Sendivigus siedział przy biórku, głowę miał wspartą na rękach, zasłaniał oczy, zmącone ciemnością kręgi. Dopiero co wrócił z podróży do Pragi, gdzie pracował dla Rudolfa II. Zmęczyła go ta podróż, zmęczyła go Praga, wyczerpała jego ducha. Jednak gdyby dobrze przypatrzyć się tym dwóm ciemnym jeziorom, możnaby na ich dnie dostrzec małe okruchy światła. Nie wyczerpał pokładów duchowych na marne- eksperymntując w Pradzę odkrył coś na kształt siły życiowej, nie wiedział jednaj jeszcze czy jest to siła jednoznacznie pozytywna, twórcza, czy zawiera w sobie też elementy negatywne, destrukcyjne.
Podchodzi do okna- jedynego w Kurzej Stopce zwróconego ku Wiśle. Zwraca swój wzrok, ku drobnym falom, wiatr delikatnie muska powieszchnie rzeki, tej arterii życiowej Krakowa. Jest nieco zagubiony, rozbity, wie, że nie może jednoznacznie ocenić tej rzeczywistości, którą chciałby wyłącznie kochać, rwię się jego słowiańska dusza, ku miłości do natury, ale doświadczony umysł alchemika  hamuje te porywy. Umysł połączony ze starą duszą, z którą umie perfekcyjnie kooperować, dzięki której tak szybko i lotnie może odczytywać symbole...
Sendivigus wie, że ta spokojne na pozór pogoda nie wróży niczego dobrego, wie, że mistyczne ciało miasto zostanie niedługo rozbitę, współodczuwa razem z sercem miasta znajdującym się w kaplicy św Geronta.
Sendivigus odszedł od okna i usiadł na drewnianym fotelu; chwycił się za serce. Znikły jasne okruchy z jego ciemnych oczu. "Więc doszedłem do najciemniejszych wrót. I nie ma odwrótu. Jestem punkcie czystej czerni. Otacza mnie pogarda. Co najgorsze- wdziera się we mnie. Asury powoli budzą się z drzemki... kontrreformacyja...ah! wytrzymać, wytrzymać i zachować w sobie miłość, nie dopuścić Asurów... nie oceniać- wyjść im naprzeciw, wypuścić... miłość najdalsza- współczucie... najtragiczniejsze, że dopuszczę do śmierci tylu wspaniałych duchów, tak pięknych ludzi. Judaszu! tyś tak nie cierpiał wiedząc, że masz wydać syna człowieczego jak ja teraz... Oni, wszyscy ci świadkowie prawdy będą musieli oddać życie, głosiciele pokoju, posłańcy Ducha..."
Wstał i energicznym krokiem podszedł do okna. Nie mógł powstrzymać afektu, pierwszy raz od dawna popatrzył z nienawiścią, przebiegł oczami po tych delikatnych falach i spuścił wzrok na drewnianą podłogę, ze smutkiem. "Bezkresie cóż jeszcze, cóż?"
Sendivigus zatapiał się coraz głębiej w cień. Ostre stukanie o drzwi zbudziło go z rozmyślań i przywiodło do świata. Otworzył, a w drzwiach ukazał się król Zygmunt III Waza. Jego ascetyczna twarz, zawsze smutna i strapiona, tym razem miała jakiś dodatkowy odcień granatu; król był jeszcze mocniej pogrążony i strapiony niż zwykle.
-Michale-zaczął- pospólstwo zaczyna się burzyć, nie podoba mu się ani to, że Ciebie przyjmuje w grodzie, ani obecność innowierców, prawosławnych, protestantów.. obawiam się powtórzenia wydarzeń francuskich. 
-jezuici ich podburzają, wiesz o tym królu, ale to tylko część większej pętli, które się na tym mieście zaciska, sam to chyba przeczuwasz, miłościwy królu? Nie, nie znajdziesz u mnie słów pokrzepiających...
-Michale, a gdyby zwołać białe bractwo..? 
-oczywiście zostanie zwołane, obrzęd odbędzie się.. Królu.. jesteśmy straceni, te siły są mocniejsze, możemy je tylko odpowiednio uwolnić. Nie ma nadziei
Sendivigus przeszył króla swoim dziwnym żarzącym się apokalipsą spojrzeniem. Król popatrzył głęboko w oczy maga i zaczął się lękać. Odwrócił się i już miał zamiar wyjść kiedy Sendivigus chwycił go za ramię.
-królu. musisz nauczyć się kochać tych najdalszych. Wiedz, że na początku dwudziestego stulecia przyjdzie wybawienie, pamiętaj o tym! módl się za tych najdalszych.
-powtórz mi raz jeszcze, jak on ma na imię?
-teraz duchem go zwą aniołowie,a przybierze  imię Józefa. 
-to ten pierwszy tak, tak pamiętam, ale ten następny?
-następnych będą tysiące, Tobie królu zapewne o Lacha idzie. -Sendivigus spochmurniał i odwrócił wzrok od Zygmunta, jakby chciał przed nim ukryć obrzydzenie. Po chwili znów na niego spojżał i dodał-Módl się królu i myśl o przyszłych, i pamiętaj, że za acedie lucyfer odpowiada, a wyjść trzeba demonowi naprzeciw, nie dawać się poniewierać!
Zgmunt III Waza skulił w sobie i nie odpowiedziawszy nic Sendivigusowi wyszedł.

"gdyby wiedział, że o siebie samego się modli, modląc o tego  Lecha...Z resztą przeczuwa to jakoś.. jeśli nie on, to ta świetlista istotka nim kierująca składa mu dłonie do modlitwy.. Nic go już od Lucyfera nie odciągnie. Niby jeszcze wacha się ale , ale to piekielny, wenusjański duch, umartwiałby się tylko. Zaraz go jezuici za pysk złapią i na swoją ognistą stronę znowu zaciągną.. król-puch, król wachadło, król kukiełka na sznurach tych diabłów co się zakonem serca Jezusa śmie zuchwale nazywać.. oby Czakram zniusł tą blasfemie gdy połążą tu zwłoki tego nieudacznika w przyszłości, oby miasto i świat przetrwały, oby światło Chrystusa zwyciężyło.." 
Stukanie znowu zbudziło go rozmyślań. "Wejść"-krzyknął. Drzwi otwarły się gwałtownie, wbiegł przez nie Mikołaj Wolski i z rozpalonym obliczem przystanął przy Sendigoviusie i zaczął rozpaczliwie:
-oni coraz bardziej rosną w siłę! ta banda krwiopijców narodu, są coraz mocniejsi. Michale..! Nie widzę tego zbyt jasno.. coraz bardziej się lękam.. sam już wątpie w to wszystko w naszę posłannictwo.. Byłem dzisiaj wezwany do Fabiana Birkowskiego. Jakąż on nienawiścią pała! jakie gromy rzucał w nas, alchemików! Gdyby miał mocy ku temu jużbyśmybyli w lochach, w kajdany zakuci, już by na nas anatema ciążyła.. grzechy mi wytykał, że się babram w błocie z biesami.. każdę słowo jak bicz na mnie spadało...
Sędziwój przerwał ten rozpaczliwy potok gestem prawej ręki, którą położył potem na ramieniu przyjaciela. 
-nie lękaj się Michalę, wejżyj w siebie! Tak wyroki jakie spadną na miliony, jakie spadną na to składowisko cegieł są podłe i ciemne, ale wiedz, że tej ciemności, ponad nią jest jasność! Nie rozpaczaj!
-wybacz bracie... ponosi mnie, to.. chyba nigdy nie było tu gorzej, jestem częścią tego skrawka, jestem z nim silnie związany, ciężko mi się opanować w takich ciemnościach..
-to największa ciemność jaka teraz zawisła, potem będzie się stopniowo rozjaśniać. Niechaj spadnie! Im silniej i potężniej tym czyściej będzie kiedyś. Michale, powiadomiłeś już bractwo?
-tak są przygotowani.
-koniunckja Jowisza z Saturnem już niebawem, pas oriona się rozluźnia.. Jezuici też coś przeczuwają.. na szczęście są jeszcze za słabi.. Mikołaju zostaw mnie teraz. Spotkamy się podczas równonocy.. Niech cie światło prowadzi!
-żegnaj Michale.
*
Sędziwój wreszcie mógł zostać sam, zatopić się w siebie. Tego pragnął to było mu potrzebne, by wejrzeć ipoświęcić się walce z Saturnicznymi marami melancholii. Teraz nikt mu w tym nie przeszkodzi, teraz rozliczy się ze swoim duchem w świętej samotności, oczyści się by móc przewodzić rytułałowi. Wygładzał powoli powieszchnie umysły, ścinał zburzone fale zbędnych afektów. Nad nim górował anioł ognisty.
Ostatnią rzeczą jaka niedawał mu spokoju był los Mikołaja Wolskiego. Królem tak bardzo się nie przejmował. Zygmunta III Wazę poznał już zepsutego przez klechów, z resztą uważał go za istote od dawien dawna lucyferyczną, której wyzwolenie się spod władzy demona zajmie jeszcze eony, bardziej nim pogardzał niż litował nad jego losem. A pogardzał tym bardziej, że duch jego dwa razy zniszczy ten kraj i zakłuci prace jego serca-Czakramu Jowisza. Bo nie tylko dziś swoją jezuicką kontrreformacją, ale i wieku dwudziestym pierwszym gdy przyjmię ciało Lecha. A Wolski.. Mikołaj Wolski był duszą dość czystą i młodą, przez to niestety poddawał się władzy uczuć zgubnych afektów, bez przewodnika duchowego jakim był dla niego Sendivigus Wolski wpadnie w sidła szarlatanów. Sendivigus wiedział, że niebawem po tym jak dokona się kosmiczna katastrofa będzie musiał wyjechać. Wiedział, że Jezuici sprytnie przejmą sterowanie nad młodą duszą i doprowadzą ją do drgawek, wpędzą w obłęd opowiadając obrazowo o grzechach a potem przerobią, zupełnie już bezbronną na własną lucyferyczną modłę..  " Ale i lucyfer będzie zbawiony"- pocieszył się mag i pogrążył zupełnie w ciemnej medytacji, w alchemicznym nigredo.

Marzec mocno chwycił miasto i brutalnie wtulił w siebie, w swoje chaotyczne ciało. Ulewy na przemian z deszczami przewalały się przez ceglane mury, co jakiś czas pojawiały się tęcze, łącząc dwa krańce rzeki, rzadziej większe tęcze łączące dwa miasta-Kraków i żydowski Kazimierz. Dziwa przyrody gasiły rozjątrzone uczuca gawiedzi, która za namową łagodnych demonicznych podszeptów coraz bliższa była wszczęciu wielkich rozruchów. Na razie nastrój ludu dzięki nieśmiałym jeszcze Jezuitom nakierowany został na innowierców. Kler sprytnie rozbił jedność rozbuchanych emocji na dwie cześci, obydwie negatywne. Jedną katolicką kazał kochać, drugą- jakąkolwiek inną nienawidzić, tak więc jedna nienawiść została skrzętnie przykryta, druga precyzyjnie wymierzona...
Sendivigus przeniusł się razem z alembikami i księgami do swojego mieszkania na rogu św Tomasz i Placu Szczepańskiego. Okna jego mieszkania wychodziła na przeciwległą kamnienice, nie musiał więc oglądać budzącej się do życia przyrody, który ostatnio wyjątkowo rozstrajała go nerwowo. W najdrobniejszych wydarzeniach widział znaki i działanie obcych mocy. Nie mógł sobie pozwolić nawet na moment duchowej nieuwagi, musiał utrzymywać jaknajwyższe skupienie duchowe, jako, że dzień wielkiej klęski nadchodził...
Nadchodził dzień równonocy 21 Marca roku pańskiego 1595. Niepokój udzielał się mieszkańcom miasta od samego ranka, wielu ledwie poprzednią noc przespało pamiętając grad jaki spadł dnia poprzedniego. Ludność, z której pogaństwo zostało wykorzenione miała jakieś mgliste biblijne przeczucia, podobną "zabobobność" co naród wybrany, podobną budowe umysłu. Nie rozpoznawała jednak dawnych duchów chmurników, którzy rozcinają niebo swoim długimi mieczami by rozbudzić uśpione cielsko matki ziemi, a zły omen. 
Sendivigus zdążył sporządzić mistyczne lustro na ten dzień, potrzebne do pierwszej części obrzędu. sporządził je równo siedem dni wcześniej, w godzinę Marsa. 
Miał opuścić dom równo o dwudziestej trzeciej. Był przygotowany już godzine wcześniej. Lustro leżało na drewanianym stole, zawiniętę w szkarłatną tkaninę. Sendivigus założył biały albę bractwa ze złotą gwiazdą na plecach. Tylko on miał ją wyszytą na swoim stroju, jako najwyższy kapłan białego zakonu. 
Wyszedł i zobaczył na zewnątrz zupełnie pustę miasto. Nie tylko mieszczaństwo i margines wyjątkowo lękał się dzisiejszej nocy. Nawet złodzieje i wszelakie rzezimieszki zostali w swoich domach, zdjęci jakimś nawet nie strachem a trwogą. Na placu szczepańskim zobaczył tylko jedną duszę błąkającą się po czeluściach tej nocy. Człowiek ten ledwo szedł, był kompletnie pijany, nie wiedział w jakim jest mieście, tylko brak świadomości spowodował tą osobliwą odwagę, właściwie głupotę. Sendivigus przeszedł koło niego obojętnie i poszedł w strone Barbakanu gdzie odbyć się miała pierwsza część rytuału.

Poszedł tam sam, członkowie zakonu czekali na dziedzińcu, stali w okręgu. Sendivigus stanął w centrum okręgu i rozsupłał lustro. Odrzucił za siebie szkarłatną płahtę teatralnym gestem, i oparł zwierciadło o siebie. Potem wymówił tam magiczne słowa.
następnie procejsa ruszyła na wawel. tyle. 

Klechy jezuickie... wyniszczą ten kraj... ale jeszcze powstanie

uwolnił biesy, które zaczęły pustoszyć kraków. uwolnił bo ich ilość była już zbyt duża, przekroczyły pewien próg. Gdzie te biesy były? Były poprostu w mieście uśpione. A Rytuał ich przebudzenia wykonany został w Barbakanie!!!

A dusza jedna będzie a w czterech się objawi
A z czterech tych jedno zostanie
Jedno woda co płonie zmiecie
Jedno cierpienie co jest rozkoszą wykończy
Jedno poznanie co nie jest dążeniem zmiażdży
A duch mężnie w jednem przetrwa
Co pozna!

I Gdy ciało z ducha wyleci,
Pochowanem zostanie na górze świętej
i dwanaście gromów rozryje nieboskłon
I świszczące kule wodne spadną
I się powietrze zakotłuje i smagać ziemie będzię
A światło zwycięży! zwycięży! zwycięży!
I ciało bez ducha dotknię ziemie 
I komnata Geronta się rozjaści, od Serca bijącego