu, kurwa, coś chciał od mojej laski
-kurwa nic, wyluzuj tak se tylko żartowaliśmy, choć tutaj z nami do auta, mamy dobry towar.. wciągniemy kreski, wyprostujemu ścieżki i pójdziemy w swoją stronę nie?
-dobrze mówi ziomek, dajmy spokój, oni dali Krenol wyluzj
-dobra śmieciu, kreske możemy wciągnąć
-no to piona co?
-aa chuj, masz tu pione kurwa prawilną śmieciu, więcej już takiej nie dostaniesz
I poszli do auta i wciągnęli towaru trefnego dosyć, po którym system nerwowy się nieco pierdolił, po którym procesy decyzjne stawały się ślamazarne. Krenol wykazywał ograniczoną wrogość, wiedział, że może sobie na to pozwolić z racji swojego autorytetu, Pindar o autorytecie mniejszym był bardziej towarzyski, prawie koleżeński.  W aucie leciał Peja-sfiei, kawałek, uwielbiał, z którym spędził miłe chwilę, przy którym pękały pierwsze lufki i tak dalej, miły kawałek, pobudzający jego zmysły do podróży w czasie do czasów, gdy był szczeniakiem, roztkliwił się trochę, przez to stał właśnie nieco przyjacielski. Krenol, jako herszt nie pozwalał sobie na roztkliwianie, mimo, że też lubił Peje, mimo, że kawałek, który leciał też nieźle mu się kojarzył. „Nieźle”-na tym poprzestał i na tym mógł poprzestać, nie pozwalał sobie na emocjonalone podróże wgłąb, zostawał na powierzchni. Do auta wsiadł Krenol, Pindar, Brwiasty i jego przydupas. Brwiasty wyjął woreczek i wyłożył zawartość na biblie, którą ukradł z domu. 
-a cośty taki religijny, że na biblii, kurwa kreski czy jak?- powiedział poufale Pindar
-nie, no kurwa znalazłem w domu, dobra, gładka powieszchnia nie, dobra do krech, prostujmy więc ścieżki nie? –odpowiedział mu i wyjął dowód osobisty i zaczął dzielić.
Tymczasem Perun i Gabrysia biegli dalej, byli już daleko od Energy, dotarli do jakiejś stacji benzynowej, która ucieszyła ich wzrok swoją migotliwością, jako, że biegli cały czas w mroku. Doszli do niej z wdzięczności za światło weszli i kupili pół litra. „ale, że od razu pół litra, zdziwiła się Gabrysia?” „spokojnie mała odpowiedział Perun, jesteśmy nieźle zrobieni fetą, moglibyśmy wypić i dwa litry kurwa”
„wierze ci”- odpowiedziała mu Gabrysia i popatrzyła na niego swoim ufnym wzrokiem, prawie rozkochanym. 
„ poza tym, nie wypijemy wszystkiego, nie, dla ziomków zostanie”
Wyszli ze stacji benzynowej i poszli w kierunku drzew po przeciwnej stronie ulicy się znajdujących. Parę sosenek i wierzb łagodnie łamało harmonie zabudowań wiejskich. Perun nucił sobie idąc w ich kierunku „chcesz ze mnie kpić, nie powiedziałeś nic”. Gabrysia patrzyła na niego z powagą i niecierpliwością, która pojawiła się w niej, gdy pojawiła się butelka. W niej odnajdywała sens tego wieczoru, ona niosła spokój i niosła wybawienie i jakieś rozwiązanie sytuacji, a właściwie nie tyle rozwiązanie co kierowała sytuacje w jakiś kierunek, gdzieś. 
Usiedli na ławce, Perun otworzył butelkę i dał Gabrysi pociągnąć pierwszego łyka. Sam wyjął paczkę czerwonych marlboro i włożył jednego z nich do ust, drugim poczęstował gabrysie, a papierosy wetknięte już w usta płomieniem. Gabrysia udając, że jej zimno przytuliła się do Peruna.
-ale kurwa akcja, dobrze, że jakoś nam się udało, ja pierdole, było ich z dwudziestu chyba, zajebali by nas na miejscu,
-no, dzięki tobie to się jakoś ułożyło, Peru,- powiedziała i chwyciła go za rękę i przycisnęła ją.
Perun przejął butelkę i wychylił większy łyk. 
-dzięki mnie… a chuj, no się jakoś potoczyło, dobrze, że sobie możemy teraz jebnąć wódy, szkoda tylko, że nie ma nas kurwa na imprezie z chłopakami, ale tam już dziś chyba nie dojdziemy bo nas zajebią.
-Perun, chłopaki i tak dalej.. wiesz, ja mam już dość Krenola. Jest taki prymitywny, w ogóle ze mną nie rozmawia, tylko chce żebym rozchylała przed nim nogi i tyle, nie chce go już… a ty… ty jesteś taki inny taki ciekawszy od niego wiesz?- mówiąc to skróciła niebiezpiecznie dystans, prawie ocierała się ustami o jego usta, Perun, ledwie to wytrzymywał, musnął jej usta, po czym łyknął wódkę.
-słuchaj są pewne zasady, Krenol, jest spoko gość, kurwa znamy się długo i to jest kurwa ziomek dobry no..
-ale wiesz, ja cie kocham
Perunowi zawibrowała i zadzwoniła komórka, dzwonek „grammatik-każdy ma chwile”. Każdy ma chwile, że w deszcza pada, i tak dalej. Uwielbiał taki liryczny hip-hop, uwielbiał ciężkie chwile, uwielbiał to co się teraz działa, swoją ciężkością, swoją mocą wpychało go głębiej w siedzenie świata. A dzwonił Krenol.
-jesteśmy.. daleko, niedługo dojdziemy ziomek, a wy co?
-my tu spoko, z tymi śmieciami sobie wciągamy, jakoś przeżyli, słuchaj słuchaj, to się widzimy jak dotrzecie my pewnie już na bansy wbijemy, oka, narka
-oka, odpowiedział niepewnie, przytłoczony miło. Popatrzył na Gabrysie, ona na niego. Łyknęła wódki i podała mu, on też łyknął. Popatrzyli na siebie i zaczęli się całować. Perun zaczął rozpinać jej bluzkę, a ona mu spodnie. Uczucia ich zupełnie pochwyciły, przestali myśleć, a właściwie Perun przestał bo Gabrysia nie myślała już od dłuższego czasu, pochwycona w obcęgi emocji, Perun opierający się tym obcęgą raz obięty został zmiażdżony, działał pośpiesznie niezdarnie, chwytał jej usta, wypuszczał, gdy mu uciekały przestawał oddychać, z nich spijał tlen i życia w tej chwili, one były dla niego najważniejsze. Ona była równie łapczywa i równie niedarna jak on. Gdy miało już dojść od kulminacji, gdy miał ją spenetrować a emocje doszły zenitu zaniemógł. Penis był sflaczały. Gabrysia zaczęła rozpaczliwą walkę o ogień, indiańską metodą zaczęła pocierać rękami penis Peruna jak rozpala się ogniska trąc patyk, pocierała i pocierała i pocierała, a Perun patrzył na to z zażenowaniem”kurwa, za dobra ta feta, za dobra”-przeszło mu myśl przez głowa, pierwsza od dłuższego czasu. W końcu zabłysnęła iskierka, w końcu penis Peruna uniósł się nieco i stwardniał, na tyle, że Gabrysia pewna swego swierdziła, że się na niego nabije. Nie chodziło jej o dobry seks ale o samo zasmakowanie umiłowanego mężczyzny. Dobrego seksu miała już nadmiar w życiu, miała dość bycia pieprzoną jak szmata przez Krenola, tak podniecało ją to, podniecało wyjątkowo, przeżywała setki dobrych orgazmów, ale teraz jej kapryśna natura zachciała czegoś innego, bardziej „poetyckiego” i ten miękkawy chuj Peruna, był dla niej właśnie takim poetyckim doznaniem. Najpierw usiadła na nim i zaczęła przesuwać penisem po swoim wargach sromowych, gdy nasyciła się już wystarczająca włożyła narzędzie do środka i poczuła się spełniona, a Perun lekko zażenowany, że to tak jakoś nie całkiem jak być miało się stało. Ale penetrował, próbował penetrować, myślał”nadrabiam jakoś długością może, w końcu wydaje się zaspokojona…” Tak, źródłem myśli jest niepewność i zło, pewność źródłem ignorancji, siła w idiotyzmie-dodałem ja..
Penetrował więc wciąż i dalej i dalej, aż Gabrysia wydała krzyk rozkoszy. On był pewien, że nie skończy i ta pewność pozwoliła mu wyjść z niej nie skończywszy. I wyszedł. 
-Też cię kocham-szepnął do niej, -tak, też cie kocham,. 
Pośpiesznie wciągnęli na siebie nie całkiem ściągniętę ubrania. Ich wzrok znów się spotkał, jego-niepewny, już kompletnie niepewny i winny, jej spełniony. Ona myślała, tak mam czego chce, czego zawsze chciałam, z nim jedynym chce być, bohaterem, który mnie wybawił, on-kurwa co ja zrobiłem, wobec Krenola, jak mogłem wobec Krenola, wejść w nią wobec niego… wejść ja pierdole, co za kurwa gnój ze mnie, kocham ją, ona mnie… co z tego…
-Peru nie smuć się, to jest ważniejsze, przecież się kochamy, to jest bardzo ważne, wiesz? Teraz będziemy razem, ty mu to wszystko powiesz, że jesteśmy zakochani i wszystko będzie cu-do-wnie. 
-no kurwa nie wiem. .-powiedział zgryźliwie i chwycił flaszkę, którą miał podzielić się z kolegami, i dopił do końca.-naprawdę kurwa nie wiem.
Gabrysia chwyciła go za rękę i przytuliła się od niego. –Wyjdźmy z tego ciemnego lasu-powiedział Perun, wyjdźmy z tego kurwa ciemnego kłębowiska drzew do jakiejś kurwa jasności bo ocipieje gaba.
I zaczęli iść w kierunku stacji, na której kupili wcześniej pół litra. „Perun, ale to już niepotrzebne, po co to? Chlać chcesz jak mój stary?” „nie jak moja stara, kurwa, to dla ziomków, z tego łyk weźmiemy i im damy resztę, jebie od nas wódą, co powiemy, że kurwa tak jebiemy bo se sami jebneliśmy ćwiarę? Nie kurwa gaba, powiemy, że to nasza wspóla kurwa wóda braterska”-ostatnio słowo przeszło mu przez gardło jakby zniekształcene, głos mu się trochę załamał.
-braterska, podchwyciła gabrysia, aha, braterska. No cóż. No tak, to chodźmy.
Krenol otworzył butelkę żołądkowej gorszkiej i sam upił pierwszy łyk. Na gabrysie nawet nie popatrzył. Zaczął nią gardzić, patrzeć na nią jak na dziwkę, dziwiło go to, że ona sama tak siebie nie postrzega i w nim też nie widzi żadnej winy. Po prostu widzi życie bez żadnych powiązań z myślą, widzi je postrzega i czuje i tyle. „Mała kurwa… ale ją kocham”-pomyślał.
Przeszli koło grupki tytuejszych rolników-alkoholików, popijali sobie piwo przy stacji benzynowej. Usłyszeli strzępki rozmowy.
-to lato jest paskudne Jędrek paskudne, gnicie powoduje, gnije mi wszystko…
Peruna aż wygięło, Gabrysia poczuła się miło, ją wgięło. Wgięło w miły sposób, gdy usłyszała ten dobrotliwy ton, mówiący o ciężkich niemiłych sprawach, a słowo gnicie ją wyjątkowo połechtało, nie widziała dlaczego, poczuła jakiś niesamowity związek z tym słowem, poczuła jego ciepło, jego wklęskłość, wyobraziła je sobie jako taki gniazdko, w którym mogłaby żyć. Perun po prostu ze wstrętem się wygiął, ze wstrętem odbił od grupki wieśniaków, chwycił Gabrysia mocniej za rękę i uszedł parę kroków. Był zadziwiony tym, że ona przy niej przystanęła, że chciała chłonąć dalej tą dziwną atmosferę upadku. „Co to kurwa za laska?! Ale ją kocham” „kocham? Co to za słowo kurwa, braterstwo na osiedlu, to było najważniejsze jebać psy i kurwa trzymać się zasada, co to kurwa jakaś miłość o co kurwa chodzi jeszcze z tą dziwną laską… cośtam czuje, tak czułem długo, ale to nie jest właściwe, nie to nie jest kurwa właściwie, ja pierdole, zwariuje”.
Wydarł swoją dłoń z jej uchwytu i powiedział” wiesz, że na razie nie może nas nikt tak widzieć, po prostu nie może”. ‘skinęła głową. Zaczęli iść już rozłączeni, tylko spojżenia zdradzały ich nowy status.
Szli przez tą ciemną noc, od świateł stacji do świateł dyskoteki dzielił ich dystans paru czarnych kilometrów, kilometrów przez, które nie odzywali się do siebie. On dlatego, że gryzło go sumienie, a myśli on tym co zrobił wobec Krenola zaczęły przyszawać go, zaczął krwawić umysłowo. Ona widziała jego krwiawienie i nie odzywała się. Widziała pewność w jego cierpieniu i zachowywała powagę wobec tego, wyczuwała, że jej czysta emocjonalność jest o stopień niżej od tego co się z nim dzieje, że jej czysta „miłość” jest raczej płytka wobec kotłowani w jego mózgu, tego mroku urazów, razów, dzid, które tam się kłębią uderzając go, upadlając, że jej małe światełko „miłości” to tylko mały kaprys tej nocy, które nie ma w sobie na tyle ognia i nie wiadomo czy kiedylwiek będzie miało by strawić jego poprzednią moralność całkowicie nim zawładnąć tak jak nią zawładnęło. 
Przed ich oczami zaczęło w końcu jaśnieć z daleko światło Energy. Był to moment, w którym Perun przebiegł dreszcz, chwycił szyjkę butelki pociągnął porządny łyk po czym popatrzył na Gabrysie i jej też zaproponował, wzrokiem. Ta również chwyciła, i wypiła. Wobec nieuchronności spotkania z Krenolem, poczuła coś na kształt wyrzutów sumienia, chociaż więcej było tam czystego strachu, a wyrzuty sumienia były jedynie odpryskiem wyrzutów Peruna, który do niej dotarł, niczym więcej, na niego nakierowała całą emepatie jaką miała, na Krenola już jej nie starczyło.
Perun wyjął komórkę i zadzwonił do Krenola. Ten nie odbierał. Pewnie są na bansach już, stwierdził i poszedł w kierunku rozświetlonych wrót energy przed, którymi kilku dresiarzy i parę wymuskanych maniurek paliło papierosy śmiejąc się. Nie było dla niego miłe te uśmiechy, denerwowały go, czuł, że taki świat już nie jest dla niego, długo nie będzie, że go stracił, a zyskał świat nocy i gnicia. Powąchał palce lewej ręki, wskazujący i środkowy, którymi wcześniej stumulował Gabrysie. „gnicie pomyślał, kurwa gnicie”-zaśmiał się gorszko i dodał w myślach „ten kawałek 52 dębiec powinien lecieć chcesz ze mnie gnić nie powiedziałeś nic, hehehe”.
Tak, należał do tych, którzy łączyli przeżywanie z przeżuwaniem i tym się zajął w tym momencie. A gabrysia należała do tych łączących przeżywanie z przerżnięciem. Cóż, zawsze to przynajmniej jedno z dwóch dominant się zgadza. Dominant życiowych.
Ochroniarz zwrócił mu uwagę, że trzyma flaszkę i powiedział, żeby spierdalał. On z kolei ledwie z tego trzymania flaszki ledwie zdawał sobie sprawę, ale propozycje ochroniarza przyjął, stwierdził, że nie ma sensu się z nim kłócić, w końcu jego wina, tak, flaszka, jego wina, jego kolejna wielka wina.
Poszli w kierunku czerwonego Audi Krenola. Perun wsadził flaszkę pod auto zaczął iśc w kierunku dyskoteki. Gabrysia dalej stała przy aucie i wpatrywała się gdzieś w las. Perun podszedł, chwycił ją za rękę pociągnął za sobą. Gdy ciągnął ją tak z czeluści Energy wyłonił się Pindar i Krenol, od razu spostrzegli się wszyscy nawzajem. Perun zbladł, dłoń wyślizgnęła mu się momentalnie z ręki Gabrysi, wy wyślizgnięcie było niezdarne i mimowolne , podobne do tego jak z niej wcześniej wychodził jego penis, bardzo podobne, ręką też była zwiotczała. Nie trzeba było być bystrym obserwatorem aby zauważyć zmianę jaka nastąpiłą w nich obojgu. Widać było jak ona się w czymś roztapia, jak jest czymś pochłonięta, ale stara się nie pokazywać w czym, jakby ją kurwa noc pochłaniała, on jak bardzo jest rozdygotany jak bardzo liczy, że noc może to przykryć. Ale to już nie mrok, to już migoczące światła energy… no cóż, wszystko widać, ale na szczęście nie dla każdego. Krenol i Pindar są zupełnie rozwaleni narkotykiem jaki dostali od brwiastego i jego ekipy, iich nerwy są rozluźniane a sygnały ze świata zniekształcone. Pojawiają się trzy ścieżki interpretacji zjawisk, a oni rozkoszują się najpierw dwoma bardziej wygodnymi.. i w nich też zostają, wolą czuć przyjemność mglistą tych dróg niż twardą rzeczywistość, tak twarda rzeczywistość za nimi, nie ma co do ziomka mieć wątów swojego, instynkty czasem zawodzą, tak kurwa. To ziomek jest, to dobrze, ma dziewczyne, też świetnie, naprawdę idealnie. To jest właśnie to, ziomki, jebać to całe gówno ze skakaniem..
-siemasz Krenol, kurwa, ale jebane skurwysyny.. biegliśmy kurwa iśmy dobiegli, kupiliśmy flaszkę, krenol, kurwa, co się działo
-wiem, dojebaliśmy im z Pindarem, śmiecie pierdole, zachciało im się tykać moją sunie-Krenol podszedł do Gabrysi i objął ją-wszystko oka?
-no jasne Krenol, tylko mnie tyłek boli trochę
-będzie cie jeszcze bardziej bolał dziś w nocy, hehehe
-Krenol.. słuchaj, to cięża jazda z tymi kurwami, ale już jest spoko, nie.. co było
-a szmaty jebane! Ale poczęstowały nas białkiem kurwa, całkiem niezły hehe
-tak? A my rudą mam, pod auto dałem, chodź sę łykniemy
I poszli w stronę auta a za nimi rozległy się krzyki. „Jebać wisłę i policje CRA-CO-VIA”. Co oni momentalnie podchwycili i też zakrzyknęli „Jebać wisłe i policje CRA-CO-Via”. Dopiero po chwili cała piątka odwróciła się i zobaczyła kto krzyczy, a krzyczała banda brwiiastego. Krenol i Perun popatrzyli się na siebie i uśmiechnęli, obydwaj idiotycznie, Krenol z powodu trefnego towaru buzującego w jego mózgu, Perun z powodu… cóż zawstydzenia. Ale podziały między dwoma grupami zniknęły, połączył ich okrzyk plemienny. Krzyk wydobydy z gardeł dwudziestu mężczyzn rozdardł noc wpół. „jebać wisłe i policje CRA-CO-VIA.” Dźwięk, dzięki, któremu wszystko ma znaczenie, dźwięk samego znaczenia. Tak. Po tym wszystkim dzikie tak dla rzeczywistości.
-spoko ziomki, kurwa, co by nie było nie ma co się kurwa pienić-powiedział Krenol
-tak, nie ma co-odpowiedział Perun