ulice zardzewioały w dusznych promieniach słońca, niebo było czyste, wszystkie ptaki, kruki, gołebie, wróble siedziały ukryte w cieniu kamienic albo drzew, zbliżała się najgorsza godzina dnia, kiedy tempo zaczynało rosnąć, kiedy zapełniały się przepraszającymi uśmiechami i zaciętością. Każdy ruch wydawał się niezbędnym, każdy gest znaczącym, wszystko pęczniało w swoim marszu ku, czmuś, a był to moment dedycudujący dla większości, bo właśnie wtedy zapominali po co wyszli z domu i przejęci drogą, która wiodła do spełnienia obowiązku zapominali o samym obowiązku. Nogi ich niendbale z nadmierną szybkością muskały ledwie chodnik, wzrok, ledwie spotykał innych, czasem zachaczał o przedmioty, ale najcześciej te, które mogły pomóc w dalszej drodze-sygnalizacje świetlną, drzwi, rzadzej w te, które mogły jej przeszkodzić- pękniętą płytkę chodnikową czy śmieci.  Ludzie ci mieli percepcje robotów raczej niż ludzi, nerwy stawały się trybikami, organizm napięty by dojść do jednego ostatecznego celu, mechanizmem. Odruchy ludzkie zdarzały się im, ale tylko gdy sytuacja bardzo tego wymagała, gdy mogło to przyspieszyć dalsze wypadki, wtedy przypominali sobie swoje dawne człowieczeństwo, dawne odruchy i próbowali naśladować. Nikt nie domyśliłby się, że to tylko gra, że nie jest to naturalne-nie dlatego, że było tak dobrze zagrane, ale dlatego, że każdemu było tutaj już wszystko jedno, każdy też o tym wiedział, więc, czy coś jest lepsze czy gorsze-to nie miało znaczenia, znaczenia  miało tylko, że cośtam zaistnieło zapaliło się spłonęło, było, ale czy to żarówką, czy tylko zapałka, nieważne. Było.  Czy ktoś coś stracił? nie, zyskali wszyscy- kiedyś tylko paru mogło cieszyć się taką płonącą żarówką, a może i nikt? kto to pamięta, dziś każdy może się tym cieszyć, na dodatek nie wie czy cokolwiek stracił, z resztą może nie stracił, może nikt nic nie stracił, nikt nie wie, wszyscy wiedzą, że coś zyskali. Ktoś czasem sobie przypomni, czasem coś go zaboli, ale to jakaś anomialia, z resztą on nie należy do tych, którzy kroczą teraz o tej godzinie.  Ci, którzy kroczą, są teraz na powieszchni, Ci, którzy kroczą z powieszchni nie zejdą nigdy i będą jej jedynymi właścicielami. Po nich kroczą idee, a nad nimi oni sami. 
Czy ulice są krętę, czy długie, czy są w ogóle ulicami? to oni, idąc po nich ocenią, czy budynki pochyły, też oni to ocenią. Zakręty są bardziej ostre im bardziej oni w te zakręty wchodzą i ścinają drogę, tak samo wybój czy dziura-przeskoczona już nie istnieje.
Miasto jest już zmęczone, miasto ma świadomość, że zanika, nie wie już czy kiedykolwiek było. Pod depczącymi ich stopami siejącymi brud i warstwy zapomnienia, pod światłem reklam i pod cieniami rąk rozdającymi je odchodzi, spoczywa, w tej godzinie jest nieme i zdane na pastwę budowniczych-pasorzytów, dzięki, które czasem może się obudzić.
Ale musi przetrwać tę porę jeszcze wiele razy, zawsze będzie ją musiało przetrwać, nigdy nie przetrwa.

A on wyszedł na zewnątrz w tą najgorszą porę, żeby zardzewieć razem z resztą tłumu. Tyle, że bez celu, pracę zaczynał parę godzin później. Dawno nie oglądał tłumu, jak większości ludzi brzydził go; z reszztą żaden człowiek z samego tłumu, gdyby go wyodrębnić z niego i pozwolić popatrzeć na resztę jego towarzyszy z perspektywy nie postrzymałby się przed wzdrygnięciem. Ale póki się jest czegoś częścią można czuć się bezpiecznie, chodźby to był brzuch wieloryba i trzeba było połykac w nim wymioty. ... poszedł w kierunku Alei mickiewicza, szerokiej, z nielicznymi schorowanymi drzewami i uschnniętymi pniami.  Minął budynek uczelni Gurniczo-Chutniczej i  pomnik dwóch monstrualnie wielkich robotników. usiadł przy ławce niedaleko przystanku autobusowego i zaczął przyglądać się przechodniom. Robot-nikom dwudziestego pierwszego wieku.Większość była ubrana "z miejska"-sportowe buty, t-shirt, czasem bluza, gdzieniegdzie marynarka, strój galowy, czasem, ktoś próbował się wyróżnić zakładająć kowbojki, albo gotycką suknie do kostek. Nagle zrobiło się gęsto od ludzi, zgęstnieli, ... nic nie widział zza kutyny rąk, butów i bluzek. Wstał, przepchnął się przez tłum i przeszedł na drugą stronę ulicy. "przeliczyłem się"-pomyślał, zapalając papierosa. "to za bisko... jednocześnie daleko, ale zbyt blisko są ci oglegli ludzie, przyzwyczaje się jakoś tam, w środku w tej dziurze.. jeszcze dwie godziny". Włożył słuchawki do uszuc, żeby odseparować się od chałasu i przeszedł ma drugą stronę ulicy, razem z parunastoma innymi ludźmi koło niego. 
Wszed w sieć drobnych ulic, które miały ślepe końce, albo łączyły się i wpadały na krąg ulicy okalających rynek. Były spokojniejsze, mniej chaotyczny, tłum rzadszy, a wszystko mniej zabrudzone słońcem, cień przeważał. Tylko gdy spojrzało się w góre widać było ten pył, wszechobecny pył, który wirował nad miastem od jakiegoś czasu i nigdzie nie osiadał. ... sam nie wiedział dlaczego nikt o tym nie mówi, nie wspomina nawet, same z resztą nia miał ochoty jakoś tego wspominać w rozmowach, cóż, pył i tyle, po co on się tak teraz unosi, jak tenże pył przez pył ten, ech. A wygląda jakby wulkan wybuchł,.. brędze.. wulkan widziałem.
Na rogu jednej z uliczek, pod baldachimem zobaczył szyld małej kawiarni- "rzekoma", swierdził, że skoro ma tę pracę to może sobie pozwolić na filiżankę cholernej kawy poza domem.
Pulchna miła eskpedientka powitała go z uśmiechem. W kawiarni nie było nikogo, więc uśmiech był całkiem szczery.  Usiadł ze swoją kawą na zewnątrz, pod baldachimem i wyjął książke z bocznej kieszeni płaszcza.  Po paru stronach odłożył ją i popatrzył na przeciwną stronę ulicy na szpital i karętkę, który właśnie podjechała, z której dwóch ratowników wyciągało chorego, a najpewniej ofiarę jakiegoś wypadku.  Widział to, mógł zobaczyć każdy, nikt nie zwracał uwagi, nigdy. A jednak nie było to ukrytę, miało tylko niewielkie znaczenie. Człowiek, może umiera, może nie, jest wnoszony, zdany na czyjąś łaskę. Dla niego to ważniejsze, dla rodziny. A mnie to nic nie obchodzi, tyle tylko, że wiem, że to nie ja i nikt bliski.. a niech mi to zakryją przed oczami! Jest jeszcze tyle rzeczy, o których nie chce wiedzieć... może gdyby to było bardziej dramatyczne, gdyby broczył krwią i łkał z bólu, a na brzuchu miał przypiętą kartę z dokładnym przebiegiem zdarzenia, co mu się stało i i i.. gdyby rzeczywiście umarł. A to pewnie starzec z zawałem, albo ćpun. Co też dzisiaj może się stać z człowiekiem."