Tu i teraz!

Powoli linie proste się załamują
Wyłania się pełny widok
Jaśnieją czernie, jaśnieją
Popatrz człowieku, załam się
Wyłoń się sam, cały
Wyłoń się, odsłoń się
Pokaż, pochłonę oczami całość
Jestem spragniony, gardło suchę
pokaż, wyłoń zaklinam wydzieram
Wydre cię z części, wydrę dla całości
Jak będę musiał, jeśli mnie zmusi
Na razie krzyczę, słyszysz początek?
A w nim koniec  słychać, tak słychać
Usłysz dobrze, dobre ucho = szansa
Jeśli już oczy przekłute obrazami
Nie ma odpowiedzi?
dotyk = nieomylność
(z twojej skóry niczego nie uszyje,
zapewniam-MN).

Widok się całkiem rozbełtał
rozmienił się, upokorzył
Polę widzenia jest zmięte
przekroił je miliard noży

Bo wielki rzeźnik miał wenę
I światem się chciał zabawić
Nie ma przeciwieństw, ale nie ma też jeszcze współjedności. Jest pewne stopniowanie. Jest jasność i szarość.

Nie ma już jasnych przeciwstawnych noży
To co przeciwne się dawno rozmyło
w pierwszym członie,