5 07 2012

Jedna z najdziwniejszych randek na jakich byłem. Właściwie, nie randka a słuchanie o traumach, masach traum w jakie wpakowała się ta młoda, wspaniała dziewczyna. Nie rozumiem. Nie rozumiem tego jak bardzo logika sama w sobie może być labilna, i do czego prowadzić. Traumy rodzą pogoń za traumami i silną osobowość, która jest w stanie wiele przetrwać. Przetrwać po co? by czuć więcej bólu, i bólu więcej wyrządzać.
Dzień całkiem dobry to był, pracowity rzekłbym, panowie. Adrenaliny wystarczająco dużo, spraw, które załatwić musiałem równie wiele, jakieś dziwne przypadkowo poznane kobiety...
a z resztą, nie ma sensu opisywanie kwintesencji, żadnych już więcej esencji przed egzystencją, samo życie, od dzić, bez zachamowań.

14 03 2013

Wracam do tej formy pisania, żeby rozruszać nieco zatęchłe palce i zaśniedziały mózg. Jestem już drugi tydzień w Australii, nie pije już tydzień i popadam w marazm. Coś co na początku było zaskoczeniem, później stało się rutyną. Do tego ciągła tęsknota za Izą. Dziwne, że zdarzyło się to jakiś tydzień przed moim wyjazdem; wcześniej nie miała dla mnie większego znaczenia. Ot, dziewczyna. Teraz jest jakimś celem, wajchą, która mnie jeśli wiem, że jeszcze istnieje cały czas popycha mnie do życia. Raz za razem jakbym podskórnie czuł bicie jej serca, wiem, że ono właśnie pompuje we mnie życie i chęć by brnąć dalej. Dawno nie czułem czegoś podobnego, coś tak obcego dla mnie jak chęć życia.
Jedyne co mnie okropnie przygnębia to to, że słowa ledwo mi się lepią. Nie wiem które pasuje do którego, tylko co chwila jakieś małe olśnienie, że o może akurat to do tego, ale sam nie wiem, naprawde sam jeszcze nie wiem. Do tego ta cholerna blokada- nie tylko nie wiem już jak pisać, ale nie wiem też o czym. Patrzę na szkice do mojej poprzedniej powieści i zupełnie nie czuje tej mojej starej pisaniny. Wypadłem z rytmu, jestem flak.
Spróbujmy może jednak jakoś się rozgrzać. Dzisiejszy dzień?
Obudziłem się o 3 rano, żeby chwile porozmyślać a potem znowu zasnąć i wstać z łóżka dopiero o 10. Zjadłem śniadanie składające się z dwóch tostów z vegematem i indykiem. Porozmawiałem z ciotką na jakieś błahe tematy, tylko po to by nie czuła do mnie zbyt wielkiego wstrętu, by nie miała mnie tak bardzo dość po moich ostatnich wybrykach. Potem samotna kawa i papieros. I wędrówka do centrum handlowego po doładowanie do telefonu tytoń. Ceny obydwóch towarów rozczarowały mnie wyjątkowo.
Jak tak dalej pójdzie nie będę miał co palić(nie pije od tygodnia ze względów ekonomicznych, jeden nałóg jednak musi być silniejszy).
Aha i nastrój. Mój nastrój jest tak okropnie niefilozoficzny i niepoetycki. Zupełnie, jakby ta ich utylitarna kultura mnie zutylizowała i zniżyła do ich poziomu. Kurwa mać~! Jestem jakąś pierdoloną resztką siebie.
Wracając do wydarzeń dzisiejszego dnia- po powrocie z zakupów czytałem jakiś szwedzki kryminał(sic!) a potem poszedłem do kościoła(sic!) pierwszy raz od chyba 8 lat. Po mszy znowu rozmawiałem z jakimiś ludźmi z australiskej polonii, i znowu musiałem się zgarbić umysłowo, żeby dostosować się do rozmowy, żeby mnie zrozumieli. Kurwa.
Kolejna chaotyczna myśl- kiedy wróce do powieści i zacznę o niej myśleć znowu całkiem poważnie, przestane myśleć tak poważnie i Izabeli. W końcu zatrze się gdzieś w moim umyśle. Boję się tego, bo ona chyba jest jedną z niewielu wartych tego by o niej myśleć. I znowu ciężki wybór, przecież nie mogę jej pół-kochać, nie mogę też napisać pół-powieści. Kurwa.
Dokończe Zaratustre, może to mi jakoś pomoże. Bo jeśli nie to to co? Może są tam jakieś wskazówki dla zakochanych artystów, o tym jak połączyć jedno z drugim.

18 marca 2013

Moje umysł staje się coraz bardziej pusty, nic mnie nie pociąga ani nie inspiruje. To miejsce wyrzyna ze mnie resztki jakiejkolwiek kreatywności. Czuje się wrakiem intelektualnym. Powodów jest parę: po pierwsze ciotka, której idiotyzm, próby by uczynić mi dobrze na siłę denerwują mnie okropnie, do tego ta jej tępa gadanina i pogarda dla sztuki. Wszystko wynika z tego, że jest stara, a życia przeżyła bardzo ubogo, a pisząc ubogo nie mam na myśli warunków materialnych. Nie, nie jest mi jej żal, po prostu powinna sczeznąć, zginąć jak najszybciej. Potem wyprawie jej ładny pogrzeb, o to się nie musi martwić. 
Drugą rzeczą jest chyba tutejszy klimat. Być może wcale nie sprzyja twórczości. Sądząc po samym mieście, jego mieszkańcach i „miłości” jaką darzą sztukę, to w istocie tak właśnie jest. 
A poza tym powinienem przestać pić.
Aha i kąpiele, one dają mi zaczyn do rozmyślań, a tego tu nie mogę zrobić.
Do tego można by dopisać jeszcze niedobór magnezu. Z tym sobie mogę akurat poradzić, o ile w którymś z supermarketów znajde yerbe. 
Mam na pewno jeden cel tutaj. Zupełną emancypacje. Dziś skończę Zaratustrę i zacznę od początku. Tym razem z ołówkiem i notatnikiem.
O powieście nadal nie myślę. Odkąd przestałem nie mogę zacząć od początku, co bardzo przygnębia.
Jedyne twórczość na jaką mnie stać to piosenki. Dosyć durne.
A dzisiejszy dzień?
Nie będę powtarzał wczorajszych bredni. 
22 Marca 2013
Rozpacz, splin i kłębowisko starych nieprzepracowanych emocji znowu przypiera mnie do muru. A myślałem, że będzie inaczej. Wszystko co dzieje się z moimi neuronami byłbym w stanie jeszcze wykorzystać gdyby nie brak tej dziewczyny. Czasem cieszę się krótkimi chwilami gdy mogę o niej nie myśleć, gdy mogę zająć się czymś innym. Powieścią, przede wszystkimi. Ale w ciąż nie widzę rozwiązania, wciąż nie wiem jak poprowadzić tą historie. Dziś wpadłem na pomysł, by podzielić ją, pokawałkować i jako małe opowiadania napisać… chodź sam nie wiem. A może mini komedia-ludzka? Opowiadanka, w których pewnie bohaterowie by się przewijali…
Pierdolony artysta, kurwa pisarz, poszukujący formy. Ale chuj. Po prostu zacznę.
23 marca 2013
Przygnębienie pogłębia się. Szczelina, w którą się zapadam zaczyna mnie niepokoić.
 Teraz to już nie tylko wyobrażenie danej osoby, które nosze w sobie i  tak bardzo chce by się zmaterializowało. Teraz wiem, że ta materia, na którą rzucam wyobrażenia, którą jak to się mówi, kocham, może umrzeć.  Może stać się tylko materią, równie żywą co stojąca obok popielniczka. 
To przerażające, możliwość utrata to jedna z najbardziej przerażających rzeczy. 
Teraz kompletnie nie jestem w stanie ułożyć zdań w jakikolwiek szyk. Nie umiem przelać myśli. Chyba bezpowrotnie utraciłem tą zdolność. Plątam się. Język tych emocji w mojej głowie i język jako taki są nie do przełożenia. Mogę pisać tylko o nieprzakładalności. 
Dni, które tu spędzam stają się coraz bardziej monotonne. Pustka i stukot wspomnień o niej. To w końcu doprowadzi mnie do końca. Czegoś.
Ah, ale jeszcze jest ta książka- Voss. Ona podnosi nieco na duchu.
2013 03 28
I stało się, Znowu zaczyna wciągać mnie czarny wir. Jestem po raz kolejny bezwolny. Nie mam apetytu, nie mogę spać. I nie ma to żadnego związku z rzeczywistością, po prostu opadam powoli na dno. Nie interesuje mnie rzeczywistość, płyty, książki, ludzie czy przyroda. Australia, Francja czy Biegun północny- to nie ma znaczenia. Dusza Baudelaire’a miała racje.

Dno obrociło się wokół własnej osi
I stanęło na środku niczego
A wszystko co wcześniej znajdowało się pod wodą
Znalazło swoje ujście
Już nie musi więcej 

Każdego poranka znajduje krew obok talerza ze śniadaniem
Wschodzące słońce ociera się o nią i wprawia w migotanie
Drobne migotanie 

A ociężałe obłoki suną z zawzięciem parostatków
Oboko was czy nad wami, sami powiedzcie
Bo nie wiem, cieniem jesteście czy pod cieniem
Czy już zdechliście

Ale już dzień nowy wstaje i mniejsza o obłoki, 
Wypije mocną, czerwoną
I dokuśtykam do drzwi
Ah, nie nie zamknę, zapomniałem, wywarzone
Czy już zdechłem?

Każdego poranka znajduje krew obok talerza ze śniadaniem
Wschodzące słońce ociera się o nią i wprawia w migotanie

I moje jest gdzieś, stare
To, właśnie, obok, tam
Instaluje w tym, i jakby
Czy jednak to się
Ale nie mija ani
Bo w każdym jedno
I stopione z może
Ale bez najmniejszej
Co się nie mieści
Nie

Każdy może znaleźć odrobine 

Nierzeczywiste

Nie, pewne jest, nie ma tego
To tylko kolorowe strzępki, poukładane tak
I wydaje się
Ale nie, pewne jest tego nie ma
Skoro to takie pewne, 
Powiedział ktoś, to wcale nie chcesz by było
Nie chce
Chce piękna, a nie festynu, nie obchodzi mnie prawda
Która również jest zlepkiem straganowym
Obwoźną kurwą,
 tanią, że każdy może spróbować
ale
Ja Ona i Wy-  to można jakoś jeszcze przełknąć
Tak, policzyć do trzech, to jeszcze warto
Ale nic więcej
Nie próbuj wmawiać we mnie innych cyfr
Nie uwierzę
Tam daleko
Jest mrowie, jest wielość, 
Ale ja rozumiem to przez trzy
Na razie

Zygzak napęcziałej straty
W moczu zanurzony, potem w gównie
i ozdobiony tą piękną panierką
grzeje się w blasku południa
że też słońce chce tak daleko
swoje ramiona prostować

ale ma w tym dużo słuszności
bo to właśnie prometeizm
patrzcie!
Nadchodzi, ogromne, apetyczne
To dla was!
Nadeszła już wigilia waszej rozkoszy
Nie, nie będzie transfiguracji
To właśnie to
Żryjcie!

powoli opada, opadają 
opadam
wicher coś mruczy
nie słucać
znaleźć martwe zwierzęta
zająć się jak człowiekiem
tylko popatrzeć z większą czułością
tylko popatrzeć z lepszą wyższością
też opaść
opuścić
wyjąć z własnych trzewi reguły zwierząt
uprzątąć gruz
poczuć prawdziwą wyższość
będąc materią, wyższość nad tą ożywioną
opaść

Mam dość pisania o tym, że tęsknie i czuje niepewność. Wyczerpujące pisanie- opakowywanie w słowa czegoś co przeżywa się codziennie poraz kolejny i kolejny. Jakiś okropny ciąg okropnych uczuć, które nic nie dają poza zakłóceniami. Wszystko zanieczyszczają i brudzą, nic nie jest już takie jakie było, wszystko do dezynfekcji.. bzdura! Ja już nie dam rady w ten sposób dłużej. Czy spotkanie z nią mi pomoże? Co to w ogóle był za związek? Dwumiesięczny-dwudziezstotwutysięczno-odległościowy? To zupełnie przedziwne uczucie, kiedy powrót uzależniony jest od kogoś, kto nie jest Tobą, kiedy jest to miejsce tak odległe i.. ah, bzdurny ten pobyt, chyba, że wzmocni to mój związek z nią? Nie wiem, jeżeli, to będę kochał ten kraj tak, jak ją teraz. Cóż mogę jeszcze napisać? Chmury dziś były piękne- jak lekkie pociągnięcia sprejem. Do tego słońce wciąż świeci i ogrzewa ten kraj. Cóż więcej? Ciemna noc i próba wyrzucenia dwudziestu butelek po winie gdzieś poza domem, nielegalnie. Ale każdy dom patrzy na mnie złowieszczo spod ciemnych okien o zapuszczonych storach. Nie da rady, więc wracam i… obmyślam nowy plan, może tyłem jakoś podwórkiem wyniosę te dwie różowe torby? Zauważą… trzeba jeszcze raz zbadać teren i zrobić to jutro o podobnej porze. Zastanowić się nad paroma sprawami i… kupić jutro bilet, prosto do Polski, do Warszawy-później Kraków, i wreszcie-ona  !

Kolejny dzień.
Kolejny samotny dzień z książką. Tym razem Niebezpieczne Związki. I jestem zachwycony. Dniem i książką. Wreszcie nic nie zakłuca mojego spokoju, do tego nie pije od paru dni. Czuję się stabilnie. Powoli wracam myślami do swojej powieści.. powoli nadchodzi czas powtórnego podejścia do niej, zmierzenia się z tymi niedokończonymi wątkami i przemyślenia ich na nowo. Myślami jestem bliżej kraju, bo bliżej kupienia biletu-już jutro to uczynię.
Niewiele mnie rozprasza, myśli biegną linearnie, płynnie. Mam już przygotowaną opinie na temat tego kraju i losów świata. Niezbyt pochlebną, dodam.
Do tego dwie historie:
1.	Człowiek, który jest jasnowidzem i zna dokładnie przyszłość świata, ale nie ma pojęcia jak tego użyć. Porównany do naukowca, który zna dokładnie jakiś przedmiot i jest równie bezużyteczny.
(budzi się po wypadku)
2.	Grób na cmentarzu. Na niepoświęconej ziemi gdzieśtam. Przechodniu jeśli widzisz ten krzyż spluń na niego trzy razy. Tfu tfu fu.
30
Nie pije kolejny dzień i powoli wracam do zdrowia umysłowego. Jestem spokojny, rozluźniony(może nieco aż przesadnie) i wesoły. Coraz mniejsze wachania nastroju dziwią mnie wręcz. A do tego myśl o Izie wcale mnie nie niepokoi. Im rzadziej z nią rozmawiam przez telefon tym rzadziej o niej myślę. Nie jest to już tak natarczywe jak w poprzednich dniach. Czasem mam ochotę się napić, dużą i wtedy o niej myśle i wiem, że nie złamię danej jej obietnicy, nie obejdę jej też w żaden sposób, nie napije się.
Myśl o powrocie, który już niedługo nastąpi napełnia mnie nadzieją i lękiem. Ale więcej w tym nadziei, na pewno. Chociaż?
Napisałem zaledwie pare słów i widzę, że znowu mam problem z językiem, znowu mi się wymyka. I denerwują mnie moje powtórzenia-tak oczywiście świadczą o neurozie! 
Co więcej? Jestem gdzieś pomiędzy stroną symboliczną rzeczywistości, metafizyką a jej materialnym stanem. Jestem na rozdrożu. Czy można pisać powieść na rozdrożu? Poza tym, z pełnym kiełbasek wołowych brzuchem, bo chyba to stanowi największą przeszkodę, najbardziej zpowalnia umysł. I znowu piszę o tym jak bardzo jestem na siebie zły. Cóż, ale jednak pokonuje te słabością a zaraz pokonam największą i wróce do powieście, chodźby i na siłe!

1 maaja
Dziś nie mogę zwalić na to, że za dużo zjadłem. Po prostu jestem zupełnie wyprany z inwencji i dalej nie wiem jakie słowo do jakiego pasuje.. jak się teraz tego nauczyć? Są dni, że słowa, same wylewają się ze mnie strumieniami, strona upstrzona jest rzędami nowatorskich metafor, piękne dni chwały. Ale ostatnio staje się to coraz cięższe, ja jestem jakby coraz cięższy, mój intelekt, nie wiem czy ja w ogóle nad czymkolwiek jeszcze władam i czym się stałem tu, w tej samotni. Chyba mi to nie sprzyja ostatecznie, chyba był to kolejny błąd. Ale to dobrze, błędy, cierpienie, marnowanie życia to najlepsze co może się przytrafić. W innym wypadku byłbym tylko zadowolonym z siebie głupcem. 
Na jedno mogę tylko narzekać, na brak inwencji. To moje lenistwo, w które obrosłem? To ludzie, którymi się otoczyłem? To ja? TO ja, to wszystko..
Jedyny ratunek w tych codziennych próbach zmierzenia się z samym sobą i na przekór tym słabością, tworzenia czegoś. A niech to będzie nawet i bezwartościowe, ale niech będzie. 
Chyba sam za dużą wagę przywiązuje do tych plików, które w każdej chwili da się zmienić. To śmieszne! Traktuje je jak wersje ostateczną, idealną… stworze odrębny plik, „bzdury” w którym będą fragmenty moich prób. To chyba najlepsze wyjście. 
3 maja 2013
Czy wiara jest ważna, czy jest niezbędna? Nie chodzi mi wyłącznie o wiarę w sensie religijnym, o wiarę w dogmaty, ale o wiare w cokolwiek… W co ja pokładam wiarę? W rzeczy, który wydają się wieczne, chodź wiem, że nie mogą zbyt długo przetrwać, w uczucia, w zjawiska, w ludzi… To jest najgłupszy rodzaj wiary, który z resztą będzie mi chyba towarzyszył zawsze, na moje nieszczęście. . Ale może są inne rodzaje wiary, w rzeczy, które nadejdą, w rzeczy, które przez to, że nie da się tego zweryfikować są w istocie wieczne..
Voss, w książce Patricka White’a ubolewał nad tym, że Laura Travelyan nie wierze, uważał, to za żałosne, że nie może sobie wyobraaić Boga, uważał, że to jest największą ułomnością i za tym idzie wszystko inne.. może miał racę, może.
Może Nietzche był ostatnim, które potrafił sobie coś wyobrazić? Zastąpić Boga nadczłowiekiem, wolą mocy i wiecznym powrotem, to był dobipiero wysiłek, nadludzki wysiłek. Ale on w to wierzył, stworzył mity, w które naprawdę wierzył. Czy dziś można jeszcze stworzyć jakieś mity? Czy można uwierzyć w te stare? Albo w cokolwiek co nie jest w zasięgu ręki do sprawdzenia i odczucia, czy można w to uwierzyć?
Nie wiem czy ja mogę w cokolwiek jeszcze z tych rzeczy uwierzyć, nawet w nihiizm w nic, jestem kompletnym wrakiem, który tylko chłonie rzeczywistośc zmysłami niczym innym, to dopiero potworne. Czy da się z tego jakkolwiek wybrnąć? Czy kiedy wróce, to miłość mnie uleczy, ludzie mnie uleczą? Cokolwiek? Nie ueiwrze w to, że ten świat jest wspaniały, tego nikgy nie odczuje nie postawie nigdy na ten świat.  To pewne. Mogę uwierzyć tylko w świadectwa zmysłów, na razie. Ale te świadectwa.. tak wyjątowo ułomne. JA wyjkątkowy ułomny ostatnio. Jak to możliwe, jak możliwe jest tak nisko upaść i nie czuć jeszcze dna, huśtać się nad dnem będąc przyczepionym tylko do jakichś lichych pajęczych nici. Ile to może trwać? Dlaczego ona się pojawiła? Gdyby nie to, mógłbym już chyba spokojnie opaść na dno i patrzeć z tej perspektyty. Przynajmniej tak mi się wydaje. Może się dowiem, może jeszcze się dowiem.
Na pewno nie stanie się to szybko. Na razie powoli opadam. Powoli osiągam swoje człowiecześtwo, paskudna mieszanka gówna i czegośtam może więcej, ale nie wiem tak naprawdę czego, może niematarielnych myśli i innych bzdur, bzdur, bzdur, bazdur.

4 maja 2013
Kolejny wpis przez, który przebija nicość i coś jeszcze. I kłuje oczy przekłuwa oczy ta miłość. I czysta woda?
Nie, zacznijmy raz jeszcze, zawsze można zacząć raz jeszcze. To dobrze. Tak. Nie pije już osiem dni i daje mi się to we znaki. Nie targają mną żadne mocniejsze uczucia, nie mam większych potrzeb, może poza prymitywnymi potrzebami duchowymi, jakąś zwierzęcą duchowością. Tak to jest dobre określenie na ten odruch obronny organizmu, kiedy ucieka przed nicością. Nie, nie pozwalam, nie pozwalam, nie pozwolę sobie na to, żeby uściskać krzyż, rzucić się na niego tylko dlatego, że za mną jest wielka przepaść. Wole przepaść, poczekam, aż będę zupełnie przyparty do muru, wole zupełnie zwariować albo utonąć w odmętach jakiejś psychozy niż poddać się „silę wyższej” nigdy na to nie pozwolę, będę walczył!
Na razie żyje tu i teraz. Pokusy duchowe należy odsunąć, zająć się rzeczywistością jakaby nie była, z resztą nie ważne jest czy nie jest, ważne są zmysły, przez nie odbieram na razie, przez te pięć niedojebanych wyłapywaczy wrażeń. Nie będę się skupiał na niczym innym. Na razie! Potem skupie się, zmysły przysłaniają coś, wiem, potrzebna lupa, lupą jakoś, skoncentruje wszystko co mam poza tymi pięcioma i odkryje coś jeszcze, ale to później, później… na razie jestem tu! I walcze!

Budzę się w cichej nocy twoich oczu
Wiem już, że to właśnie ta noc
Ona mnie przywołała
Jestem 

Odebrano mi życie
To, które wcześniej ukradłem
Planetom i drzewom
I uznałem za swoje
Teraz odebrano mi je
Tym lepiej
Leże bezwładny
Pod drzewem
Na demną świecą planety

Idziemy do końca, nie cofamy się
Ręce do góry! Idziemy!
Idziemy z nami wstaje noc
Karabiny mamy przejrzyste
Wejrzyj w nas zobacz! Ręce do góry!
Idziemy i idziemy
Precz
Zostaw uwagi na koniec
Powiesz jak ręce już bezwładnie opadną
Pod chmurą naszych spojrzeń
Ale na razie do góry!
Do góry!
Precz!
7 maja 2013
Wreszcie jakoś posunąłem się z tą powieścią- wczoraj pisłem przez pięć godzin, i jestem z siebie zadowolony. Oby dziś też się udało w ten sposób, a przynajmniej podobnie. Nie mogę przecież pisać zrywami, to niewiele da. Dokończę, a właściwie rozpocznę tę powieść tylko ciężką codzienną pracą, codzienną pisaniną- tak, nie oszczędzać się, to bedzię moje hasło. Nie oszczędzałem się w miłości i w piciu, a w pisaniu mam? Bzdura kompletna, nie.

8 maja 2013
I znó czuje blokadę, i nie wiem o czym pisać. I nie wiem czy podołam swojemu zamysłowi. To ciężkie. A słowa się jakoś nie chcą ze mnie wylać, może ich w ogóle nie ma? Może.. czuje się jakiś wyprany i ciężki umysłowo. A te słowa piszę tylko po to by jakoś temu zaradzić, by spróbować, pomimo. I żałosne te zdanie wysrywam. Bogowie! A może właśnie w takich chwilach powinien mpisać nie patrząc na ekran, może właśnie tak, w tych chwilach zwątpienia mam postępować, to pozwoli jakoś się rozluźnić, wbić w rytm myśloobrazów i unieść, dać się ponieść, ahoj! Czy to już? Nie, jeszcze nie, dobrze, nieważne więc.. jutro kiedy spojrze na te zdanie będę skonsternowany. Nieważne. Powstały pod moimi łapami, jakie by nie było. Tak, są kiepskie, ale… o poezja! To pomoże! I potem pisać!
Bełkot. 
11 maja 2013
Samotność wyostrza zmysły i przekształca je. Dziś idę w niewiadomym kierunku. Jestem na granicy psychozy, albo czegoś podobnego. Zbyt duża dawka samotności, zbyt wiele emocji, które nie mają nigdzie ujścia. Kierunek w jakim to zmierza tak bardzo mglisty, że wywołuje strach. Boje się strachu. Wyjątkowo. I niewiadomego. Strachu, który sam siebie potęguje.

Do tego rzeczy, w które wierze. Znowu mnie nękają. Czy byłem szczęśliwszy jako chcrześcijanin? Jako wyznawca wieczności? Nie jestem sobie w stanie przypomnieć mojego chrześcijaństwa.
Strach. Strach doradza człowiekowi od zawsze. Czy to już są szczyty strachu i niemocy kiedy człowiek rzuca się w objęcia religii? Czy to może coś innego. Może strach i niemoc tam już nie sięga, może tam gdzie zaczyna się wiara są inne uczucia, a może coś nawet więcej niż uczucia, jakiś stan-nie-do-opisania, po którym następuje nawrócenie. A wszyscy interpetują to jako strach, „nawrócił się ze strachu”. A poza tym czy nie lepiej jednak wierzyć? Wierzyć w cokolwiek, ale nie dla komfortu psychicznego. Po prostu żyć głębiej dzięki wierze. Bez wiary życie jest płytkie, albo jest wyłącznie jakimś pseudo-głębokim nihilizmem. Wiecznym ślizganiem się po powierzchni aż do starcie stóp. A takim startymi już nigdzie się nie dojdzie.
Wiara. To trzeba przemyśleć naprawdę skrupulatnie. Czy dalej będę o tym myślał tak intensywnie kiedy wrócę do Krakowa? Czy znowu rozpłynę się w doznaniach? I zapomnę.
Ale wróćmy do tego… jestem konglemeratem jakichśtam rzeczy, niby-scalonym. Niby ja niby jestem. Jestem potokiem przeżyć. Mój mózg ma różne funkcje. I chce przyjemności. I tworzy różne iluzje.
Może się wydawać, że tak właśnie jest. Że to jest najbardziej prawdopodobne. Ale czy rzeczywiście? To dosyć upokarzające. Więc czy wiara nie jest po prostu miłością do siebie samego? I To najzwznioślejszą, największą? Przez nią dociera się tak czy inaczej do absolutu przecież. A jeśli dąży się do absolutu to chce się nim tak naprawdę stać, chce się samego siebie jaknajbardziej uwznioślić. 
Wiara w innych ludzi, wiara w osobę którą się kocha to wiara upokarzająca. Zawsze wtedy człowiek stawia siebie niżej od innych. Od realnych skończonych nieudolnych bytów, uzależnia się od czegoś przymitywnego, owszem też niewyajaśnionego, tak samo niewyjaśnionego jak i Bóg, ale co z tego. Lepsze są chyba te rzeczy nieuchwytne. Idee. Dlatego, że nierealne, mogą być doskonałe.
O co chodziło Nietzchemu kiedy chwalił pozór, iluzje? Chwalił tylko ziemskie iluzje, a te boskie odrzucał. Czy nie chodziło mu tak naprawdę o to by ludzie wierzyli w j e g o iluzje? Czy nie miał po prostu pretensji do tego by zostać Bogiem? I trochę mu się nie powiodło… cóż nie tędy droga, i warto to w końcu zauważyć. 
Ziemia pełna jest znaków i symboli i trzeba nauczyć się ich na nowo odczytywać. Bo te znaki choć zatarte nieco dalej istnieją. Złe odczytanie świata, po tym kiedy już się wyzwolisz z tej ogólnej iluzji typu państwo, społeczeństwo, postęp i innych prowadzi do szaleństwa. Szczególnie dzisiaj. Najpierw klucz do wyzwolenia, a potem wyzwolenie. I bez pośpiechu, i spokojnie. Odrzucenia powszechnych iluzji może być żywiołowe, ale stopienie się z prawdą musi być spokojne. Prawda to najwspanialsza za iluzji, ale musimy się wszyscy nauczyć z niej korzystać. Odkryć ją sami, dla nas samych. To najtrudniejszy z możliwych wysiłków jakie stoją przed człowiekiem. Szczególnie tym dzisiejszym człowiekiem, słabym człowiekiem. Bo jego wytwory, wytwory tak bardzo praktyczne, wszystkie te udogodnienia go pomniejszają, człowiek karleje przez postęp. A przepychanie się przez machinę paśtwa tylko go pomniejsza jeszcze bardziej, degeneruje, nie sprawia, że jest silniejszy jak mogłoby się wydawać i jak powszechnie głoszą wszelkiego rodzaju prorocy. Prorocy idiotyzmu. Cały ten zakłamany świat i ja jako jego część.
Coś strasznego. Świat jest kłamstwem, sumą kłamstw. JA sam jestem sumą kłamstw. Prawda jest cierpieniem. Też. To rodzaj prawdy pomniejszej. Tej ziemskiej, A ta niebieska jest rozkoszą. 
Ale tak na prawde one istnieją równolegle i przenikają się, dlatego jednym wydaje się, że to, a drugim, że tamto to prawda.
Ludzie szczęśliwi- idioci albo skurwysyny mogą się obejść bez prawdy. Takich jest wielu i będzie więcej. Życie po śmierci- chyba czas na rehabilitacje tej idei. Tylko, że bez dwóch jej członów- życie i śmierć.
Nie ma początku i końca coś co nigdy nie istniało a wiecznie się stawało. Wszystko skądś wyszło, i gdzieśtam dąży, i to nieważne czy moja jaźń będzie istniała po śmierci, skoro teraz jej nie ma tylko m isię wydaje. W jakim celu? Jaźń jest zwierzęca. Chrześcijaństwo jest zwierzęcą religią, wszystkie te trzy religie są zwierzęce Judaizm, Chrześcijaństwo i Islam. To uzwznioślenie prosiaka. Z jednej strony. A z drugiej pomniejszenie człowieka. I to robi właśnie każda religia. Bierze jakąś cząstke człowieka i ją uwzniośla albo poniewiara po to by człowiek mógł dojść tam, gdzieś wyżej, gdzie świeci złote słońce aboslutu. Trzeba wybrać wedle własnego gustu  apetytu i zdolności organizmu do trawienia…. Trawienia…. Co dzisiejszy człowiek może jeszcze strawić? Dlaczego trawi fastfoody tego świata, jakiegoś duchowe pseudo-sybstytuty albo po prostu materie. Chyba dopiero teraz naprawdę upadliśmy. Dopiero teraz spadły nam z kroczy listki figowe. Ale wszyscy mają to w dupie. Utracona niewinność? Tak i poprrossze jeszcze obciąganie i tą dwunastolatkę. 
Wszyscy powinniśmy się sprzedać, ale tak literalnie. Mam nadzieje, że kiedyś do tego dojdzie . Kiedy wszyscy będą hipokrytami i to w tym samym stopniu nikt nie będzie się tym przejmował i w efekcie nikt już nie będzie hipokrytą, wszyscy staną się równi jako kurwy.
Zjednoczona Republika Kurwistanu to prawdziwa kraina wolności. Wtedy dopiero się zacznie dziać. To ja wstrzymuje postęp. Jestem wyjątkowo wsteczną maszkarą. Na szczęście, już niedługo. Albo… prostytucja od jutra cielesno-duchowa. Mogę się dostosować. Eksperyment. Liczą się efekty?
Człowiekowi najlepiej wychodzi kłamstwo. To właśnie jest postęp-nawarstwienie kłamstw, jedno na drugim, każde wspanialsze, a wszystko w imię-wygody. Dziewica wygoda.
Prawda jest prosta. Kłamstwa wyjątkowo skomplikowane, wymagają inteligencji i polotu. Kłamstwo, które nie ukrywa tego, że jest kłamstwem a właściwie krzyczy „jestem kłamstwem!” to sztuka. Kiedy od początku wiadomo, że coś jest kłamstwem, i z tą właśnie świadomością możemy to oglądać przybliżamy się do prawdy. Ale gdy coś jest kłamstwem w imię wygody i postępu wszystko się degeneruję… wszyscy stajemy się mniejsi przez postęp. Bez wyjątku. Teraz już nikt tego nie powstrzyma.
Umieramy zakłamani i rodzimy się tacy. Prawda na krzyżu… dawno temu zdechła. Żyje jeszcze w idiotach i skurwysynach. Może?
Jaką mam teraz pewność, że żyje? Wydaje mi się, że otaczają mnie demony. I może rzeczywiście tak jest, ale to nie ważne. Ważne są ich uśmiechy i to jak podkładają mi nogi. Kobiety, stare kobiety, to prawdziwe demony. Już ich wdzięk nikogo nie skusi, nikogo nie uwiedzie. Więc używają swojej występnej inteligencji w imię zawiści. To jedyne co im zostało.
Ciepłe ciekłe cienie próbują mnie stąd wyciągnąć
Chcą mnie zaciągąć daleko, do gotujących się garów
Ich królestwa, które jest daleko i które istnieje tylko w ich oczach
I będą spoglądać na mnie i na swoje królestwo, wiecznie
I będą się topił razem z nim, stane się nimi
Ich oczy będą moim, sam siebie oglądać będę
Cienie cieniem cieniami oni ja, wszystko zawładnie sobą nawzajem
Nie będzie już różnicy, w popłochu uciekną wszelkie kreski
Stopione,topione, roztopiące się zimne piekło 
Wszystkie zakazy będą nakazywały a wszystkie rozkazy staną się
Źródłem rozkoszy, każdy będzie panem siebie, a inni będą nim
Każdy będzie innym i nikt zawładnie falami i nie będzie
Trzeciej części moża i świata i nocy
Jedna niepodzielna, żadna wszystko podzielna część
Zawładnie pod wichurą znaczeń, która razem z bezznaczeniami
Razem w tańcu wykrzykną, co? Nieważne? Nikt nie usłyszy wszystkiego w niczym
Nic bez liter wyjdzie na mównice i zniknie w czymś z literami
Każdy ityfalostortonasta puf puf nie o trrr trrrr liiiii oooo
Bah! Ale…

12 maja 2013
Po jutrze opuszczam ten kraj, tak, moja nieudana podróż się kończy. Czas więc na jakieś podsumowanie, prawda? 
Spędziłem dwa miesiące nie robiąc zupełnie, bądź prawie zupełnie nic. Zżerały mnie różne emocje, od tęsknoty, zazdrości, melancholii po tak, ona też mnie zżerała, wesołości. Kompletnie nieudany wyjazd, stracony czas, dwa i pół miesiąca w potrzasku. Gdzieś pomiędzy się znajdowałem przez cały ten cholerny czas, pomiędzy pisanie o rozmyślaniem o „niej” pomiędzy emocjami negatywnymi a pozytywnymi, pomiędzy samotnością, której pragnąłem i nienawidziłem a towarzystwem ludzi, których nie cierpiałen, ciągły rozziew- to nie dla mnie, to mnie zabija, po częście tu umarłem, może nawet te najlepsze z moich części tu umarły? Chociaż sam nie wiem czy one kiedykolwiek istniały. Czy jeszcze istniały?
A co zyskałem? Dowiedziałem się paru rzeczy, doświadczyłem paru rzeczy. Rzeczy, których nie doświadczę już pewnie nigdy. To dobrze, może to gdzieś wykorzystam.
Ale nie jestem w stanie określić czy się wzbogaciłem tą podróżą, i-jakoś w to wątpie…  Może będę mógł kiedy już wrócę. Na razie jestem zabardzo rozgoryczony i rozwarstwiony. Jeszcze tylko  cztery dni. Za cztery dni będę już tam, dokładnie tam, 23 tysiące kilometrów spokojniejszy. Tak mi się przynajmniej wydaje. 

29 maja 2013
Wróciłem. Jestem w Polsce od parunastu dni.Pięknych, pełnych emocji, niepowności i zmian. Cieszy mnie iluzja, w którą się wpakowałem, cieszy mnie ta druga osoba, z która jestem. Nie wiem czy ją tak bardzo jak mnie, ale czy to ważne? Dopóki ja mogę się cieszyć, nie. I tak z resztą wierze w to, że dla niej jest to źródłem podobnego szczęścia. Dopóki trwa ta piękna iluzja, jest świetnie, nie potrzebuje już niczego, nawet jedzenia. Mam cudownie pusty, upojonu łeb, cieszę się jak bydle. Może do tego dążyłem całe życie? Może to ta chwila? Nigdy chyba nie byłem tak szczęśliwy przez dłuższy czas.. i nie ma sensu teraz wartościować- czy mogłem poznać kogoś lepszego, czy ona jest lepsza czy gorsza, od kogoś innego-jestem poza tego typu myśleniem, jałowym z resztą. 
Jedno do czego bardzo chciałbym wrócić to moja powieść, ale miłość mi w tym przeszkadza-zaślepia, zabiera czas, wysysa ze mnie wszystko, czuje się przez nią sponiewierany, przeżuty i wypluty. Po części to upokarzające, jestem w mocy jakiegoś silnego uczucia, ono mną włada, ja jestem jakąś kukiełką, w którą uczucie wepchało swoje palce i bawi się teraz.  Albo inne porównanie- tak zwana metoda na głuśca- walisz głową kobiety o ścianę, umiejętnie, tak by ją ogłuszyć, a potem pieprzysz. Więc to uczucia pierdolnęło moja głową o ścianę, a teraz robi ze mną co chce. Gwałci mnie gdy jestem nieobecny.
Kolejny akapit? Ciekawe, myślałem, że nie będę w stanie wykrzesać z siebie ani jednego słowa, a tu proszę… jestem spokojniejszy, czystszy może? Na pewno jest to cholernie duża zmiana, ja się bardzo zmieniłem przy niej, może nawet stałem się lepszym człowiekiem. Dowiem się później.
Pisać, zacząć pisać i rozpisać się… to priorytet teraz. Ale ciężko to zrobić kiedy jest się pierdolniętym o ścianę. Ciężko mi cokolwiek wymyśleć, ciężko mi myśleć nawet o wymyślaniu. Kundera pisał o tym stanie na początku nieznośnej lekkości dosyć wyczerpująco. Nie spodziewałem się, że będzie mnie to kiedyś dotyczyć…. Nieznośna lekkoś bytu. Zabawne. Cholernie zabawne.