przeł: Dariusz Tkaczewski

Dzieciątka wesoło wrzeszczą w swoich wózkach
emeryci ożywają jak owady słonka promieniami
z pończochą na twarzy chodzę po parku alejkach
wabiąc dziewczątka nieprzyzwoitymi gestami…
ja wiem, ta pończocha, ona nie podoba się im
gdybym jednak ją ściągnął, co potem - chciałyby?

Ściany mego domu - kościół genius loci
wszystkich przechulanych dni i strasznych nocy
- nie liczę już mych dni, noce zsumowałem
zwłaszcza takie, które nie kończą się ranem

Z oczami w słup legła na wznak, zdziwiona: -"Teraz?"
(parę konkretnych działań - ma odpowiedź zaraz)
"-Zaświeć choć! Boję się po ciemku! Proszę nie na ciemno!"
Co za strach, nikogo nie ma. Nikogo, włącznie ze mną...