Była osiemntasa, do wykładu została jeszcze godzina. X zastanawiał się jakich ludzi może się tam spodziewać i jak ubrać się w kontraście do nich-chciał koniecznie się odseparować, wyealienować, uniemożliwić kontakt, być niewdzialnym, albo zbędnym, żeby nikomu nie przeszło przez myśl, że może do tego przynależeć czy utożsamiać się z tymi ideami, żeby nikt nie pomyślał, że można się z nim spoufalić i cokolwiek wcisnąć. ostatecznie stwierdził, że znoszone, brudne ubrania będą zawsze w kontraście do wszystkiego i ubrał najbardziej poplamione jeansy do tego czarny sfeter nie prany od miesięcy; na to narzucił  szary płaszcz pamiętający  II rzeczpostlitą, którege nie prał nigdy, a który ozdobiony był po obu stronach prawie symetrycznym szlaczkiem czerwonego wina. 
Popatrzył na swoje odbicie w lustrze i stwierdził, że dopasował wszystko idealnie."sam bym do siebie nie podszedł, jeszcze tylko lekko zmierzwić włosy.. i będę gotowy.  
Gdy zjeżdżał windą wpadło mu do głowy by jeszcze umniejszyć prawdopodobieństwo swojej popularności i przed przyjściem wypić setkę czyste.Poszedł do pobliskiego monopolowego.
Osobliwością jego przedmieścia, które właściwie przynależało do śródmieścia, do centrum był to fakt, że nikt specjalnie nie zwracał uwagi na ubiór. Bywa nawet, że żebracy są lepiej ubrani od obywateli "pierwszej kategorii" . Tamci z pierwszej żyją ubogo, ubierają się ubogo i chodźby się nawet dorobili większych pieniędzy nie nabierają chęci by wychlić się ze swojej szuflady. Chcą być postrzegani  tak samo jak nas samym początku, a to dlatego, że gdyby  coś zmienili spotkaliby się z karcącym wzrokiem sąsiadów, znajomych, rodziny. Każdy patrzyłby na nich już inaczej.   Ale ludzie spoza, nieznani, nie przynależący tam mogą się ubierać jak tylko chcą, byle cena ich ubioru nie świeciła jak nocna latarnia, a krzykliwość stroju nie była głośniejsza od  jazgotu klaksonów.
Tak więc ktokolwiek tędy szedł, chodźby był zupełnie nawalony mógł poruszać się tam niespostrzeżeni. 
Przeszedł przez osiedle trzymając w dłoni szklaną buteleczke i popijając ją co jakiś czas. Wódka miło go rozgrzała, przygotowywała na tajemne słowa, jakie paść miały z tajemnych ust Karola Dożyńca.Już w połowie drogi do Collegium Maius, na ulicy Dietla X był już w lekko zammroczony, w pół tajemnym stanie. Rozglądając się wokół siebie dostrzegał to co niewidzialne dla profanów- piękno ciemniejącego szaro-czerwonego miasta, pod powłokę zaglądał X  i widział iksrzące się życiem konary miasta. Alkohol bulgotał mu w głowie, wyobraźnia wzbierała falami.  
Gdy przechodził przez rynek fale nergii przepływały bezwładnie od kręgosłupa do mózgu i z powrotem, zaćmiewając ratio, pozwalając widzieć całą te połać otoczoną kamienicami ze sterczącym prostokątem sukiennic jako coś osobliwego, w swojej osobliwości prawie dostojnego. Turyści nie mącili mu oglądu, nie mącili go i studenci i pijacy i tutejsi. Ogląd był czysty. Skręcił w ciemną uliczkę św. Anny.
...i doszedł do numeru 8. Collegum Maius.
Gdy wszedł do auli tego budynku o tajemniczej przeszłości prawie zupełnie go otrzeźwiło. Wielka sala była pusta. Przy podeście kręciło się tylko kilka osób. X podszedł bliżej- przy podeście siedziała starsza pani, nieco zagubiona, jakiś wychudzony obcięty na jerza wysoki chłopak  o błędnym spojżeniu, koło niego siedziała dziewczyna o czarnych włosach, w bluzie z kapturem, za nimi jakiś pan w średnim wieku w marynarce- wszyscy byli lekko przygarbieni i jacyś spłowiali, nieco wystraszeni, czy wypłoszeni z dziur jakichś, jak cienie żebrzące o łaskę i przemienienie w prawdziwe postacie. Sala była ciemna, jedynie przy podeście ćmiło się ledwie jakieś małe światełko. X usiadł przy łysym dryblasie, który szeptał coś, do czarnej dziewczyny, najwyraźniej jego partnerki. Czas dłużył się, a ratio przejmowało powoli kontrolę nad X.
Nagle dwa reflektory rozświetliły proscenium. X dostrzegł mównice, podobną do tych kościelnych, sponad której wystawał fragment skórzanego obicia jakiejś książki. Obejrzał się za siebie- do grona publiczności dołączyło koło sześciu nowych. Siedzili nie rzuszający się, ze wzrokiem sztywno wlepionym przed siebie, wyglądali jak upiorny kukły. 
Spod sceny zaczęłą sączyć się nieco podniosła melodia grana na organach, a właściwie nie grana, a odgrywana z jakiegoś urządzenia. Dziwacznym, lekko kulejącym krokiem na scenę wszedł człowiek o ciemnej karnacji, lekko przy kości. Nad wąsami unosił się lekko skrzywiony, ostry chaczykowany nos. Przystanął przy mównicy i spojrzał na salę rozbieganym, nieobecnym wzrokiem.
-Moi kochani. Ludzie. Wszyscu tu zebrani. Ja.. opowiem o Ksylopontach. Ksyloponty. 
Zanim opowiem o ksylopontach, opowiem o życiu. Życie nie jest pełne. Życie ma wiele dziur, jest tak dziurawe jak sito, ale jednocześnie lekkie przez co może się unosić, bo przypomina mlecze po tym jak przemienią się już w te włochate białe kulki, tak więc- Lećmy!
Po tym bełkotliwym wstępie w sali rozległy się brawa.
Wszystko jest połączone ze sobą jak rury kanalizacyjne, a lepiej niż on! Niż wszystko! Wszystko jest połączone lepiej niż Wszystko! Wszystko! TO!
Znów rozległy się brawa. Prorok spuścił wzrok i uniusł palec wskazujący prawej ręki.
To moja ręką, ona wskazuje w góre, tam są Ksyloponty.... Ale ich tam nie ma! Nie  ma nie było, nie ma wymiarów, nas nie ma... Są wyziewy stokrotne z naszej wielkie pramacierzy, przy krótkich naszych zmysłach co chodząc się zużywają i nóżki swe tracą gdy na nich chodzą, a chodząc tak męczą się... są wyziewy z pramacierzy! Zmysły nasze doformować  trzeba, bo to my odpoowiedzialni jesteśmy z zniknięcie Ksylopontów, chodź on niewiele znaczą wobec- prorok skierował palec wskazujący w dół- wszystkiego! Gwiazdy nad nami, ziemia pod nami, my przed sobą, oni w nas, my jesteśmy w dziedzinach, nie znanych komukolwiek a Serce! nas ugodziło i niech przeniesie prosto do antyprotopostni! Niechże się wszystko w Szatanie zacznie, a Lucyfer w gwieździe Chrystusie nas połączy z plazmą matek Siwy, niechże wszelkie żywioły się zmienią, niechże! Ach energia mnie spala i naciąga moją semicką skóre na penis wszechświata! Niech będzie błogosławiona błona matek umierających z dziećmi nabitymi na haki! Niech piotruś Pan Wam zerżnie wszystkie źrebaki w stajni waszego umysły! Przebudzenie Pierwotne! Wykastrować Węża!
X czuł się zupełnie zdezorientowany, stracił orientacje, czy to jawa czy sen, czy może oddział szpitala pscyhiatrycznego. Na szczęście Prorok przestał na chwilę mówić co pozwoliło Iksowi dojść do siebie po tym wstrząsie. Rozejrzał się po sali- niektórzy z obeecnych wydawali się śpiący, niektórzy wydawali się maszynami, jedna wykazywała niesamowity entuzjazm, czekała z utęsknieniem na słowa mistrza, oczy się rozgwieździły. Był to dryblas, przy którym siedział X.  Mistrz kontynułował:
I niech Żydzi nazisći się połączą z Żydami ofiarami w popiele pojednania na górze Tabor przy chórach nowego Jeruzalem wyrosłego z zakorzonego odpadami ciasta metali ciężkich, niech wszyscy wykonają obrót wokół własnej osi i zakrztuszą się własną limfą sprzed siedmiu tysięcy lat! bo oto jest wielka wyrwa w podłościach, wiemy jak płonie wulkan  widzimy jeego ciemne kratery na księżycu, ale nie poddamy się, bo my sople! My sople ksiąg! O ja daje wam odbieranie w waszej pramacierzy niech żyją umarłe Ksylopoonty we własnych ustach trzymając nas i srając naszymi matkami i ojcami. Niech się bóg odwróci dupą i w czasie przeszłym kałem nas wywącha Amen!
Prorok skończył. Był w ekstazie, krople potu ściekałmy mu po twarzy. W podobnej ekstazie był dryblas siedząc obok Iksa. Prorok zapytał jeszcze, czy słuchacza mają jakieś pytania. Odezewała się starsza pania:
- Czy panu w jakiś sposób chodzi o zbawienie, które jest poza sprzecznościami?
-Ah córka, nic nie rozumiesz skoro pytasz, nie chce znosić więcej pytajników waszych, odkurzacz wszechświata wciąga mnie w pole magnetyczne części waszych całości... Żegnam! Niech żarówki pękna w jądrach waszych traw!
Prorok kulejąc odszedł z mównicy. Reflektory zgasły i znów zapanował półmrok. Wykład zakończył się. Tymczasem Iksowi członki zaczęły tężęć, nastąpił atak. Próbował jeszcze wstać z krzesła, jednak bezskutecznie, podniusł się odrobiny i upadł. Łysawy dryblas patrzył kątem oka na te wysiłki. Skinął z poważaniem głową na czarną dziewczynę i zwrócił się do X.
-pan pozwoli, że się przedstawię-  Marek Przesycki. Proszę pana, widzę pana cierpienie i, powiem panu, nie jest to cierpienie zwykłe, znam się na tym, jak na tamtym i owym, proszę pana.. wszystko jest połączone, wszystko jest wielkim kosmicznym spektaklem, proszę pana, pan kosmicznie chory i kosmicznie wybrany..
Dziewczyna spoglądała  to na dryblasa to na iksa znudzona i zniecierpliwiona. Dryblas zupełnie nie zwracał na to uwagi, mówił dalej:
-nie ma przypadków jest kosmos, jest kosmos, pomogę panu.
-przepraszam ale co to za bzdury pan wygaduje, takie same bzdury jak i ten prorok?
-nie nie, to nie bzdury! żeby to zrozumieć dotrzeć do tego trzeba być przygotowanym duchowo!
-chyba, z całym szacunkiem,  wypranym mózgowo
-otóż to! otóż to! masz fenomenaaalną intuicje. Musisz koniecznie wejść na drogę Gnozy Trzeciego tysiąclecia! Masz karmiczne z nią związki ja to czuje, bracie ja to czuję, ja już mam tak mózg wyprany, że czuję prany... Ale Ty widzę mózg masz za ostry, za ostry intelekt, on zasłania dojście do prawdy.. tak... tak... 
Dotknął głowy X i zaczął marotać coś pod nosem.
-teraz już możesz wstać
X spróbował się ruszyć, ale nic z tego nie wyszło.
-cóż, jeszcze nie umiem mych darów wykorzystać... bo to zbyt potężne co cię trawi bracie, jak masz na imie?
-...
-Więc ... , narzucam się, wiem, ale sprawa jest słuszna, warta narzucenia. W skrócie, bo czas nadchodzi, opowiem. Studiowałem teologie niegdyś, mocno wierzącym byłem, i w trakcie studiów wiarę straciłem, ale wiedza, którą zyskałem nie poszła na marnę. Wiedziałem, że jest coś, czułem to, choć nie wierzyłem, wiedziałem, że jest coś, ale, że do tego trzeba się przebić!
Otóż to, dziś trzeba się przebić. Jak przebić odkryłem na studiach chemicznych. Otóż, zasłania nam wszystko ratio, intelekt. Tak. To nam zasłania, to zasłona jest i każdy mistyk, z każdej tradycji o tym wie. Ale my gnostycy trzeciego wieku odkryliśmy uniwersalną metodę karczowania zarośli intelektu, jak to nazywamy. Przyjdź do nas, zapoznać się do naszego domu złamanego krzyża, dziś odbędzie się impreza, zapraszam cię. ulica Dietla, a numer czterdzieści i cztery. Wiem, pewnie dla Twojego zarośniętego intelektem umysłu wydaje się to bzdurą na razie, mi też się tak wydawało.. sam byłem w takim stanie jak ty! Mario!-zwrócił się do dziewczyny usypiającej już koło niego, która coraz bardziej przypominała... "narkomanke na głodzie"-zorientował się X. - Mario, masz nasze wszystkie broszury?- dziewczyna skinęła głową
-Mario, wyjmij jedną z tych najwcześniejszych.. tych najbardziej intelektualnych, ha ha, sam ją już ledwie rozumiem, jak ja to dawno napisałem..- dziewczyna podała plik zszytych kartek- To jest dawna broszura, którą napisałem gdy jeszcze z świadomym snem eksperymentowałem.. objawiły mi się wtedy dawne losy miasta i jego przyszłość. Dziś uważam to za raczej bezużyteczne.. poza paroma rzeczami, którą można z tego w c h ł o n ą ć bezprośrednio... Za bardzo byłem nastawiony wtedy na świat na przyszłość, przeszłość. Teraz wiem, że liczę się tylko ja i moje doznania, reszta jest nieważne... ale się rozgadałem, ah, w oczy ci spojżeć i widać, żeś jest nam przeznaczony, ah, cierpiący! trzymaj!
Położył X na kolanach broszurę. Ataka powoli ustępował, X mógł już operować rękami, chwycił plik kartek i przeczytał tytuł- "Sędziwój i tejemny los miasta, mistyczny apokryf wraz z egzegezą, spisał i obiaśnił Marek Przesycki". "strój jednak mnie nie ochronił.. taak, trafiłem na wyjątkowych duchowych odszczepieńców.." Władza w nogach wróciła. Wstał. Dryblas razem z dziewczyną weszli na proscenium i skręcili za prorokiem w jakieś boczne drzwi. Kiedy X już wychodził z sali usłyszał dwa krzyki. Odwrócił się. Przy mównicy stał Dryblas razem z prorokiem- krzyczeli do siebie jakieś dziwaczne słowa, X ledwie był w stanie cokolwiek z tej rozmowy wyłapać, ciężko byłoby to w zasadzie nazwać rozmową- było to bliższe to było rozmowie dwóch demonów, które próbowały się porozumieć za pośrednictwem ciał, które przejęli. Dryblas wskazał nagle dłonią na X i krzyknął:
-Hejeneta, to jesteta Małża w Kokon na bratek w środku!
na co odkrzyknął mu prorok
-Na bratek, kołatek, kołatek, kołatek!
W tym samym momencie dryblas zbiegł ze sceny, chwycił dziewczyne, która siedziała na widowni za rękę i podbiegł do stojącego przy wyjściu Xa. 
-koniecznie, ale to koniecznie się musisz u nas zjawić. Ko-nie-cznie!
X nie odpowiedział. Zaczęli wychodzić. 
-w którą stronę zmierzasz? w którym kierunku świata?
-do domu, do swojego domu- rynkiem, a potem Grodzką.
-świetnie, na prawdę świetnie, zapewne, bo podpowiada mi to intuicja na końcu Grodzkiej skręcasz w prawo. My natomiast w lewo. Widzisz i to ma znaczenie to ma znaczenie..
X starał się nie wdawać w rozmowę, nie odpowiedać, odpowiedać wymijająco, wyrazem twarzy informować, że nie ma ochoty na rozmowe, dyskusje, czy kolejny wykłada. Dziewczyna, z którą szedł Marek szepnęła mu coś do ucha. Wtedy uspokoił się nieco i przestał molestować Xa. Oddalił się nieco od niego i zbliżył do dziewczyny. Z początku zasmucił się i zaczął milczeć, a później znów pobudził i schylił do dziewczyny i zaczął wsączać w nią potoki swoich słów. X odetchnął. Nie zauważył nawet kiedy znalazł się u wylotu Grodzkiej.
-Do zobaczenia! Wiem, że przyjdziesz mimo, że narazie ty tego nie wiesz! Bo to inna wiedza! Bywaj!
X skręcił w Bernardyńską i wtulił się w ciemność tej uliczki zapewnioną dzięki wysokim kamienicom z jednej, i Wawelowi z drugiej strony. Odpalił papierosa i wyszedł na wały wiślane. Było ciepło i nie padało co przyciągnęło nad rzekę wielu turystów i studentów. Wały były ich pełne- niektórzy trzymali się za ręce, niektórzy za  flaszki. Po drugiej stronie Wisły, przy moście robotnicy wznosili stalowe rusztowania przy ustawionej nad wisłą scenie. Ślamazarnie przekładali i dokładali metalowe części. "za dwa dni wianki-zorientował się X, noc kupały. zgroza. mieszkam tak blisko, że będę słyszałał cały ten festyn.. a może spędze tę noc w knajpie.. tak, dzięki temu mnie to ominie". Tak bardzo przejął się nadchodzącą karnawałową katastrofą, że jego wyobraźnia zaczęła łączyć w jedno tłum przyszłości z tłumem teraźniejszym. Ze strachem popatrzył na przechodzących koło niego ludzi i popędził na dalszą od Wawelu część Wisły, żadziej, bądź prawie w ogóle nie odwiedzaną przez turystów. Z każdym krokiem tłum przeżedzał się, a gęstniały jakiś opary.
*
Mgła. podnosiła się i opadała w jednostajnym rytmie. czarne postacie, które rysowały się niedbale na równoległych bulwarach szły ze zwieszonymi głowami, które podnosiły co jakiś czas tylko po to by sprawdzić czy nie ma przed nimi jakiejś przeszkody. wydawali się  strażnikami tej pogody; szpiegami, którzy patrolują wisłe, sprawdzając czy ktoś nie pragnie zakłucić monotonności ich królestwa.
X szedł spokojnie, miarowo, z rękami w kieszenie płaszcza, również ze zwieszoną głową, jakby próbował wtopić się w krajobraz, pozostać niezauważonym dla smętnych czarnych sylwetek. nie miał celu, może jedynie zniesienie własnej odrębności i całkowite zasymilowanie się z otaczającym go światem. jego umysł nie produkował już żadnych myśli, obrazów; był zupełnie pusty. 
dotarł do ławki, którą mdławo oświetlała pobliska latarnia. mechanicznie, bez zastanowienia usiadł i popatrzył na rzeke przed i kłeby pary unoszące się nad nią. wcale nie miał na to ochoty, ale zapalił, dalej beznamiętnie wpatrując się przed siebie. Wyciągnął broszurę, którą dostał od w Collegium Maius.
BRO-SZURA.
Gdy skończył popatrzył przed siebie, na Wisłe. zobaczył jakiś duży kształt sunący blisko brzegu. powoli podniósł się z ławki i poszedł w kierunku rzeki. Gdy się przybliżył zobaczył zdechłą rybe, olbrzymiego karpia.
Miał około półtora metra. ciało zwierzęcia było przegniłe i poszarpane. Wzbudziło w Xie  fascynacje i obrzydzenie. "czy to naturalna wielkość ryb w tym sunącym bajorze? a może im większe tym bardziej podatne na degeneracje, pewnie tak, pewnie nie, pewnie nieważne, ".
X poszedł w stronę alei na przystanek tramwajowy, omijając ciżbę ludzką zgromadzoną na bulwarach.
Barman zmierzył go spojrzeniem, był bardzo zniecierpliwiony, mimo, że X spóźnił się tylko piętnaście minut. 
-ja jestem umówiony.. co ty wyprawiasz, jak można- wyrzucał mu wychodząc-tak się nie robi, nie robi..-trzaśnięcie drzwi urwało ciąg płaczliwych utyskiwań
X zasiadł za barem i omiótł sale spojrzeniem- trzech mężczyzn dokańczało leniwie swoje piwa i zbierało się do wyjścia. 
o 20 knajpa była prawie pusta, . X oparł się o krzesło i otworzył książkę Potęga Iluzji. Przebiegł wzrokiem po literach i stwierdził, że nie ma ochoty jej czytać. Popatrzył w kierunku stolika przy, którym siedzieli dwaj klienci- obydwaj około trzydziestki, o zmęczonych niedogolonych twarzach, czasami obdarowujący się nawzajem nieśmiałymi uśmiechami, pomiędzy łykami piwa.  Jeden z nich, właściciel długich, spiętych w kucyk włosów rozglądał się nerwowo prawie po każdym zdaniu, widocznie piwa, które wypił nie spełniły swojego zadania, ale przynajmniej jego zachowanie spełniało jakieś zadanie, przynajmniej wobec X, którego ruszająca się głowa klienta przykuwała uwagę i nieco rozbudzała. Raz w jedną raz w drugą stronę, raz w jedną raz w drugą.. Skrzypnęły drzwi, a chwilę później do baru podszedł dosyć tęgi łysawy człowieczek po czterdziestce o chytrych oczkach. 
-jednego, panie majstrze poprosze
X podał mu piwo z lodówki, on wziął je i usiadł przy barze.
-Śmigło jestem, przedstawił się.- uroczo, uroczo!- X zauważył, że nowy gość ma lekką wadę wymowy, którę dodaję mu charakteru. Szczerze zaciekawiony zapytał
-śmigło? skąd śmigło? 
-pracowałem kiedyś w fabryce samolotów, składałem te samoloty jakiś czas temu, no miła praca była. Ale już nie składam mam rentę, no właśnie to śmigło mnie tu w bok, o pod żabro-wskazał ręką- uderzyło, dali mi rentę, no i już nie składam. Dosyć duży problem był.. a pan tu od niedawna-powidział nonszalancko, ze szczególnym naciskiem na pan.
- od dzisiaj
Śmigło zagwizdał-to się panu trafiło panie, jak pan ma na imie?
-...
-no to polej pan brudzie! Śmigło! 
-...!
Śmigło usiadł w ciemnym kącię i zaczął spokojnie żłopać browar. X oparł ręce o stół. Miał pustkę w głowię, był zmęczony. Drzwi znowu skrzypnęły i przed Xem pojawiła się postać Peruna. Trzymał komórkę przy uchu i trajkotał do niej nerwowo i monotonnie-tak, tak tak, tak, powiem, powiem dziś, powiem jutro, powiem, powiem wszystko powiem tak jak trzebaa powiem i skończy się, powiem i będzie nowe powiem powiem powiem.
Wciąż trzymając ją przy skroni podszedł do baru i popatrzył na X znacząco, ten nalał mu piwa.
-powiem powiem-ciąły dźwięk rozrywał ciszę, powiem powiem, powiem- w końcu wyłączył telefon i usiadł przy barze.
-posłuchaj, ziomek, posłuchaj, taka się awantura stała, że skandal, no ale ja ci nie powiem, teraz ci nie powiem, ale później powiem powiem..
-spokojnie, napij się
-tak, tak, napije się i... ziomek, ty tego i tak nie zrozumiesz, ty nie masz pojęcia, co ja ci z resztą powiem..
-no to nie mów, pij
-kurwa ziomek, dobry jesteś ziomek, chociaż nie stąd, napewno nie stąd. kurwa, łeb mnie rozdupca, cały jestem rozdupcony
Drzwi znow skrzypnęł. Chwilę później w sali pojawiła się czarna postać. Mężczyzna w średnim wieku, w czarnym garniturze z laską szedł wolnym mierowym krokiem. Dziwny uśmiech zgiął mu twarz kiedy zobaczył barmana.
-X, cudownie!- rzucił okiem na Peruna-Wspaniale! 
Perun przestał trajkotać gdy elegant zbliżył się do baru. 
-hrabia De Koster, myślałem, że brzydzisz się barami i alkoholem.. 
-tak, brzydzę-odpowiedział wciąż się uśmiechająć- i dlatego właśnie tu przyszeszedłem i dlaetego się napiję, oczy mu błyszczały gdy mówił-cudoownie, wspaniale! Widzę, że stosujesz się do mojej książki... 
-ledwie do niej zajrzałem, nudna jakaś, nadęta.. a... jak ty mnie tu znalazłeś?
-Ale i tak stosujesz się do niej, patrząc na twoich nowych znajomych.. tak, otaczasz się nową szlachtą!-skinął na peruna. Cudownie, Wspaniale! Setkę proszę! A jak cię znalazłem, też byłem na wykładzie Dożyńca, a potem szedłem za tobą... chciałem zobaczyć jak spacerujesz. 
X nie wiedział co odpowiedzieć, nie wiedział czy ten nadęty bufon żartuję czy mówi poważnie. Uśmiech De Koster wydał mu się obrzydliwy. Nalał mu wódki milcząc. De Koster wypił ją duszkiem tak jakby pił wodę.
-Cieszę się niezmiernie, a teraz.. Wracam do senatorium! Adios!
*
-kurwa ziomek, dziwnych masz kupli
-to nie kumpel.. byłem z nim razem w szpitalu, to taki nadęty pajac, piszę jakieś bzdurnę ksiązki..
-ale i tak, dziwny... kurwa ziomek..-komórka znowu mu zawiibrował, dopił duszkiem resztkę piwa i odebrał
-tak tak, kocham, kochana i powiem, tak.. jaknajszybciej
Odszedł kawałek dalej mówiąc wciąż do komórki. W końcu zniknął z pola widzenia X, drzwi trzasnęły, pewnie nawet nie zauważył kiedy wyszedł, zajęty rozmową.
Koster razem z dwoma dziewczynami. Opuszczam senatorium.. i wyjeżdżam do Francji
de koster teatralnym gestem... dwie dziewczyny znane perunowi, dresiary