czemu wydajesz się tak spłaszczona? twoje rysy takie dziecięce zawsze, niewinne, jakbyś dopiero wyszła z kołyski, a teraz.. w innej kołysce. zawsze myślałem o tobie masturbując się, zawsze chciałem cie chociaż doktnąć.. nie pozwalałaś, nawet jak byłaś najbardziej naćpana, tak, że nie mogłaś się ruszać prawie, wszyscy mogli cie mieć, ja nie miałem śmiałości, smagałem tylko twoje czarne włosy, z resztą potem sam odpadałem po w wzięciu większej dawki bo patrzeć nie mogłem. rozmywasz się twoja postać świetlista czerń, rozmywa się, wirujesz w przestrzeni i już nie wiem co to.. nie bądź taka materialna proszę, teraz chodźby. więcej, pójde po więcej i jestem w zgliszczach a cała perspektywa się załamuje, wiem, że jeśli zrobie krok, to zapadne się albo... co to za przestrzeń, przecież przedemną jest coś, co nie ma prawa stać, to powinno ulecieć, to nie jest kąt, który może funkcojonować, pójde, co mi tam, ocieka to wszystko czernią jak pleśń rozrośnięta, cóż to jest, uciec możeby stąd bo, nie wygląda to na coś co mogłoby darzyć czymś, nawet błędem, obdarzony błędem jestem od 6 roku życia gdy... a teraz to już tylko obłęd, aniole ze złamanym skrzydłem, nie czerniej, nie czerniej! czy mógłbym uciec setnemu oku? setne oko zawsze będzie czuwało, jestem!
-przynieś mi głowe czarnego anioła
-tak panie
i uszedłem z tej smoły i wziąłem harpun najostrzejszy i łowy, zacząłem najwspanialsze łowy, nim minąłem zegar sześćdziesięciosiedmio godzinny, którego pięć  wskazówek dawało godzinę  7:45:52:12:23 i już wiedziałem gdzie mam iść i znalazłem uśpionego ciemnego uskrzydlonego i ciach harpunem, cóż za wycie, najpiękniejsze jakie można usłyszeć, wycie, którego melodia przekraczała granice rozumienia, przeszywał serce, umysł, dusze, poprzednie wcielenia i nic samo, i szła jeszcze dalej, dalej aż pewnie gdzieś powstały dzięki niej nowe światy, nowe wymiary i rzeczy, które przekraczają pojmowanie poza pojmowanie, które daleko poza wszystkim są gdzieś ruchliwe…
-obudź się, co ty robisz, włosy mi wyrwiesz
-jak ja bym miał ci je wyrwać, ja..
Bardzo powoli ruszył ręką. czuł, że ciężar jego ciała przekracza możliwości jego mięśni, nie mógł się podnieść. Podniósł powieki, poprawił okulary i rozejrzała się w około. Po całym mieszkaniu latały różnokolorowe fraktale. "to kurwa jeszcze” pomyślał i wciągnął się w serie obrazów, rozmytych linii czerwonych, jasno zielonych, żółtych… wszystko płynnie przemieszczało się z jego mózgu do faktycznej przestrzeni w jakiej się znajdował, bujał jeszcze gdzieś na granicy siebie a świata. 
Kiedy ostatecznie już wybudził się i zobaczył rzeczywistość w normalnych barwach był przerażony i onieśmielony jej nagością, deliryczny listek figowy spadł już dawno. Pokój był pusty. Smierdział nikotyną, potem i rozpaczą.
Wkładając w to wiele siły wstał i poszedł na poranny obchód mieszkania; w innych pokojach leżały bezładnie ciała ludzi, których wczoraj pamiętał prawie żywych, w każdym razie pamiętał, że się poruszały. 
Podszedł do szafki i wyciągnął z niej gaz do czyszczenia klawiatury. Zaciągnął się nim mocno parenaście razy. Potem mógł już spokojnie patrzeć na pokój, a jego pajęcze ruchy wcale mu nie przeszkadzały. Może tylko jednego mu brakowało, jedno nie dawało spokoju, czarne włosy.
Czarne włosy miała więcej woli, ona mogła sobie pozwolić na taką noc, a potem rano zwyczajnie wstać i pójść na zajęcia. Zabiła już te część swojej wrażliwości, która odpowiadała za niepokój codziennego dnia. W pewnym momencie jej życia, sama nie wiedziała kiedy  wyniszczanie siebie stało się swojego rodzaju religią, której nie wyznawała dogmatycznie, po prostu ją praktykowała skrupulatnie. Wcześniej bardzo religijna, uczęszczała na mszę, pielgrzymki, W pewnym sensie było bogoczłowiekiem w czystej postaci, jej boska cząstka była z nią tak zespolona, że nawet ona sama ledwo o niej wiedziała, któregoś dnia połączyła się z nią i żyła. Lecz jeśli można połączyć się z gorszym bogiem niż ten, który żył w niej, to tylko w czasie rytualnych morderstw, albo sabatu czarownic...
 Czaseme była zbyt wyczerpana, by wstać, ale było to wyczerpanie fizyczne, umysł pracował dalej jaknajlepiej. na które znała lekarstwa, które zawsze miała przy sobie i mogła użyć w odpowiedniej chwili. I czuła się bezpieczna. 
Dziś należało. Wciągnęła krubą kreske i ah, była gotowa” tak jestem już gotowa, tak, tylko prysznic, i mogę iść na zajęcia, piękny dzień, chyba, chociaż, cóż, teraz wystarczy, znalazłam siebie, muszę się cieszyć z jasności, przecież trzeba wyjść z tej ciemni, ah, tu też leżą ci wszyscy z wczoraj, prawie się potykam o te zastygłe fotografie wczorajszego upadku, zabawne to wszystko, tak bardzo…”
Doszła do łazienki, włączyła prysznic.
Jej myśli krążyły zwiewnie wokół różnych tematów, każdy był interesujący, na moment, później przechodziła płynnie na inny, który bardziej ją podniecała. Ten chaotyczne rozmyślania były bardzo odżywczy tego poranka. Czuła się coraz bardziej pobudzona i zainteresowana zewnętrzną warstwą świata. 
Krople przestały spadać na jej filigranowe ciało. Wytarła się, ubrała i zrobiła prowizoryczny makijaż.
 Wyszła. Jej mała czarna sylwetka stanowiła ozdobę  ciemnej klatki schodowej; wyglądało to tak jakby ktoś wypuścił z domu nakręcaną gotycką laleczkę.  
Jednak kiedy tylko zderzyła się z pierwszymi promieniami słońca cały ten urok gdzieś się ulotnił. Jasny świat miasta, jego dziwne chaotyczne tempo, raz szybsze, raz wolniejsze sprawiało, że wyglądała nieco karykaturalnie, nieco nie na miejscu. Z zdawała sobie z tego sprawę, dlatego jej krok stawał się zbyt szybki i niepewny gdy tylko otaczały ją starę kamienice i hałaśliwy zgiełk ulic. 
Przemknęła szybko na druga stronę ulicy, gdzie miał ją zabrać tramwaj na uczęlnie.
przystanek pełen ludzi, którzy lepiej zlewali się z otaczającą rzeczywistością dzięki bezbarwności i bezkriwstości swoich żałosnych sylwetek. Ona nie zwracała uwagi na ich obecność, nie zwracała uwagi na obecność czegokolwiek. Nauczyła się odcinać tak dobrze, że gdyby ktoś zapytał ją co widziała pomiędzy domem a uczelnią z całą szczerością odpowiedziałaby, że nic. 
Przemierzyła kilka przystanków i wysiadła pod gmachem filologii-zaniedbanym, zczerniałym gdzieniegdzie szarym modernistycznym blokiem, niegdyś jednym z nowocześniejszych budynków, dziś zapomnianą ruiną, na którą nikt nie zwracał uwagi. Wspięła się na jego 3 piętro gdzie miał odbyć się pierwszy wykład i przywitała zbiorowo znajomych z grupy. Studiowała z nimi już piąty rok, ale wciąż nie pamiętała ich imion, nie wiedziała kim są i nie miała ochoty by zmieniać tego stanu rzeczy. Weszła do Sali razem z resztą i usiadła w oczekiwaniu na wykładowcę.
W tym czasie N powoli budził się z transu spowodowanego gazem do czyszczenia klawiatury. Przyćmiony resztkami przyjemności, które kołatały mu się jeszcze po głowie, wstał i mamrocząc coś poszedł do kuchni. Schylił się nad kranem i zaczął pić-łapczywie i niezdarnie. Zaspokoiwszy pragnienie ledwo mógł złapać oddech. Wyprostował się na ile mógł i popatrzył w stronę pokoju zawalonego ciałami. Jedno, najbliższe zaczęło się ruszać. Powoli ospale  oparło się rękami o materac i podniosło głowę, po czym wstrząsane dreszczami wstało. A reczej zdarzyło się temu wstać. 
Przywitał się ledwo słyszalnie z N i poszedł do kranu, pił z podobną łapczywością co jego poprzednik. Później obaj usiedli przy niewielkim stoliku i zaczęli wpatrywać się tępo w okno. Nie zamienili ze sobą słowa, jedynie spojrzenia. Co chwilę któryś z nich chrząkął zatkanym nosem.
Po jakimś czasie N odezwał się:
Dobrze było nie, Michuś, dobrze było!
Dobrze!- odpowiedział Michuś.
*
	W końcu kuchnia zapełniła się innymi ciałami równie ludzkimi jak dwa pierwsze. Mocne słońce rozświetliło kuchnie i nędzne twarze, wszystkie jednakie bez wyrazu, jakby zapadnięte w siebie szare i monotonne ukazały się w całej swojej brzydocie.  Krzątali się, potykali o siebie, nie mogli znaleźć sobie miejsca, nie mieli pojęcia co zrobić z rozpoczętym dniej, jakiej emocji się teraz poddać z tych tak niewielu i tak słabych które ledwo łomotały się w ich mózgach po wczorajszej nocy. Wielu wyszło, a Ci którzy zostali zaczęli rozsypywać białe kreski na małym stoliku. Każdy z nich równie odrażająco zabrał się do wciągania, ich małego rytuału złożonego w ofierze amerykańskim filmom i stylowi życia, który będzie dla nich zawsze daleko, którego nigdy nie dosięgną. Wyjęli atrubuty, karty płatnicze, na których nie mieli już grosza i banktot- dziecięć złotych. Zmiażdżyli większe grudy swoimi bezużytecznymi kartami i rozdzielili towar, podrzędną mieszkankę amfetaminy z lekami- od bólu głowy, witaminami- czymkolwiek co N miał wcześniej pod ręką i czymgł wcześniej wzbogacić mieszankę. Ich twarze stawały się tym bardziej obrzydliwe im bliższa była ich kolejka-wydłużały się, oczy, które miały być spokojne, który chciał wyglądać na spokojne i stateczne zdradzały strach i pożądanie tak płytkie, tak zwierzęce, że podobnego zachowanie można by znaleźć tylko w zoo, patrząc na defekujące małpy, a później odruch-pociągnięcie nosem, łapczywe i długie, by się upewnić, że nic się nie zmarnowało. 
Kiedy wszyscy już się rozbudzili, kuchni zapełniła się głosami, mówili o swoim stanie o ubiegłej nocy, chwalili ją i próbowali przypomnieć sobie jakieś ciekawsze wydarzenia, jakieś szczegółe, które warto byłoby wspomnieć, ale, że każdy był wtedy w odmiennym stanie, każdy mówił o czym innym, sąsiad go przekrzykiwał i ostatecznie nikt się nie rozumiał, ale każdy czuł się dobrze.
- te krążki to wziąłem od takiego gościa z warszawy, dj, na imprezie go spotkałem, w Krakowie takich nie kupisz, to jest pierwsza klasa, pierwsza, ale kurwa już więcej nie będzie, no nie pojade tam-odezwał się N
-Nie? Zapytał rudy, krótko obcięty chłopak
-Nie, randu, nie pojade, chyba, że on tu przyjedzie, na razie nie, ale to będę miał zawsze, poza tym Kaśka będzie miała te kartony często, więc.. no nie takie dobre jak to… ucichł na chwilę-ale zawsze dobra rzecz, dobra rzecz, to też niezłe nie?
-tak odpowiedział, a parę osób zawtórowało pociągnięciem nosa.
-a gdzie kaśka?
-na uczelni jest przecież
-że ona daje radę tak, niezła jest, kurwa, bierze tego tony wszystkiego i łazi tam, ja też niby, ale co to ja studiuje, i nie biorę tyle, no z resztą, muszę iść, zrób mi jeszcze mała na wyjście jeszcze dobra?
N usypał małą ścierzkę-masz. A kasia ma dużo entuzjazmu-powiedział patrząc mu w oczy wzrokiem psychopaty, a okulary przekrzewiły mu się na nosie- my też mamy, nam wystarcza do teeego jej do tamteeego, i świata się pięknie toczy, entuzjam człowieku!-ostatnie słowa wyrzekł prawie przed jego nosem, tak bardzo samym uniósł się oczuciem, o którym opowiadał.
-tak entuzjam-odezwała się dziewczyna o kamiennej twarzy i tępym spojrzeniu- jest entuzjam jest wszystko- słowa wypowiadała jednostajnie, prawie bez przerw między nimi- ja mam też, wy macie. Bawimy się. 
Do Noska zadzwoniła komórka, wyprostował się na ile mógł przeszedł przez pokój z ciałami w stanie spoczynku i znalazł się w swojej sypialni, którą dzieli z Kasią, przez, której to dzielenie tak niezręczne myśli przychodziły mu czasem do głowy. –tak, słucham, tak, dwa? Za pół godziny będę, dobrze. Podszedł do szafki i wyciągnął z niej dwa srebrne zawiniątką, jedno z amfetaminą, drugie z pokruszonymi lekami. Małą łyżeczką przeżożył odpowiednią ilość jednego i drugiego na bardzo czułą wagę, po czym zawinął w sreberko i wrócił do kuchni.
-siedzisz na mojej bluzie, odsuń się trochę-powiedział do Michusia. Gdy ten odchylił się wyciągnął ubranie i poszedł do drzwi.
-zaraz w-wracam-powiedział i zniknął. Reszta podchwyciła ostatnie jąknięcie Noska przed wyjściem, które stało się dla nich tematem do rozomy na następny pół godziny. –zaraz wywracam, che che, zaraz wywracam, ja się teraz wywraca, che che, che che.
Rubaszna atmosfera udzieliła się wszystkim. Poranne napięcie zupełnie ustąpiło dzięki amfetaminie i paru sytuacjom, które można było wykorzystać bo rozładować napięcie, takim właśnie sytuacjom jak ta wyżej, jak zaraz wywracam, jak to, że ktoś się niechcący potknął czy powiedział coś zupełnie przypadkowego. Nie trzeba się było wysilać, z resztą nikt nie miał już na to energii, a nawet jeśli- nie chciał jej marnować. Tak, wszyscy dbali tu o swoje pokłady energii zwłaszcza po wyczerpującej ciemnej nocy. Naprawdę ciemnej nocy, kiedy to wszystkie zmysły były czarne, kiedy musiały wysilić się do wymogów jakie stawiały im narkotyki i śnić sny na jawie. A teraz senna feeria skończona i rzeczywistość nadeszła. Ale nie, nie można przyjąć jej takiej, więc kolejna dawka, tym razem by sprawić by to rzeczywistość była silniejsza, prawdziwsza niż jest w rzeczywistości. Niuch niuch i znowu biedne zmysły dostosowują się, nie mają chwili wytchnienia, bo czy można liczyć ten sen, tak krótki, które i tak przesiąknięty był posoczem delirium? 
I wszyscy wraz to śmieją się to milkną na chwile, to znowu wracają do żartów, bez końca. Ktoś wyjdzie, jakieś ciało znów się poruszy, a potem w stanie, ale to wszystko jest niekopletne, jest prowizoryczne, tak jak i samo mieszkanie, z jego czynszem niezapłaconym, z poobdzieranymi, brudnymi ścianami, zdartą podłogą, a przede wszystkim z ludźmi-rzeczami, którzy sami sobą dysponują, przerzucają się, nie przemieszczają, karmią plastykiem i tworzywami sztucznymi jak lalki, jak roboty, czasem olejem napędowym. Ciała-rzeczy, ciała-przedmioty, ciała-klocki. Nieforemne, nic nie da się zbudować, tylko walące się konstrukcje, tylko bałagan.
Nosek powrócił. Towarzystwo ciał było rozrzedzone. Rozeszło się. Rozniosło. Zostało przestawione w innym miejscu dźwigiem miasta. Widocznie to pył i słońce i drobnoustroje, on przeniosły ciała. Nosek rozglądnął się i uśmiechnął. Odpowiedziały mu dwa uśmiechy tych skazańców, którzy nie wyjdą dziś nigdzie- Michusia i Małgosi-kokosi. 
2
	Na pewno dziś nie wyjdziecie? Nigdzie?- nosek popatrzył na nich półprzymkniętymi zdziwionymi oczami i zaciągnął się gazem do czyszczenia klawiatury. – a tacy przecież jesteście napompowania energią tacy żywi przez kreseczki.
-i dzięki temu zajebiście nam się rozmawia, tak się czujemy siedzimy i się czujemy co cie tak ciągnie tam na zewnątrz, co kinolu, co po co, przecież tam jasno i jakieś farfocle latają po co, tu spokój miła atmosfera siedzieć można miło, spokój, po co poc, my tu gadamy patrzymy w oczy gadamy jesteśmy, my sobie jedziemy i kreseczki i super, a Ty co?
Nosek znowu popatrzył na Michusia i Małgosie, oczy były w tym momencie już ćwierć-otwartę. Nie odpowiedział nic, zaciągnął się poraz kolejny gazem. Oni w odpowiedzi zaciągnęli się papierosami. Wesoły warzywnik. Trupy, pachniało niczym.
Fajne gadanie, ale nie skacze wam już serce trochę? Weźcie, gaz, teraz. To dobre. Zmieni na dobre Was teraz.
Ujęli zgrabnymi rękoma butle podłużną i zaciągnęli się i zniknęli na czas jakiś, nie byli chwile żywi
___\___-
I doszedł do  rynku małego, stanął na styku ulicy mikołajskiej i tegoż rynku i popatrzył na jego połać usłaną kocimi łbami i przyprószoną delikatnym światłem latarń. Cień i światło co chwile przemieszczały się, kocie łby przy najmniejszyc drganiach spowodowanych cieniem przechodzącej osoby czy przejeżdżającego auta zmieniały się i przybierały inne kształty. N wpatrywał się w nie coraz mocniej, w końcu dostrzegł ławicę ryb pluskającą się i przemieszczającą w różnych kierunkach, tańczącą przy samej powierzchni moża. Płyta złożona z kocich łbów ożyła i zatańczyła przed nim rybami, cząstki światła i cienia ułożyły się w harmonijne kształty. Ryby to przemieszczały się w jedną stronę to w drugą, tworzyły ławicę większe, i podławicę, poruszały się ruchem spiralnym by później jednym połyskliwym ruchem zlać się w większą całość i wyskoczyć do góry.
-nie ma pan ognia?- mam odpowiedział n. zapytany przez.. tak, musiał odwrócić głowę od pięknej ławicy ryb i spojrzeć na parę, którą zakłuca mu kontemplacje. Jakaś dwója szczyli, jeden z subtelnym irokezem i tunelami w uszach, i dziewczyna  z rozwianą fryzurą. Ich niepokój i debilnie-pijana obecność rozproszyły go.
-mam.-wyciągnął zapałkę, i odpalił, najpierw dziewczynie, a potem sobie. Kiedy z uczuciem ulgi odwracał już wzrok w kierunku pięknej wizji, dziewczyna namolnie zapytała
- a skąd pan wraca, gdzie pan idzie?
-wracam.. z rozrywek, idę do domu-odpowiedział jakby odganiając od siebie muchę i poszedł kawałek dalej, tak żeby dziewczyna i chłopak stwierdzili, że rzeczywiście idzie do domu, żeby dali mu spokój, nie dręczyli go swoim pytaniami i postrzeganiem rzeczywistości zwyczejnym i trywialnym. Uszedł więc kroków parę, udając, że odchodzi i stanął przy drugim kącie małego rynku i znów zatopił wzrok w kocie łby.
Nie zobaczył jednak nic ciekawego, parę fraktali błąkało się po płycie głównej. Miały barwę różowo-pomarńczowe i kręciły się. „Głupia wizja”-stwierdził. Chciał wrócić znowu do kąta lewego rynku małego, w którym widział jak rzeczywistość się zmienia i przekształca, jak rusza się i przemieszcza.
Już miał tam przejść kiedy zauważył wcześniej spotkaną parkę stojącą przy kamienice tuż za rogiem małego rynku. Nie chciał by znowu go zaczepiła, nie chciał by zaczęła snuć domysły na temat jego stanu. Nie wyglądało to najmormalniej-facet wpatrujący się w chodnik. Stwierdził, że pierdoli to i poświęci się dla zobaczenia tętniącej życiem połaci. Ruszył, przeszedł parę metrów dziwnym krokiem i przystanął w poprzednim miejscu. Parką spoglądała na niego ironiczym wzrokiem.
Tym razem spojrzenie jego utkwione w kamieniu nie dostrzegło ławicy ryb, a bulgocące bagno. Ryby pochowały się gdzieś na dno, albo zdechły, widoczne były jedynie powolne ruchy, kocie łby wybrzuszały się i stawały wklęsłe na przemian, teatr cieni i świateł uczynił z nich może ropy. Ciężka faktura i ciężkie bufiaste kształty falowały przed jego oczami, nagle utworzyła się w środku wielka dziura z której wypełzła na małych swych płetwach ogromna ryba bez oczu. Daremnie trzepotała płetewkami, a później znów zapadła się w kocie łby

U mnie na ośce jest wyjątkowa zwała
Każdy czyste ma ubranie- mnie matka nie uprała
Mnie matka nic nie pierze bo ja żyje bez matki
Sama płaca od życia podatki,
Nie przypinaj mi łatki
Choć blond ja mam włosy
To w oczach mam dwie kosy
I gdy widzę krew i przemoc tętno mi rośnie
Wiem, że na bijatykach piękno wzniosłe
Kwiaty na łące, dla niektórych lasek
coś wspaniałego, dla mnie to jest passe
ja widzę w śmierci, i we krwi klasę
To jest dopiero dla mnie rzecz urocza
 kwiaty gorsze od zarośniętego krocza
Więc, jeśli mi się ziomek przypodobać chcesz
Zamiast bukietu weź pistolet i we mnie mierz
Cel w serce i wypowiedz te słowa
Hej mała jesteś na przemoc gotowa?

Potem możesz jak jeszcze wypierzesz mi ubranie
I przyniesiesz mi pierwszorzędne jaranie
To możesz być pewien, że włos me blond
Przefarbuje, dotrze do mnie, że to błąd
Nosić takie jasne kędziory, 
z resztą same sczernieję
Jeśli będziesz naprawdę chory
Bo to chyba choroba jeśli mi pierzesz
Narkotyki przynosisz, i pistoletem mierzysz
We mnie, ej, ja i tak twoją nie będę
Słuchaj ziomek, nie znalazłeś laski a mendę
Któregoś dnia wezmę ci tego gnata
Powiem ”nie będzie to wielka strata”
Jak pociągnę za cyngiel, nie będzie źle
Przemoc, wobec ciebie, to pociąga mnie
Przestrzele ci jaja, przestrzele ci brzuch
Odpale jointa, wezme mocny buch
Tak ten widok we mnie porządanie wznieca
To właśnie to naprawdę mnie podnieca
Refren
Przemoc, przemoc, moje drugie imie
Me włosy siwieją, od przemocy dymie
Tak, tak, choć myślałeś że jestem słodycz sama
Ja bogini wojny, Aresowa Dama, Kłodowska Kama

Mała Kama idzie do boju ze światem
Pierdolę tych co piją kawe latte
Ja się raczę browcem mocnym
Drżyjcie przedemną więc sklepy nocne
Nie wyjde z nich z pustymi rękami
Wyjdę z siatami pełnymi bronkami
I nie nie, za nie nie za płacę
Płacą lamusy, te które mają prace
Ja wiecznie wolne, wiecznie na bani
Skłońcie głowy, ja sławna pani
Ja dziewczyna prosta ze zwierzynieckiej
Kiedyś byłam dzieckiem i dalej jestem dzieckiem
Chodź zamiast smoczka, browar w moich ustach
Chodź z kieszeni w spodniach świeci pustka
To idąc przez miasta budzę zwątpienie i strach
Gdybym weszła na giełde, nastąpiłby krach
Bo to ja ja ja ja ja 

Mała blondynka ze zwierzynieckiej
Kiedyś byłam dzieckiem i dalej jestem dzieckiem