Godziny mijały monotonnie, zlewały się, potem znowu separowały od siebie i poraz kolejny zlewały, nie miało to większego znaczenia, bo i tak ten czas nie był przenaczony do czegokolwiek, mimo, że wydawało się inaczej-w końcu był to czas pracy, odmienny od czasu odpoczynku, to przecież roboczo-godziny, nie godziny, a mijają tak samo jak każde inne, kilkadziesiąt chwil upchane w \ manierce  godziny, a pić to trzeba tak powoli powoli, i nie da się zaspokoić, chociaż pragnienie jest wytworzone zupełnie sztucznie... ale mijają, mijają i spija się je, ale nie ma potrzeby by spojrzeć  wstecz, bo nie ma tam nic, co niby mogłoby być?  paru zupełnie przypadkowych ludzi, którzy  siedząc tu wyczekiwali tylko momentu kiedy mogą wyjść, jak skazańcy, o takich samych markotnych twarzach, wepchali się do więzienia i kazali pić kawe, piwo, cokolwiek, i tylko spoglądają, rozglądają się i widzą obite na bordowo ściany tego więzienia, ale skoro już weszli( a co ich do tego skłoniło? co? wąż nad drzwiami?) to wyjść nie mogą, nie odrazu, brakuje woli, brakuje śmiałości, więc grają sami ze sobą w wykańczającą gre, wyjść-nie wyjść, może coś się zdarzy-nic się nie zdarzy, nic się nie dzieje, wypiję to co mam przed sobą tak jakbym miał wyrzygać to co mam w sobie, niby odwrotna sprawa, ale też fizjologia, popatrze wyjdę. I znowu pusto i nie pozostał nawet posmak na języku po tych paru, którzy posiedzieli, nic, wszystko zatartę, zatęchłe, nie pasuje? a może układanka jest trefna, a nie elementy? 
I drzwi skrzypnęły i pojawił się Śmigło i zatoczył lekko i podszedł do ... . I on akurat wiedział, że jest na miejscu, każdy gest o tym świadczył, jego ruchy opanowane, pewne, jego twarz, opuchła, sprośna. To tu, To on,  To należy do porządku i porządek tworzy. Układanka staje się jaśniejsza, tak jak sama knajpa ciemnieje odkąd tu przylazł i się zatoczył. Obicia nie są już bordowe, wyglądają jak świadkowie morderestwa, to krwisto-czerwony kolor przylizany węglem nocy. A czy rzeczywiście?
-a czy rzeczywiście, panie ...?
-co rzeczywiście?
-rzeczywiście pan tu pracuje... a nalej  mi jednego, zapłace jutro. Jutro mam wypłate.
Sięgnął więc ... po kufel, zamaszystym gestem, otworzył go równie zamaszystym gestem i uśmiechając się postawił go na ladzie( w wszystko z braku, z nudy, z niechęci)
-masz- i coś się wydarzy?
-a coś się wydarzy, przecież zawsze dzieje się, wiesz o tym lepiej odemnie chyba, co ...? O przepraszam, telefon, Helenka.
I przez dłuższą chwilę zajął się rozmową z Helenką, Helenką, której tak naprawdę nie było, nie znał jej, telefon może wcale nie zadzwonił, ale on rozmawiał i rozmawiał , o tym jak bardzo jest oddany(wszystko przerywane łykami). Więc -łyk-kocham -łyk- cię-łyk-do-łyk-końca-łyk świata-łyk. W łykach zawiera się fundamentalna prawda, której nigdy nie przekaże uczucie większe i silniejsze niż to, które wyraża pomiędzy łykami, prawda jego miłości jest w łykach. I ... też to widział, podobnie jak narrator.
-łyknij jej do słuchawki, łyknij! Wtedy zrozumie!
-nie mogę ... przecież to.. jak ja mogę tak, nie..
I Helenka czy jest czy jej nie ma, Helenka monstrum wyobraźni by pojęła, chodźby i była w zaświatach prawdę łyku. Ale Śmigło wszystko zaprzepaścił, nie łyknął do słuchawki, rozłączyła się, albo on się rozłączył(o ile rozmowa w ogóle miała miejsce).  Piwo też skończyło się i prawda gdzieś uleciała. Ale on niezmordowany był i poprosił o kolejne i dostał jak Bóg miły dostał to cholerne piwo chociaż wcale nie miał pieniędzy ani grosza, i prawdopodobnie jutro- myślał ... też ich mieć nie będzie, nie znał go, widział poraz drugi, ale czuł, że na dzisięć obietnic, dziewięć to tylko jakieś banialuki. Spojrzał na niego potem i powiedział: To ostatnie dziś. A on tym swoim paskudnym wzrokiem, zbitym, osowiałym, postarzałem o parę lat odpowiedział mu co o tym myśli. Ale uśmiechnął się. I ... wiedział, że jeszcze parę razy ponowi prośbę, a on będzie musiał zaoponować i on będzie się coraz bardziej uśmiechał, a on bardziej oponował. Ale ratunek nadszedł i wszedł siwy jeździec, ... pamiętał go, wcześniej uciszał studentów, dzień wcześniej to było.. tak. I teraz nadszedł z wielką gracją jakie ma tylko zwierze lotne, z gracją orła i oczami wielkimi swoimi popatrzył się-na Śmigło i na ... . Nie powiedział nic, zapalił, usiadł przy stoliku. 
I scena wyglądała tak- ... też odpalił papierosa i siedział naprzeciwko Śmigła i Jana. Jan przy małym okrągłym stoliczku śmił swojego peta, a określenie ćmił pasuje do niego bardziej niż jego Imię, śmił i zatopiony był w sobie, wielkie oczy były jakby wygasłe, on wyprostowany starszy pan siedział, tak, a obok przy ladzie Śmigło, który miał już tylko połowę swojego piwa i brak perspektyw na kolejne, a jego oczy robił się coraz mniejsze, topiły się w fałdach tłuszczu i jakichśtam nieistotnych myśli. I ... siedział i patrzył na nich z niechęcią-ludzie, ludzie miasta, ludzie przez miasto wessani, urobieni, umiastowieni i niby żyją jeszcze, ale tylko z rozpędu, bo ktoś wykopał ich z łona jakichś kurew pięćdziesiąt lat temu.  A ...? Jego rodzice? On i rodzice? to zupełnie nie pasuje, rodzice zostali... gdzieś, on jest za mało realny na rodziców, jego spłodziły dwa owczarki, a że ma już lat dwadzieścia osiem, to naturalnie te owczarki musiały zdechnąć już dawno, może potrące przez auto? A może zeżarły się nawzajem z nienawiści? Czasem ... myślał co stało się z jego rodzicami owczarkami i  zawsze dochodził do wniosku, że pożarły się nawzajem z nienawiści. Przypominał sobie tę budę, w której z nimi mieszkał w dzieciństwie i odór matki-suki kiedy miała ruję i ojca, który zawsze  śmierdzią inną suką niż suka-matka. Nie ma sensu myśleć o rodzicach-owczarkach, chodźby to byli jedyni jakich miałem, chodźby pożarli się nawzajem z nienawiście-myślał ... . Nie ma sensu. Tylko dlaczego z dwóch owczarków taki kundel jak ja powstał? 
I Śmigło zniknął na chwilę. Odezwał się wtedy Jan.
-widziałem w parku piękną kobietę, miała takie śliczne warkocze... podszedłem więc bliżej objąłem ją, pachniała wiosną, kiedy miałem ją pocałować poczułem korę... korę brzozy, i już jej nie było!-łkał Jan- i tylko dwa uciekające warkocze dostrzegłem.
... popatrzył na niego, popatrzył cierpliwie i z troską. Więc ten dystyngowany orzeł ma delirium albo jest schizofrenikiem, o ile ja sam nie jestem. Tym lepiej, będziemy odpowiedni jeśli będziemy tylko bełkotać do siebie nierozumiejąc się nawzajem, nie będziemy się kłucić bo nie będzie żadnego powodu, punktu stycznego. To świetnie, że będziemy tacy zgodni, to warunek pokoju pomiędzy nami i pokoju na świecie- wzajemne nieporozumienie, do którego nie przykładamy żadnej wagi, wulkany bełkotu, których wspólnym mianownikiem jest dźwięk. Niech bełkot zapanuje, stopmy się wszyscy w szaleńczym bełkocie w pięk	nym nieporozumieniu istot niemających ze sobą nic wspólnego poza istnieniem, co do, którego i tak nie są pewni.
-powiedz więcej o tej dziewczynie, powiedz mi jak miała na imię, jaki to był park
-to był park krakowski, nie wiem jak miała na imię-siwa brodę zaswieciła gdy zaczął o niej opowiadać-ale chyba byłą Wiosną, albo nimfą krakowska, nie wiem.
Śmigło wrócił, a raczej przytoczył się do baru, był kompletnie zalany.  Uśmiech wykrzywił mu twarz. Usiadł przy barze.
-chętnie poznałbym Wasze kobiety-odezwał się ...-chętnie bym je poznał.
układanka, to jest układanka
-my też byśmy je chętnie poznali-odezwał się Jan.