-nie dostrzegliśmy u pana żadnych dolegliwości ani natury somatycznej, ani psychicznej, które mogłyby odpowiadać pana stan. Nie jest pan zupełnie zdrowy... te uszczerbki są jednak drobne, nie są powiązane z pańską chorobą... ale! to nie wszystko jest jedno miejsce na...
-dowidzenia
Wyszedł trzasnąwszy drzwiami iszybkim energicznym krokiem poszedł do  wyjścia. Oddalając się korytarzem słyszał  jeszcze głos ordynatora, który przestrzegał go przed niehigieniczym trybem życia. 
Minął do połowy biały, do połowy zielony korytarz, którego nienawidził i zszedł na niższe piętro. doszedłszy do drzwi wyjściowych chwycił klamkę i... stracił całą pewnośc siebie. Wiedział, że nie ma sensu tu zostać, ale z drugiej strony nie widział też najmniejszego sensu wychodzić. Jak rzymski legionista policzył do dziesięciu i pociągnął drzwi ku sobie.
Znowu poczuł przypływ energii i wrócił do poprzedniego tempa. "Tak, lepiej znaleść jak najszybciej w jakimś chłodnym miejscu, minąć te pomarszczone budynki i dojść do jakiegoś chwilowego azylu, potem można kontynuować..."Skręcił w szaro-czerwoną ulicę, która biegła bezpośrednio na rynek. Biegnąc prawie, popatrzył w górę, ku słońcu; mimo, że osłabione i przysłonięte lekką pylistą mgiełką, było w stanie wysłać kilka mocnych promieni w kierunku jego oczu. Spuścił wzrok; chód choć nadal szybki stał się mniej skoordynowany i niezdarny, wyglądał jak ktoś kto uczy się biegać na szczudłach. Przechodnie mijali go jak nędznego lunatyka, który pomylił pory dnia.
Z każdym krokiem coraz bardziej posępniał, ulica wydawała mu się nieskończenie długa i monotonna- kostka brukowa i para japonek, kostka pantofli i para pantofli. Światła.
Zatrzymał się i ogarnął wzrokiem okolicę- drzewa, kiosk pod kasztanem i wierza kościoła. Kloszardzi, studenci i paru tutejszych. Wszystko na swoim miejscu. Wszystko zanika i... o czerwone zanikło, zielone się pojawiło. kiosk pod kasztanem, kasztan dawno ścięty, drzewa, drzewa przyciętę, a kościoł zaprasza do ogródka.

"Azyl? o co mi do cholery chodziło, do siebie muszę iść, nie zostanę przy tych walących się już prawie budynkach, nad słońcem przysłoniętym.." ktoś potrącił go. "Ostrząsnąć się, iśc, nie zwracać uwagi na ociężałe sunące jak lokomotywy ciała, omijać, patrzeć".
Skręcił w ulicę ambasad. Wydała mu się nieco mniej zatłoczona i rozświetlona; poza tym było mniej prawdopodobne, że kogoś tam spotka niż na wielkiej połaci brukowej nieopodal. 
Przypomniał sobie, że może skorzystać z tramwaju, który odjeżdża z pobliskiego placu i oszczędzić sobie widoku pewnym miejsc, które utraciwszy splendor zyskały sam, palący w oczy zanik. Nowa ekonomia wytrącała go zupełnie z równowagi.
Po chwili usłyszał tępy, fabryczny dźwięk kół ocierających się o tory i stanął przed wejściem do tramwaju numer nr 7. Przyciskając guzik otwierający drzwi poczuł lekkie mrowienie w rękach i stopach. Z poczuciem rosnącego lęku wszedł do środka i zajął miejsce. Tramwaj potoczył się dalej. Gdy patrzył na otaczające go z obudwóch stron pastelowo-szare brudne popękane budynki ogarniał go strach. 
Gdy dojeżdżał już do swojego przystanku poczuł uczisk w sercu. Próbował ruszyć ręką, czy nogą, ale wiedział, że to daremne. Stalowy moloch ruszył
Wyjął komórkę i popatrzył na zegar. Była 15:42. "Nie wszystko stracone, moge odwiedzić Milita, o ile do czasu przyjazdu do zielonych pagórków odzyskam władze w kończynach, jego jeszcze jestem w stanie dzisiaj zobaczyć".
Tępo patrzył przez okno mijając kolejne rzędy domów, drzew i ludzi. Co jakiś czas spoglądał na ekran swojego telefonu, nabierając coraz większej pewności, że będzie w stanie wstać gdy nadejdzie pora. 
Gdy tramwaj dojechał wreszcie na miejsce, X dystyngowanym krokiem opuścił go i poszedł w kierunku domu Milicjusza. "wcześniej zadzwonie, żeby się upewnić, że.. tu, tak, właśnie wyszedłem, jesteś u siebie?". Rozłączył się i pewniejszym krokiem ruszył do jego drzwi