tłum: Barańczak

Ale, obywatelu wróblu, sęp, którego zwiesz
Sprzecznym z naturą, niech się jednak ociężale
Wzbije, z padliną w szponach, w wyżyny i dala
Powietrza, tam gdzie szczyty przezroczystych wież

Nieba, niech tam kołuje - sam wyciągniesz wnioski:
nie nie ma w górze ptaka piękniejszego: bardziej
Zrównoważonych skrzydeł; barków, które ardziej
Niosą świat wzwyż, w straszliwą wolność; równie boskiej

I nagiej głowy. Wybacz mu zatem - ty, który
Śmigasz w powietrzu sadów: to w nim adwesarza
Ma śmierć i zmienność; on je uśmierza, znieważa,
Wkażdej chwili odnawia odwieczność natury.

Pmyśl tylko, seduszko, o Noem - nie o tym,
Jak przez tyle wariackich godzin jego piła
Dychawicznie wżerając się w drewno, mąciła
Śpiew ptaków, jak walącym przez cały dzień młotem

Zadręczał ludzkie uszy. Nie o wsiach i grodach,
Które potem oglądał pod kilem jak rafy
Korali w głębiach - i nie o tym, że potrafił
To znieść - myśl o tym, jak się wyniośle po wodach

Niosła łódź, ten jedyny świat jego, każdego.
Wybacz bohaterowi - ty uległbyś raczej,
Niż pomyślał o arce i o Araracie;
My zaś, ludzie, jesteśmy potomstwem Noego.