przeł: Agata Firlej

***
Kończyło się lato, ale nie susza,
brakowało nam wody.
Otworzyliśmy starą studnię.
Była pełna
oddechu śmierci, kawałków drzew, liści
unoszących się na powierzchni.
Wyławialiśmy je z ciemoności
wiadrem na konopnym sznurze, drżeliśmy lekko
z zimna.

A potem schodziłem boso po drabinie,
żeby pozbierać to, co zostało.
Moje stopy nagle
oparły się o głębinę.
Zadzierając głowę
spoglądałem na białe
sklepienie jak na świetlisty krąg
i widziałem więcej: korzenie dmuchawca,
pająki, ślimaki i glinę
w cembrowinie.

Podobnie jak wtedy,
gdy schodzę w milczenie.
Jak teraz, gdy klęcząc
patrzę na ścianę pokoju
a cały dom jest wiedziony
przez ciszę
do walki