Ostatecznie, sięgając najgłębiej, sięgając, przy użyciu wszystkicch ludzkich możliwości, sięgając samemu, a więc w sposób najczystszy, sięgając w samotności i wyłącznie własnymi środkami nie da się znaleźć niczego. Niczego na czym byłaby umocowana rzeczywistość. Na samym dole, najgłębiej nie widać nic. Najgłębiej jest przezroczyście. To jest podstawa. Czysta abstrakcja. Najczystsza abstrakcja. 
Tak, zostało to już odkryte przez filozofów. Najwcześniej przez indyjskich, przez zachodnich dopiero w XX wieku. Tak. Ale ja dopiero dziś zobaczyłem to na własne oczy. Zobaczyłem to i uchwyciłem. I - przynajmniej z mojej perspektywy nie da się mieć do tego stosunku. Mając do tego stosunek nie chwytało by się tego. Tak, podobnie mówią filozofowie indyjscy, mnie chodzi o coś innego. Mnie chodzi o zanurzenie się w tą przezroczystość bez kompletnie żadnego znaczenia a potem wyjście z niej. Stosunek do tego da się mieć dopiero z perspektywy świata "pełnego znaczeń". To znaczy świata, w którym już wiadomo, że nic nie ma znaczenia, po rozglądnięciu się w nim i stwierdzeniu tego. Więc tak, dziele może rzeczywistość na świat i głębie.... stare podziały. To nieważne. To moje doświadczenie. Że moje doświadczenie jest uformowane przez tradycje, która umarła? Mnie to nie obchodzi. Reszte być może. Być może nie ma to żadnego znaczenia. Nie obchodzi mnie to.
To doświadczenie formuje mnie od początku do końca, teraz zdałem sobie tylko z tego sprawę. Dzięki obecnemu systemowi, który zniszczył wszystkie moje fantazje na temat rzeczywistości, który przed oczami postawił mi rzeczywistośc zupełnie wyjałowioną, zobaczyłem wszystko jasno. Nie chciałem tego wcześniej, wzbraniałem się. Wszyscy się wzbraniają.
Teraz dopiero otworzyłem oczy... Gdyby wszyscy do zrobili to pewnie wzięli by się za ręce i stworzyli jakąś komunę, zaczęliby być dla siebie dobrzy... niektórzy zaczęliby uciekać, ich nie bierzmy pod uwagę. Tak większość, jeśli zdałaby sobie z tego sprawę w obecności innych objęłaby tych innych, miłość z konieczności pojawiłaby się między ludźmi. I to pewnie jeszcze nastąpi... Ja przedwcześnie to zauważyłem, przedwcześnie wszystko odrzuciłem. 
Nie wiem jak z tym żyć... Tworzyć na własą rękę jakieś fantazmaty na temat teraźniejszości?
Jasne, przyszłość ją widzę jasno, ale wiem, że jest daleka.
Nie już nie jestem w stanie widzieć teraźniejszości zaczarowanej, jak wcześniej. Pozbyłem się tych belek w moim oku. Jak bardzo mnie teraz oczy bolą! wszystkie zmysły... Koszmar, jak można żyć w tym koszmarze? Koszmar, nic, nic, nic... 
Wielu było przedemną, wielu będzie po mnie zanim nastąpi wielkie złączenie ludzkości.
To nieważne. To mniej ważne. Najważniejsze to... co z tym zrobić... wcześniej dało się to załatać jakimś fantazmatem. Dziś, prznajmniej ja już nie mogę... chyba, że przyjąłbym ideologie kapitalizmu. Ale tego też już nie potrafie. Nic nie mogę zrobić. Już nic nie mogę zrobić. Jestem kukiełką, mogę tylko czekać, aż ktoś wsadzi we mnie swoją łapę. Nic więcej.
Sam nie zrobie już nic, a nawet to wsadzenie łapy jest mało możliwe... nie jestem na tyle wydrążony... musiałbym zupełnie stracić rozum. 
Nic już nie jest możliwe. Wszystko jest niczym.