bogactwo ducha bogactwem ciała

Plecy inkurstowane sztyletami
w piętach błyszczą się kolce
włócznia dla równowagi w torsie
powróz piękny na szyi
a gwoździe szlachetne w rękach i stopach
głowa mieni się fioletem głębin
a ciało bielą śniegu
wgłębienia na rękach i nogach
czystym karmazynem królewskim lśnią
Zapach roznosi się najgłębszych jam
i najciemniejszych toni morskich
A wszystko tak jasne!
Każdą kość policzyć można
Tchną bielą ducha, bielą ślepca
Bielą i bielą

 Kamila ma w jeszcze mniezym stopniu swoje zdanie niż Jasiek. Ostatecznie masz tylko instykt, przymitywną wolę przetrwania, którą uważasz, za "swoje zdanie". Wypowiadasz często różne zdania na różny temat, ale jest to zmienne, zależy od sytuacji. To nie jest twoje zdanie, żeby mieć zdanie, trzeba mieć gust, coś wyższego ponad instykt. Jesteś tego raczej pozbawiona. 
X po tym jak zaczyna świecić boskim blaskiem i łagodzić tłum. I tak dale i tak dalej.. Potem zrzuca swoją szatę i zamienia się w Lucyfera.

Wyłoniła się nagle gdzieś z ciemnego kąta pokoju. Usiadła na kanapie koło niego. Wetknęła papierosa w usta i odpaliła. Cały czas wpatrywała się w ściane przed sobą, swoimi wiecznie-takimi-samymi oczami. Nie  przenosząc wzroku ze ściany rzuciła w kierunku X, sucho-zimnym głosem:
-dobry z ciebie chłopak- zaciągnęła się i wypuściła dym głośno wzdychając- naprawdę dobry... bo chyba nie wierzysz w jego misje czy specjalne zdolności.. nie, ty nie. Pomogłeś mu bez powodu, jak człowiekowi.
Maria oparła łokcie o kolana i oparła głowe na drobnyc dłoniach.
-nie ani dobry ani zły.. jestem..
-jesteś stąd? Z tego miasta?
-nie całkiem. prawie. 
- ja przyjechałam tu pięć lat temu. Pięć lat.. Tyle bym dała, żeby to się nie stało. To miasto usypia i wysysa. To miasto jest jak sen. Jest snem.. jest.. słyszałeś o paraliżu sennym?
-tak, mam podobną chorobę.
-wiem, pamiętam cie, tydzień temu w Podziemnej, ja tam pracuje... wtedy myślałam, że to kogoś pijanego prowadzą, potem się zorientowałam jak poważne, jak ogromny miałeś wtedy atak, tak.. Ale paraliż senny to co innego, mam to czasem. Budzę się w nocy i nie mogę zupełnie ruszać, żadnym mieśniem.. ani drgną, nawet powiek nie mogę otworzyć, a jestem rozbudzona i czuję taki straszny strach, tak potworny strach i uczucie jakieś szatańskiej obecności, zło, tak dużo zła, że aż jest od niego gęsto... i wtedy jeszcze pojawia się to. Przychodzi to. To jest ciemne i strasznie ruchliwe. Czasem zabiera mnie gdzieś... tak bardzo się boję. - Maria obiełą swoje nogi i  zaczęła kiwać się w przód i w tył jak Żyd odmawiający modlitwe- a wcześniej wszystko było w porządku, zanim tu przyjechał i zamieszkałam tu.. -Zamilikła na chwilę i zatopiła się w sobie wciąż kiwając sie. X palił papieros i patrzył się w jej stronę. Po dłuższej chwili zaczęła znowu:
popatrz na ludzi żyjących tutaj, w tym mieście. Wszyscy są jacyś uśpieni, zahinotyzowwani, jakby coś ich omotało, jakaś sieć, a potem to coś z nich wyssało ich rdzeń, unieszkodliwiło wszystko co w nich żywe, a potem puściło- o niech sobie chodzą takie wydmuszki... to pismo, które ci dał Marek, to jedyne warte uwagi z jego prac, jedyne, w którym jest prawda, może poza komentarzem.. te mary jakieś ciemne, one tu są, są siorbią w tych śpiących uśpionych, śniących to miasto, śniących we śnie sen tego miasta.. cienie- Maria wstała i sięgnęłą po piwo na stoliku, wypiła z niego porządny łyk-aaa! mnie to już niespecjalnie obchodzi...- nagle uśmiechnęła się sztucznie i pierwszy raz popatrzyła na X-dobry z ciebie chłopak, dobry. - I odeszła tanecznym krokiem popijając piwo na parkiet.

Mam dwadzieścia cztery lata
W dniu, w którym umarł ostatni poeta
Zostali już tylko tacy, którzy piszą donosy
zamiast wierszy
Mam dwadzieścia cztery lata
I codziennie wydzodzę na rzeź
Codziennie -szafoty pułek sklepowych
Codziennie -światła szubienic
A ostatni poeta nie żyje i nie będzie
A ja dalej będę
Akurat wróciłem do niego
tydzień przed jego śmiercią
to nie przypadek
czytałem te wersy pełne nienawiści i awersji do świata
I akceptacji
To nie przypadek, że tydzień przed jego śmiercią
Dowiedziałem się o niej cicho, niepostrzeżenie
Prawie przypadkiem
ciesze się, że nie z mediów, że ominęłą mnie wrzawa
Cieszę się, że dotarł prawdziwy krzyk
Cicho

niemo się we mnie wydziera 
coś, rozwiera szeroko, szeroko
nie słyszę, ale rozrywa mnie
cicho rozrywa i cicho ściemnia
Odchodzę powoli, nie odchodzę nigdzie
chciałbym nadać temu dźwięk
i kolor, ale nie mogę, nie widzę nie słysze
biegam i ranie sprawiedliwych