Miasto jesieni, w nim innych pór nie ma, do niego nie przychodzą
W nim- pożółke twarze, nieme portrety sunące z niemą mocą
W nim-wieczne Wczoraj co Jutrem się staje, gdzie chwile pękają
I cieni roje na świat wydają co krąża nad miastem i je oplatają

I nagle w ten smętny moloch jesienny błękitny się promień zaplątał
Zielenią wybuchły kolumny drewniane muzykę wychwalające
Dziś przyszło i  chwile zebrały się razem i zdjęta została klątwa
 
Nie wiedział ten Błękit, że Życie dając  w tym mieście dług zaciąga
Że tętniąc kolorem nie z tego świata, temu światu urąga

Pokochaj jednak złą przyszłość, Niebieska! pokochaj miłością tragiczną!
Bo pod wyrokami ciemnymi się kryje Jasna Rzeczywistość