Janek pił tęgo od tygodnia, właściwie nie odstawiał butelki od ust, był do niej przyssany jak do matczynych piersi, czuł się paskudnie i dobrze mu z tym było. Nie chciał nic więcej, nic więcej nie potrzebował, a przynajmniej tak mu się przez jakiś czas wydawało. 
Jego mieszkanie było składem butelek, kupił trzydzieści butelek żołądkowej gorzkiej gdy tylko dostał wypłatę i postanowił nie wychodzić z domu. Tak też przez siedem dni trwał w swoim postanowieniu katując swój organizm niemiłosierni procentami.
Ale dnia siódmego postanowił, że opuści swoje mieszkanie, że samą wódką żyć nie jest w stanie.
Wyszedł i oślepił go słońce. Zdążył postawić zaledwie parę kroków i zemdlał. Gdy się obudził zobaczył, że leży przy jakichś krzakach, szczelnie osłonięty listowie przed wzrokiem wścibskich przechodniów, którzy niedajboże mogliby jeszcze wezwać pogotowie. Na szczęście tak się nie stało, Janek ucieszył się swoim ogromnym wyczynem-"wyszedłem z domu i niezabrało mnie ani pogotowie ani policja". 
Wstał i poszedł. Znalazł się na ulicy Senetaorskiej prowadzącej do rynku debnickiego. W niektórych okienkach świeciły już lampki świąteczne, niektóre drzewka były nimi przystrojone. Jednak dopiero wystrój rynku dębnickiego uderzył oczy Antka swoją migotliwością, a uderzył tak mocno, że biedak zgiął się w pół i zaczął wymiotować. Znów opatrzność go ocaliła, bo tylko jeden mężczyzna gdzieś paręnaście metrów od niego prowadził psa i tak zbyt zajęty swoją wędrówką by zwrócić uwagę Antkowi, który beszczęsci rynek i atmosferę świąt. Antek wymiotując zamknął oczy, gdy je otworzył zdziwił się bardzo widokiem tak skromnych wymiocin, w których więcej było odbić migotliwych światełek niż kawałków jedzenie-składały się głównie z żółci. "Na prawdę musze coś zjeść, na prawdę, bo zarzygam się na śmierć". Minął cztery zielonę budki, które stały na środku rynku i znalazł się na jego bocznej ścianie. Uniósł wzrok i zobaczył nietoperza podtrzymującego balkon, którą swoim ciemnym rodowodem wyłamywał się powszechnej atmosferze."jak i ja" pomyślał "jak i ja". Gdy zniży wzrok zobaczy Pierogarnie, małą jadłodajnie. "O"-znów zaczął pokrzepiający wewnętrzny monolog"Pierogarnia, tu się zregeneruję". 
Wszedł i po paru minutach dostał pierogi na papierowym talerzu. Drżącą ręką nabijał kolejne kawałki farszu obitę w ciasto i wkładał du ust. Co jakiś czas, gdy tracił pewnoś swoich ruhów, przytrzymywał jedną rękę drugą. Deliryczne ruchy sprawiły, że Antoś stał się jeszcze bardziej upiorny, domknięty stał się obraz jego nędzy. Gdy wephnął już ostatniego pieroga podszedł do okienka, za którym stał kasier.
-Dziękuję-powiedział-dziękuje, że mnie pan nie wyrzucił i obsłużył. Gdy by nie te pierogi to chyba wyrzygałbym swoją wątrobę.
Kasier uśmiechnął się i powiedział "wesołych świąt".
-świąt?-zdziwił się antek
-jutro wigilia jest przecież.
Janka nie obudził się sam tego dnia, został ze snu brutalnie wyciągnięty przez krzyki swojej żonny.-Wstawaj, to opoju, ty gówno, ty przebrzydła franco, ty narośl jesteś jebana na zdrowym ciele, ty zapijaczony kucharzyno, wstawaj do jasnej chory lepić te zasrane pierogi, wstawaj!
Janek długo wytrzymywał te krzyki, przewracał się z boku na bok, starał się odetchnąć jeszcze chwile powietrzem snów, nie tym realnym, starał się powrócić do lepszej rzeczywistości. Ale kurwowanie nie ustawało, stawało się coraz głośniejsze. "Wstawaj kurwa, już, chuju, na nogi, i zapierdalać, na dębniki spierdalaj". W końcu się zwklukł. Mimo, iż wiedział, że powietrze na zewnątrz cieżkie, wilgotne i zimne, a zza chmur nie docieraz zbyt wiele słońca, wolał już objąć tamten świat i przytulić niż został w łóżku i słuchać dalej niekończącyh się łajań żony. Szybko włożył ubranie, to jakie leżało najbliżej, zdjęte wczoraj przed snem, pomacał tylko i powąchał, nie nie śmierdziało. Włożył je na siebie, potem poszedł do drzwi, przy których leżały buty, zawiązał je niedbale, narzucił kurtkę i wyszedł. 
"Tak, piłem wczoraj, piłem tak jak i przed wczoraj, jak przed przed wczoraj... zimno się robi, co jak nie pić zostaje człowiekowi, a czy ja co komu robie tym swoim chlaniem? kurwa drze się dziwka jakbym komuś krzywdę robił..."