siedze w tym pierdolonym miejscu bez ścian, bez okien, w momencie zupełnej próżni. piekielnej próżni. nie żyje, zdycham, zdycham jak kompletny robak, jak robak bez nóg wijący się po rozżarzonym węglu. umieram. wszystko umiera, nadchodzi piekielna jesień/zima. sokoły i zmarłe bażanty. smierć, śmierć nadchodzi. będzie samo zdychanie, bezsensowne, beznamiętne, zwykłe i najgorsze
a gówno wypływa każdym kanałem życia, i droczy się z resztą rzeczywistości i wymaga więcej i dalej i zalewać chce całą forme, w której żyjemy. cała forma zalana gównem i brązowość zgniła w każdej szczelinie, nawet najmniejszej.