Wszystko się rozpada. Rozpadają się więzy.
Pluralizm zabija. Osłabione jednostki, które nie identyfikują się z żadną grupą społeczną, z żadnym kodem, z niczym alienują się wobec siebie. Są do siebie wrogo nastawione, ale nie mają siły by stworzyć prawdziwy konflikt, właśnie z tej racji, że nie mają w imię czego walczyć.
Jednostki silniejsze wybierają sobie jakieśtam idee, które w miarę łączą się z ich osobowością i prubują toczyć batalie ze wszystkimi na wszystkich frontach, co oczywiście musi skończyć się fiaskiem.
Tylko poczucie wspólnoty może zniweczyć nihilizm. Dlaczego zostało zatracone? Bo wspólnota składa się z różnych jednostek, tych dzikszych i tych spokojniejszych, tych, które pragną żyć niebezpiecznie i spalać się w ogniu ciągłej zmiany i przekraczania, tych o wyższych aspiracjach i tych, które akceptują stan bierzący, które boją się zmian.  A wspólnota nie akceptuje pluralizmu. Boji się indywidualistów wybijających się z niej, dlatego wyrzuca ich zwykle poza jej obręb. 
Pluralizm wewnętrzy, stworzony oddolnie jest dobrzy i może mieć dobre skutki, natomiast ten narzucony przez system tylko zubarza społeczeństwo, dzieli je by nim rządzić. W imię czego? w imię jakiegoś idiotycznego postępu, jakiejś chrześcijaniskiej idei, która do niczego nie prowadzi.