Ulica prężyła się w prostopadłościanach. Latarnie rzucały ten haniebny żołtawy cień na ziemie, ziemie usłaną śmieciami, odciskami butów i guma. ale dobrze, nie świeciło słońce, i wszyscy rozochoceni tanim piwem cudzoziemcy byli wpół-widoczni. Uwagę mogli zwracać tylko ci co bardziej pijani gdy zbaczali z wyznaczonej trasy czy padali. tak, było ryzyko zetknięcia się z takim to. Jednak drobnej znajomości ekwilibrystyki można było ich ominąć.  Ruch jednak był stały, wszędzie i w każdej minucie, ciała ruszają się. Chociaż nie całkiem.
Gdy dobrze się przypatrzeć jest jedno, które nie wykonuje w ogóle ruchu, a barwa, barwa pokoju, w które ciało to się przyoblekło jeszcze bardziej wyodrębnia go z tłumu. 

I czy to cokolwiek zmienia, czy da się przejść nieobecnym wobec tego wszystkiego, jednocześnie będąc największym indywiduum? Jaknajbardziej jest to sposób najbardziej wskazany gdy potrzeba wyodrębnienia jest większa niż przeciętna, zakrawająca o chorobe psychiczną,