Jeśli dzisiaj jest piątek
(a podobno jest piątek)
wyjde się zderzyć z czudzym powietrzem
I pięścią powącham jego podszewkę

Jeśli nadejdzie wieczór
(jeśli dla mnie nadejdzie)
zgasze go brudną zapałką 
i strzepnę czerń z płaszcza wreszcie

Sam miąższ

Jasniej ciemnieje
Skreślej Przekreśleje
Z przekreślni lepsze jasności
Bez po-smaku bez na-wiasów kości

z ludzkiej perspektywy teraz boskim powietrzem oddycham
 tak daleko jestem, że słychać jak mówi pokora przezemnie nie pycha

Ciemność przez którą przebijają się drobne promienie. Jednak bardziej desperacja niż pewność. Desperacko przekłułem ciemne sklepienie, żeby wpuścić parę promyków, które dadzą- nie, nie nadzieję- siłę i wiarę. O to przede wszystkim teraz chodzi. 
Zostałem zupełnie sam, z nikim się nie kontaktuje i nie chce. Jeden Jedyny, z którym chce się skontaktować jest we mnie. Kontakt z nim jednak należy do najtrudniejszych.. stąd teraz piszę, by wygładzić powieszchnie umysł, na tyle by móc zajżeć do środka, poznać lepiej Jedynego, wsłuchać się w jego podszepty i móc spokojnie zacząć pisać, pisać historię Sendigoviusa. Nie jestem jeszcze na tyle oczyszczony by zacząć, nie wiem czy kiedykolwiek będę. Wiem natomiast jedno- jeśli nie zacznę teraz, chodźby i byle jak, nie zacznę nigdy.