Obudził się. Nie wiedział jeszcze czy to się tak na prawdę stało, czyy jest jeszcze w objęciach snu, czy już nie, nie wiedział tak naprawdę czy żyje. Poprostu został przęłączony na jakiś program, w którym już nie widział obrazów, w którym zaczynał czuć swoje członki. Poczuł się źle, było mu zimno i nieprzyjemnie. Nie chciał wiedzieć gdzie jest ani po co. Nie otwierając oczu starał się znowu wprowadzić w stan snu. Jednak ten nie nadszedł. Leżał stłumiony, prawie, że śpiący jednak już tu, już obecny.  Wyczuwał obecność świata, jego niemiłe drganie, wyczuwał, że jest w miejscu mało przyjemnym, że jeszcze chwila a będzie musiał wstać. Jakieś fragmenty wspomnień latały mu po głowie zmieszane z fragmentami snów i myślami i odczuciami. Zupełny chaos i bezwaład. nie wiedział czy wstać czy dać się ponieść tym obrazom, jakimś chodzącym na szudłach ludziom, plamom krążącym wokół nich, ropiejącej ranie, facecie, który uśmiechając się mówił- chcieli cie okraść, jakoś ich odgoniłem. Podobało mu się to po części, przynajmniej nie musiał wkładać żadnego wysiłku w coś co się działo jednak za jego sprawą. Sam rozpędzony innym rodzajem paliwa mózg przesyłał dziwną mieszankę, papkę z dnia poprzedniego, a właściwie wysypał wór śmieci, z którego nie dało się nic wybrać, można było tylko kontemplować jego bzdurną fakturę, jego nieład. 
Obudził się w jakiejś skalnej grocie. Było zimno i wilgotno i zdziwiło go to później gdy otworzył oczy, że dalej jest ciemno. Nic nie pamiętał. Uczepił się jednego szczegółu z po przebudzeniowych wizji faceta, który mówi - "chcieli cie okraść ale ich jakoś odgoniłem..". Stwiedził, że na jego podstawie będzie w stanie zrekonstruować reszte wydarzeń. Przypomniał sobie, że wcześniej też zasnął w dziwnym miejscu, gdzieś pod ławką przy Wiśle, że najpewniej wypadła mu torba, którą ktoś chciał mu widocznie wziąć a ten facet, później spotkany gdzieś na ulicy przypomniał go sobie i przypomniał sobie jak leży pod ławką, a ktoś chce mu odebrać jego mienie i, że on powie mu o swoim pięknym czynie. Tak, więc to całkiem logiczne, tylko co dalej, co stało się później, o tym nie miał pojęcia. Wstał i oparł się o ścianę groty- nie, pomyślał, na tych strzępach informacji nie jestem w stanie się oprzeć, to bez sensu, to tylko krótki epizod, który nic nie tłumaczy. Pomacał kieszenie spodni, wyciągnął z nich komórkę. Jeszcze działała, poświecił nią w dół. Zauważył torbę, miał na niej głowę w trakcie snu swierdził po wgnieceniu w środku. Chwycił i popatrzył do środka- jakaś książka, niedopite wino i coś brzęczącego, zagłębił dłoń w torbę i wyjął. To klucze. Wrzucił je z powrotem do torby, a ją zawiesił na ramię. Poświecił jeszcze swoją komórką po ścianach groty i po jej podłożu, ale nic nie znalazł, tylko porozbijane flaszki, kapsle i napisy "K+M=C", "Jebać nic" i "Pierdole to wszystko", kultura jaskiniowa. Zobaczył fragment jaskini, który wydawał się mieć inną barwę jakby nieco jasności stamtąd docierało. Zaczął iść w tym kierunku. 
Obudził się tak naprawdę dopiero wtedy, gdy wyszedł i zobaczył drzewa, wysokie skały, trawę. Księżyć świecił dosyć mocno, pełnia prawdopodobnie będzie dopiero jutro, ale już dziś księżyc jest mocny i rozświetla wszystko. Popatrzył na swoje ubranie w tym świetle- był- ciężko byłoby się domyśleć jakiego koloru są jego buty, całe oblepione były błotem, ze spodniami już nieco lepiej, tyko dół był pokryty brązową warstwą. Dalej koszulka- czarna, bez plam i kurtka, parka- może i odrobinę ubłocona, ale ledwo to było widoczne, w końcu miała kolor podobny do koloru matki ziemi. Nie widział i zobaczyć nie mógł swojej twarzy, na szczęście nie mógł, spuchnięta była jak balony, a zmierzwione kędziory opadały na jego czoło. Z tyłu włosy stały.  Przetarł dłonią głowę, pomacał twarz, stwierdził, że ostatetecznie wszystko jest w porządku, nie czuł oporu nie natrafił na żadne kolce. Rozejrzał się jeszccze raz, dokładnie po miejscu, w którym się znajdował. Po lewej skały, więc trzeba iść w prawo, tam koło jeziora trzenba przejść i trafie już na ulicę. Byle tylko nie zgubić się  w tej ciemności iść prosto koło jeziora, iść prosto. 
Jak uderzenie młotem.. te dwa słowa dotarły do niego w końcu, i cała konstelacja do nich dołączona była, dlatego nie dopuszczał ich wcześniej do siebie. Skałki twardowskiego.  Tak, spał w jaskini przy skałkach twardowskiego, musiał się wcześniej wyjątkowo mocno urżnąć, dobrze, że nic nie zgubił... ale jednak zgubił pamięć. Co się mogło wcześniej stać, dlaczego ja tak okropnie się urżnął, że zasnąłem w tym okropnym miejscu?
Nogi jakoś go niosły choć ledwo, ledwo stąpał po tej trawie miękkiej w butach całych oblepionych brązowym syfem. Stwierdził, że będzie mu raźniej gdy dopije resztke wina, które ma w swojej torbie. Jedna trzecie butelki, niewiele, ale zawsze to w jakiś sposób pomoże, stopy staną się lżejsze, droga, przyjemniesza nieco. Wypił.
Zaczął iść nieco raźniej, znikło przerażenie miejscem i stanem w jakim się znalazł. Przeszedł prosto przez krzaki i dotarł do jezdni. Latarnie nie świeciły, nie świeciło się żadne światło, a przy samej drodze stało przecież wiele domów, wiele, jeden obok drugiego. Jednak jedynym źródłem światła był księżyc. Może jakaś awaria, a może jakaś godzina taka, że wszyscy śpią a latatnie są wyłączone, może to koło czwartej w nocy jest, może o tej godzinie takie rzeczy się dzieją. 
Szedł w tej ciemności, wino docierało już mocniej do jego głowy, czuł się nieco przyjemniej, a jego nieprzyzwoity wygląd zupełnie przestał mu przeszkadzać. Z resztą, pomyślał, dlaczego miałby mi przeszkadzać, nikt mnie nie zobaczy o tej porze. Przeszedł tą ciemną uliczką do ulicy większej- " " przy której było parę przystanków tramwajowych, i pękaty budynek banku. Wiedział, że niedaleko jest Tesco i stacja benzynowa. Dziwnie to wyglądało dla niego bez światła, tylko księżycem oświetlone, jakby w tym nie było tego życia, które było wcześniej jakby życie inne się w tym obudziło, tajemnicze bardziej. Czarnobyl- przyszło mu do głowy jakoś mimowolnie, na początku pomyślał, że trochę przesadził z tym porównaniem, ale później stwierdził, że jest wiele podobieństw, tam też nikogo nie ma na ulicach, też jest ciemno, kto by świecił i dlakogo, po czarnobylu, ale zaraz! tam się zdarzyła katastrofa, tutaj nie przecież. Może poza mną. Ale ja jestem tu jedyną katastrofą, i chyba dlatego postrzegam wszystko w tych barwach.
Nagle usłyszał stukot kopyt końskich. Płynął gdzieś z daleka, ale z każdą chwilą zdawał się bliższy. Rozglądnął się i nie zobaczył nic. Karoca? może karoca o tej porze, niewiadomo, może ja już mam delirium jakieś początki.. Stukot przybliżał się gdy on stał niezdecydowany. Patrzył to na przystanek to na pękaty bank, nie widział, w którą stronę się pokierować. Nieoświetlona rzeczywistość zmroziła mu zmysły. Wiedział, że zastanawianie się nad nią czy konemplacja nic nie da, ale co da coś innego, jak na przykład poruszanie nogami? W jakim celu, gdzie? Popatrzył na swoją ekran swojej komórki, wyświetlała godzinę 14:32. Pomyłka, oczywiście wypadła mu karta, a jak ją z powrotem włożył nie nastawił zegarka. Zerknął na listę kontaktów, nie żeby do kogokolwiek dzwonić, poprostu chciał zająć czymś czas, w którym czuł, że musi podjąć decyzje co dalej, chciał to poprostu opóźnić. 
A odgłos kopyt był coraz bliżej, a on coraz mniej zdawał sobie z tego sprawę, wydawało mu się to zupełnie błache. No jakaś karoca prawdopodobnie jakieśtam kopyta uderzają o jezdnie.. po co sobie tym głowe zawracać. A kopyta waliły coraz silniej, w końcu były tak głośne, że nie sposób było nie odwrócić głowy nie spojżeć, więc spojrzał. Nie zobaczył karocy, a dwóch jeźdźców w odblaskowych kaftanach, którzy jadą w jego dokładnie stronę. Patrzył na nich tempo, nic nie rozumiał, w końcu znaleźli się dokładnie przy nim.
-Policja, co pan tu robi? niech pan wraca do siebie, zgłupiał pan?
-dlaczego, nie rozumiem, o co chodzi, poprostu spaceruje
-spacerować się panu zachciało, zabawne proszę pana... z resztą nie interesuje mnie to 
niech pan pokarze torbe, Mietek, Ty go przeszukaj. aha, i dowód prosze..
Zeskoczyli z koni. Policjant, chwycił dowód i przeczytał "Julian Stapota"
-Co Ty tu Julek robisz?
-spaceruje, już mówiłem. Gdy odpowiedał na pytania, drugi policjant przetrzepywał jego kurtkę, którą kazał wcześniej zdjąć, i sprawdzał rzeczy, które były zgromadzone w torbie. Ze zdziwieniem wyjął banktot stuzłotowy.
-a to ci się teraz zbytnio nie przyda- powiedział i włożył bakntot z powrotem do torby.
-panowie czemu na koniach? zapytał jak małe dziecko Julian. 
-Patrz Mieciu, pana się żarty trzymają o tej porze. dobra, kończymy z tym żartownisiem, i tak juz pewnie dużo wycierpiał. Jedziemy dalej.
Oddali mu kurtke i torbę i pojechali. A Julian stał dalej zupełnie zdziwony, nie miał pojęcia co się właściwie stało, o czym oni mówili i dlaczego w taki sposób. Widocznie taki policyjny slang mają dziwny, widocznie chcieli mu jakoś okazać pogardę. 
Sytuacja orzeźwiła go nieco, poczuł przypływ energii, poczuł, że należy gdzieś skierować kroki. Rozjerzał się znowu- przystanek, pękaty budynek, droga w jedną stronę, która prowadzi do stacji benzynowej, na pewno otwartej, druga droga, która prowadzi do Wisły i trzecie gdzieś w jakieś dalekie osiedla kurdwanowskie. Pomyślał, że najlepiej będzie skierować się w stronę stacji benzynowej, dzięki policjantom dowiedział się, że ma sto złotych, które prawdopodobnie ukrył przed sobą w torbie, albo ktoś mu je tam wrzócił, bo sam pieniądze nosił zawsze w kieszeniach spodni.
Skierowiał więc kroki swoje w stronę stacji. Zmroziła go ciemność, a wiatr stłumił, ale szedł. Słyszał jak kopyta końskie z daleka gdzieś obijają się powoli o jezdnie. Nagle-znowu przyspieszają. Obejżał się za siebie, policjanci jechali w jego kierunku, przystaneli przy nim, poraz drugi.
-Ta noc jest wyjątkowo dziwna, nieprzyjazna, ta noc daje się we znaki. Wie pan, że nie ma na ulicach nikogo poza panem? Parę kotów jeszcze zobaczyliśmy i wiewiórkę. Ale i one odczuły tę godzinę, tę grozę i też uciekły... Naszę konie jako same ledwie dają radę, ledwie my możemy utrzymać uzdy, są wyczerpane... wie pan, ta godzina nie sprzyja, ta noc nie sprzyja, cała ta sytuacja jest wysoko nie sprzyjąjąca, nie mówie tego jako organ władzy, nie mówie tego jako policjant, próbuje, chce to powiedzieć jako człowiek.. przepraszam pana- policjant zwiesił głowę i popatrzył ze smutkiem na jezdnie.. widzi pan, przyjechał tu do pana bo poza panem nikogo nie ma teraz, my sami tu patrolujemy ja i Mietek, i wie pan, tylko dla tego do pana podjechaliśmy bo pana też jest sam, ale pan nie patroluje, pan jest w czysto ludzkiej sytuacji o ile się zdążyłem zorientować pan poprostu chodzi, nie wiem jak to możliwe, ale skoro jest to możliwe to chciałem skorzystać i zaczepić pana poraz kolejny i poprostu stworzyć sytuacje, w której pan będzię, nic więcej
-Rozumiem, to dobrze, że pan podjechał, ciesze się, a właściwie nie tyle ciesze co nie mam nic przeciwko. Z początku czułem strach ale teraz już go nie czuję, dobrze, że pan i pan Miecio przyjechaliście, jesteście dosyć przyzwoici, to stwarzanie sytuacji... dobrze, możemy stworzyć sytuacje, tylko mam nadziej, że pójdzie w jakimś kierunku. Bo wiem pan, niedługo już nie będzie można tworzyć sytuacji idących w jakimkolwiek kierunku. Tu w Polsce jeszcze było to możliwe, przez długi czas, był czas oporu, później czas, w którym alkohol był w jakiś sposób akceptowany, ale ten czas się kończy i powoli, każda sytuacja, która kiedyś kończyła się alkoholem nie będzie się już nim mogła skończyć i będzie kończyć się poprostu niczym. Teraz jesteśmy w sytuacji, która poprostu trwa i nie kończy się nie musi się skończyć jest, nie wiem jak to możliwie i dlaczego ale to dobrze, tak, to bardzo dobrze, a teraz obierzmy kierunek
-Dobrze, możemy obrać kierunek... Rozumiem, że panu chodzi o alkohol, nam też często chodzi o alkohol, ale teraz nie może nam o to chodzić, sytuacja jest zbyt wyjątkowa, rozumie pan. alkohol się już skończył, to już kierunek za naddo utarty i gorszący, wiadomo do czego prowadzi, wie pan... najgorsza jest ta sytuuacja w jakiej się znajdujemy, najgorszy w niej jest ten nieład... pan jest w nieładzie ja, mietek i te konie, wie pan, idźmy w kierunku miasta, w kierunku rzeki, pistoletu mamy wyciągnięte na wszelki wypadek, więc prosze się nie obawiać.
Szli powoli i miarowo, Julian poczuł jak coś uderza w jego tętnice, ale nie alkohol. Przed jego oczami odsłaniało się ciemno miasto, im dalej szedł tym bardziej się dziwił temu widokowi, nigdy nie widział tak czarncyh wałów wiślanych. Nigdzie ani jednej lampki, nigdnie żadnego auta, gdzieniegdzie staały tylko jakieś zaparkowane. Gdzieś leżały nawet dwa rozbitę. Zwyczajnie leżały przy szosie ze zmiętą karoserią i rozbitymi szybami. Wyjął swoją komórkę i zdziwił się gdy nacisnął przypadkowy klawisz, że z niej bije jakieś światło. Odosobnienie i wyjątkowość tego światła zdawała się niesamowita. Policjant zauważył, że coś żarzy się w rękach Juliana i nie jest to płomień, a jakieś światło elektryczne. "Dawno pan jej nie używał prawda?" Julian skinął głową. Dalej szli w milczeniu i konemplowali sytuacje, którą stworzyli. Albo tak im się wydawało.