Płonię, płonię, wszystko płonie, całe moje ciało w ogniu, czerwonym jąsnieję, piękę się, goroąco, gorąco, osmolone moje członki, moje oczy, moja głowa, wszystko we mnie czerwone, wielki piec- ja w nim i wyjścia nie ma, ciemność rozwświetlana przez ogień, ból, ból okropny, i gorąco tak gorąco i ciężko, walą się na mnie kolumny ogniste, walą się na mnie ciężary piekielna, każda czątką najmniejsza żarzy się nieziemskim ogniem jakby z diamentów ten ogień, tak precyzyjny tak, boli rozdziera.. rozdarło, mniejszy ogień, lżej, już trochę zimniej, wlewa się jakby szklisto-biała masa zimna w moje trzewia, zimniej spokojniej...
-wstań, Ali, wstań, obódź się!
X poczuł przyjemnę orzeźwiające zimno na swoim czole. Otworzył oczy i zobaczył siostrę trzymającą obydwie dłonie na jego czole.
-Ali, nikt tak do mnie nie mówił od dawna.. bardzo dawna..
X czuł jak fala chłodu przechodzi powoli przez wszystkie jego członki, wraz z nią spokój. 
- byłeś rogrzany, wysoka gorączka. bredniłeś strasznie Ali, mówiłeś coś o jakichś płomieniach, o piecu..
-tak- odpowiedział jej X/Ali i zwlokł się z zimnej posadzki, na którą widocznie położyła go siostra-tak, byłem w piecu i całe moje ciało płonęło, było tam piekielnie gorąco.. gdzie jesteśmy?
-w Jamię, tam gdzie wcześniej
-Gdzie klienci? Gdzie.. Śmigło.. Alek..
-Knajpa jest zamknięta, policja wszystkich wyprosiła, byłeś jeszcze przytomny kiedy przyszli, nic nie pamiętasz?
-tak, pamiętam, teraz pamiętam, przyszli ją zamknąć, wcześniej coś czytałem.. potem oni.. która jest teraz godzina?
-rano, niedawno wstało słońce. siądźmy przy stoliku, zrobię herbaty
Siostra poszła na zapleczę i nastawiła czajnik. X/Ali wstał i przeciągnął się. Gdy zrobił parę kroków w kierunku stolika poczuł się lekko, przesadnie lekko, jakby płynął a nie szedł. Czuł w sobie siłę, której nigdy wcześniej nie doświadczył- jakby demon jakiś z niego wyleciał i zabrał ze sobą wszystkie chorę i niedołężne części jego osoby ze sobą, zostawiając jedynie te działające perfekcyjnie. Właściwie czuł jakby składał się już tylko z ciała eterycznego, a nie fizycznego.
Usiadł przy stoliku, chwilę później pojawiła się siostra z dwoma parującymi kubkami. Gdy go zobaczyła prawie wypadły jej z rąk. Otworzyła szeroko usta i gdy postawiła już kubki na stole powiedziała:
-Ty promieniejesz! Wyglądasz niesamowicie.. jakie piękno, jaka siła od ciebie biję.. Ali, ledwo cie poznaję.. Gdyby zobaczył cie ten rozegzaltowany religijnie tłum, to padłby przed tobą krzyżem..
-jaki tłum siostrzyczko?-zdziwił się X
-tłum... ah no, przespałaś całe zamieszanie.. nie wiem dokładnie jaki tłum, nie wychodziłam stąd.... jacyś chuliganie zdemolowali miasto, dzwony biły we wszystkich kościołach, jeszcze do niedawna, chwilę temu przestały. Ci chuligani wydzierali się głośno, rzucali jakimiś kamieniami, pałkami, tłukli przechodniów.. to widziałam zza okien tych niskich, zaczęli przechodzić tędy chwilę po tym jak policjanci zamknęli knajpę.. na szczęście! gdyby zamknęli ją później to mogliby tu jeszcze przyjść. Potem słuchałam radia- na każdej fali ten klecha nadawał tą swoją audycje, wiesz, który- mówił coś o pięciu wirujących słońcach, o kamiennym sercu.. Jakby był w jakiejś ekstazie religijnej. Mamy dużo szczęścia, że nas to wszystko ominęła i mamy taki wygodny schron...
Siostra była lekko przestraszona i zdezorientowana nieziemskim spokojem z jakim X słuchał jej słów, jakby wnikał w tajemne znaczenie każdego z nich, jakby dokładnie rozróżniał każdą emocje z palety, którą mu przedstawiała falującym językiem
-teraz już nic nie słychać...
Zaczęła się lękąc słysząc słowa X. Nie mówił nic strasznego, ani nawet dziwnego, ale sam ton był jakiś dziwny, nienaturalnie spokojny. Podobnie wzrok, cała postawa- był bardziej podobny do spiżowego posągu niż do człowieka. Odwrócił od niej wzrok, popatrzył na okno, z któreg sączyło się delikatne światło poranka.
-myśle, że wrócę do malowania. A właściwie zacznę malować inaczej- zacznę pisać ikony
-to wspaniale... -nieśmiało odpowiedziała mu siostra spuszczająć wzrok w dół, mimo, że X wcale na nią nie patrzył- bardzo się cieszę..
 -powiedz mi coś więcej  o tym tłumię
-nic więcej nie wiem, nie wychodziłam stąd
-sam się przekonam
X upił łyk herbaty wstał i skierował się do drzwi.
-nie. może lepiej.. zostań, usiądź
-już długo siedziałem, czas wstać-odpowiedział jej uśmiechając się-. Wyszedł.y
Na zewnątrz było cicho, w oddali słychać było krzyki przetworzone przez megafon, nieuchwytne i świergot ptaków. Poranne zorze roświetlały ulicę ...ską pełną śmieci, walających się kawałków szkła, drewna, powyginanych części karoserii, kamieni. Gdzieniegdzie dostrzec możnabyło strużki krwi. Niebo było przejrzyste, jak ze szkła, kilka zaledwie białych chmur krzyżowało się z obłokami ciemnego dymu, uchodzącego z dogasających kamienic. 
X przeszedł żwawym krokiem doszedł do ulicy Grodzkiej- tam zauważył nieco więcej krwi, więcej odłamków szyb i śmieci. Głos mówiący przez megafon był coraz mocniejszy, X prawie wyłapywał jakieś słowa- duch, wolność, odnowa. 
Gdy doszedł do placu św. Magdaleny zobaczył tłum ludzi stojących przy końcu Grodzkiej- mieli wzniosione w górę dłonie, wyglądali na radosnych. Ponad tym parę osób unosiło wielki czarny prostokąt, próbując przymocować go do jednej z kamienic. Głos był już wyraźnie słyszalny- należał do znanego Xowi kaznodziei, nadającego codzienną audycje Duch Polaka.
-I będzie Jeruzalem niebieskie na ziemi, i pojawi się, kiedy zbawiciel nasz w sercu...
Zanim doszedł do placu wszystkich świętych został dostrzeżony przez jednego ze zgromadzonych na grodzkiej. Mężczyzna poklepał po plecach kobietę znajdująco się przed nim i powiedział jej coś, chwilę później cały tłum odwrócił się w stronę Xa i wzniósł ręcę do nieba, pojękując w ekstazie. Wyglądali jak uciekinierzy ze szpitala psychiatrycznego. X bez większego przejęcia się hołdem jaki mu złożyli szedł dalej- tłum zaczął się rozstępować- ostatni odwrócił się kaznodzieja, który wcześniej nieprzerwanie słał potoki słów w kierunku rynku. Omało nie wypadł mu megafon gdy spojżał na Xa. Odjął go od ust i zamilknął.
X przeszedł koło wznoszących ręce mieszczan i zobaczył barykade zbudowaną z paru aut, budek telefonicznych, kostki brukowej i... parasoli. X wspiął się po jednym z nich, z niewiadomych celów nałożynym na ostrą powieszchnie powiginanej blachy i łupanego kamienia. 
Odrazu został dostrzeżony przez tłum po przeciwległej stronie. Ludzie ci wyglądali jeszcze gorzej od tych, których X zobaczył wcześniej- mieli na sobie poszarpane obdrzyzgane krwią koszulki, albo świecili nagimi umorusanymi kadzią torsami.  Zareagowali jeszcze żywiołowiej na pojawienie się Xa niż ci pierwsi- zaczęli klękać, słaniać się po ziemi- paru podbiegło do niego i zaczęło całować jego nogi i ręcę, kobiety zaczęły płakać. X musiał odganiać od siebie namolnych, stęsknionych świętości ludzi, ledwie mu się to udawało, tłum obłapiał go i całował. Ci znajdujący się za barykadą spoglądali na niego tęsknym wzrokiem, rwali się by podbiec w jego kierunku, ale strach ich powstrzymywał. Tłum wzbierał wokół Xa, zaczął na niego napierać- ledwie był w stanie ich odgonić- ciasna pętla ludzka zaczęła na niego napierać. 
Nagle w oddali, gdzieś przy pomniku Mickiewicza pojawiła się jakaś barczysta nieznana nikomu postać- pojawiłą się zupełnie znikąd, zmaterializowała się- mężczyzna szedł szybkim energicznym krokiem, sprawiał wrażenie absolutnie pewnego, którego - jako jedynego nie obchodzi ani bitewny krajobraz ani X. Miał ostre, lekko furiackie spojrzenie, którego skierowane było gdzie indziej niż oczy wszystkich. Minął stłoczoną przy nim ciżbę, przeskoczył jednym susem barykade i wyjął z bezwładnych już prawie rąk księdza megafon i wszedł razem z nim na najwyższy punkt barykady.
-Krakowianie! Błądzicie wzrokiem po zużytych traktac! Zwróćcie się..- mówca przerwał i  zorientował się, że nikt go nie słucha; nikt nawet nie zarejestrował jego obecności, wszystkie oczy zwrócone były w kierunku Xa. 
-Kurwa zaklął pod nosem i skrzyżował nogi przyjmując pozycje lotosu. Chwilę później wisiał dwa metry nad ziemią.
-Krakowianie!-zaczął znowu- parę ludzi w końcu zwróciło swój wzrok na lewitującą postać.
-Błądzicie wciąż wytartymi od ognia ścierzkami. Wydaje Wam się, że jesteście w stanie chwycić jakieś bóstwo na zewnątrz, że wystarczy wzrokiem ogarnąć jakiś posąg, a on da wam to czego chcecie.-przerwał na chwilę, coraz więcej ludzi zaczęło zwracać wzrok w kierunku lewitującego. -zwracając się na zewnątrz umyka wam to co jest wewnątrz, to co jest najważniesze. To co widzicie na zewnątrz to tylko film, który puszcza wam wasza własna świadomość, to tylko projekcja waszego wnętrza. Wyglądacie za zbawicielem... prawdziwego zbawiciela możecie znaleźć tylko wewnątrz siebie! Nigdzie indzie, musicie tylko dobrze spojżeć! Każdy z was ma aż w nadmiarze wewnętrznego blasku. Ale wy wolicie oglądać swoje pajęczyny i ciemności, które w was siedzą- oglądacie je i wywelekacie na zewnątrz, a potem rzucać na swoich bliźnich. Popatrzcie tylko na siebie! Wy-zwrócił się do tłumu z przedmieść- znajdujecie tylko agresje wobec samych siebie i wywlekacie ją na drugicj, a wy- wskazał na drugą stronę- znajdujecie tylko strach i barykadujecie się w swoich twierdzach i kościołach. Popatrzcie głębiej! Zanurzcie się w sobie! Tak tam w głębi wszyscy jesteście jednym! Jak mówił pewien irlandzki prorok- jesteście jednością, ale nie jesteście tacy sami, tak jesteście różni, ale jesteście jednością. Popatrzcie teraz na siebie, popatrzcie a zobaczycie się nazwajem jak w lustrze!
Z każdym wypowiadanym słowem rósł podziw dla lewitującego, każde słowo docierało do tłumu i rozgrzewało w nim nowe uczucie. Dwie strony barykady zaczęły się do siebie zbliżać, wreszcie odstąpiono od Xa.  Mieszczaństwo przekroczyło barykade i weszło na połać rynku. Dwie strony zmieszały się. Zmieszały i... poczuły w sobie zamęt- wszystkim rzeczywitość wydała się dziwna i nieogarniona, wydawła się zupełnie nieznana i obca. To ściskały się dwie strony i bratały, to znowu odstępowały od siebie i zmieszanym wzrokiem patrzyły w niebo albo w ziemie. Trwało chaotyczne pojednania.
W końcu paru ludzi z tłumu, tych najbardziej zdezorientowanych poszło do pobliskich sklepów monopolowych, i chwilę później przybiegło na miejsce pojednanie z naręczem flaszek. Każdy z obecnych wypijał spory łyk i przekazywał butelkę dalej, w końcu coraz większe gromady zaczęły biec w kierunku sklepów, i przynosić coraz większe ilości wódki. Ludzie stawali się coraz bardzej pijani. W niezwykłym tempie pochłaniali ogromne ilości alkoholu, a bratanie się przychodziło im z tym większą łatwością. W końcu wszyscy byli tak bardzo uwaleni, że zaczęli bełkotać. - rozległ się na całej połaci przedziwne nic nie znaczące dźwięki, coś jak- gulgot gęsi, -wszyscy otwierali usta do wszystkich i mówili tym bełkotliwym dialektem, nikt się nie rozumiał, ale nie zdawał sobie z tego sprawy i mówił dalej, i dalej i dalej, i bełkot zaponował. Chwilę później wszyscy padli wycieńczeni nadmiarem alkoholu wypitego w zbyt krótkim czasie. 
Lewitujący prorok gdzieś zniknął. Po rynku snuł się tylko X, który nie napił się razem z ludem. 
Rynek usłany był leżącymi zupełnie bezwładnie pijanymi ciałami. X zaczął przechadzać się pomiędzy nimi i przesuwać niektóre z nich, niektórym odginał rękę, albo nogę, niektórę odwracał na drugą stronę. Przeszedł tak przez cały rynek główny, przestawiając i dostawiając ciała jak jakiś szalony konstruktor. Gdy przestawiał rękę jednego z leżących przy pomniku wieszcza, poczuł jak coś uciska mu nogę. Zwalił się na ziemie. Gdy podniusł głowe zobaczył  łysego człowieka o nabiegłych krwią oczach, całego zbryzganego krwią. Trząsł się. W lewej ręce trzymał maczetę.
-nic do ciebie nie mam, na prawdę nic do ciebie nie mam. To w imię odwiecznych zasad./ale takie są odwieczne zasady.
-powiedziawszy to niezgrabnym ruchem przeciął kręgosłup Xa w miejscu, w którym łączy się z szyją. Jego głowa potoczyła się po bruku. Łysy opadł na ziemie wykonawszy precyzyjne cięcie, bezgłowy korpus X runął koło niego.

EPILOG

Nad miastem unosił się czarny dym. Słychać było syreny nadjeżdząjących wozów strażackich i szum skrzydeł wojskowch śmigłowców. 
Śmigła rozwiały dym. Oczom pilotów ukazała się przedziwna mozaika złożona z ludzkich ciał. Jej osobliwe piękno oszołomiło wojskowych- patrząc na nią zaczęli się wznosić wyżej i coraz wyżej i wyżej-a krajobraz idealnie zgrywał się z nią, zarówno kamienice, jak i drzewa, inni ludzi, w końcu inne miesta, a piloci wznosili się wyżej i wyżej.
Lithgow Marzec 2013 - Kraków -maj 2014