czemu wydajesz się tak spłaszczona? twoje rysy takie dziecięce zawsze, niewinne, jakbyś dopiero wyszła z kołyski, a teraz.. w innej kołysce. zawsze myślałem o tobie masturbując się, zawsze chciałem cie chociaż doktnąć.. nie pozwalałaś, nawet jak byłaś najbardziej naćpana, tak, że nie mogłaś się ruszać prawie, wszyscy mogli cie mieć, ja nie miałem śmiałości, smagałem tylko twoje czarne włosy, z resztą potem sam odpadałem po w wzięciu większej dawki bo patrzeć nie mogłem. rozmywasz się twoja postać świetlista czerń, rozmywa się, wirujesz w przestrzeni i już nie wiem co to.. nie bądź taka materialna proszę, teraz chodźby. więcej, pójde po więcej i jestem w zgliszczach a cała perspektywa się załamuje, wiem, że jeśli zrobie krok, to zapadne się albo... co to za przestrzeń, przecież przedemną jest coś, co nie ma prawa stać, to powinno ulecieć, to nie jest kąt, który może funkcojonować, pójde, co mi tam, ocieka to wszystko czernią jak pleśń rozrośnięta, cóż to jest, uciec możeby stąd bo, nie wygląda to na coś co mogłoby darzyć czymś, nawet błędem, obdarzony błędem jestem od 6 roku życia gdy... a teraz to już tylko obłęd, aniole ze złamanym skrzydłem, nie czerniej, nie czerniej! czy mógłbym uciec setnemu oku? setne oko zawsze będzie czuwało, jestem!
-przynieś mi głowe czarnego anioła
-tak panie
i uszedłem z tej smoły i wziąłem harpun najostrzejszy i łowy, zacząłem najwspanialsze łowy w życiu, nim minąłem zegar 67 godzinny, którego 5 wzkazówek wskazywało 7:45:52:12:23  znalazłem uśpionego ciemnego uskrzydlonego i ciach harpunem, cóż za wycie, najpiękniejsze jakie można usłyszeć, wycie, którego melodia przekraczała granice rozumienia, przeszywał serce, umysł, dusze, poprzednie wcielenia i samą nirwane, i szła jeszcze dalej, dalej aż pewnie gdzieś powstały dzięki niej nowe światy, nowe wymiary i "rzeczy", które przekraczają pojmowanie poza pojmowanie, które daleko poza alogiką się sytuują, poza...
-obudź się, co ty robisz, włosy mi wyrwiesz
-jak ja bym miał ci je wyrwać, ja..
Bardzo powoli ruszył ręką. czuł, że ciężar jego ciała przekracza możliwości jego mięśni, nie mógł się podnieść. Uniusł lekko powieki, poprawił okulary i rozejrzała się w około. Po całym mieszkaniu latały różnokolorowe fraktale. "Jak zwykle pomyślał" i wciągnął się w serie obrazów-hypnagogów, ledwoprzedstawialnych językowo. 
Kiedy ostatecznie już wybudził się i zobaczył rzeczywistość w normalnych barwach był przerażony i onieśmielony jej nagością, deliryczny listek figowy spadł już dawno. Pokój był pusty. Smierdział nikotyną, potem i rozpaczą.
Wkładając w to wiele siły wstał i poszedł na poranny obchód mieszkania; w innych pokojach leżały bezładnie ciała ludzi, których wczoraj pamiętał prawie żywych, w każdym razie pamiętał, że się poruszały. Dziś robotom odłączono zasilanie.
Podszedł do szafki i wyciągnął z niej gaz do czyszczenia klawiatury. Zaciągnął się nim mocno parenaście razy. Potem mógł już spokojnie patrzeć na pokój, a jego pajęcze ruchy wcale mu nie przeszkadzały. Może tylko jednego mu brakowało, jeszcze..
Ona miała więcej woli, ona mogła sobie pozwolić na taką noc, a potem rano zwyczajnie wstać i pójść na zajęcia. Zabiła już te część swojej wrażliwości, która odpowiadała za niepokój codziennego dnia. W pewnym momencie jej życia wyniszczanie siebie stało się swojego rodzaju cichą religią, której nie wyznawała ani racjonalnie, ani emocjonalnie, to poprostu jej t o w r z y sz y ło, było jej częścią. W pewnym sensie było bogoczłowiekiem w czystej postaci, jej boska cząstka była z nią tak zespolona, że nawet ona sama ledwo o niej wiedziała, któregoś dnia połączyła się z nią i żyła. Lecz jeśli można połączyć się z gorszym bogiem niż ten, który żył w niej, to tylko w czasie rytualnych morderstw, albo sabatu czarownic...
 Czasem, bywały dni, że była zbyt wyczerpana, by wstać, ale było to wyczarpanie f i z y c z n e, na które znała lekarstwa, które zawsze miała przy sobie i mogła użyć. Dzięki temu czuła się bezpieczna. 
Wciąż leżąc usypału odrobine na leżący koło niej stół, podtknęła rurkę pod nos i odzyskała energię.
C