przenajświętszy! co też! , gdzie jest butelczka, butelczyna jedna, łyk. umieram, widze smugi cienie strzygi, blaski w oddali.. zaraz wyzione ogień z gardła z niego dym wyleci i rozpierzchnie się po... łyk, odrobina. Nie, nie dam rady... to wyżera mnie od środka, t o pali to... ale mój dom, drewno na suficie, drewno na ścianie, gdzieś być musi łyk, albo sznur, czy też wiertło czy brzytew jakaś, łyk. Wstań!
Po krzątaninie, H zwklókł się ze swojego barłogu i zaczął rozpaczliwe  s z u k a ć.
Z urokiem ślepca w furii przerzucał dookoła swój nędzny dobytek: koce, drewniane figurki, talerze, puszki, papiery; daremnie. Z każdym odrzuconym przedmiotem rosnął w nim strach. Wiedział, że jeśli jaknajszybcie się nie napije przyjdzie atak.
A gdyby tak, jezu, gdzieś lodówka, doniczki, gdzie ja mogłem, musiałem gdzieś, nie, może parę drobniaków... nie ma.
Nagle zoriantował się, że jest jakaś szansa jeśli zbierze wszystkie butelki. Wziął z podłogi torbę, wytarł ją z wymiocin rękawem i spakował do niej butelki i wybiegł z domu. 
Jeśli się pospiesze, dojde, oby tylko nie spotkał mnie żaden upiór po drodze, żywy czy martwy.
Szedł prawie na oślep, drogą, na której znał każdy kamień, każde ździebełko nawet.