wzdłuż wałów rozciągała się mgła. podnosiła się i opadała w jednostajnym rytmie. czarne postacie, które rysowały się niedbale na równoległych bulwarach szły ze zwieszonymi głowami, które podnosiły co jakiś czas tylko po to by sprawdzić czy nie ma przed nimi jakiejś przeszkody. wydawali się  strażnikami tej pogody; jakby szpiedzy, którzy sprawdzaja czy ktoś nie pragnie zakłucić monotonności ich królestwa.
X szedł spokojnie, miarowo, z rękami w kieszenie płaszcza, również ze zwieszoną głową, jakby próbował wtopić się w krajobraz, pozostać niezauważonym dla smętnych czarnych sylwetek. nie miał celu, może jedynie zniesienie własnej odrębności i całkowite zasymilowanie się z otaczającym go światem. jego umysł nie produkował już żadnych myśli, obrazów; był zupełnie pusty. 
dotarł do ławki, którą mdławo oświetlała pobliska latarnia. mechanicznie, bez zastanowienia usiadł i popatrzył na rzeke przed i kłeby pary unoszące się nad nią. wcale nie miał na to ochoty, ale zapalił, dalej beznamiętnie wpatrując się przed siebie. 
nagle coś zakłuciło jego spokój. zobaczył jakiś duży kształt sunący blisko brzegu. powoli podniósł się z ławki i poszedł w kierunku rzeki. Gdy przybliżył się zobaczył, że jest to ryba, olbrzymi karp.
mogła mieć koło 1,5 metra. ciało zwierzęcia było przegniłe i poszarpane. Wzbudziło w nim jednocześnie fascynacje i obrzydzenie. czy to naturalna wielkość ryb w tym sunącym bajorze? a może im większe tym bardziej podatne na degeneracje.