Max Ernst i Peter Sloterdiijk

Znalazłem się w centrum kultury japońskiej Manggha. Obręcz tłumu ciasno obejmowała jakieś widowisko, które odbywało się na środku hali głównej. Zbliżyłem się i zobaczyłem kilka dziwacznie przebranych dziewczyn i chłopców wykrzykujących jakieś zdania o ojcu, metafizyce i ogniu.  Biegali, wykonywali groteskowe ruchy . W tle grała orkiestra dęta w ubraniach al'a Beatlesi z okresu sierżanta pieprza;dmuchała w swoje instrumenty, które wydawały nierówne, mało melodyjne dźwięki. Wszystko miało pozór chaosu i spontaniczności. Byłem znużony, czas ciągnął się niemiłosiernie, było mi wstyd za tych ludzi. Na końcu trupa teatralna skierowała się w stronę publiczności i zaczęła bełkotać. Miało to przywołać klimat surrealizmu. Miało.  
Był to wstęp do wystawy Maxa Ernsta, jednego z najlepszych malarzy surrealistów.W przeciwieństwie do malarza, wystawa nie była najlepsza. Składała się głównie z jego rysunków do książek, które odłączone od tekstu nie robiły większego wrażenia. Uwagę przykuwała jedynie seria collage’y "siedem żywiołów głównych"- utrzymanych w ciemnej tonacji, okrutnych i precyzyjnych. 
Surrealizm czyli bezcelowe udziwnienie, mógłby pomyśleć przeciętny przechodzień. 
Po oglądnięciu wystawy skierowałem się do sali konferencyjnej, gdzie miał odbyć się rozmowa z Peterem Sloterdiijkiem, wybitnym niemieckim filozofem. Rozmowę na temat techniki i mediów przeprowadzić z nim miał wybitny polski literaturoznawca Michał Paweł Markowski. Słuchacz, który nie wiedziałby o statusie obydwu panów raczej nie domyśliłby się jak bardzo przysłużyli się rozwojowi nauk humanistycznych. 
Markowski zadawał pytania po polsku, które symultanicznie tłumaczone były na niemiecki. Tłumacz niestety niedomagał, plątał się; zupełnie z wypowiedziami Sloterdiijka sobie nie radził. Niemoc udzieliła się też Markowskiemu, który dyskusje ze Sloterdiijkiem prowadził niepewnie i bez polotu.
Na początku wypytywał Niemca o pobyt w indyjskim aśramie w latach sześćdziesiątych, potem przeszedł do sedna czyli do techniki i mediów. Przetłumaczone zdania Sloterdijka były niejasne. Trzeba było się wysilić by wyłowić sens z nieskładnego potoku słów, który wyrzucał z siebie tłumacz. 
Wypowiedź Niemca można podzielić na trzy części- pierwsza, w której opowiada o potrzebie pisania i pobycie w indyjskiej pustelni, druga o pojęciu techniki i jej wpływie na człowieka i trzecia, w której opowiadał wyłącznie o swoich najnowszych koncepcjach, o metafizyce, którą można pojąć jako system immunologiczny i potrzebie ćwiczeń, która może uzdrowić cywilizacje zachodnią.
Sloterdiijk często odwoływał się do starożytnej Grecji; mówił o technice jako o podstępie, zręcznym środku, o nowej elicie, które będzie umiała technikę wykorzystać. Na pierwszy plan wybijał się jego specyficzny język, metafory zaczerpnięte z ekonomii i biologii. W wywodzie brakowało jednak klarowności, a dzięki tłumaczowi momentami wydawał się śmieszny.
W pewnym momencie publiczność skonsternowana mętnością wypowiedzi wyszła. Byłem częścią tej publiczności. 
Pustka. Odniosłem wrażenie, że to ona stała za koncepcjami Niemca, była ich fundamentem.  Osiągnął spokój dzięki medytacjom na wschodzie, osiągnął perfekcje w pisaniu dzięki ćwiczeniom i… zaczął tworzyć i afirmować rzeczywistość. Z krytycyzmu szkoły frankfurckiej została ironia, z potrzeby głębokiej przemiany nakaz powierzchownej przebudowy i wykształcenia nowej elity. Może bezradność Markowskiego wynikała z tego, że z nicością nie umie się oswoić; zaradny Niemiec natomiast  po indyjskich ćwiczeniach duchowych -tak. Strach u Markowskiego jest wyraźny, afirmacja u Sloterdiijka jest subtelna. Akceptuje rzeczywistość jak gdyby od środka, jakby czuł się jej częścią. Natomiast Markowski przygląda się fenomenom świata z daleka, analizuje je i widzi w nich ziejącą rozpaczą przepaść, która go przeraża. (Ach chwycić się za serce powinienem teraz).
Do tego Sloterdiijk stoi na dwóch mocnych fundamentach- greckim i indyjskim. Niemcy zawsze mieli jakieś głębsze więzi z mitami, dzięki czemu nie osuwali się w bagno płynnej rzeczywistości, natomiast Polacy nigdy nie potrafili we właściwy sposób ani swojej mitologii stworzyć, ani zaanektować obcej. Wyjątkiem paru literatów z Shulzem na czele, z tym, że były to mitologie osobiste, introwertyczne.
Sloterdiijk natomiast żyje z jednej strony mityczną grecją i Indiami z drugiej biologizmem i ekonomizmem, do tego ma świadomość nietrwałości wszystkiego. Z taką podporą można swobodnie, bez lęku myśleć.