Nie cierpiał za wiele następnego poranka.  Obudził się wcześnie, zbyt wcześnie, a że nie miał powodu by mierzyć się z jasnym światłem o tak okruntej porze, leżał, leżał i obracał swój umysł wokół wydarzeń wczorajszego dnia, wokół swojego pijaństwa, dupy szefa, jak ją nazywał i jakiegoś dziwnego typa, jak go nazywał, którego chciał okraść, a ten jak jakiś pierdolony chrystus zaprosił go na piwo. Nie specjalnie to wszystko rozumiał, wymykały mu się te wydarzenia, wydawała nierealne, gdy próbował je wytłumaczyć napotykał na jakiś opór. wcześniej wszystko wydawało mu się prostrze i łatwiej wytłumaczalne, znał zasady wedle, których wszystko się dzieje i działo zawsze, do kurwy nędzy. A to- co to miało być? Jak on mógł w ogóle pomyśleć o dziewczynie szefa, żeby... albo powiedzieć o tym, to nie dojż, że bez sensu to jeszcze może kłopotów przysporzyć. I jak mógł tak pomyśleć, pomyśleć wobec szefa, tak na prawdę nie gangu, ale czegoś więcej, to było coś dużo więcej napewno. To było życie. On, jego kumple, Mory... odrąbaliby sobie ręce za mnie, ja za nich, ale musimy się czegoś trzymać, jak nie będziemy się trzymać to skończymy gdzieś w bramie, rynsztoku czy zdechniemy, kurwa, co za myśli,  kurwa. Odchodził powoli od tych myśli rozpływały mu się, stalowy uścisk reguł w końcu je wyrzucał poza nawias jego mózgu, stygnął. Samarytanin, którego spotkał też nie był już problemem logicznym- zwykły gość, ma dużo hajsu pewnie, wpadnę tam jeszcze do tej knajpy, napije się, pewnie mi postawi jeszcze, albo po kosztach da piwa, skoro tam pracuje.. i chłopaków wezmę.  Ale ale, pora chyba wstawać.
Włączył magnetofon i zaczął wkładać spodnie powtarzając słowa rapera: jedna zasada jest i jedno jest życie, jedna zasada i chodźbym umierał w skowycie nie popuszcze. ej...
Włączył komputer i wszedł na portal społecznościowy. Miał jedną wiadomość, od Morego.
"Jak tam huju? jutro dejemy na bansy do gorączki, piąteczek jest, nie?"
„pewnie, pewnie, zajebiście, dajemy”-odpisał.
Miał ustalony wieczór, zostało mu tylko wypełnić parenaście ohydnych szarych godzin, w tym parę do przepracowania. I zaczął oglądać zdjęcia znajomych na facebooku, z imprez, przeróżne wykrzywione mordy, wykrzywione na dwa różne sposoby- zachwytu delirycznego i ironii delirycznej. Dwa elementy, biegał wzrokiem pomiędzy nimi, aż nie dostrzegł trzeciego, nie samej miny, ale elementu osoby, dziewczyny, dupy szefa. A ona mine zwykle miała tą samą, ledwie dającą się nazwać, jakieś ni to znudzenie, ni to zachwyt ni chuj wie co pomyślał. Może stąd mnie tak ciągnie, a może stąd ją tak oddala. 
Wyłączył komputer przyciskiem, nie trudził się by wyłączać go w inny sposób, nie widział powodu, był tak jak i większość ludzi, z którymi się stykał zanurzony w zimnej pogardzie, ze znużenia, bez większych powodów, po prostu olewał wiele rzeczy by odpłacić światu to jak on go traktuje, z lekką ironią okłada go po plecach, tak więc i on też z lekką ironią będzie okładał go po.. przyciskach.
Zwlókł się w końcu z krzesła, ubrał i wyszedł do do pracy. Jakieeś zdarzenie, jakieś napędzenie, jakieś życie.
Słońce go oślepiło, i pył też go oślepił gdy wyszedł. Popatrzył na tak zwanych porządnych ludzi i poczuł się zdegradowany i odcharknął i splunął, a żeby jeszcze bardziej zaakcentować pogardę rozkołysał się kroki zaczął stawiać długie i brutalne.
W tych godzinach oglądanie tego miasta denerwowało go bardziej niż zwykle, bardziej niż kiedykolwiek. Im dłuższa droga tym większe zażenowanie i wściekłość. Ulica Wołowa, jedna z niewielu nowocześnie zabudowanych ulic na podgórzy była grafitti namalowanymi przez jego znajomych i jego; głównie tagami, czyli podpisami, czasem „jebać wisłe” bądź „chuj w dupę psom”. Popatrzył z dumą na te bazgroły i poczuł więzy, wspólnotę ze swoimi długoletnimi znajomymi z bloków, z którymi tyle chwil spędził/stracił w sposób piękny bądź nie, ale zawsze w jakiś sposób r a ź n i e. Przypomniał sobie ostatni sparing. Smażyli kiełbaski u Krenola na podwórku. Jego żona pilnowała żarzących się węgielków, dwójka dzieci Krenola –chłopiec i dziewczynka biła się  chwilę, po chwili dziewczynka zaczynała płakać. Matka wydzierała się: „zamknijcie mordy bachory. Krenol i Peru łyknęli trochę wódki i stwierdzili „no to do pierwszej krwi”. Z uśmiechami na ustach obojętni na krzątaninę dzieci zadawali sobie niezdarne szybkie ciosy. Na początku Peru dostawał w nerki i lekko się skulił, po czym odkaszlnął i odparował ciosem w szczękę. Krenol zatoczył się i wypluł czerwoną ślinę. Zakończyli walkę i poklepali się po plecach. Czuli tę wspólonote, wspólnotę zwierzęco-spartańską, wspaniałą wspólnotę.
Minął grafitti i wszedł w starszą część Podgórza, w ulice, ulice ciasną i przytłaczającą. Dwa szpalery domów i drzew uniemożliwiały słońcu rozprzestrzenienie się na chodniku. Przeszedł tym ciemnym korytarzem do przystanku tramwajowego linii 7. Przystanek z post-apokaliptycznym baldachimem. Architekt miał najwyraźniej kompleksy wobec metropolii posiadających metro i wymyślił taki byle modernistyczny tunel na powierzchni. Czekał na tramwaj a obok lśnił błękitny biurowiec.
Nie kupował biletów. Dostawał tygodniowo stosy listów od MPK, które wzywało go do zapłaty 100 a czasem większej ilości pieniędzy. Jako, że pracował nie całkiem legalnie nie mogli firma przewozowa nie mogła ściągnąć pieniędzy z jego konta. Miał masę możliwości do tego, żeby nic go nie obchodziło. Wyjął swój marnej jakości odtwarzacz mp 3 i puścił smarky’ego.  Krew szybciej nabiegła mu do głowy i ciała, poczuł miłą wściekłość przy linijkach „CCCC”. 
Tramwaj dowiózł go pod Wawel. Wysiadł i skierował się w serce metropolii, a nawet w serce serca, czyli ulicę floriańską. Wkurwienie gdy przemierzał Grodzką pełną turystów rosło. Do tego wszyscy ci ludzie byli co jakiś czas omiatani ciemnym prawie migotliwymi kropkami, jakimś pyłem. „ czy to mroczki, kurwa, czy mi jebie od tych dragów już”- pomyślał i uspokoił się tym przekleństwem w duchu. Szedł dalej mijając festyniarskie ozdoby, turystów, studentów i mimów ulicznych. Stwierdził, że na tym odcinku musi koniecznie podgłośnić muzykę, co też uczynił i zupełnie odciął się od rytmu miasta i wrósł w rytm dźwięków techno, a krok jej stał się sprężystszy i pewniejszy.
Doszedł w końcu do kebaba „Hanori”. Była godzina 8, czekało go parę godzin pracy, sprzątania. Przywitał się z szefem, który spojrzał na niego pogardliwie i chwycił za miotłe. 
Gdy wrócił do domu tę samą trasą, którą przyszeszł zwalił się na łóżko i zasnął. Śnił o nocy, którą dziś spędzi, śnił czystą przyjemność. Obudził się w pełni zregenerowany i gotowy do działania. 
Umył się i wyperfumował po czym zadzwonił do Krenola. „siemka, już wozik gotowy, bądź pod 5 za dwadzieścia minut”.
Przed 5 czekał na niego Szef ze swoją wiecznie znudzoną dziewczyną Gabrysią, Krenol i Pizdar. Wsiedli do czerwonego Audi Pizdara i włączyli silnik i radio- „jedziemy po zioło”.
Jechali smagani dźwiękiem i podnieceniem związanym z tym co nastąpi. Poza kierowcą, który patrzył wyłącznie na drogę, głowy reszty zwrócone były gdzie indziej, machali nimi rytmicznie, a budynki, światła i czas przesuwał się. Pstryknęło, to ktoś otworzył piwo- Pindar. Łyknął odrobinę o otworzył usta-„A może by tak już po jednym zarzucić?” Reszta popatrzyła na niego, pokiwali głowami ni to na znak zgody ni prostesty, jakoś tak pomachali, pomachali w oczekiwaniu na głos szefa- Byzera, on to miał głos ostateczny, a rzekł on, sekundę póżniej. „ A dobre, próbowałeś?”. „No nie jakieś zajebiście mocne, dlatego mam w kurę stafu”. „No to dawaj, jebiemy”. I otworzył woreczek foliowy i wyjął z niego tabletki, po jednej dla każdego, a świat przesuwał się obok-już coraz mniej budynków, mniej ludzi, a więcej pustki i drzew. „Ja wam kurwa mówie- jak mnie męczy już to kurwa zapierdalanie, i nic kurwa, i zapierdalasz”- powiedział Perun. „Spokojnie, zaraz się wyluzujesz i odmólisz, zaraz wejdzie kurwa w żołłędź i będzie zajebiście”. I wszyscy roześmiali się, a wokół było już tylko drzew kilka i aut parę. „Wiem, że kochasz to audi, ale zapalę, dobra?” „Ale tylko ty kurwa, więcej nie bo dymem zajebiecie.. i tak zaraz będziemy.
Gabrysia wtedy powiedziała” A co ze mną? Też bym chciała. „  Na co on odpowiedział „ A chuj mnie to kurwa jebie, nie palisz” „Ale dlaczego?”- jej usta wykrzywił grymas. „Bo kurwa tak”.
I jechali w tej ciemności, jechali w tej atmosferze czystszej już. Czuli ciepło wokół siebie im więcej było ciemności i bliżsi byli celu, im bliższa żołądkowi była substancja. Tylko Gabrysia dalej wydawała się trochę niepocieszona, zimniejsza, dalsza od tej wspólnoty, mimo, że wzięła proszek, popiła piwem. 
Peru był trochę nieobecny, czuł jakąś dziwną potrzebę, coś czuć zdarzało mu się rzadko, jakiś dziki pęd do czegoś, ale nie wyłącznie do zabawy na imprezie techno. Czuł coś co wymykało mu się zupełnie. Nie pojmował tego uczucia, było dla niego dziwne. „Co to za zawias, peru?” –krzyknął Jędrek. „Żaden zawias, wkurwiony jestem.. chuj z tym wszystkim.” Mówiąc to uniósł nieco głowę i skierował w stronę lewą; w tym samym momencie Gabrysia odwróciła się i małpio zwiesiła głową na tylnie siedzenia i skierowała swoje oczy pełne tęsknoty za jakimś wydarzeniem na Peruna. Ich spojrzenia spotkały się, oba niewiadomo jakie, pełne sprzeczności i wyczekiwania i chęci zmiany sytuacji. „ Dzisiaj to będą bansy co? Dzisiaj to się podzieje?” pytająco stwierdziła. „Ta, odpowiedział, dzisiaj to będzie jak na wojnie, jak tylko dojdą do nas jebutki białe, jazda będzie, jazda!”. „Tak, zawrórował mu Pyri. Będzie Jazdeczkaaa” –przeciągnął aż z podniecenia, czy też z chęci tego podniecenia wzmocnienia. Cywilizacje krakowską zostawili już dawno za sobą. Ta małomiasteczkowo-wiejska ścieśniała się, neony coraz bardziej dawały się zauważać, neony stacji benzynowych i zajazdów. Takie przerywniki czerni, naganiające swoją obecnością, napraszające się. Włączyli techno i podgłośnili prawie maksymalnie. Tabletki zaczynały działać.