Moja sytuacja...
Paradoksalnie jest coraz lepiej, jestem coraz wyżej. Nie rozumiem tego, bo to nie jest coś co zrozumieć można. Wysokość, jasność. To mnie obejmuje, to mnie wyznacza, chociaż moja sytuacja jest w kiepska. Nie mam pracy, rzuciłem studia, mam niewielu znajomych, z nikim nie mam ostatnio bliższego kontaktu, już nie wspominając o braku dziewczyny. Widocznie pokładałem nadzieje w przeciwieństwo obecnego stanu, w rojenia, że będę szczęśliwy pracując, studiując, pielęgnując związek i więzi międzyludzkie. Były chwile gdy tak w istocie było, bądź było tego blisko. Nie. To nie jest to życie. To były rojenia, klisze, do których dążyłem, bezmyślnie. Bezmyślnie, a właściwie bezintuicyjnie- to jest najważniejsze, to jest jedyną ważną rzeczą, intelekt jest jedynie psem na krutkim łańcuchu. Owszem, bardzo przydatnym, ale jego natura jest ograniczona, jego pole jest ograniczone. Wybiega poza budę mojego ja ale zaczyna się dusić gdy wybiega za daleko. Intelekt jest fizjologiczny. Intucja, irracjonalność, subtelność... Tylko one są ważne, tylko one dają wolność, jedyną jaką możemy mieć na tym świecie.