Kocham wyłącznie swoją samotność, dlatego, że jest to miłość tragiczna. Nigdy nie mogę jej schwytać, ujarzmić i cieszyć się nią zupełnie. To ciągła pogoń. 

Polacy są nadzieją dla tego umiarającego świata. Polacy i Francuzi, bo to dwa kraje, w których dialektyka nie umarła. O ile we Francji ruchy dialektyczne są bardze różnorodne i wzajemnie sobie przeczą i uzupełniają się o tyle w Polsce ruch jest jeden. Otóż Polska, kraj skrajnie katolicki niegdyś powoli odchodzi od swojej religijnej tradycji. Przetrwała ona tylko dlatego, że była jedynym nośnikiem rebelianckiej myśli, którą różne rodzaje totalitaryzmów gnoiły. Teraz, gdy kraj jest wolny stała się zupełnie bezużyteczna. Większość zaczyna od niej odchodzić, ale... w miejscu religii pojawia się pustka, którą trzeba zapełnić, dialektycznie uzupełnić to puste miejsce rodzajem jakiegoś pogańskiego mistycyzmu, czy rebelianckiej jakiejś religii innego typu, jakąś nadczłowieczeńska myślą bojową. Nigdzie indziej tylko tu może się to zdarzyć. 
2013 03 15

Wstałem z okropnym poczuciem straty i jednocześnie nadziei. Wydaje mi się teraz, że jednak jestem w stanie przekuć tęsknote(paskudne słowo) w jakiś rodzaj twórczości.
To czego nigdy nie osiągne tam w Polsce to dystans wobec tamtejszych warunków. Tęsknota to odrobine przysłania ale niedługo nie będzie tak silna. Mam nadzieje, że nie zgrafomanizuje mojej pisaniny.
Tylko o czym ja teraz mogę pisać? chyba tylko trzon tej powieści jestem w stanie rozszerzać. Na razie to będzie priorytet- opisywanie miasta i wędrówki tego głównego bohatera.