Patologia ,niziny, zbędne życie- tak, patrząc na nią można było tak stwierdzić od razu; większość porządnych obywateli omijała ją albo patrzyła ze wstrętem, rzadziej z politowaniem. Ale gdyby przypatrzeć się uważniej jej zaciętym walecznym oczom, żaden z nich nie mógłby dalej żywićtakich uczuć.
Gardziła każdym kto miał jakąkolwiek pozycje społeczną wyższą niż robotnik. Nie wiedziała dlaczego, wiedziała tylko, że tak należy; wiedziała, że to niesprawiedliwość, że ktoś jest urzędnikiem czy prawnikiem. Sama skończyła tylko podstawówkę i nie planowała dalszej nauki. Pojęcie ambicji miało dla niej inne znaczenie niż potoczne Miała 22 lata.
czasem rozmyślała o tym jak by to było gdyby miała więcej pieniędzy, gdyby ona i jej chłopak mieszkali w wielkiej willi i żywili się czymś lepszym niż osiedlowe hamburgery . Ale wiedziała, że stać się bogata może tylko przypadkiem, wygrywając na loterii, albo znajdując gdzieś walizke wypchaną pieniędzmi(wyobraźnie wytapatowaną miała amerykańskimi produkcjami). 
Było w niej też coś subtelnego, co było głęboko ukryte pod stertą brudu, który codziennie nakładała na siebie zaraz po porannej tapecie. Jednaże tylko ktoś o wyjątkowo ostrym wzroku, wprawionym w rozrywaniu wierzchnich warstw mógłby to zauważyć. Ona sama pilnie to ukrywała; uważała to, słusznie z resztą za swoją słabość. Piękno wewnętrzne w świecie, w którym żyła było tylko zbytecznym balastem. 
Raz dziennie mogła zatopić się w sobie bardziej, pozwolić sobie na . Pozwolić sobie na słabość. Wychodziła wtedy samotnie na spacer. Zawsze w nocy, gdy prawdopodobieństwo że ktoś ją rozpozna było mniejsze
Ubierała się tak samo jak wiele innych dziewcząt w tej dzielnicy-wąskie jeansy, bluza z kapturem. Wszystko z drugiej ręki. Kolor włosów też jej nie wyróżniał; odkąd pamięta farbowała je na czarno.
Wychodząc z ciemnej obdrapanej klatki wkładała ręce do kieszeni, spuszczała wzrok, by nikt nie mógł zobaczyć delikatnych zmian na jej twarzy, odległego wzroku, rozkurczonych mięśni i pewnego rodzaju bezradności; znowu stawała się małą dziewczynką, która może oglądać nieznajomy świat, o którym na co dzień wiedziała wszystko, w nocy zapominała, w nocy kroczyła i nieśmiało spoglądała na szyldy, gzympsy, psy i gwiazdy.
Gdyby to nie było tym czym jest, gdybym była gdzie indziej, może jestem? To przecież wcale nie musi być takie obrzydliwe, takie smutne, to gdzieś może zmierza… a może to nie jest takie może to mi się wydaje, w  d z i e ń. A noc tak idealnie przykryte, nic nie widać, tylko te reklamy tak pięknie to przystrajają, jak jakieś miasteczko w górach w Ameryce.. w Ameryce… 
-o Gabi, siemka, co ty tu robisz kurwa o 11 sama. Mało cię Antek wyjebał dzisiaj? Szukasz innych wrażeń?
-odpierdol się kurwa kołtun, nie twój kurwa interes kiedy i jak mnie Antek pierdoli, a gdyby usłyszał co ty mówisz to byś sam już nie mógł pierdolić nikogo do końca zasranego życia, i dobrze o tym wiesz
-eej eej, mała, wyluzuj, pożartować se nie wolno? Przecież ja nie poważnie, Gaba, kuuurwa
-spoko, ale odpierdol się
-ma kurwa gadane ta Gaba nie, Perun?
-taa, ale mógłbyś się nie kłapać tą swoją mordą, jeśli wcześniej wlałeś w nią tyle wódy, bo któregoś dnia sam Ci ją kurwa przestawie, o ile wcześniej mnie ktoś nie wyprzedzi.-powiedział przyjacielsko- sory Gaba za niego, ale wiesz jak co się kołtunowi ze łba robi od wódy.
-tak. Na razie chłopaki, spiesze się.
-poczekaj pokaże Ci coś- powiedział wyższy, wyciągając zgrabnym ruchem z kieszeni coś o niewielkim czarnym kształcie. Lekko przycisnął trzymany przedmiot i wysunęło się smukłe ostrze noża.
-w lombardzie dzisiaj znalazłem, akurat miałem po tym jak wczoraj takiego frajera skrobnęliśmy na …skiej. Chwyć. Ciężki, co? To  w chuj warty sprężynowiec.
Gabriela wzięła go do ręki i przypatrzyła się mu w świetle księżyca. Był rzeczywiście piękny i wyjątkowo smukły. Wyobraziła sobie jak wbija się w ciało szybkim ruchem wprawnej w tym łapy D. Przeszedł ją dreszcz. Jednocześnie bała się przemocy i czuł do niej jakiś dziwny pociąg. Nie lubiła oglądać bijatyk, nie lubiła widzieć cierpienia b e z p o ś r e d n i o. Wyobrażenie, albo film, w każdym razie coś co pozwalało jej przemoc widzieć przez szybę było konieczne by jej wrażliwość mogła znieść widok fizycznych urazów innych, nieważne czy wrogów czy przyjaciół i czerpać z tego dziwną, jak sama to z resztą przyznawała przyjemność.
Uśmiechnęła się i oddała nuż. Jeszcze raz powiedziała o tym, że się spieszy i odeszła w jedną z bocznych uliczek, myślac o ty jak Ci dwaj i to jeszcze pijani byli w stanie ją rozpoznać” sama bym się nie rozpoznała, kurwa, ale nuż.. tak, nuż czarodziejski.. 
*
Gabriela wróciła do domus swojego chłopaka. Tymczasem Perun i kułtun poszli nad wisłę dokończyć flaszkę. Kołtun, wyjątkowo już pijany nie zauważył kiedy Perun, gdy wypadła jego kolejko jednych haustem wlał w siebie dużo więcej niż mu przypadało po czy odrzucił butelkę, która rozbiła się o mur ciągnący się obok mostu ….skiego. 
-co kurwa, już nie ma nic?- powiedział lekko potknąwszy się o asfalt.
-nie, ale jak dobrze pójdzie do dostaniemy dzisiaj coś lepszego niż to.
-ja na kreskę kreski nie biorę, nie da rady i to jaa.. wracam do domu.. ee
-przymknij ryj i się kurwa wyprostuj, już. Patrz, tam przed nami, jakiś frajer idzie.
Naprzeciw nim szedł X, miał ręce schowane w kieszeniach, coś podśpiewywał. Wyglądał na zamożnego- ubrany był w niebieską koszule i czarne spodnie, w ręce trzymał papierosa, był pijany.
Mężczyźni wymienili się spojżeniami, kołtuna otrzeźwiła sytuacja, możliwość szybkiego zarobku. Szli powoli, niby dalej spacerując, ale nerwy były coraz bardziej napięty, a obraz idącego w ich kierunku X coraz bardziej wrogi, godny pogardy, wyobrażali sobie ile ma pieniędzy, jak łatwo je zarabia, na jakie im niedostępne wygody on sobie może pozwolić, wreszcie jak bardzo jest im obcy, elegancko ubrany, ale.. zauważył Perun, nie ma tego zadowolenia z siebie, tego, które mają te chłopki, ale zdławił tę myśl, i dalej napędzał swoją nienawiść i agresje wobec ofiary;  włożył rękę do kangurzej kieszeni swojej bluzy by chwycić nowo zakupiony nuż i zaczął wyobrażać sobie jak wsadza go między żebra i w brzuch podbrzusze, jak wykonują z rzeźnicką precyzją szybkie ruchy-uśmiechnął się złowieszczo. Byli już parę kroków od niego-popatrzyli jeszcze raz na siebie i podbiegli do X i w jednym momencie przyłożyli obydwa ostrza noży do jego brzucha wrzeszcząc: dawaj skurwysynu wszystko co masz! W tej chwili wyciągaj pieniądze, komórka wszystko, bo zarżniemy już, wyciągaj chuj! No ruchy ruchy śmierdzielu!
X odrzuciło. Wcześniej był zatopiony w pijanych rozważaniach, nie wiedział nawet, że ktokolwiek się zbliża- patrzył to w wisłe to w niebo.  Teraz krew zaczęła mu szybciej pulsować, popatrzył na oprawców i skupiając wzrok raczej na perunie, który wydał mu się poważniejszy powiedział: słuchajcie, nie mam nic przy sobie, mogę flaszką poczęstować, o tu w tylnej kieszeni.. i widzicie? Golnijcie sobie. Jeszcze papierosy mam, to tyle, tylko weźcie mi z brzucha to to, no chłopaki i słuchajcie, może wpadniecie ze mną do baru? Pracuje tam, niedaleko dosyć, no, mogę piwo na koszt postawić, hę?
Napastnicy byli oniemili, popatrzyli po sobie po raz kolejny. Kołtun wziął flaszkę i odezwał się:
-Ale no co ty kurwa, że gdzie do knajpy z tobą? Ha ha ha , co to kurwa, no mi to pierwszy raz perun, 
-do knajpy zapraszasz? Kurwa my cie tu rabujemy, a ty nas, pojebany jakiś jesteś?
-nie, po prostu głodny wrażeń, idziecie? Ej, zostaw mi tam łyka jeszcze
-no zostaw chłopakowi.. kurwa, ty jebany flachociągu! Wszystko do ostatka
Perun zatoczył koło, rzucił butelkę, ale z tak niewielką siłą, że tylko legła na trawe. wyciągnął niezgrabnie papierosa i siłując się z zapalniczką odpalił go po czym powiedział:
-to ty idź z tym tam chłopkiem do knajpy ja spierdalam do domu, spierdalam.
Odwrócił się, zatoczył koło i omal nie upadając wspiął się na schody prowadzące na ulicę …ską obok bulwarów.
X popatrzył się na roziskrzoną rzekę, w której falach tańczyły odbicia hoteli i kawiarń z przeciwległego brzegu i odpłynął na chwilę razem z rytmem tych obrazów. Spokój tej rzeki i nierzeczywistość odbitych budynków uspokajały go. Wrócił na chwile do tej pauzy, w której doznania wirują a czas nie biegnie linearnie. Ale nie na długo- Perun krzyknął nagle:
-ej gościu, nie zamulaj idziemy?
I ruszyli.
Perun nie do końca zdawał sobie sprawę dlaczego z nim idzie, nie do końca wiedział, że z tego samego powodu, z którego X go zaprosił. Nie wiedział jak mimo wielu różnic są do siebie podobni.
Pomiędzy nurtem rzeki kołysały się dwie strony miasta-roziskrzone, pełne. Falowały radośnie, upadały, na nowo powstawały bawiły się z ciemnymi obłokami, czerwonym niebem i pyłem. Pyłem rozsadzającym wszystko, pięknie penetrującym każdy zakamarek, i ten gdzie stare prostytuki wypinają wdzięczne tyłki i ten gdzie młodzież pijana ulicą idzie i grosze rozsypuje, bo taki nadmiar taki nadmiar i tam gdzie wszystkie psy wyją wyją beznadziejnie i proszą o jakieśtam jałmużny, ah i gdzie to się nie dostawało. A każdy szedł raźno przez tę delikatną noc i oni też szli przez tę delikatną tkankę, która przed nimi się rozsttępowałą i mieszała z alkoholem i powzwalała na marzenia i idiotyzm. Każdy mógłby się wtopić w tą fabryczno-kościelną bajkę krakowską, mógł się truchcikiem truchcikiem przebiec po centarzu Europy, jej upadku i skończoności, ala ale, wszędzie tam coś wyrastało i falowało w rozmigotanym rozchełstaniu rozbabranych wnętrzości śmierdzącego moloszka małopolski.
I ryby w rzece nic o tym nie wiedziały i pęczniały. I gołębią się dostawało i spadały i kotom i szczurom, każdy w tę noc cudów coś dostawał, miasto było szczodre, szczodrze obdarowywało, mieniła się mennica miazmatów kobrowatą gościnnością, ah jakże by nie, jakże!
Czy to co zostanie później to będzie jeszcze można zglisczem nazwać? X plunął. On popatrzył na niego tak jakoś z góry, że jak to X pluje? A to on pluje przecież, ten nie pluje… coo to to nie. Idą do góry wspinają się po wielkich kamiennych schodach, zziajają, zziajają, ale chcą przecież, to pięknie jest tak się zmęczyć, w takich okolicznościach, z takimi organizmami. I co daleko jeszcze, daleko? Sami się pytają, ale nie odpowiedzą sobie, nie, nie. To nie ten czas. Czas na zmianę, na czerwień. Czas popatrzeć w górę, czas wessać drzewa i powietrze.
A dotarli właśnie do drzew, takich karłowatych jakich tu zawsze można wiele zobaczyć, przyjmują się. Te wielkie padają od piorunów, grzmot sam je już powala. Teraz czas na spokój, może i by zasadzić się dało takie drzewo większe.. eh, w taką noc, w noc.
I stadko ptaków nad nimi czarnych zawirowało i odleciało w swoją stronę. A oni patrzą, patrzą po sobie potem na budynki jeden budynek nowoczesny, bank, przeszklona elewacja i świeci się, drugi stary, trzeci czwarty też stary, a wszystkie wołają coś na nich szyldy, ale one są nieme, chciałyby krzyczeć, zazdroszczą cegła , ale nie mogą. Niezrośnięte jedno z drugim. Kłuci się. 
Ale pozwólmy niech się zapytają siebie czy daleko? Oczami najpierw się pytają, głos się jakoś tak wydybywa nie całkiem, nie, nie może zupełnie więźnie. Nie. –to odpowiedź, -nie. Nie ma głosu, jest odpowiedź. Nie.
A teraz tamten jak nie splunie! X poczuł wstyd, on pluje żadko, nie ma takiej wprawy, gdzie tam jego plunięciu do tej petardy co mu z ust wyleciała, pożałował, że w ogóle splunął. Że jakże to on.. i jakąś on miał wyższyść tępą na twarz. Mistrz jednak, w swoim fachu, ale mistrz.
I i i parę kroków od rzeki, późna pora a tu tylu ludzi tak się ta stradomska zaroiła od mrówek nocnych. Miny każdy ma jakieś sromotne, a jakże, oni-X i D też, ale X i D tymbardziej, jeszcze bardziej się zrzymają na wszystko widząc, że to wszystko też takie jak oni, eh, ale to już niewiele zostało drogi, już, kroczek kroczek!
-bracie, zaraz będziemy się nie denerwuj, noc taka rześka miła i nieprzyjemna, zaraz ją zapomnimi! Hej!
-ja to już niewiele pamiętam, ja już się tu tak plątam.. się nie zapuszam tutaj, ja z Jude, kurwa, ale noc, dobra idziemy, chuj z nimi!
-chuj bracie chuj! Zaraz i o nich zapomnisz i o tych płytkach chodnikowych co się o nie wypierdolić idzie… ale ale, nie o latarniach! Nie waż się! To są nasze małe rusałki i o nich zapomnieć nie wolno, a tam, tam, już już mogę, blisko.
Dotarł do nich zapach stężałego piwa, papierosów i urywki rozmów. Zza zakratowanych okien knajpy można było zobaczyć upite łby gości. X uderzył barkiem w drzwi i zaprosił towarzysz. Drzwi zamknęły się z hukiem.
*
W tym czasie ona stała pod klatką swojego chłopaka, Morego. Roztargniona nieco miała już przycisnąć guzik domofonu przy jego nazwisku, kiedy przypomniała sobie, która jest godzina i co kazał jej robić w takich wypadkach. Wyjęła komórkę i zadzwoniła do niego. Powiedziała gdzie jest. Zamek wydał niemrawy elektryczny dźwięk, pchnęła drewniane, zniszczone drzwi i weszła. Gdy znalazła się na trzecim piętrze zobaczyła światło sączące się spod mieszkania Merego. Pchnęła drzwi delikatnie i zobaczyła go stojącego za nimi, prawie nagiego mężczyznę, tylko w bokserkach o szerokich barach i niemej już teraz, przynajmniej wobec niej, twarzy. W lewej ręce trzymał piwo, w prawej odpalonego skręta; podał go Gabrysi i gestem zaprosił do swojego pokoju, który znajdował się na końcu małeg korytarza. Minęła drzwi do kuchni i dwóch innych pokoi. Z jednego z nich dobywało się miarowe chrapanie ojca Morego. Zaciągnęła się i weszła do jego pokoju- niewielkiego pomieszczenia, w którym było tylko łóżko stolik, komputer. Ściany oblepione były piłkarzami Cravovii. Nad łóżkiem wisiał szalik drużyny. Mory usiadł i pociągnął łyk piwa patrząc tempo przed siebie. „Chodź” powiedział, a ona posłusznia podeszła do łóżka i usiadła. Gdy zaczęła zdejmować buty, Mory dopił resztkę piwa i odłożył puszkę po czym chwycił jej rękę i pociągnął w kierunku swojego krocza. Gabrysia chwyciła jego członka i zaczęła go pocierać, drugą ręką zzuwając buty. W końcu Mory chwycił ją i rozciągnął na łóżku. Szybko zdjął jej ubranie i wszedł w nią parędziesiąt razy, beznamiętnie, zwierząco. Ona czasem tylko podczas stosunku patrzyła mu w oczy, a jeśli to tylko po to by upewnić go, że jest obecna; tak naprawdę kończyłą swoją nocną eskapady myślami, byłą jeszcze w innych miejscach. Nieustannie wracała do spotkania z Perunem. „delikatny dosyć z niego chłopak, ale ma w sobie coś pociągającego… na pewno nie mógłby być szefem jak Mory, ale coś w nim ciekawego, może ciekawszego.. o kurwa jak mocno mnie dźga, ciekawe, czy on by tak potrafił… i ten śliczny nożyk..” Mory skończył i położył się na boku obok Gabrysi.
-ciężki dzień dzisiaj cipko miałem, nic się nie działo, spokojnie było kurwa
-no zdarza się Mory, nie martw się, przyjdzie weekend to będziesz miał więcej do roboty
-jeszcze czasu kurwa do tego weekendu, w chuj
I wziął ją znowu, bez żadnego z jej strony sprzeciwu, chodź zupełnie nie miała na to ochoty, oddalała się coraz bardziej od miejsca w którym była, spotkanie Peruna rozpaliło jej wyobraźnie. „A przecież go tyle razy już widziała, nie zwróciłam uwagi.. taki chłopaczek, jak to możliwe, że mi teraz w głowie on, co się dzieje, o co chodzi chodzi.” Bładziła dalej gdzieś po mieście spotykała go widziała, była w pół śnie, zasnęłaby gdyby on tak mocno w nią wchodził, w końcu jego ruchy stały się subtelniejsze, a ona płynnie przeszła w stan czuwania. 
… i Perun też byli już omalże w stanie czuwanie, ledwie trzymali prosto swoje głowy siedzą przy stoliku i mówiąc do siebie, otwarcie już . Knajpa pełna była gości i muzyki- zajęła ją jakaś większa grupa studentów. Byli wyjątkowo nieznośni i tępi, szczególnie teraz kiedy rozochoceni alkoholem prosili barmana o przeboje disco-polo, których, jak już poraz kolejny tłumaczył nie ma, i nawet gdyby miał to nie puści. Ale tamci nie ustawali, w końcu sami zaczeli śpiewać, w końcu Barman musiał poprosić jakiegoś wysokiego siwego człowieka, by ich uspokoił. Ten popatrzył tylko bezradnie na ciżbę, z jakśąś dziwną melancholią i krzyknął, a w zasadzie głośno powiedział „ dość”. Po chwili powtórzył, a krzyki ustały. Barman nalał siwemu piwo i podgłośnił synkopowaną muzykę. „Bo to jazzowa knajpa, do cholery, jak się nie podoba to wypierdalać do remizy chołoto”-wrzasnął. 
-jazzowa knajpa?-podchwycił Perun
-nieee, gdzieeee tam, -opowiedział … - pijany jest i wkurwiony na chołotę to im tak gada, rozumiesz. A tu wszystko można puścić, chcesz to hip-hop puścimy- i podbiegł do baru by poprosić kolegę o zmianę
-dobrze, puszcze, za chwilę. Ale najpierw powiedz mi kto to? Nie zdemoluje mi tu czegoś jak się urżnie? Nie ukradnie?- barman, z niepojojem wpatrywał się swoimi błędnymi oczami w …
-aa co ty pierdolisz, streotypy.. to dobry chłopak, a, że ma bluzę z kapturem i ścięty na łyso?- odszczęknął …
-wzrok ma jakiś..
-pijany jesteś, gorzej odemnie. Uuuspokój się. 
-dobrze, ale za szkody Ty płacisz jakby się właściciel dopierdalał.
… skinął głową i wrócił do swojego stolika. 
-co tak długo?-zapytał Perun, gdy … tylko usiadł. Nie patrzył mu w oczy, wzrok miał wbity w podłogę.
-aa, bo to kolega, ja tu pracuje, pracował będę od jutra, a ty się jakiś smutny zrobiłeś
-nie, smutny kurwa, tylko tak myśle o jednej
-jakiej jednej?-
-dziewczyczynie szefa, ładna dupa jest
-no jak szefa to musi być ładna… a co za szefa?
-Jude, Jude gangu… a ty nic nie rozumiesz, ty nie jesteś chyba nawet z Krakowa
-rozumiem, a z co tego drugiego.. nie wiem skąd jestem, już niepamiętam. Teraz jestem tu i mówie po polsku.