Kolejny dzień z rzędu spał zaledwie 3 godziny. Obudził się o 5 rano, zupełnie wyczerpany.  Chwycił się za serce- ostatnie tygodnie wpłynęło na niego wyjątkowo wyniszczająco, jego nerwy napięte były do granic możliwości. "znowu, znowu napierdala jak oszalałe, nie wytrzymam, dzisiaj, dzisiaj, tak". Podniusł się, wyciągnął papierosa z kurtki i przytknął do niego płomień zapalniczki. " jeszcze ten cholerny sen, co to ma znaczyć? jakiś las, zwierzęta z pyskami złowrogimi, czemu ja się ich tak bałem, tak bardzo, tak bardzo, że skoczyłem, skoczyłem do jeziora, ah bzdura jakaś, po co ja o tym myśle? musze mu powiedzieć dzisiaj, to najważniejsze, nie mogę jej zawieść, musze jego zawieść.. zawieść? jego zawieść, przecież to nie całkiem tak, to nie tak, no bo jasne, zasade, ale.. ale to, że mu powiem, to mnie usprawiedliwa, powiem przed tym co się stanie.. wstać.. popielniczka" 
Szybko włożył spodnie i poszedł pod prysznic. Chciał zmyć z siebie wszystkie wątpliwość i strach. Chciał uwierzyć, że to co robi jest słuszne, uwierzyć, że dla kobiety może zaniechać pewnych zasad, że to co obydwoje razem z Gabrysią nazywali miłością jest czymś ponad to. Ale w myślach dodawał "nieco ponad to".  Myślał o tym czynie jako o zupełnym odstępstwie, martwił się, że otoczenie, czy właściwie jego stado nie zaakceptuje tego, że stanie się jakimś banitom. A przecież ci ludzie to było całe jego życie odkąd pamięta. To było więcej niż życie, to życiu nadawało jakiś większy sens, poczucie wspólnoty, więzi tak mocnej, że aż, myślał, nie do przerwania.. więc cóż takim czynem zdziałam? To jest nie do przerwania, znamy się kurwa z koszarów. Zaśmiał się i nieco uspokoił
Ubrał się i zrobił sobie kawy. Poszedł do swojego pokoju, odsłonił żaluzje w oknie i zapalił kolejnego papierosa. Zaczął gapić się w żywopłot rosnący po przeciwnej stronie. Na ulicy snuło  się paru kloszardów z wózkiem, kilka aut odbijało promienie wstającego słońca. Wszystko omiotane było pyłem. Zapowiadał się upalny, duszny dzień
. Ją znam niedługo ale co to za więź? ważna napewno, ale to w końcu kobieta, czy m y  kiedykolwiek kobitki jakoś więcej, więcej niż.. ale to nie byla jaka dziewczyna, przecież to ważne ważne, więc.. a będzie jak będzie, pójde, pójde po pracy i mu powiem, tyle.
Tymczasem zdążyła się obudzić jego matka.Zaczęła chodzić po mieszkaniu. Każdy jej krok budził w nim niepokój i frustracje. Nie miał ochoty na nią patrzeć, nie chciał wiedzieć o jej istnieniu, zabierało mu to energię tak bardzo dziś potrzebną. Postanowił wyjść wcześniej omijając konfrotacje.
Przekręcając gałkę usłyszał wołanie matki- C chodźże tu na chwile, kutasie, chodź, dam ci pieniądze, skoczysz mi po jedną flaszkę, co?" Nie obrucił się, szybko zatrzasnął drzwi i wybiegł na ulicę. 
"jeszcze ta kurwa mnie będzie męczyć dzisiaj o flaszkę.. a skąd ona ma na to od rana pieniądze? pewnie była wczoraj w lombardzie.. " 
Skręcił w główną ulicę i udał się do G; stwierdził, że dzisiejszy dzień najlepiej przeminie w towarzystwie amfetaminy. Ona rozprostuje mu myśli, doda pewności, doda siły. Tak, to będzie najwłaściwsze. 
Ciążyły mu te ulice dziś, tak jasne i przytłaczające swoją jasnością. Nie czuł do nich przynależności. Traktował jak konieczny śmietnik, który musi przebyć.. odór lata, odór życia w całej pełni napawał go strachem. Tak bardzo to było nienawistne, odległe od niego dzisiaj. Ale miał nadzieje, że zleje się z rytmem dnia szybciej jak tylko dostanie działkę. 
Mijał kolejne słoneczne miejsca, minął stary kośiół na wzniesieniu. był zniszczony, samotnie odcinał się od reszty zabudowań, które szczelnie oplatały ulicę. Za kościołem wznosiły się wysokie skały, a z prawej i z lewej jego strony ciemne uliczki. Wszedł w lewą. Troche mu ulżyło gdy cień musnął jego sylwetke i lekko ją spopielił.
Doszedł do numeru 22. Zadzwonił. Zaanonsował się. Wszedł.
Drzwi do K znajdujące się na drugim piętrze były ucholone. Pewnym krokiem przestąpił próg mieszkania, ten próg, który znał tak dobrze i zobaczył tą zgarbioną żałosną postać siedząca przy stole. pił herbatę, z głośników sączyła się szybkie, agresywene techno.
-siema siema, jak tam jest jakaś trema? czy trzeba poratować gietami trzema?
D zdziwił się mocno tym powitaniem i zaniepokoił "co on, już wie? nie, skąd, ten ćpun może.. a"
-co ty pierdolisz? jaka kurwa trema?
-wyluz kurwa, gościu, co ty taki od rana, wyjebał cie kto?
-nie, nic... nie mam czasu, daj mi trójkę, tu masz kase
-aleś ty szybki dzisiaj, no kurwa coś jest na rzeczy, coś jest na rzeczy hehehe, bratku nie ze mną takie numeru hhehe, się na coś zanosi co?
-nie twoja kurwa sprawa, dasz tą trójke?
-no już już, przelicze tylko
K nabrał troche białego proszku i położył na wadze. Odliczył ideanie, miał dużą wprawę. Zawinął towar w sreberko i wręczł D, który obserwował cały proces z uwagą i niecierpliwością.
-no, dzięki, nara.
*
Otworzył drzwi, dopiero za drugim pociągnięciem klamki. Za pierwszym spocona ręką ześlizgnęła się z niej. To jeszcze bardziej wzburzyło D, ale chłód i ciemność klatki schodowej nieco go orzeźwiły. "Skurwysyn, ćpun jebany, już mu się we łbie od tego pierdoli i na mnie się to przelewa to jego rozjebanie mózgowe... trzepne sobie teraz, rozjaśnie się i lepiej zleje z dniem!" Stanął na półpiętrze i rozsypał porządną kreskę rozpędową na parapet. Wyciągnął dowód i rozsmarował proszek swoją twarzą odbitą na plastikowej kartce. Obydwa otwory w nosie dostały porządną dawkę i D odrazu sztuczne światło wlało się do głowy. Poczuł się pewniej. Wyszedł w skwar zmieszany z pyłem.
"No teraz to ja mogę... do pracy.. a chuj z pracą najpierw do niego, do jego zakładu mechanicznego, tam.. pojadę najpierw, chuj, chuj z pracą, są ważniejsze.." Znowu minął kościół, zalany słońcem rząd świętych spoglądał na niego radośnie. Skierował się w stronę placu pustych krzeseł, skąd miał odjechać. Patrzył na ludzi z jakąś bardziej afirmatywną nienawiścią, nie tak jak wcześniej. Nie miał ich wyłącznie dość, teraz chętnię by któremuś przypierdolił, któremukolwiek, przypierdoliłby radośnie. 
Nie wiedział tylko czy wybrać tramwaj czy przejść się. Z jednej strony chciał być na miejscu jaknajszybciej i mieć to już za sobą, z drugiej.. cieszyć się tą chwilą lekkości. Wydawała mu się aż nierealna, odmienna od tamtych wszystkich innych. Nie był to pierwszy raz kiedy samotnie coś wciągnął w jasny dzień, nie o to tu chodziło, ta chwila odcinała się od innych w jakiś dziwaczny sposób, który był dla niego niezrozumiały, jakbu miałabyć ostatnią, jakby rzeczywistość w tej chwili zawarta komunikowała mu coś, próbowała odciągnąć, albo... "A chuj załatwie to szybko, ale przejdę jeszcze jeden przystanek, w końcu jestem już prawie na moście, za mostem jest ten kolejny". Szedł więc przez tą metalową kładke i chłonął czas we wszystkie pory swojego rozbudzonego organizmu. Wszedł w ulicę ... gdzie i przeciął ciemny prostokąt cienia, odcinający go ulicę od solarnego mostu. Zastał przystanek prawie pusty co było dosyć dziwne o tej porze, już prawie dziesiątej. Na ławce przy przystanku siedział tylko jeden łysy barczysty gość i jakaś wymęczona przez życie alkoholiczka. D podszedł i ich stronę by sprawdzić kiedy odjeżdża najbliższy tramwaj. pięć minut. Kurwa. Wtedy zawołał niego łysy: hej, zapalisz?" Odwrucił się w jego kierunku, szybko przebiegł wzrokiem i podszedł .
-tak, kurwa, chętnie.- Łysy ucieszył się niewiedzieć czemu i powiedział na głos ni to zwracając się do pijaczki obok niego ni to do świata całego" oto człowiek, proszę, są ludzie w tym mieście, siadaj pan" D- usiadł obok łysek. Po chwili pauzy łysy zaczął "wyobraź sobie, że masz żone.. i masz dobreko kolegę, takiego, z którym pracujesz, pijesz wódke, rozmawiasz, wiesz, dobrego kumpla."D przytaknął" I wyobraź sobie, że musisz jechać w delegacje do Niemiec.. i jedziesz już autem na latnisko, a tam orientujesz się, że zapomniałeś paszportu... no i wracasz do domu... a tam... " D aż zmroziło, dokończył za łysego, ledwie pilnująć by powiedzieć to niełamiącym się głosem " ten kolega z żoną?" . "Tak, skąd wiedziałeś? a z resztą.. " na chwile zamilknął. D aż się w głowie zakotłowało, nie mógł znieść tego milczenia, i tego.. przyjaznego dziwnie człowieka chciał, żeby tramwaj jaknajszybciej go stąd już zabrał." Łysy kontynuował " no i wziąłem fikoł, czy jak to się u was w  krakowie mówi taboret i zacząłem chuja napierdalać nim- po żebrach, nogach po wszystkim. Napierdalełem tak, aż mi sił zabrakło. Dzisiaj jeździ na wózku sparaliżowany jest. .. D łapczywie zaciągnął się papierosem, właściwie próbował, palił już sam filtr. Szybko wyciągnął z kieszeni swoją paczkę i odpalił kolejnego," Spróbuj moich, zwrócił się do łysego, zjerzony, aż czarny od strachu, serce chciało wyjść z klatki na wolność". Tramwaj dalej nie przyjeżdżał D, wstał i popatrzył poraz kolejny na rozkład. "Spóźnia się- powiedział łysy- jakaś stłuczka tam była chyba". "Kurwa-pomyślał" D.
"Ile byś mi dał- zaczął znowu łysy- jako sędzia i facet, ile byś mie dał?" D zmieszał się... wieedział ile można dostać za coś takiego, ale co no on jako facet to dałby... "Dałbym rok" "Rok? zdziwił się łysy". Pewnie z dziesięć lat dostałeś- dodał D. "Dwanaście kurwa, dwanaście". D usłyszał delikatne tarcie metalowych kół o szyny, popatrzył w stronę mostu. Nadjeżdzała upragniona trzynastka. "wyszedłem miesiąc temu.."- zaczął znowu łysy, ale nie zdążył rozwinąć.
Gdy maszyna stanęła przed przystankiem D był już na jezdni- odwrócił się poraz ostatni do łysego i krzyknął: "nie daj się!". Zdziwił  się- niedojż, że łysy nie zwrócił na to uwagi, jakby go nie widział ani nie słyszał- krzyczał tylko jakiegś przekleństwa w stronę przejeżdzającego radiowozu- jakieś  prostę" chuj w dupę, to jeszcze znikąd wyłonił się tłum ludzi pędzących do trzynastki. " no kurwa jak przyszedłem nie było nikogo poza łysym, nikogo poza łysym ja pierdole..!" no musze do tego tego zakładu mechanicznego dojechać kurwa jaknajszybciej bo tu zwariuje, ja pierdole, jeszcze ten mnie podciśnieniował..". Usiadł przy oknie i włożył słuchawki do uszu. Po paru minutach wyjął, nie był w stanie słuchać muzyki. 
Tak samo jak i nie był w stanie myśleć czy patrzeć na pasażerów. Noga zaczęła mu sama nerwowo podrygiwać. Skręcił łeb w stronę okna i zaczął wpatrywać się w stare rozsypujących się kamienice. Z jednej z nich właśnie spadła siatka ochronna roznosząc gipsowy pył- część z niego okryła okno. Od tej chwili D oglądał krajobraz bardziej wybielony, znośniejszy. "Tak taki bardziej mi odpowiada". Tramwaj toczył dalej, a D już nieco spokojniej myślał o przyszłości. 
"Przecież mnie nie zabija taboretem, kurwa, no nie Krenol, tyleśmy przeżyli, to nie jest taki prymityw, żeby mnie tak o- kurwa z miejsa jebnąć, z resztą- to inna sytuacja, on mnie na niczym nie nakrył, to ja sam się przed nim odkrywam! ja! ja mógłbym wcale nie mówić- to wtedy byłbym szmata, ale, że sam mu się ofiarowuje, sam  chce to powiedzieć, to przecież jest prawilne jakoś tak.. no, przecież kurwa". Był już w okolicach Francesco Nullo, podróż to skracała mu się to wydłużała w zależności od myśli którę odbijały mu się po czaszce i zniekształcały percecepcje czasu. "Ale jak ja mu to kurwa chce powiedzieć, co mi odpierdoliło, w jego pracy? Tak mu dzień rozjebać, no ale się kurwa nie da inaczej". Odchylił głowe od okna i spojrzał na ludzi. Parę krzeseł od niego stał jakiś dziwacznie ubrany człowiek w marynarce, z krawatem i przydługą brodą. Z wielką ciekawością przyglądał się D, jakby wiedząc o walce wewnętrznej, które się w nim toczy. D przyjął groźny wyraz twarzy i krzyknął na cały tramwaj " no co się kurwa gapisz lamusie?! wpierdol chcesz"- mówiąc to lekko podniusł się z krzesła. Brodacz odrazu spóścił wzrok i uciekł na drugi koniec tramwaju. "Zwariować tu dzisiaj można jakieś cipy brodate kurwa hipstery czy inne gówno jebane zakłuca mi kurwa świat zasrywa pieniędzmi swoimi chcą kurwy zabłysnąć, że zarabiają to brodę zapuszczą" . "A dopnij se pizdo to tej brody kurwa medaliki!"-dodał w przypływie weny."niech wszyscy widzą, że jesteś kurwa złoty pedał". Poczuł się spokojniejszy-konfrontacja słowna ze słabszym przeciwnikiem, możliwość przemiany niechcianych emocji w agresje a potem wylanie jej jak kubeł szczochów w byle kogo- to było prawdziwe dla niego katharsis. Dojeżdżał już do M1. Co prawda powinien wysiąść przystanek dalej, ale poczuł się tak wspaniale, że stwierdził, że wysiądzie wcześniej i wciągnie sobie jeszcze jedną kreskę w centrum handlowym M1 i dopiero potem pójdzie do Krenola. 
Centrum M1 rozpromienione słońcem od rana przyciągało masy ludzkie z całego krakowskiego okręgu, już od tak wczesnej porze matki z dziećmi, i mężczyźni duzi i więksi pędzili do paszczy małego moloszka(dwa prawdziwe molochy były gdzie indziej). Wyglądał jak wodopój na pustyni, tylko gdzieniegdzie jakieś umierające drzewka oplatała budynek, a roślinność, którą zawierał park po przeciwnej stronie prezentowała się złowrogo jak jakieś bagno, gnostycki las pełen ogromnych chrząszczy, stonóg i węży; nie tyle nieatrakcyjny, co właśnie- zły, bez światła. Tak obydwa te miejsa prezentowały się obiektywnie w tym czasie. Tak właśnie nałożyła się cywilizacja amerykańska na krakowsko-wiejską rzeczywistość, degradując wynędzniąłą już i tak zieleń.
Ten radosny tłum budził w D tylko negatywne uczucia, ewentualnie myślał o tym, że możnaby ich jakoś wykorzystać, coś zagrabić tym tym ludziom, nie czuł z nimi żadnej więzi, ale mimo to, obecność pobliskiego parku była dla niego tak samo odrażająca jak i dla reszty; też czuł przyciąganie sztucznego światła Centrum M1. Ludzie widząc jego bluzę z kapturem, workowate spodnie i przede wszystkim błyskawice w oczach odpowiadali dokładnią tą samą negatywnością. Tyle, że o  ile ta perunowa to była mieszanina nienawiści i agresji ta ich- nienawiści i strachu. Ich spojżenia, spojżenia normalnych, porządnych ludzi pełne przerażenia maskowanego pogardą odbierały mu godność, odbierały mu wysokość, zniżały. Błyskawice rzucane na prawo i lewo nic nie zmianiały- nie zyskiwał dzięki temu. Prawdziwą tymozyną był ten biały proch. Właściwie proch strzelniczy- dzięki niemu Perun- nie tylko mógł wznosić się ponad bogatych i dobrzy sytuowanych, normalnych, ale mógł z naćpanego olimpu swojego dumnego umysłu ciskać w ten motłoch pioruny, a czasem nawet użyć swojej boskiej mocy i komuś przypierdolić. On był górą, tak jak i każdy z jego znajomych. Byli paczką henoteistów, którzy w momencie przyzwania białej mocy stawali się bogami. 
D cisnąwszy parę pomniejszych błyskawic w rozweselony tłum wszedł w to sztucznie jasno oświetlone miejsce i znalazł najbliższy kibel, w którym wciągnął ostatnią dawkę szybkości przed spotkaniem z Kronolem. Oczyściła go ta dawka, wygoniła z głowy łysego i jego fikoła. Wyszedł  z centrum zupełnie wyprostowany, zmartwychwstały. Na głowę zarzucił kaptur, hełm nadziei, do ust włożył rzążącego się papierosa, miecz wiary, tylko ta miłość gdzieś się zagubiła... 
Po co ja to kurwa robię? Ależ ja się rozpędziłem, tak mocno, że przyczyny zapomniałem, kurwa. Aha, Gaba, aha, m i ł o ś ć. Dobrze kurwa, no niech będzie, na razie to poprostu w gównie jestem upaprany i chce się z gówna oczyścić, a nie... ale chuj z tym.
Przeszedł przez jezdnie pomimo nadjeżdżających aut. Ktoś zatrąbił na niego, nawet tego nie zauważył. Miał już przed oczami warsztat samochodowy i Krenola w niebieskim kombinezonie. Została mu jeszcze parędziesiąt metrów do przejścia, ciśnienie napierało na czaszke, mocno napierało. Na szczęście napatoczył się jakiś człowieczek, jakiś młody chłopak, który nieopatrznie zawiesił wzrok na Perunie. Poza nimi nie było nikogo na ulicy. Perun nie wytrzymał, podszedł do niego i uderzył mocno w prawę oko. Chłopak prawie upadł. Perun syknął jeszcze odchądząc " się nie będzięsz ścierwo gapił". 
Doszedł wreszcie do swojego celu, warsztatu Krenola. Jakiś klient, którego auto zostało zreperowane odjeżdżał z pogodną miną. Zza odjeżdżającego auta wyłonił się Krenol upaprany w smarze i pocie, z ciężkim kluczem francuskim w ręku. Nie miał w przeciwieństwie do kierowcy pogodnej miny. Perun ruszył w jego kierunku.
-kurwa Peru, co tu robisz? Nie zapierdalasz przy szaszłykach dzisiaj?
-zapierdalam, ale później. musimy pogadać
-no chyba nie ma kurwa innego wyjścia, nie będziemy się przecież napierdalać, hehe
-no chyba nie...-Perun poczuł jakieś ukłucie i zgasł nieco.
-no to chodźże do budki ze mną, jakbe cię serią ktoś przejechał wyglądasz, kurwa.
Przeszlki koło pozostałych mechaników, Peru przywitał się z nimi zdawkowo. Krenol otworzył drzw do małej budki z narzędziami, brudnej śmierdzącej smarem, alkoholem i detergentami i rzucił klucz, który trzymał w ręce na podłogę. Wszędzie walały się klucze innego rodzaju, brudne szmaty i tubki z jakimiś miksturami.  przy biórku stał rozklekotany fotel, a obok niego taboret. Perun, szybko zajął właśnie to siedzenie, tak na wszelki wypadek, bo gdyby mu przyszło do głowy, żeby tak jak tamten... to musiałby spodemnie.. 
-Perun! No co takiś kurwa przymuł zgaszony! gadaj o co kurwa chodzi
-Czekaj, najpierw cię czymś poczęstuję
Wyjął woreczek i rozsypał dwie kreski- jedną większą i grubszą dla Krenola i malutką dla siebie. Wciągneli. Pociągając nosem zaczął:
-Ja i gaba jesteśmy jesteśmy w sobie zakochani, chcemy być razem- miał to powiedzieć hardo, a wydukał jak automat, bez emocji, to jedyne na co było go stać.
Krenol zwiesił na chwile wzrok po czym zapytał spokojnie
-a od kiedy jesteście w sobie kurwa no, zakochani?
-od wczoraj
-na boku z nią kurwa sypiasz? czy jak to kurwa mam rozumieć? czy kurwa się mózgami pierdolicie?! - zaczął wypytywać troche mniej spokojnie
-raz spaliśmy.. wtedy na energy. -wydukał znowu Perun
Krenol chwycił odłożony przed chwilą klucz francuski, zamachnął się nim i.. rzucił o biurko tak mocno, aż ze ściany spadł plakat z modelką rozsuwającą wargi sromowe. 
-dobra kurwa, kutasie, to się w idźcie w pizde kochać a teraz mi zejdź brudzie z oczu. zejdź mi kurwa w tej jebanej chwili, bo ten klucz znowu kurwa podniosę.
Perun poderwał się z taboretu, czy jak na to mówią poza krakowem fikoła i wyszedł z budki, z warsztatu ciemnego prosto w solarną paszcze całe rozklekotany, ale jednak po wypełnieniu misji. Misji miłości. Jak to mówił św. Augustyn "Kochaj i rób co chcesz"
"Więc tak.. to już chyba koniec z nim, z całą grupą, zostaje mi tylko ona.." Szedł z głową zwieszoną w dół. Nie miał już siły na rzucanie gromów, gdziekolwiek. Czuł się jak śmieć, miał świadomość tego, że jest zdrajcą i wyrzutkiem, że nie ma już odwrotu, zrobił to, powiedział o tym. Koniec. Już żadnych wspólnych imprez, sparingów, niczego. Jedyne co mu pozostaje to miłość. Jakaś dziwna, bzdurna fantasmagoria. Czy to rzeczywiście cokolwiek warte? Ostatecznie to jedyna rzecz jaka mi pozostaje. Wyjął telefon i zadzwonił do niej.
-powiedziałem mu
-o boże, tak się cieszę, jesteśmy razem, wolni! jak zareagował ha ha??
-ucieszył się, chciał mi nawet flaszke postawić
-ha ha naprawdę?
-i auto swoje oddać
-a co ty taki oschły, nie cieszysz się?
-cieszę i nie cieszę. wiesz jaki był wkurwiony? I ja sam jestem wkurwiony. to chujowo wobec niego, bardzo chujowo.
-spotkajmy się za godzine, nie idziesz chyba do pracy?
-nie, nie ide.
Umówili się na podgórzu. Przy ulicy św. Kingi było mieszkanie ich znajomych. Kiedyś pokazali Perunowi pustostan na przeciwko, który nie był prawie w ogóle zdewastowany- ciężko było się do niego dostać, dlatego też żaden żuł jeszcze go nie zajął. W jednym z pokoi stała nawet  kanapę w dobrym stanie, lekko tylko śmierdziała stęchlizną. Poza tym mieszkanie było puste, ascetyczne. 
Nie mógł się doczekać tego spotkania. Dawno nie czuł się tak bardzo opuszczony, tak bardzo samotny. Uczucie spotęgowane narkotykiem było tak silne, że aż zaczął zwracać się do zaświatów i tam szukać pocieszenia- on naturalny miejskie poganin...  Przy M1 skręcił w zarośnięty park- tam snuł się między żałosną roślinnością, przynajmniej nie było wokół niego tych uśmiechniętych letnich twarzy którym nie mógłby okazać ani nienawiści ani pogarda, wobec których odsłonięta byłaby jego bezradność, jego smutek, jego połamania. Gdy przeszedł park wstąpił do sklepu monopolowego i kupił dwusetkę- wlał całą w gardło- trunek orzeźwił go nieco. Mógł wsiąć w tramwaj i nie spoźniając się dotrzeć na miejsce.
Przy wejściu wmurowana była głowa meduzy. Teraz popatrzył na nią inaczej- węże jakby wychodziły ze ściany i próbowały go chwycić."kurwa, za dużo tych dragów". Odwalił drzwi i wszedł do środka. Stąpając po schodach wzbijał tumany kurzu, które aż zaciemniały prostokąt światła umożliwiający im pojawienie się. 
Była już w pokoju, czekała na zakurzonej kanapie. Uniosła głowę gdy wszedł i spojżała na niego roziskrzonymi naturalnymi narkotykami oczami. Była uniesiona. Gdy uwiesiła się na jego szyji poczuł tylko małą ulgę, jakby podniosło go to troche na duchu. Ale nie zbawiło, nie zdjęło jażma. Był p r a w i e przybity. Brakowało tylko właściwych gwoździ.
Gabrysia była rozpalona, chciała się z nim kochać zaczęła całować go, wpychać jęzor w usta, szperać ręką przy kroczu, ściągać koszule. Ale napotykała na opór. Znowu. I tym bardziej ją to rozpalało, tym większy pociąg umysłowo-fizyczny do niego czuła, a on tym większą niechęć i niemoc. W końcu krzyknął: Kurwa! nie dam rady! nie widzisz, że to mi nerwy zupełnie wszystko rozpierdoliło!? Kurwa! Z czego ty masz sumienie?! Z metalu?! JA PIERDOLE! 
Odepchnął ją i skrył głowe w dłoniach. Wiedział, że jest zupełnie stracony, potępiony, skończony. Widział przed sobą ciemny mocny mur, przybliżał się do niego, a gdy patrzył za siebie widział przepaść. Czuł się kompletnie beznaniejnie i bezwyjściowo. Kiedy odsłonił oczy zobaczył ją usłużnie oddaloną od niego. Jej twarz była nieziemsko smutna, aż jaśniała. Poczuł się głupio ze swoim gorzkim, egoistystycznym smutkiem gdy zobaczył tamten-anielski. Popatrzył na nią ze skruchą i miłosierdziem. Zbliżyła się wtedy i przytuliła go. Wiedział już, że poza murem i przepaścią jest coś jeszcze i to jest to, właśnie ta zapomniana praprzyczyna całego zamieszania z powodu, której wyrusł mór i zapadła się ziemia. Dotarło do niego, że ona jest jedynym wyjściem. Była to jakby naturalna reakcja jego organizmu- pokochać ją z czystej rozpaczy, połączyć się z nie z beznadzieji. Nie zaczęła tak na prawdę jaśnieć- to wszystko wokół niego się spaliło, zostały zgliszcza, zostały popioły i cienie- na ich tle jej neutralna aura wydaała się jasna, a im dłużej się w nią wpatrywał tym jaśniejsza się zdawała. Zetknął  w końcu swoje wargi z jej wargami, pozwolił by łapczywie wepchnęła swój język w jego usta- a gdy ona zajęła się jego koszulą odpowiedział tym samym, równie łapczywie zdarł z niej bluzkę- wiedział, że tym razem się uda, uda się bo nie ma innej możliwości, bo skumulowane siły muszą znaleźć gdzieś ujście. I udało się, w końcu się połączyli. 
Dopiero od tego momentu ich uczucia się zrównoważyły- poczuli się kompletnie zdani na siebie, kompletnie ze sobą zlani, połączeni przeciwko wszystkiemu wokół. To, że cały świat był wobec nich wrogi wzmacniało ich uczucie; choć tak krókto się znali, zdążyli związać się przez ten krótki moment silniej niż niejedni kochankowie-samobójcy. Dla obojga z nich było to najsilniejszą i najpiękniejszą rzeczą jaką w życiu przeżyli- przeżyli jako jedność, jedno ciało z jednym umysłem. 
Przez dłuższy czas patrzyli na siebie nic nie mówić, nie musieli. Wszystko było zupełnie zrozumiałe, słowa wypchnęły by ich w sieć nieporozumień, teraz w tym mistycznym splocie rozumieli wszystko głębiej, istotniej. Mór rozpaczy wepchnął ich w otchłań ciemnej światłości, przeobrazili się w anioły. Nie zauważali już upływającego czasu, czas upływał obok nich, upływał dla materii, dla nich, duchów nie. Mijały godziny, robiło się ciemno, a oni dalej wpatrywali się w siebie żarzącymi oczami, upajali swoim tym razem prawdziwym blaskiem i gładzili rękami nagie ciała. Obudzili nieskończoność- we dwójke, po to by się w niej tarzać.
Byli jednak tacy, dla których czas mijał normalnie. Jeden z nich zadzwonił pod numer Peruna, wyrywając go z niebiańskiej otchłani.
- no Peru, tu Krenol, słuchaj.. trzeba by się w trójke spoktać obgadać, dzisiaj.
Perun poczuł jakby coś w nim, w środku pękało, coś bezpowrotnie z tym pęknięciem się z nim żegnało.
-ok- odpowiedział machinalnie- podgórze?
-no ja jestem tu na wołowej, za godzine w pustostanie dobra? i gaba też niech będzię.
Perun był podwójnie zdziwiony- tym, że Krenol zadzwonił i tym, że mówił takim przyjacielskim tonem, bez cienia urazy... jakby mu już wybaczył, jakby chciał przyjść i życzyć im "wszystkiego najlepszego na nowej drodzę życia".
-Gabrysiu.. Krenol będzie tu za godzine, chce z nami pogadać, chyba się już z tym pogodził, że jesteśmy razem
-napewno się pogodził- odpowiedziała mu przeciągając się- co mógłby innego zrobić? przecieeż to twój przyjaciel, od lat
-tak, co mógłby innego..- odpowidział i wtulili się w siebie, splotli poraz kolejny i poraz kolejny zaczęli szalony anielski taniec. 
Opadli potem rozżażeni, rozpaleni, piękni. Zaczęli się ubierać.
*
Usłyszeli kroki szybkie kroki, tornado-gestapo raz dwa raz dwa, to nie byy wyłanicznie kroki peruna, ktoś szedł razem z nim stukot był zbyt mocny, zbyt donośny, zbyt l i c z n y wreszcie. Tam musiało kilka par butów stąpać. Kilka. Rozbiło ich to, poraz kolejny uścisneli się i u siedli obok siebie udając, że wszyskto jest tak jak było kiedyś, że nie mają ze sobą nic wspólnego, że są obok siebie. Jednak samo rozstawienie ciał nawet dla kompletnego idioty wydałoby się mało znaczące, nawet wyjątkowy kretyn stwierdziłby, że coś tu nie pasuje, że te cztery pary kańczyn i z lewe i cztery pary kończyn z prawej powinny być razem, byle idiota zobaczyłby magnetyczne przyciąganie pomiędzy ich ciałami, żarzącą się próźnie, zobaczyłby, że ta dwa białe mięsa, te pary oczu czynią niesamowitą ekwilibrystykę by u d a w a ć, że nie mają ze sobą nic wspólnego.
Wpadł Krenol, za nim P  i D. Kroki były szybkie i agresywne, kontrast jaki stanowiło ich delikatne wejście był aż nazbyt znaczący. Gabrysia i Perun popatrzyli na siebie jakby chcieli powiedzieć sobie "dowidzenia". 
-no peru, chodż tu do okna, wciągniemy so-ie na początek coś, dobra?- zaczął Krenol niby przyjacielsko, ale już przebijał przez ten ton jakiś inny, jakiś okrutny, Perun przełknął ślinę.
Krenol rozsypał dwie wielkie kreski- pierwszą szybciej, z drugą nieco zwlekał, Perunowi wydawało się, że ta druga była z innego woreczka(ale dlaczego kurwa miałaby być z innego niby?-sam się sprostował). 
-no to siądźmy i jedźmy z tego wszyscy, hehe, to jest proch mój w który się obrucisz.- powiedział i klepnął peruna mocno w plecy.
Perun wziął odciętą rurkę podaną mu przez Krenola i zaczął wciągać. Gdy skończył zerknął na Gabrysie- strach zmroził ją mocno, nie ruszałą się.
-a teraz Perunku siądź spokojnie na kanapie, i pozwól, że ja po Tobie wciągne swoją krechę
Usiadł, koło Gabrysi, jednak w stosownej odległości. Świst, jakiś przesadnie ostentacyjny świst gdy Krenol wciągał rozległ się w pokoju.
Perun spróbował sięgnąc ręką po paczkę papierosów, sam zdziwił się, że- p r ó b o w a ł, że przychodziło mu z trudem operowanie ręką, była wyjątkowo ciężka, żelazna. Jakoś udało mu się wyciągnąć papierosa z paczki i wsadzić do ust, nie mógł sobie natomiast poradzić z zapalniczką.
-te chłopaki odpalcie mu-krzyknął Krenol,- bez papierosa na takie widowisko patrzeć?
p podszedł i podalił papierosa Perunowi, którego ręce opuszoczone były na kanapę. Był w stanie tylko na jakieś drobne skurcze palców. Nie mógł już ruszać głową, z przerażanie patrzył na swoje dłonie. Zdążył jeszcze powiedzieć, zanim język odmówił mu posłuszeństwa:
-co wyście mi dali?!
-nie bój nic, Peru, masz pierwsze miejsce w widowisku, a widowisko pierwsza klasa, będziesz dzieciom opowiadał.- powiedział Krenol swobodnie, radośnie po czym skinął na D i P, którzy wtedy momentalnie zerwali się, i chwycili gabrysie za ramiona i przydybali ją do ściany. Wtedy podszedł do niej Krenol i uderzył ją w twarz otwartą ręką. " myślisz, że to można tak, kurwo jedna?! myślisz, że kurwa ja to płazem puszcze i życzył będę szczęścia?- krzyknął. Nie miała możliwości ruchu, P i D trzymali ją mocno, rękam; ich nogi przypierały nogi Gabrysi do ściany." nie, ja nie należe do kurwa puszczających"-powiedział i dosłownie zdarł z niej bluzkę"płazem... ja" -zaczął zabierając się za ściąganie z niej spodni" nie należe"-wydyszał". 
"Ja, należe do tych"- opuścił brutalnie jej spodnie razem z majtkami"którzy odpłacają". W tym momencie włożył palec wskazujący i serdeczny do jej pochwy i zaczął w niej grzebać. Twarz Gabrysi wykrzywił grymas bólu. "o!" - krzyknął wyjmując" patrzcie chłopaki- mokra, jednak jest jeszcze mokra na mój widok, ale to chyba nie dzięki mnie!" pokazał palec upaprany w białej mazi. " No spisałeś się"-zwrócił się do Peruna"dzięki tobie będzie nam łatwiej wejść. I uderzył znowu Gabrysie w twarz, tym razem z pięści; z nosa polała jej się krew. 
Odpiął swój pasek i opuścił spodnie i zwrócił uśmiechnięta twarz w kierunku Peruna" no patrz Peru, my znowu razem!"- krzyknął i brutalnie w nią wszedł. Jego ręce zaczęły ściskać jej piersi mocno, znowu grymas bólu wykrzywił jej twarz. "Co nie podoba się dziwko?!"-krzyknął i uderzą ją z pięści w twarz" nie podoba się?!" i znów uderzył ją i poraz kolejny- Gabrysia prawie straciła przytomność, łzy poleciały z jej oczu. Krenol zaczął wciągać spodnie. "dobra chłopcy ja skończyłem"- Krenol zaczął wciągać spodnie" P teraz Twoja kolej" i Krenol zmienił jego miejsce. " Np no wiesz Peru- krzyknął, jak Ty to i wszyscy, nie?!".
Perun zupełnie stracił władze nad swoim ciałem, zupełnie nie mógł się ruszać, nawet powiekami. Podano mu narkotyk, który zupełnie upośledzał jego układ nerwowy, do tego posadzono rzeczywiście pierwszym miejscu. Dokładnie widział co Krenol D i P robią z Gabrysią, jego teraz, już mógł użyć tego słowa- miłością, nie czymś więcej, ze wszystkim co miał, z kimś z kim był tak połączony jak z własną ręką, nawet bardziej, z kimś ważniejszym... i nie mógł zareagować, musiał na to patrzeć. Jego oczy były zwrócone dokładnie w miejsce gdzie Kreonol się pastwił nad Gabrysią. Perun poraz drugi w tym dniu czuł najmocniejsze uczucie jakiego w życiu doświadczył, tyle, że negatywne -największą, najokropniejszą rozłąkę, największą torturę. Dałby wszystko gdyby chociaż mógł sobie przegryźć język, odpiłowanie sobie samemu ręki tępą piłą byłoby zupełbym wybawieniem, ale nie, nie mógł się zupełnie ruszyć, musiał p a t r z e ć.  
Przy gwacie Krenola był w najgorszym stanie- ciemne kule zaczęły wirować mu przed oczami, zaczął czuć, że zapada się pod ziemie. Ale gdy zmienił go P, Perun powoli zaczął się uspokajać. Jegi umysł przestał rejestrorować całe zajście jako prawdziwe. Mózg sprytnie zaczął wydzielać takie ---- chemiczne, że Peruna zupełnie odrealniło. Gdy P  zaczął bić Gabrysie i gwałcić, Perun oglądał to jak film, film co prawda bardziej brutalny niż inne, ale czego to nie puszczają w telewizji?
W pewnym momencie ruchy frykcyjne zaczęły go nudzi, cóż znowu to samo," ale kogo oni tak gwałcą?- zaczął się zastanawiać, chyba nie od początku zacząłem oglądać. W końcu zobaczył, P odszedł od Gabrysi a D go już nie zmienił. Zobaczył twarz Gabrysi i znowu film zamienił się dla niego w rzeczywistość.
Krenol podszedł do Peruna i wyjął mu nóż z kieszeni."no wiesz, swoim tego nie zrobie, nie?" . Otworzył go przyciskająć i podszedł do Gabrysi. Pocałował ją w twarz po czym zaczął ciąć- po piersiach, brzuchu, potem twarzy - nie były to cięcia głebokie, ale liczne i precyzyjne. Głowa gabrysi zwisała jak głowa Chrystusa przed śmiecią. Na końcu włożył jej nóż w pochwe i przekręcił parę razy szczerząc przy tym zęby do swoich kompanów.
-no, to zamykam ten interes, zamykam moją dziewczynkę, niech nikt więcej nie próbuje wejść bo jest... zamknięte! hehe!.
Podszedł jeszcze do Peruna i poklepał go po policzku" na razie, k u m p e l"- powiedział ironicznie.
Wychodząc popatrzyli jeszcze na Gabrysię. Potrząsała konwulsyjnie swoją zmasakrowaną głową, rorzucając wszędzie krople krwi. Podniosła ją, a właściwie podrzuciła do góry i zwróciła czarne spojrzenie na swoich oprawców. Filoletowy kwiat jej twarz otworzył się w jakiejś dziwnej ekstazie w jakiejś mieszance nienawiści i rozkoszy, jakby jakieś przedziwne siły jakieś obce groźne bustwo w nią wstąpiło, włosy aż jej płonęły. Z czerwonej jamy ust wysunął się smoliście czarny język. Krenol i towarzyszy przerażenie odskoczyli. Krenol, przypomniał sobie o nożu, który trzyma w ręce, podszedł do niej ostrożnie i w ogromnym przerażeniu dźgnął w pierś, ledwo ją drasnąwszy. Wtedy zobaczyli jak z rany wyskakuje jakaś postać, która okazała się duplikatem Gabrysi, miała równie gniewno-rozkosznę oczy. W oczach mężczyzn zabłysła jakaś pustka, jakby ich zupełnie wyjałowiony i w jednej chwili pojawił się w nich ekstaza, jakiś chory płomień zapłąnął w ich sercach i doszedł do głów. Zaczęli skakać w miejscu, później poruszać się skacząć, z początku niezadarnie, później z jakąś większą w prawą. Krenol dźgnął się w brzuch trzymanym nożem po czym dźgnął P i podał mu nóż, ten wykonął tę samą operacje, po dźgnięciu siebie i S, podał mu nóż, trwało to jakieś parę minut. Przystanęli i zaczeli wyć, a wycie przerodziło się w jakąś groźną pieśń ni to bojową ni to elegijną. Śpiewając ją chwytali się za korpusy i moczyli ręce w wyciekającej krwi, po czym rozsmarowywali ją na swoich twarzach. Na końcu wyczerpani, jakimś wężowym krokiem wyszli z pokoju i zeszli na dziedziniec. Przed głową meduzy wyczerpani, upadli. 

autobus lini stodziewiędziesiątcztery sunął chybotliwie
po ciemnej ziemi uświęconej literą K
Do docelowego przystanku, tożsamego literalnie ziemią
było jeszcze wiele czasu, głuchego
I rozplątały sie uszy w końcu, butelka hałaśliwie wydarła ciszę
z tępych rąk zegara. była pusta, ale w szampańskim nastroju
trącałą się ze ścianami wechikułu, każdy zakręt wprawiało ją
w coraz bardziej towarzyski nastrój. ale w czasie tępaku
rosło wzburzenie, upodobnił się do butelki ale pełnej
tymczasem pusta radośnie się odbijała, materia drgała i falowała
dotarła nagle do samych drzwi- wtedy czas wybuchnął
otworzyły się ruchome niegościnne drzwi- stuk
a butelka rozbawiona kołysanie zechciała stuknąć z nieznajomą ścianą
która okazała się ostatnią. i ciemna ziemia wchłonęła resztki stuk
Ale niepocieszona materia rozdrgena i łakoma ziemia nie miały dość
i Seicento dostało razy od Forda, na ciemnej ziemi, stuk
Stukot końca niepowatarzalnie roziskrzył błony ziemi i dalej się domaga
więcej, więcej- nieprzebyta wędrówka, niemożliwa, odbywa się dla niej
w błonach więc stuknijcie się, więcej- o stukorozpryska bryzganno! zbaw nas!

Gdy otworzyłem rękę
w samym jej centrum
rozkwitło! słońce heinekena!
zielony kapsel, lściący wiosną
tragicznie zapraszał mnie 
do swojego nędznego końca
wszedłem