Sznur, sznur nie! Buteleczka! przenajświętszy! co też! , gdzie jest butelczka, butelczyna jedna, łyk. umieram, widze smugi cienie strzygi, blaski w oddali.. zaraz wyzione ogień z gardła z niego dym wyleci i rozpierzchnie się po... łyk, odrobina. Nie, nie dam rady... to wyżera mnie od środka, t o pali to... ale mój dom, drewno na suficie, drewno na ścianie, gdzieś być musi łyk, albo sznur, czy też wiertło czy brzytew jakaś, łyk. Wstań!
Po krzątaninie, H zwlókł się ze swojego barłogu- śmierdzącego materaca, na którym leżało kilka kołder i zaczął rozpaczliwe  s z u k a ć.
Jak ślepiec w furii przerzucał dookoła swój nędzny dobytek: koce, drewniane figurki, talerze, puszki, papiery; daremnie. Z każdym odrzuconym przedmiotem rosł w nim strach. Wiedział, że jeśli jak najszybciej się nie napije to coś się stanie.
A gdyby tak, jezu, gdzieś lodówka, doniczki, gdzie ja mogłem, musiałem gdzieś, nie, może parę drobniaków... nie ma.
Nagle wpadł na pomysł- jest jakaś szansa jeśli zbierze butelki. Wziął z podłogi torbę, wytarł ją z wymiocin rękawem ,spakował do niej wszystkie nie rozbite flaszki jakie znalazł i wybiegł z domu. 
Jeśli się pospiesze, dojde, oby tylko nie spotkał mnie żaden upiór po drodze, żywy czy martwy.
Szedł prawie na oślep, drogą, na której znał każdy kamień, którą przemierzał tysiące razy. Wydawać by się mogło, że to właśnie dzięki niemu jest jakby bardziej wydeptana, lekko głębsza niż inne. A droga ta prowadziła przez gęsty las, zarośnięty niskimi krzewami i paprociami, las tak gęsty, że było w nim ciemno nawet w dzień. Wyższe partie drzew samolubnie ściągały nieśmiałe promyki, niższe zaś partie składały się z wyschniętych badyli, których posępność przyprawiała o dreszcze co wrażliwszych przechodniów. 
Wyobraźnia A, bogata, a wyniszczona przez lata picia i jego rozstrojone nerwy zaczęły wespół miotać nim, i mimo, że podróż to była tak ważna, jego determinacja chwiała się.
„dojde czy nie dojde.. dojde? Te gałęziowate ręce zaczynają się wychylać ku mnie, pochwycić mnie chcę, i ktoś tu, jest tu”. „Kto, Kto tu?!”krzyknął przerażony. „Kto?” i zaczął biec, nie wiedział jak biegnie w którą stronę, jak szybko, ale biegł dalej biegł, zdyszany zziajany mimo to dalej i dalej a obecność czyjaś dalej dalej to było dalej napinało nerwy, ah zaraz pękną zaraz, ale trzeba biec, trzeba. Potknął się, upadł. Całe ciało jego drżało, zimny pot zrosił skóry. Chwycił się drzewa stojącego obok niego by wstać, ale objąć go jedną ręką nie wystarczyło był wyczerpany, objął je więc objema, całe. Im bliżej przysuwał ciało do drzewa tym bardziej monstrualny wydawał mu się jego pień, nie mógł już wytrzymać tego jak bardzo był przerażony, był pewien, że zaraz zwariuje albo umrze. Właściwie to czuł, że śmierć byłaby wybawieniem, teraz jej pragnął jak nigdy dotąd, po prostu nie istnieć, nie istnieć nigdy, cofnąć czas zabić rodziców, wyjąć sobie teraz serce może z klatki? Co teraz?
Wtedy to czarne drzewo zacząło się zmieniać, gałęzie zaczęły się chować do środka, kora stała się gładka, cała ta meteria zaczęła formować się w wielki prostokąt upstrzony łuskami. A zaczął się czołgać do tyłu. Sam nie wiedział czy żyje jeszcze czy to już koniec, ale jeśli tak wygląda koniec? Nieże i ten koniec już dobiegnie końca! Błagam, czymkolwiek mogę, sumieniem, wolą, co jeszcze zostało jeśli to druga strona? Co błagam tym co mam..
Czarny wielki prostokąt stał przed A nieruchomy, spokojny. Jednak to, że za moment, za chwilkę krótką ten stan rzeczy się zmieni, tego A był pewien. Wiedział też, że nie ucieknie, po prostu miał tego pewność, że cokolwiek zrobi i tak będzie to marny wysiłek. Z resztą był zbyt wyczerpany by cokolwiek uczynić. Leżał podparty łokciami i wpatrywał się w ciemność przed sobą. 
Pustka, przerażające. Tak to się więc wszystko kończy- myślał-czerń, nic, las, tu żyjemy a potem nic, przez wieczność nic, patrzymy na nic przez wieczność, przez w i e c z n o s c czujemy strach i tę piekielkną pewność, że nasze starania, czy też nie starania, czy cokolwiek to było tylko po to, żeby widzieć zupełną czerń, o Boże! Czy jesteś aż tak okrutny?
-milcz! – usłyszał nagle i jakby ucieszył się w duchu” a więc to nie koniec, dzięki cie przenajświętszy! Dzięki!”
-milcz! Ucisz te myśli robacze! Milcz powiadam!
-wybacz, wybacz przenajświętszy…. Milcze, ja nie godzien… 
-nie nazywaj mnie póki mnie nie pojmiesz ścierwo. Słuchaj, słuchaj teraz! Twój plugawy umysł wypluł mnie w takiej postaci, gardź sobą za to na zawsze. Ale wypluł bo jest cel tego. 
Jesteś w moim władaniu, choć mnie wyparłeś. I działasz dla mnie, choć nie wiesz tego. I w najbliższym czasie spełnisz moje żądania. Upadłeś już mocno, ale nie słychać jeszcze dźwięku potężnego uderzenia. Ale niedługo, kiedy do końca siebie samego zdradzisz, wtedy!
Zemdlał.
Gdy się przebudził było ciemno. Przed nim stało zwykłe drzewo. Czuł teraz mniejszy niepokój, bo przynajmniej wiedział, że na coś ukierunkowany. Na coś co się stało i dzieje. Dobrze, teraz jakoś raźniej, mimo, że po mojej stronie jest sam nie wiem bog, szatan, czy co, nie wiem, ale jest już jakiś punkt zaczepienia. Są jakieś siły i te siły na mnie oddziaływują, a jaką mają naturę? A to później później.. teraz..
I Wstał z wielkim trudem. Czuł, że ma mięśnie, ciało, tłuszcz, wszystko na swoim miejscu i wszystko rozjątrzone.. ale jest. Otrzepał się z ziemi i zaczął iść w kierunku sklepu. Widział już majaczące w oddali światło. Zrobiło mu się raźniej, swobodniej, już smakował trunku… już czuł smak i dreszcz przeszedł mu wzdłuż kręgosłupa.
„Chodźby i strzygi zaczęły latać przedemną na tej ciemnej drodze to się nie ulęknę, bo wiem , że mnie prowadzi… coś” – pomyślał z powagą. „Może jestem czymś ważnym dla siebie tutaj? Skoro? Ale mgliste jakieś wystrzały te myśli… wyprostuje je rozjaśnie, jeszcze tylko kroków parę o, byle by ludzi nie było, duchy zniosę, ale nie ludzi…”
Musiał znieść coś połowicznego, takie same cienie mierne jak i on. Snuła się ich trójka koło sklepu. Znajome twarze. Spotykać się z nimi mógł tylko w okresach najgorszego rozchwiania emocjonalnego, kiedy uczucia już kipiały mu w głowie a nie mógł ich chciał je wylać na kogoś jak szczyny, higienicznie. Nie, dziś nie jest dobry dzień na wzajemne obszczywanie się. Dziś tylko dojść, wymienić, wyjść, zarżnąć. 
Sklepik miał bardzo przytulną, ciepłą atmosferę; był jak chatka dobrej babcie utopiona w ciemnym złym świecie. Delikatne światło padało za krat na chodnik. Tak dobrze znane zakratowane światło.. z rozrzewnieniem spoglądał na sklep i nawet na tych gałganów, współbratyńców w upadku.. Poczuł się lżej, organizm się wyciszył, wiedział, że zaraz dostanie to na co oczekiwał od tylu godzin.
Przestąpił próg. Baba, czarne kręcone włosy, chaczykowaty nos, wścibska, jędzowata twarz. Nie patrzył na nią, starał się omijać te kaprawe oczka mocno wciśnięte pomiędzy fałdy tłuszczu.
-wymieniam to.. i 6 poproszę, tych samych, komandosów.
Podała. Wziął resztę pieniędzy, nie słuchał jej, nie powiedział nic więcej, wyszedł, otworzył. Upił pół butelki. Poczuł jak podnosi się w nim godność i życie. Miał erekcje swojej osoby,
Kiedy wracał tą samą polną ścieżką, wracał jak pokutnik, który dotarł do swego celu, zmył swoje piętno i odzyskał siebie. Wszystkie poprzednie zdarzenia, cierpienia i zgryzoty odłożyły się w tylnych pokładach mózgu lekką mgiełką. Każdy kolejny łyk koił go i uspokajał jego zmąconą duszę.
„bzdury, wszystko bzdury, eh, a to mi starczy jeszcze do jutra, na rano będzie a rano… się jakoś zobaczy, może mnie prowadzi ta siła jakaś więc? No tak, więc to się ułoży, wystarczy w to wierzyć, i spokój… spokój… las teraz taki spokojny, ciemny, ale jednak ma w sobie czar i i i… nie teraz chłonąć, nie myśleć!, jutro dostanę wypłatę!”
I poczuł pełne polę możliwości i smak zwycięstwa odniesiony nad rzeczywistością i tą tu i tamtą, która mu się objawiła. I gdy myśl jego lotnie jak jastrząb krążyła po wszelkich przyjemnych rzeczach, odsuwając klęski i pochlapując mgiełką, przypomniał sobie natarczywego bogacza, który kiedyś spotkał przed swoim domem. Bardzo spodobało mu się działka A, zaproponował mu nawet, że ją odkupi, na co A obruszony  odpowiedział, że to po jego matce i ziemi ojca nie odda, ziemi co jemu, podłemu zgniłemu on przepisała, ojciec jedyny, tę ziemię i nałóg po nim odziedziczył.. Ha, wstrętny ten gnój, myślał, że za pieniądze.. za pieniądze.. teraz mi niepotrzebne takie pieniądze- jutro rentę dostanę. Ha! Renta- dostane i pojade do Kasi, umyje się, ogolę.. tak, otworzę gębe wreszcie przed kimś, to dobra dziewczyna jak by nie było..
Doszedł do drewnianego przegniłego płotu otacząjącego jego leśną chatę. Grzmotnął flaszką o blaszany śmietnik stojący przy drzwiach i wszedł w ciemność i smród.
Wrzucenie flaszki do śmietnika było czystą nonszalancją-jego dom niewiele różnił się od wnętrza kubła stojącego przy wejściu- był tylko trochę pojemniejszy. Tam wrzucił flaszke, tutaj siebie.
Przeszedł po paru puszkach i ubraniach uwalanych w błocie i alkoholu i włączył światło. Usiadł później na kanapie, przy której, na stoliku leżał stary magnetofon. Nie sprzedał go bo był za mało warty, kasety też mu zostały. Przewinął tą, która była w środku-sam nie wiedział jaką, chciał się przekonać czym ostatnio zadręczał się przed snem. Raquiem- „kurwa, pomyślał, ciężko kończe ostatnio, nie, nie nie, coś pogodniejszego… - i zaczął przegrzebywać ślamazarnie porozrzucane na podłodze kasety-o Satie, on będzie tłem, a myśl moja wzniosła będzie rzucona na tło. Otworzył kolejną butelkę i łapczywie wypił kilka głębszych łyków, by lepiej chłonąć emocje zawarte w muzyce i lepiej połączyć je ze swoją myślą.
I… łączył się głównie z tym imieniem-kasia- i nadbiegły ku niemu jakieś mgliste wspomnienia, jakieś szmery z odległych lat kiedy ją poznał, wszystko zmieszane z wonią jego miejsca, z nim, wszystko nie tak.. jak to było? Pytał siebie, jak? Ah, dawno dawno, wydaje się, dawno…
Zasnął. Śnił o spotkaniu.
Jechał karetką, ratownicy wcześniej zeskrobali go z chodnika i przebadali alkomatem. Troche za dużo tego było, za dużo. Karetka była tak długa, trochę za bardzo jak na mój gust, ale jak wyciągnę rękę, też jest długo, to wszystko może tak właśnie być, biało tu. Wiozła go przez miasto, miasto było tak monstrualnie szare i jednostajne, każdy budynek był taki sam, tyle, że jeden większy drugi mniejszy, każdy dojmująco smutny, a kominy jakby płakały dymem. Cieszył się, że odjeżdża, że zostawia to za sobą, na koniec usłyszał jeszcze parę mocnych uderzeń jakby wielkiego, ciężkiego młoda, łup łup łup. Ziemia zatrzęsła się trzykrotnie i miasta już nie było. Teraz już tylko wieś, ogromne pola rozciągały się po horyzont, słyszał delikatne ujadanie psów, smutne, ale przyjazne, jakby z tym smutkiem go witały, widział jak biegną wokół karetki i ujadają są coraz bliżej, z obydwu stron, nagle zatrzymują się, przysiadają i już tylko wyją. A dalej zaczynają rozciągać się wielkie rury, sitowie rur, łączących się rozłączających, wpadających w ziemie, skręcających i na powrót łączących się nad jezdnią, szumią i lekko poruszają się jak coś żywego, jakby to była sieć, może dające życie wszystkim tu? Może do mnie nie dochodzą już, a dają mi znak swoją pieśnią, że chciałyby.. ah, ale pewnie za późno, i minął te rury i zobaczył las wielki roztaczający się przed nim, drzewa iglaste, sosny świerki, witały go zielonym spokojem. Karetka wjechała w małą ścieżkę pełną białych zjaw. Szły powoli, delikatnie i miarowo, wiatr lekko muskał i suknie i piżamy a oni jakby próbowali objąć karetkę i przejeżdżała koło nich, rozkadali ramiona i uśmiechali się lekko. Ktoś przed samą karetką zrobił koziołka. Jechał dalej i dalej i dalej, aż wyłonił się przed nim z zieleni biały budynek. Karetka się zatrzymała, a białe zjawy równocześnie wykonały znak krzyża i rozeszły się gdzieś pomiędzy drzewa. Jestem spokojny to dobre miejsce. Nagle został wprowadzony do jakiegoś pokoju, kobieta, w okularach spojrzała znacząco na papier leżący na stoliku, podpisał go i został odprowadzony do innego białego budynku, właściwie to leciał tam, nie czuł nóg nie czuł zmęczenia, podwoje się przed nim otworzyły i położył się na łóżku, spojrzał na swoje ramiona, do których przyczepione były dwie kroplówki, z których delikatnie sączył się eteryczny płyn, z każdą kroplą czuł spokój. Spojrzał na inne łóżka- leżał tam jakiś wąsaty człowiek wpatrzony w sufit i dwóch wychodzonych starców o fioletowych twarzach. Wyszedł na korytarz. Zobaczył trzy czarne szamoczące się postacie, słońce tak mocno świeciło zza ich sylwetek, że ledwo mógł dostrzec całą scene. Ale wiedział, że jest tam kobieta, że to ona się szamocze, ależ ależ.. kobieta, podszedł bliżej, i zobaczył jej głowę z profilu, walczącą, pełną  nienawiści, powagi i zimna. Pielęgniarze trzymali ją mocno, ona krzyczała, wreszcie jeden wbił się igłą w jej tyłek i za chwilę opór ustał. Patrzył jak pięknie opada z sił.
A potem potem już był w pokoju, i znowu chciał z niego wyjść, zapalić. Zaciągnął za sobą dwie towarzyszki kroplówki i poszedł do palarni. A ona tam już była spokojna, ale wciąż zimna, tak zimna!
-witam panią co pani tu robi? 
-nie wiem, chce stąd wyjść.
-ja też! Ja jestem pijakiem
-widać
-niemiło panią tam potraktowali.. o boże, nie miło ciebie przecież potraktowali, nie panią! Gdzie jesteś, aniu! –było już jasno gdy się obudził. Przejął go strach, bardzo chciał teraz spotkać się ze swoją przyjaciółką ze szpitala. Powtarzał jej imię, pokładał w nim jakąś nadzieję, uczucia jakie miał na kacu zlały się z mglistymi ideami i stał się rycerzem. Postanowił, że ją odwiedzi, jak najszybciej. Jest dziewiąta, mam jeszcze tą flaszkę, dopije ją, lekko się wyprostują, doprowadzę dzięki niej do porządku.. a potem listonosz z rentą przyjdzie.. za moment, na pewno będzie i mogę wziąć pociąg, tylko umyć się, cholera, gdzie, woda odcięta! A w zimnej się umyje, odpokujtuje pijaństwo przed widzeniem się z nią i otrzeźwieje mocniej… nie spostrzeże się nikt, że piłem, nikt. 
Pił powoli tanie wino i stawał się spokojniejszy. Wyobrażał sobie miłe, ciepłe spotkanie z trzeźwą kobieta, już nie z jakimiś śmierdzącymi typami spod monopolowego, ale z pachnącą przyjaciółką, swoją zimną księżniczką. Uśmiechnął się i popatrzył na swój pokój, teraz jasny, w którym każdy okropny szczegół rzucał się w oczy-porozbijany szkła, zerwane firanki, brudne szyby, rzygowiny na kanapie, rzygowiny na barłogu, puszki, kawałki talerzy. „Pozbieram się i to pozbieram, pomyślał i uśmiechnął się szerze, dzisiaj jestem już prawie zdrowy.. już więcej nie potrzebuje, spokój dziś, a ona da mi większy spokój, zdrowie jest w zasięgu ręki.” Usłyszał pukanie i podbiedł do drzwi. Stał w nich listonosz, w ręce trzymał upragnioną przez Alka rente.
-bóg cie zesłał, posłańcem boga jesteś! Niech bóg wynagrodzi ci!
-nie całkiem bóg-listonosz uśmiechnął się szyderczo-ale dzisiaj w dobrym nastroju pan wide
-nowe życie-powiedział poważnie Alk, od dziś, od co!
-to powodzenia w tym nowym życiu-odpowiedział listonosz i poszedł w swoją stronę.
Nie całkiem bóg” – a co? Chyba jakiś nie humorze ten listonosz. Popatrzył na drewniany sufit, i przez chwile wydawało mu się, że widzi płomienie liżące strop. „aż sufit płonie na znak mojej przemiany… a po co właściwie ta przemiana? A może to tylko jakaś moja igraszka z samym sobą? A niech będzie i igraszka, ale zmiana postanowiona, potem… potem będę komponował, jeszcze to chyba pamiętam, jakoś się będzie żyło.. a” po co” przyjdzie do mnie samo..”
Dopił flaszkę i pognął radosny do łazienki, gdzie zgodnie z samym sobą i  swoją chęcią pokuty oblał się zimną wodą, natarł mydłem i wyszorował. Wył przy tym i przeklinał, ale ciągnął dalej swój obrządek. Zmył z siebie bród i mydło i poczuł się jeszcze szczęśliwszy i jak sam to określił „godny”.
I taki godny mogę do niej pojechać, energia aż rozpiera, tak jak myślałem ani śladu stęchlizny. Ubrał się  w miare czyste ubrania, najmniej pomięte i nie zarzygane, lekko przetarł szmatką ślady plam i wyszedł. „jeszcze zachacze o monopol, kupie dwie butelki, tak, jedną-wódkę i whisky, whisky ją poczęstują. 
Przedarając się przez leśną drużkę przypomniał sobie wczorajszy wielki ekran” to dzięki niemu może ta przeemiana, straszne to było, ale teraz daje otuche, bo mam to nad sobą, to to pewnie prowadzi, to jest siła dobra..” 
Przy sklepie stało już dwóch pijaczków, mimo wczesnej godziny. Stali brudni, nieogoleni, przygnębieni; zdziwili się gdy zobaczyli Alka, nie mogli uwierzyć, że ta ludzka popłuczyna dziś jest tak czysta, do tego nawet pogodna jakaś. Przywitał się tylko zdawkowo, życzył im miłego dnia i wszedł do sklepu po swoje dwie upragnione butelki. Po zakupach wsunął obydwie do swojej torby i poszedł na zarośniętą, zaniedbaną stacje kolejową. „Ale otworze dopiero w pociągu, nie mogę tam pijany do niej jechać, nie mogę być nietrzeźwy przy niej”
Gdy dotarł na peron stary obsmarowany graffiti pociąg już czekał. Wsiadł, prawie wszystkie miejsca były puste. Usiadł przy oknie i otworzył butelkę wódki. Upił łyk, pociąg ruszył. „czego więcej mi trzeba? Tylko pogadać z nią, mam wódkę, pieniądze, jestem czysty, słońce delikatnie wszystko rozświetla, mój umysł też. To dobry dzień, wszystko prostuje się, tak nagle.. a jej dawno już nie widziałem, ciekaw jestem co się z stało przez ten czas.. pewnie znalazła prace, życie jej się świetnie układa, pewnie dlatego się nie odzywała, tyle minęło od tego pierwszego spotkania, ah, tak śniłem o nim dzisiaj, była tak bardzo zimna wtedy, myślałem, że to wobec mojego pijaństwa ta oziębłość, ale nie, to jej sposób bycia, piękne sposób bycia.  Później tylko z nią rozmawiałem w szpitalu, fascynująca osoba, reszta to były tylko jakieś pijaczki, paru udających chorobę psychiczną i paru kompletnie zwariowanych.. jakaś zarośnięta jak facet kobitka, która ganiała z siekierą, he he, wszyscy jacyś tacy tam byli właściwie na miejscu, nawet ci co udawali a ona nie, ona mówiła –wpakowali mnie tu bo chciałam sobie podciąć żyły, przecież to nie oznaka żadnej choroby, prawda? Przecież to normalne, przezemnie zginął mój chłopak zabił się na motocyklu,
-ale jakto przez ciebie dopytywałem się
-bo on jeździł tak nieostrożnie, tak ostro, jak jakiś kaskader, mówiłam mu, wiele razy mówiła, żeby przestał, w końcu, kiedy się z nim przez to rozstałam,  i –tak sobie myślałam wtedy- a żebyś się zabił na tym motocyklu!
-i co?
-i się zabił.. przeze mnie, bo ja tak chciałam
Ah, jaka ona urocza z tą swoją boską mocą uśmiercania motocyklistów była. Dobrze, że ja nie jeździłem na motorze. I ja myślałem, że ta oziębłość to nie jest poza, tylko, że sama jest takim soplem, ale to nieprawda, wiedziałem później, że to nieprawda im więcej ją widywałem. Pomagała mi, rozumiała, w końcu ojciec jej takim samym pijakiem jak ja był tylko starszym.  Na tle chmur najlepiej wyglądała, z resztą najbardziej lubiła chmury, nienawidziła słońca, chmury, chłód. A później kiedy mówiła do mnie o gwiazdach które są duszami umarłych, piękna pogańska dusza. 
Rozmyślał o niej popijając powoli wódkę, a pociąg przetaczał się przez kolejne małe stacyjki, jedne żałośniejsze od drugich. Prawie nikt nie wsiadał ani nie wysiadał. Wydawać by się mogło, że jedzie jakimś widmem po widmowym świecie wiecznego poranka. Gdzieniegdzie na polach, które przemierzał widoczna była mgła, którą rozpraszało powolic coraz mocniejsze już słońce. „Na pewno siedzi w domu, nie ma chmur, chyba, że się zmieniła, ale wątpię by aż tak bardzo, ciekawe czy dalej zabija myślami motocyklistów”uśmiechnął się ze swojeg żartu. „dojeżdżam już, poznaje tę kapliczkę, przyszliśmy kiedyś w to miejsce.. dobrze jeszcze łyczek, a potem szlus, guma w gębę, potem będę sączył whisky u niej, ale s ą c z y ł!”.
Pociąg zatrzymał się. Alk szybko zerwał się z siedzenia, rozsunął drzwi i wysiadł. Stacja Kokotów, to tu. Mała podkrakowska dziura, parę wiejskich domków i jej blok. Wyprostował się, poprawił torbę na ramieniu, otrzepał marynarkę i przesunął ręką po włosach. Stierdził, że wygląda aż nazbyt porządnie, że ludzie mogą wziąć go za jakiegoś urzędnika a już na pewno za kogoś z miasta. Szedł stanowczym, szybkim krokiem, w każdym ruchu widać było, że ma cel, że ten cel jest pokażny, niebylejaki. Mijał zaspaną wiejską okolice, domki świerzo wybudowane, albo nie dobudowane, czasem jakieś stare walące się chałupy. Nie spotkał na drodze nikogo poza jedną starą babiną, przygarbioną, niosącą ze sobą wielką szkaradną plastikową torbę w kratę. Zrobiło mu się jej żal. „Ale nie czas na to!” czas teraz na działanie, nie na rozczualanie, baby takie były i będą..” 
Doszedł do nowoczesnego osiedla, na którym mieszkała Ania. Wyglądało jak obietnica nowej nadziej, opromienione blaskiem nowego dnia, pustę, za nim tylko łąki i drzewa majaczące w oddali. Alk zatrzymał się, wziął głęboki oddech i pomaszerował omalże do jej bloku, nr 23, zadzwonił pod jej numer, dwudziesty trzeci. Odezwała się matka:Kto?! –Ja do Ani odpowiedział i usłyszał elektryczne bzyczenie i wszedł. 
Gdy wspiął się już na trzecie piętro poprawił sobie jeszcze fryzurę. Zapukał. Otworzyła mu matka, sześćdziesięciolatka o czarnych farbowanych kręconych włosach i twarzą wiecznego upiora. Nie wyobrażał sobie by, ta kobieta kiedykolwiek się uśmiechała, albo miała wobec kogokolwiek dobre zamiary, straszy ludzie za życia i pewnie po śmierci będzie robić to samo. 
-ania jest u siebie-powiedziała z jakąś nierozumiała urazą i poszła do kuchni, gdzie jak zauważył Alk siedział też ojciec Ani, łysy, łykowaty chłop.
Alk zapukał lekko i otworzył drzwi. Ania leżała wyciągnięta na materacu, w koszuli nocne, kołdra była zsunięta na podłodze. Obok materace, przy głowie Ania dwie przewrócone butelki po winie i sześć listków po jakichś lekach, pustych. Podszedł do niej bliżej, oczy miała zamknięte, nie słyszał oddechu gdy przybliżył ucho do jej ust. Potrząsnął nią i krzyknął jej imię. Nie reagowała. Potrząsnął więc po raz kolejny i kolejny, w końcu rozchyliła usta, z której zaczęła sączyć się piana i powiedziała :gówno, już nie ma mnie.
Alk wstał. Był przerażony, przejrzał okładki puste listki po lekach, które leżały na podłodze. „Kurwa, same nasenne i uspokajające”. Wyjął szybko butelkę ze swojej torby i pociągnął duży łyk. Poszedł do kuchni, do jej matki i odezwał się łamiącym głosem:
-pani córka.. ona umiera, gdzie jest telefon, trzeba wezwać pogotowie, ona połknęła leki!
-nic jej nie będzie, ona tak śpi cały czas, taka jest już, co pan..
-niech pani sama zobaczy! Nie ma pulsu! Nie oddycha! Gdzie jest telefon?!
-tu w przedpokoju, to ja sama najpierw zobaczę co to jej niby…
Alk rzucił się na telefon i zadzwonił na pogotowie, miało przyjechać za dziesięć minut. Przejęty ledwie usłyszał instrukcje jakie dał mu ratownik, zapamiętał tylko, żeby zmusić ją do wymiotów. Wszedł więc do pokoju. Przy Ani klęczała matka i zmawiała „Zrowaś Mario”. Odepchnął ją lekko, nawet tego nie zauważając i wsadził Ani palec do ust. Nic się nie stało, uleciało może odrobine więcej piany, ale nie wywołał odruchu wymiotnego. Powtarzał operację parę razy, bez skutku, potem spróbował sztucznego oddychania, które też nic nie dało. W końcu pojawili się ratownicy,
-proszę nas przepuścić, proszę pójść do innego pokoju- on i matka posłuszni wyszli. 
Czekali przez dziesięć długich minut, matka co chile łypała swoimi złymi ślepiamia na Alka, ten ledwo to zauważał, zbyt przejęty.”Kurwa, jak to możliwe! Dlaczego teraz, co jej palnęło do głowy, znowu się obwinia o śmierć? Znudził jej się „łez padół” co do cholery, w taki piękny dzień, ona…” Matka była bardziej pogodzona z losem, jakikolwiek miał nadejść” a może to lepiej dla niej, męczyła się dziewczyna, taka bezużyteczna była.. szkoda, bo szkoda, ale może lepiej, ale ten tutaj obok, po co się pojawił, pijak jeden, obrzydliwy”.
W końcu ratownicy wyszli, mieli dosyć niezręczne ruchy,spojrzenia wykazywały zakłopotanie. Powiedzieli tylko „niestety, było już za późno”.
*
Matka pośpiesznie wyprosiła ratowników, Alkawy pchała w strone drzwi rękami. Rzuciła mu na jeszcze gdy wychodził: „żebyś mi się więcej na oczy nie pokazywał, pijaku, tylko klęske przynosisz, i na pogrzebie też cie nie chce widzieć, i tak się z resztą nie dowiesz gdzie jest, bydlaku śmierdzący!”
Alk nie odpowiedział, spuścił głowe i wyszedł z klatki. Popatrzył na karetkę, której niebieskie i czerwone reflektory dalej migały, mimo, że było po wszystkim. Przeszedł się wzdłuż szpalaru bloków szukając wolnej ławki. W końcu znalazł jakąś koło śmietnika. Usiadł, otworzył flaszkę whisky i odpalił papierosa. Dochodziło południe
„Więc skończyły się te sny o potędze, o jakimś nawróceniu, teraz, już na pewno… z resztą czy to było, czy to jakoś  miało.. nie, przecież i tak bym tego nie zrobił.. dziecinna igraszka wyobraźni. To nawet lepiej, że nie żyje, dla niej dla mnie, ona skończyła cierpieć, a ja mam powód, żeby zacząć. Idealnie, mogę się teraz przed sobą usprawiedliwić, mogę z czystym sumieniem się zatracić… A ona… czy ona mnie obchodziła? O tyle mnie obchodziła o ile obchodziła moje uczucia, dla których była rydwanem, jest nim z resztą na dal.. posługiwałem się nią, i mogę teraz posłużyć poraz ostatni. Moje działania usprawiedliwie tym, to szczere, szczerze jej żałuje, czy jestem cyniczny? Może, jeśli cynizm to rozbieranie pięknych szat szczytnych idei i patrzenie na nie takim jakimi są… kochana dziewczyna, potrzebna dziewczyna, nawet po śmierci potrzbna.. „ upił parę porządniejszych łyków i popatrzył w prawo w stronę śmietnika „ i wszystko to wynika z czegoś, moje błędy z poprzednich błędów innych, którzy mnie kiedyś otaczali, jej tak samo, nikt tego nie przerwie, można to tylko ubarwić, ładnie ubrać, oblać whisky a nie tanimi szczynami.. a reszte już niech chuj weźmie ze sobą, niech się inni patrzą na to myślą, co za upadek, jak oni by postąpili w tym miejscu, jej miejscu, moim? Nie wytrzymaliby tyle, zdechliby z przegrzania. Co mnie to obchodzi?”
Pogrążył się w zapętleniu swoich myśli, które raz wracały do niej, raz do jego stanu teraz, drążył tą sprawę z każdym łykiem głębiej i głębiej. W końcu stwierdził „Ale za coś trzeba pić, pieniądze się skończą.. o ten facet, chciał działkę kupić moją… może... nie mogę, to ojce, ale w tym wypadku? Ojciec mi tylko pobłogosławi, że się tak elegancko stocze, dobrymi trunkami, nie byle czym”
Ciężkim krokiem ruszył w stronę stacji kolejowej. Pociąg miał przyjechać za godzinę. W tym czasie Alk upił się tak bardzo, że gdy tylko wsiadł do pociągu, zasnął. ‘Śnił o niej chwile o jakimś spotkaniu z nią, o przechadzce nad rzeką, później śnił o swym domu-gdy tylko do niej wszedł zobaczył, że wszystko w nim płonie. Obudził się przerażony parę kilometrów przed swoją stacją. 
Przed przyjściem do domu kupił litr wódki, ale już niewiele na nim skorzystał. Nie jadł już drugi dzień, miał wycieńczony organizm. Po kilku łykach zasnął. 
Obudził się w środku nocy, ale tylko po to by wypić parę kubków wody i ściągnąć kilka łyków wódki a potem znowu zasnąć.
Była dziesiąta rano, kiedy obudził się poraz kolejny. Czuł się wzmocniony długim snem, ściągnął tylko mały łyk wódki i zapalił. Powoli zaczął sobie przypominać wczorajsze wydarzenia- wydawało mu się, że stały się wcześniej, tydzień conajmnie o może miesiąc wcześniej, ale co ja wtedy robiłem? Przez ten czas.. nieważne. Była tragedia, kiedy nieważne, jest już po. Trzeba postanowić coś, trzeba… . Wiedział, że już coś tak naprawdę postanowił, nie pamiętał tylko co dokładnie i czego to dotyczyło, czy chodziło o jego życie? Czy o kogoś innego?”
Wstał, podszedł do okna i oparł ręce o parapet. Jego przedwcześnia pomarszczoną twar oświetliło słońce. Stał tak bez ruchu przez jakiś czas. Miał pustkę w głowię. Gdy w końcu odszedł zobaczył, że coś przykleiło się do jego prawej dłoni, jaki mały prostokątny papier. Chwycił go i przypatrzył mu się bliżej.
Jakub Beleb nierochumości
Kraków Starowiślna 22
Nr telefonu 
A kto to do cholery… a to ten bandyta co chciał odemnie ojcowiznę odkupić.. podły kutas.. ale. To jest tak jakby, tak to może.. wszystko jedno już…
Podszedł do małej komody, na której leżało parę brudnych ciuchów, zrzucił je, pod nim znalazł starą porysowana komórkę. Była wyładowana i prawdopodobnie nie było już na niej pieniędzy. Podpiął ją do ładowarki, której już dawno z kontaktu nie wyjmował. Ekran się zaświecił„dzięki bogu, jeszcze prądu nie odcieli”. Nie zwlekając dłużej pobiedł do sklepu po doładowanie. 
Gdy wrócił chwycił telefon i zadzwonił na numer Jakuba Beleba. Dowiedział się, że ten ostatni jest dalej zainteresowany działką i mógłby przyjechać w przyszłym tygodniu uzgodnić dokładniej transakcje.
-to za późno- rozpaczliwie krzyknął Alk.
-niestety, proszę pana, musze być cały tydzień w Krakowie, ważne spraw, nie będę pana nudził, ale później na pewno..
-w Krakowie? To wie pan ja przyjadę tam, dobrze? Kiedy można?
-ależ panu śpieszno, dobrze więc. Proszę przyjść dziś czy jutro, jak pan woli na ulicę Stradom 23, do kawiarni Jaskinia o dwudziestej, to mój lokal.
Alk odłożył słuchawkę. „więc taka droga.. a były znaki, a ja nie umiem ich odczytywać… płonący strop i ten ekran w lesie…trzeba się nauczyć czytać te cholerne znaki..”