4 09 2013 skandal
Małymi krokami dostosowuje się do otaczającej mnie rzeczywistości. Przeżywam za bardzo pewne wydarzenie i opór jaki stawia mi świat. To tylko początek tak chropowaty, podobno. Tak przynajmniej powiedział mi telefonicznie znajomy z terapii, a wiedział co mówi-sam ma spraw do załatwienie multum i każda stawia mu opór, a opór powoduje lęk i strach i panikę. Wróćmy do mnie- porządkuję siebie i świat, w którym żyje. Im więcej symbiozy ze świata i porządkiem tym wygodniej i spokojniej będę żył. Wiem o tym. Wnętrze-zewnętrze uporządkować i będę zdrowszy-lepszy.
Dziś byłem na zajęciach w zatłoczonej Sali na ulicy grodzkiej. Nudny rytm wykładu wytrącał mnie ze skupienia co jakiś czas. Co jakiś czas wracałem mimo oporu jaki wykład mi stawiał i słuchałem. Wokół mnie chmara studentów, właściwie studentek. Nie mam do nich żadnego stosunku. Czuje tylko lęk.
Wyszedłem stamtąd szybko. I szybko wróciłem żeby kupić kawę. A potem z nią razem wyszedłem. I spotkałem tę zjawiskową dziewczynę Gabrysię, przez czysty przypadek.  I złagodziła te katusze dnia codziennego, lęk i cierpienie. Będąc i mówiąc do mnie na tej oblanej słońcem okropnej ulicy. Poszedłem z nią kawałek, do przystanku tramwajowego i wziąłem jej numer. Wreszcie coś pozytywnego od wyjścia mnie spotkało-piękny przypadek. Najciekawsze, że o ona tak samo jak i ja budzi się do życia, widzę, że też zaczyna jej „zależeć”. Nawet na tej błahej rozmowie ze mną jej zależało. Widziałem jak trzęsą się jej ręcę kiedy zapisuje mój numer. To piękne i budujące- dwie cierpiące istoty poraz kolejny przypadkowo spotkały się. I teraz mają okazję się spotkać, spotykać.
Najważniejsz-nie przywiązywać do tego zbyt dużej wagi. Płynnie sunąć przez życie, a te sytuacje traktować jako pewne bonusy. Zbyt duża waga zniszczy i mnie i piękno i wszystko.
Parę myśli:
Alkoholizm to choroba woli, rozumianej nietzhanisko. Organizm alkoholika pragnie upadku i chce by sam jego „właściciel” czynił to na wszystkie możliwe sposoby. Kiedy przestaje pić zaczyna chcieć czegokolwiek innego, czegokolwiek co będzie legitymizowało jego cierpienie. Chodźby niechęć do jedzenia. Chęć do palenia.
Konkret jest dobry o ile jest zapośredniczony w jakiś sposób.
5 09 2013
Chce po raz kolejny napisać o tym, że dzień minął spokojnie, a napisać to chce by się uspokoić. Czy dużo w tym zakłamania? Pewnie mniej niż w innych obszarach mojego życia. Dzień minął spokojnie. Tak, teraz sam mogę być spokojny bo o spokoju pisze i spokojem emanuje ja, moje pisanie i życie. Ale nie. Niepokoju jest w nim cholernie dużo a spowodowany jest on tym, że nie mogę dostroić chęci i aspiracji do rzeczywistości a także rzeczywistości do chęci i aspiracji. A nie mogę bo mam sił niewiele i motywacji. Mam, wciąż mam. Ale mam też wole walki i plan. Powoli mogę zacząć wcielać w życie swoje plany, mogę powoli zacząć łączyć się ze sobą i światem i niwelować sprzeczności do spięć, który będą tylko pchały mnie do przodu, do rzeczy istotnych.
Poza dezorganizacją i nieumiejętnością wyznaczenia sobie rzeczy ważnych bardziej i mniej, niepokoi mnie moja pamięć i podejście do świata, światopogląd tak zwany. Odkąd czytam mniej, wydaje mi się, że mniej wiem. Więc książki są dla mnie jak laska do podpierania się. Cóż. 
Dostałem od matki piękny kartigan, bardzo się z tego powodu cieszę. Ale z drugiej strony czuje się winny wykorzystywania jej; i bezsilny, bo jeśli nie ona to jak się sam utrzymam? Ona wierzy w jakieś iluzje co do mnie i ja wierze w jakieś iluzje, wszystko po to, żeby zachować jakąkolwiek godność. To dobrze, to ważne. Oby rezultaty były równie dobre i ważne. Wierzyć.
10 09 2013
Dni zaczynają być spokojne, już nie mijają w takiej napiętej neurotycznej atmosferze, które zniewala mnie i zmysły. Dziwi mnie tylko opór wobec pisania, tak, opór ogromny. Słowa po prostu nie chcą wychodzić spod moich palców, każde kolejne słowo wyślizguje się spod nich z trudem, a kolejne, które ma je poprzedzać wydaje się niewłaściwie. Tracę kontakt z językiem, staje się coraz bardziej zablokowany. Czy to w związku z brakiem kontaktu z emocjami? Ale jakie emocje ja przeżywam? Smutek, złość i lęk, czy ja naprawdę się od nich odcinam, buduje mur pomiędzy nimi a mną? Być może. Być może to jest kluczem. 
Seminarium Jungerowskie, o którym wiedziałem już od dawna, jeszcze na terapii się o nim dowiedziałem dziś ruszyło. Miło jest widzieć tylu młodych ludzi, których interesuje ten jeden z najlepszych pisarzy dwudziestego wieku. Prawie czuje z nimi wspólnotę. A teraz wrócę do Jungera, do marmurowych skał. 
15 10
Znów czuje się nieprzystający, nieprzystosowany odrzucony i z tego powodu zły. Gorzknieje. Ludzie zaczynają mnie coraz bardziej denerwować, nie czuje z nimi żadnych więzi, staje się coraz bardzie samotny i sam. W dodatku z własnej inicjatywy.  I jeszcze ten brak umocowania zakotwiczenia… jedynie w pisaniu widzę jakąkolwiek możliwość stałość.
Świat, coraz szybszy, coraz bardziej pokawałkowany i rozpadający się przypiera mnie do muru. Nie czuje z nim żadnego związku. Sam też jestem w podobnym stanie co świat, bardzo często, ale co z tego? Nie jestem duszą świata, tych iluzji się już pozbyłem, to nieważne. Ważne, że czuje rozproszony opór. Nie jestem w stanie stawić się jasno przeciwko. Bo nie ma nic czemu mógłbym jasno się przeciwstawić, podnieść rękę.. Jestem rozmazany i pocięty na miliony części. Świat się rozpada na miliony części. Wszystko wibruje i klekocze i skwierczy, tym sztucznym skwierczeniem niedostrojonego radia. Bo to epoka niedostrojonego radia się zbliża. Epoko, w które rozstrój, niedostrojenie, pokawałkowanie to atut. Żyliśmy chwile w epoce, w której było to tylko jakieś przejście, wszystko było płynne i rozmyte, ale wydawało się to chwilą. Teraz ta chwila pochłania coraz więcej jednostek i instytucji i się ugruntowuje. To zaczyna przypominać państwo snu z powieści kubina, tyle, że zaprojektowane przez niedorozwiniętego, tępego architekat autyste. Co mnie może ocalić? Co dla mnie jest ocaleniem? Ja się w tym zupełnie nie odnajduje. Jestem flegmatykiem o naturze poszukującej stałości, stałości w niestałości tak samo jak i wszędzie. Cierpię na ten świat, nie chce go, odrzucam. Wyrzygał go ktoś o obrzydliwych niestrawnościach. Cała kultura nazbierana przez dwa tysiące lat została pożarta, a teraz jest wyżygiwana, jej niedotrawione kawałki polane technicznym sosem śmierdzą i odrzucają. Zabierzcie mnie stąd.
22 X 2013
Dziś widziałem filozofa wielkiego formatu, formatu najwyższego. Przyjechał specjalnie do miasta Krakowa na festival Conrada. Format jego wielki jest, nie tylko intelektualnie, także wzrostu dużego jest to facet. A nazywa się Peter Sloterdiijk.
Sala wykładowa w Mandze wypełniona była po brzegi. Mniej lub bardziej z przymusu przyszli tam różnej maści fascynaci literatury i filozofii. I Filozofii... fascynaci... czy dziś można być w ogóle fascynatem filozofii, przy takim jej poziomie duchowym?
Pan Sloterdiijk rozsiadł się wygodnie i flemagatycznie zaczął odpowiadać na skromne pytania zadawane przez zdezorientowanego, klęczącego przed nim(intelektualnie i moralnie) literaturoznawce-filozofa krakowskiego MP Markowskiego(swoją drogą twórce festiwalu) .
Sloterdiijk rozwijał nietzchańską idee wielkiego chowu po swojemu. Nadszedł wiek techniki, możemy ją wykorzystać, narodzi się nowa elita, która będzie umiała ją wykorzystać, ci którzy nie będą umieli się dostosować elitą nie będą. Błądzenie po lesie idei z latarką biologiczno-ekonomiczną i uśmiechem wykrzywiającym wąsy. Nie wiem po co, ale niech się ten świat toczy, ja chce pomóc mu.
Niilizm. Itylizm. Wszystkojednizm w innym wydaniu. Słabe.
25 już X 2013
Znów kryzys. Znów dzieje się niewiele dobrego dla mnie. A właściwie to ja to tylko tak widzę, naprawdę mam wiele szans, które marnuje, wolę sobie coś wyobrażać i żyć tym wyobrażeniem niż działać. A powinienem jedno i drugie połączyć- to znaczy możliwości wyobraźni i działania. Ciężka to rzecz ale możliwa.
Dwie pozytywne rzeczy się wydarzyły, który wyrwały mnie z mojego niedziałania/działania niszczącego dla siebie samego(mój psychiczny system immunologiczny sam się atakuje, ja sam siebie atakuje). Spotkanie z Gabrysią i umówienie się z nią i oferta pracy, ściślej ogłoszenie z ofertą pracy, które zobaczyłem w jakimś podrzędnym barze promującym podrzędą sztukę.  A oferta to pracy niebylejakiej- pracy na wysokościach.
Więc rzeczy to dwie wysokie mnie spotkały. Dziewczyna wysoka duchowo i praca wysoka materialnie. Powininem być szczęśliwy. Jutro powinno mną szczęście zawładnąć, ja powinienem czymś zawładnąć. Powinniśmy się wspólnie objąć z jutrem.
parę prostych linii przecina mnie
ja na ich przecięciu zginam się
i jest drabina, ja i nie działanie
nie działamy razem, wspólne trwanie
wspólnie się zgadzamy, bez słów
wspólnie kopiemy twardy rów
gdy do rowu wskoczę kto mnie zakopie
nie działając przykryje kości szerokie
W górze jest nadzieja w błyskach wysokich
Splendor śmierci gwiazdy mi członki w ziemie wtopi
29 X 2013
Dni mijają powoli i monotonnie. Samotność, która wcześniej wydawała się tylko stanem przejściowym jest teraz stała i powoli wypala we mnie swoje piętno metalem rozgrzanym, czerwonym. Czuje się zupełnie sam i tracę nadzieję. Nie wiem już zupełnie czy i jak długo chce ciągnąć swoją marną smugę plwocin. Ja pierdolę, nie jest ze mną dobrze. Gubię się i czuje potworną niechęć do wszystkiego. Do tego ten ciągły strach i lęk. 
Chodzę na uczelnię. Oglądam tam jakichś dziwnych ludzi, lekko odklejonych od rzeczywistości, jakieś postacie przygarbione, albo stłamszone, wszystkie chude i niedożywione. I ja najchudszy i najmniej dożywiony błąkam się pomiędzy nimi. 
Chłopak, którego imienia nie pamiętam mnie zadziwia. Jest młodszy o 2 lata a ma ogromną wiedzę na temat literatury, przeczytał wiele powieści. Do tego słucha dobrej muzyki. Może jest nadzieja na stworzenie dwuosobowego tandemu literackiego? On i ja?
Chodzę po rozżarzonej płycie metalu
A stoję, do nóg nie mam żalu
Niech uciekają od logiki
Ich najniższe uniki
Pozwalają im trwać wiecznie
Przez co głowa czuje się bezpieczniej

Żyje w oborze, siedzę skuty, coś sunie
To świnie z metalu, nie ruszają nogami
Ja tylko proszę, proszę mocno „metal”
Nie słychać, obora zniknęła, głos odbić się nie może
Słyszę pochrząkiwania, to ja
Sunę, widzę stado świń, jestem z metalu
Próbują coś powiedzieć, ale ja
Zdejmuje z siebie koronę głowy
„dziękuje za metal” chrząka obora

4 11 2013
Jest lepiej. Nawet znacznie lepiej. Ustąpiły lęki, prawie zupełnie, do tego jestem w stanie się uśmiechać, nie sprawia mi to problemu, mógłbym nawet powiedzieć, że czuje się z uśmiechem naturalnie, tak, naturalnie. Przedziwne, obce i naturalne jednocześnie. To chwilowa obcość, przyzwyczaje się mam nadzieje. Teraz czuje się zmęczony tą swoją wesołością i energią, ale wiem, że nadejdzie czas, gdy zmęczenie odejdzie i będę sam na sam ze swoimi uśmiechami i tak dalej. Będzie w miarę normalnie. 
Pomysł co do powieści-jutro to wykorzystać, koniecznie- narkotyki jako drugi plan histori o dresiarzach, drugi plan w takim samym sensie w jakim bogowie są drugim planem w iliadzie, tyle, że planem martwym. Mowa dresiarzy i ich opisy zbliżyć do Iliadyckich-homeryckich.
Poza tym rozwiązać problemy opisu energy 2000... nie opisując enrgy  2000, a bitwe dreśną, czy też rodzaj jej preludium  i jakieś fazy, które odbywać się będą przed. Opisać tak lekko homeerycko, narkotycznie. jebudub. Jestem genialny, na prawdę.  
5 11 2013
Skoku ciśnienia doznałem na zajęciach dziś. Poproszony zostałem o przeczytanie swojej pracy na temat Petera Sloterdiijka. A poproszony zostałem z tego powodu, że nie było w niej klisz językowych, były w niej moje drobne koncepciki i pomysły.  Kartka papieru z moim wypracowaniem upstrzona była czerwonymi zygzakami, to znaczy była w niej masa błędów. 
Teraz czas pouczyć się odrobinę i iść spać. 
7 już listopada 2013 roku pańskiego
Czuje niemoc w związku z moją pracą o Sloterdiijku i pochwałami jakimi obdarzyli mnie ludzie(ściślej dwójka ludzi wykładowczyni i jakiś gej z mojej grupu). Waham się teraz przed napisaniem każdego słowa, wydają się tym bardziej nie przystające do siebie. Czuję, że ciąży nade mną odpowiedzialność. Znowu. I znowu mnie powstrzymuje od działania. Bo przecież nie to miałem pisać… Wrócić do mojej powieści, tak, jasne wrócić, ale z czym i jak to dalej poprowadzić? Mam tylko mgliste pomysły, mgła i kurz wzbity przez niepewność przykrywa obrazy, które chce opisać. A może nie, może to one są właśnie mgłą i kurzem, a ja powinienem w tym wypadku być magiem który drobinki mgły scali i kurzu, ukształtuje. Pewnie tak.. ale tu dochodzimy do kwestii zasadniczej, do idei odgórnej, która powinna rządzić tą powieścią. Ona mi gdzieś ulatuje. Nie ufunduje niczego na braku, zbyt wiele już rzeczy, myśli i słów na braku jest ufundowanych żebym dokładał kolejne. Nie.
Co dalej więc, Maksymilianie? Co dalej? 
Dalej widać już tylko.. nic nie widać, wszystko przykrywa nic. „nada wczorajszego daj nam dzisiaj, nada nada”. Blabla bla jak powiedział stary Hem. I chuj.
Aha i wierszyk na dziś:
Roztrzaskana zbroja leży w kącie, nikt nie patrzy
Jest tylko symbolem zmagań, nic więcej
Bez wzroku rzuconego na siebie, trzaska się 
Zapada, rdzewieje, czarne nici ją oplątują
Leży a armie cyfr przechodzą
Leży a leżeniem cisze wzmaga

Przyszedł czas i wielka pluskwa rozdarła ciszę
I rzuciła w zbroje siebie. W rzucie zatrzymała się.
Przedmioty trwały w tym hieratycznym agonie.
Aż szemrzący odbiornik nie wydał na swoje łono obrazu
Obraz był czarny i opleciony czernią, 
Obraz był jasny, dla samego siebie. 
Było już tylko trwanie, samo.

13 jeszcze 11 2013
Czas spokoju minął, dawno. Przyszedł czas burzy. We mnie. Powinienem już cyba przestać się łudzić co do to tego, że osiągne stabilizacje samotnie. Z resztą stabilizacja.. co za obrzydliwe słowo. Muszę tylko dostosować rzeczywistość do siebie. Sprawić by pioruny nie raziły zbyt dotkliwie a tylko pobudzały. Chyba taką możliwość daje mi pracę na wysokościach, praca, o której myśle już od dłuższego czasu nie robiąc nic by ją rzeczywiście dostać. Tylko myśle o niej, z resztą im więcej tym mniej mnie pobudza wizja pracy. Mogłem zrobić to, pójść i zapisać się na badania związane z lękiem wysokości gdy byłem na imaginacyjnym haju. Ale nie zrobiłem tego, przez głos rozskądku- mój i znajomych, którzy odradzają mi wciąż pochopne decyzje, decyzje pod wpływem chwili, wywołane emocjami.. tak, a tylko te decyzje na prawdę mogę podjąć, w innym wypadku, przy braku wszelkich pobudzających bodźców, gnuśnieje, rdzewieje, cienieje.
Na szczęście mam jakiś zapas bodźców z zanadrzu, jest jeszcze Gabrysia, dzięki Fortuno, dzięki Bogowie, Bożki, wszystkim składam dzięki za możliwość spotkania się z nią. Chuj z tym czy będą to tylko spotkania, cieszyłoby mnie i to, bo dawka inspiracji jaką mogę od tej dziewczyny dostać jest ogromna, nie do przecenienia. Ah, w jaki ja marazm popadłem gdy próby spotkań z nią się nie powiodła. Gdy oglądałem ją jak uciekała, przestraszona widząc mnie podupadłem na duchu, mocno. Na tyle mocno, że myślałem, że nie wstane już. Sms od niej, który dostałem 11 Listopada orzeźwił mnie, dał mi dawkę nadzieji potrzebną do przetrwania, do trwania w ogóle. 
Żyje teraz i piszę te swoje bzdury, żyje mgłą. Piękną. 
Wierszyk na dziś:
Miasto patrzy przez rozmodlonę światła
Patrzy na łąki ludzi jak mkną, powoli
Chciałoby je jakoś uświęcić, 
Szykuje pokarmy, woły czasu
By sunąć mogły dłużej postacie

Krew tryska rannymi godzinami
Tryska milionami godzin, świętych
Przechodnie spijają nektar czasu
Przechodnie stęsknione za kołem

Czerwienią się najprostsze elementy
Odchodzą mityczni świadkowie
Idzię burza, pioruny pozwolą
na marzenia o powrocie piastów

2013 11 21
Zupełnie rozregulowałem sobie zegar biologiczny. Ciało i umysł czują się zdezorientowane i rozbite, nie wiedzą kiedy można odpoczywać, kiedy trzeba działać. Teraz na przykład czuje się tak jakbym mógł pójść i w stronę działania i w stronę odpoczynku, jednocześnie, wiem, że nie jestem w stanie zrobić ani jednego ani drugiego.
Minął najgorszy dzień tygodnia, dzień, w którym jest odemnie wymagane najwięcej. Wymagana najpierw na poetyce, później i tu zwłaszcza na ćwiczeniach ze staropolki. Coś strasznego. Uciekam. Nie widzę powodu, żeby dłużej pisać. O czym? O Krakowie, jego deszczu, błądzeniu po tym deszczu, łażeniu z celem, celem tym samym od miesięcy dwóch-uczelnia-dom-uczelnia-ktoś znajomy. 
Jedyna rzecz warta opowiedzenia to telefon od Kamili. Ale nie napiszę o tym.
2013 11 27
Dni mijają dziwnie i bezpłodnie, zupełnie. Piciem alkoholu rozwaliłem strukturę swoich dni. Jestem rozbełtany. Porywy mną powodują, zaczynają mną miotać. Wszystko zaczyna się walić. Jestem na najlepszej drodze do zupełnego zatracenia. A zaczęło się tak niewinnie- jeden łyczek od jakichś dziewczynek z asp podczas malowania muralu. A teraz pije co tydzień, jeden dzień. Ale ten jeden dzień picia jest tak intensywny, że przez kolejne parę dni jestem bierny zupełnie i życia mam w sobie mniej niż zwykle. Tak, zaczyna się okres samotności, samotności zupełnej owszem, czuję to, alkohol to jedyne remedium na nią, dla mnie, tak to wszystko wygląda. Wygląda nie najlepiej. Wziąć się do roboty, pisać wieczorami, pisać dniami i nocami, czytać i odciąć się od ludzi, to byłby jakiś sposób, jednak nie widzę tego, to tak samo dobry sposób jak każdy inny na cokolwiek tyle, że tym sposobem więcej stracę. Stracę przyjaciół, będę czuł się nieszczęśliwy z powodu braku kontaktów, ale… ale będę szczęśliwy później. Być może, być może będę szczęśliwy w jakiśtam sposób.. nie nie szczęśliwy, raczej dumny. Stworze coś. To dobra droga? Zaprzeć się w sobie i pomęczyć, a potem zbierać plony.. Tak jest to jakieś wyjście,  właśnie- znowu brak tej instynktownej pewności co do tego czy to rzeczywiście jest konieczne, czy tak być powinno. Jak tą pewność zyskać… Nie rzucenie studiów dla pisania, to nie jest wyjście najodpowiedniejsze, to nie jest żadne wyjście. Te studia coś mi jednak dają, są blejtramem, na który mogę się rzucać, są odpowiednie. Rzecz w czym innym. Rzecz jest we mnie, w moim nastawieniu, w mojej bierności, niechęci, samotności, bla bla bla, w tych paru rzeczach. Jestem teraz tak skrajnie osowiały i ogłupiały, tak cholernie odcięty i wklęsły jak okręty Achajów. Niechże coś mnie popchnie, niechże przyjdzie do mnie jakieś bóstwo nocą, natchnie, powie „czeka cię piękna droga szeroka, przygotuj się na wiele” a tak właśnie będzie. Tak jest może nawet, tyle, że nikt nie chce przyjść i mi tego uświadomić. A może wszystko co robię to jeden ogromny krzyk „pomóżcie mi!”. Może, może całe moje życie stało się takim krzykiem od jakiegoś czasu. Bo niby skąd te pomysły typu „nóż w brzuchu” ta, jakaś dziwna, dzika potrzeba, żeby ktoś mnie skrzywdził, żebym sam się skrzywdził. Wszystko opada, opada na dno, każda potrzeba, jest tylko nagłym porywem, potem opada, zostaje osad wściekłości. Kurwa mać.
Jak dalej iść, w którym kierunku? Błagam niech przyjdzie ktoś i weźmie mnie za rękę bo zdycham. Poeta zdycha, moi państwo, poeta zdycha.
Jestem w zupełnym skostniały potrzasku
Noc już
Stajnia bezsensu
W niej konik mały chrząka
Za uzde trzyma czas, trzyma mocno
Trzymaj
W stajni, w stajni
No pozwól nie ustępuj 
2013 12 01
Upadam. Coraz mocniej czuje błoto, taplam się w nim. Ciemność mnie pokrywa i błoto. Jest źle, jest najgorzej, jest ciemno, nie widzę nic przed sobą za sobą i w sobie. Ale. Ale jest jeszcze parę rzeczy, o których mogę napisać. Na przykład.
Na przykład człowiek, którego spotkałem ostatnio w barze, który zaczął opowieść o samym sobie od morderstwa tajemniczegoo, którego kiedyś dokonał, i za które poszedł do więzienia na cztery lata. Skończył z kolei opowieść na spotkaniu z tomem waitsem . W połowie opowieści pojawił się Maciek Cieślak i Ścianka i koncert jaki on razem ze Ścianką zagrał na weselu swoim.
Ale jedna historia zapadła mi w pamięć i ją to opisze. 
Ten łysy człowiek o prymitywnej mordzie i sposobie wysławiania zdradzający poczucie małej wartości i chęć tej wartości podniesienia, ubrany w robotniczy waciak powiedział, że pracował kiedyś jako barman czy pomoc barmana w klubie Rentgen. Gdy tam pracował pewnej nocy klub odwiedzili czterej bokserze. Siedzieli przy barze, pogodnie rozmawiali. O godzinie drugiej pojawił się zupełnie zalany reporter jakiejś telewizji. Był tak pijany, że nie wiedział co robi, a jedyne co przychodziło mu do głowy to agresja, ją chciał czynić. Więc pierwsza rzecz jaką zrobił po przyjściu to rzucenie krzesłem. Rzucił nim tak niefortunnie, że trafiło ono jednego z bokserów siedzących przy barze. Odwrócili się wszyscy czterej i nie namyślając się długo jeden z nich, ten trafiony też wziął krzesło  i rzucił w reportera. Łysy pomocnik szybko zareagował, gdy tylko zobaczył jak rozwija się sytuacja podszedł do reportera i zasłonił go ciałem. Dostał krzesłem rzuconym przez boksera w rękę, która od razu złamała się. Panowie bokserzy nie docenieli jego poświęcenia, docenili jedyni fakt, że krzesło nie doleciało tam gdzie powinno i zaczęli iść w kierunku reportera w wiadomym celu(nie musieli nawet podciągać rękawów, żeby wszyscy wiedzieli o co chodzi). Kiedy tak szli w jego kierunku łysy pomocnik barmana znowu zdobył się na to by trzeźwo pomyśleć i zadzwonił po ochronę Juventus. Wpadło czterech uzbrojonych w pałki facetów o twarzach osłoniętych kominiarkami i pies. Zobaczyli awanturującego się reportera, on pierwszy zwrócił ich uwagę otoczyli go i gdy mieli już zacząć działać(najpierw oczywiście próbowali słowami jakoś uspokoić jego ślepą pijacką furię) on zdjął jednemu z nich kominiarkę i kopnął psa. Popełnił jeden z największych błędów w swoim życiu. Ale i tak wątpię by mógł to pamiętać z racji ciosów, które później na niego spadły, a było ich nie mało. Najpierw deszcz pałek, po których stracił przytomność, później zaczęli go wynosić za nogi z klubu, co też nie sprzyjało na pewno jego głowia, która w tej pozycji wieloktrotnie spotkała się ze schodami. Ciało to półprzytomne gdy zostało już wyniesione na zewnątrz dostało kolejny deszcz razów i kopniaków. Tak skończyła się historia reportera.

4 Grudnia 2013
Dzień zacząłem hedonistycznie - od kawałka pizzy i cynamonowej bułeczki, potem były przyjemności większe. Po zjedzeniu pierogów w małym barze wróciłem do domu wciągnąłem kręske amefaminy. Poczułem siłe i chęć do działania, poczułem się wspanialę, widziałem sens w swoich działaniach i planach. Przez krótki czas. Ale jednak.
Później dzięki tej substancji krążącej w moich żyłach zacząłem przygotowywać się na zajęcia z literatury staropolskiej. Przygotowania szły świetnie, rytm pracy był szybki i sprężysty. 
Na zajęciach panowała jak zwykle napięta atmosfera, jak zwykle udzieliła mi się. Ale tym razem zżyłem się w jedno z napięciem i sprawiłem by działało na mnie moblizująco. I rzeczywiście z jednej strony, owszem byłem zmobilizowany. Tyle, że zupełnie roproszony, nawet najbardziej błaha myśl pojawiająca się w mojej głowie stawała się pożywką dla mojej wyobraźni. Oglądałem ją z każdej strony, przeżuwałem na wszystkie możliwe sposoby, a wykład, wykład płynął w jakimś kierunku, w kierunku mi bliżej nie znanym. 
Po nim dalej rozkoszowałem się swoimi myślami, dalej zamykałem się w świecie noumenów. Z resztą nadal to robie, i to tak intensywnie, że ciężko mi nawet pisać. Jestem zamknięty w jakichś czucio-obrazach i niewiadomych chęciach, trudnych do sprecyzowania. Dziwny stan.
Najdziwniejsze-zupełnie nie poetycki, czuję się zbyt klarowny, wręcz prostacki by napisać wiersz. Ale spróbuje.
Nie, nie dam rady.

6 12 2013
Dzień zaskoczył mnie swoją monotonią. Co jest podwójnie dziwne z tej racji, że większości moich dni jest monotonna. Jak to się stało, że akurat monotonia piątku grudnia szóstego mnie zaskoczyła? Zaskoczony jestem swoim spokojem. To najbardziej zaskakujące w ten dzień, tak nieróżniący się od innych tak bardzo do nich podobny, że aż powinienem się zerzygać, a przynajmniej czuł mdłości. A tu niespodzianka.
Separuje się od ludzi coraz bardziej, coraz więcej czasu poświęcając na czytanie i naukę i.. czuje się coraz bardziej usatysfakcjonowany. Tak, to mi się cholernie podoba, właśnie to a nie uganianie się za towarzystwem, alkoholem i dziewczynami. W sytuacjach towarzyskich czuję ogromny dyskomfort, czuje się nie na miejscu, nie wiem co mam powiedzieć, wśród rzeczy martwych czuje się świetnie. Może z racji naszego statusu. W towarzystwie też jestem martwy jak i wszędzie. Jednak gdy jestem martwy przy kimś martwym, kimś oziębłym, nad kim mogę panować... tak, panowanie, to jest chyba najważniejsze, jednak.
Rzeczy wymykające się spod mojej kontroli mnie denerwują, świat ludzi mierzmi mnie swoją ruchliwością chaosem, którego nie jestem w stanie swoim rozumem objąć.
Czy jakieś refleksje na dziś? Znowu jestem prosty, prostacki, do tego mam jakąś dziwną predylekcje do używanie sformułowania "z racji". Dziwnę, nie wiem skąd mi się to wzięło. A co do mojego prostactwa- mimo, że widzę je i odczuwam, jest wyraźne, nie czuję w związku nim niechęci do siebie, mam do siebie stosunek wręcz odwrotny. Czyżby antydepresant zaczął działać? A może orkan Ksawery zaczął działać.
Aha, gdy jest dobrze strach przed tym by było lepiej. Ciach. Dobranoc.

2013 12 08
I znowu jestem rozbitkiem w czasie i przestrzeni. Chciałbym, żeby chociaż jedno nie istniało. Najlepiej czas. Błądziłbym wtedy po wieczności, może nawet byłbym w takiej sytuacji szczęśliwy. Albo chociaż spełniony, tak pusto spełniony bez większych roszczeń do czegokolwiek więcej…
Czy ja mam do czegokolwiek roszczenia? W tej chwili na pewno nie. Nie widzę przed sobą niczego, znowu, pusta ściana, zero emocji wobec czegokolwiek. Ludzie tyle dostrzegają, ci wokół mnie, dostrzegają tyle barw i odcieni emocji. Ja już prawie nic nie czuję, znowu nadwrażliwość zapędziła mnie w kozi róg otępiałości uczuciowej, marazmu. Może jestem prekursorem? Może, tylko czego, jakich czasów, jakich nastrojów… Znowu popadam w bełkot, sam sobie jestem winien-odłączam się od emocji, odłączonym nie da się funkcjonować, to jest śmierć. Coś może we mnie te emocje wzbudzi i jakoś będę mógł iść dalej… tylko co? Nie widzę już nic przed sobą, znowu jestem w ciemnych lochach własnej bezczynności, w łańcuchach, które nie pozwalają mi się złączyć z samym sobą. Wypieram z siebie pewne zdarzenia, rzeczy emocje, ograniczam się do lęku i… cóż umieram. Tak, zdycham. Dobranoc.

Labirynt wysunął się, jest na zewnątrz
Przenika wszystkie komórki świata swoim sykiem
Monotonnym cichym sykiem świat nasącza
Ja spoglądam na to tak samo jak inni
Rzucam sploty swojej siatkówki w sam środek
Tam, dokąd powinno się dotrzeć, tam

Tam rozwijam powoli swoje członki
Jeden po drugim, skrupulatnie

Droga mogłaby zaprowadzić mnie na zewnątrz
Ale to niepotrzebne, potrzebne są cegły

Bach
Jedna, druga, aż do ostatniej ustawione dumnie
Wyskok przeskok
La-bi-rynt, Poza spoza, dobry czyn

17 marzec 2014 
Nie do uwierzenia ostatni wpis jest z poprzedniego roku… n i e s a m o w i t y zastój. Gardzę sobą za to, gardzę niesamowicie… trzy miesiące pustki, niepisania. Trzeba się na będzie znowu rozpędzić, zaśniedziałe części oskrobać, kopnąć, żeby jakoś znowu zaczęły działać odpowiednio. Wstyd. 
Zacznę od tragedii. Tragedii mojej koleżanki, która niedawno spotkałem. 
Umówiliśmy się w na Kazimierzu, w Psie. Chciała się ze mną spotkać wcześniej, wiele razy, ja-wiele razy ją olewałem, nie przychodziłem. Jako, że miały to być spotkania towarzyskie obecność nie była obowiązkowa, a właściwie obowiązek przyjścia jako taki był, ale mniejszy. W tym dniu, kiedy szedłem się z nią spotkać w Psie było inaczej. Zastosowała środek dzięki, któremu spotkanie miało się dokonać- przypomniała, że mam jej rzecz i, że rzecz tą musi ona mieć z powrotem. Skoro musi, poczułem zew obowiązku-jej obowiązek posiadania tej rzeczy przelał się w moje sumienie i poczułem, że również muszę, tyle, że oddać jej tę rzecz. Tak to właśnie zadziałał ten środek na mnie. I poszedłem. 
Zdziwiłem się, gdy już usiadłem przy stoliku i zacząłem słuchać plątaniny dźwięków wydobywających się z jej ust. Plątanina ta- rzecz dziwna była z nią, z tą osobą wyjątkowo związana, ciężko było oddzielić ją od tej osoby, mówiła do mnie rzeczy p r y w a t n e, o s o b i s t e. Poczułem się lekko onieśmielony mimo, że było lekko podchmielony. Uzbroiłem się w jowialny uśmiech, usunąłem resztki cynizmu i słuchałem(wydawała mi się, że usunąłem, stłumiłem, ale o tym zaraz). Dowiedziałem się o problemach psychicznych, fizycznych i duchowych, dowiedziałem się o uzależnieniach. A na samym końcu dowiedziałem się o obojętności- oznajmiła, że na niczym jej już nie zależy i stąd ta otwartość. Akurat mnie ostatnio na wielu rzeczach zależało, ostatnio najbardziej na alkoholu, powiedziałem więc, żebyśmy zmienili knajpę(w tej było wyjątkowo drogo), co też później zrobiliśmy. 
Usiedliśmy w bombie, na placu Szczepańskim, a właściwie ona usiadła, właściwi posadziłem ją tam i pobiegłem do najbliższego monopolowego, bo wiedział, że jedno piwo, na które mnie stać w tej knajpie nie pomoże mi w słuchaniu tej jej plątaniny. Jak się później okazało postąpiłem wyjątkowo roztropnie. 
Spodziewałem się kontynuacji wszelkich pentelek i zawijasów, ale ku mojemu zdziwieniu nie usłyszałem niczego podobnego po powrocie. Zobaczyłem przestraszone lekko oczy i jakąś dziwną emocje odciśniętą na twarzy, bliżej mi nie znaną. Dopiero po wyjściu zrozumiałem co to za emocja, której rzeczywiście wcześniej nie zidentyfikowałem nigdy. Zdziwiłem się, że zamilkła, czyżby niechciała mnie już sobą oplatać? Byłem wyjątkowo zdziwiony, aż zapytałem. Zapytałem prosto, prostacko wręcz: co się stało.
I wtedy wybuchła bomba. Oczywiście metaforycznie. Oczywiście tamto miejsce też było w jakimś sensie metaforą. Prawda? 
Ale jakie brzmienie miał ten wybuch… aż mnie ogłuszył, aż otępiałem od niego, a otępiałem tak bardzo, że niezauważenie ten cynizm mój, który myślałem, że usunąłem, a tak naprawdę stłumiłem wydostał się ze mnie na zewnątrz. A o to jak brzmiał wybuch.
-ten facet, który tam siedział barze i uśmiechał się do mnie.. tak szyderczo, on mnie zgwałcił mnie.
A o to jak brzmiał cynizm stłumiony w końcu wydarty z nieświadomości na wolność.
-może wcale Cię nie zgwałcił, może tak to tylko odebrałaś?
Dalej nie działo się już nic ciekawego, dalsze jej wypowiedzi to też taka plątanina była jak poprzednia tyle, że lina mocniejsza i cóż układająca się powoli w coś, krystalizująca… to już nie pentelki, zawijaski to… pętla prawdziwa, którą mi szyję powoli zaczynała coraz bardziej i bardziej uwierać. Siedzę teraz i piszę, z pętlą na szyi. Siedzę i.. plątam się. 

27 marca 2014 
Znajduje się w dziwnym punkcie. Ciężko go określić. Szary? Szary zmieszany z seledynowym. Jakieś dziwne odcienie nijakości. Bo to wszystko wydaje się wyjątkowo nijakie. Niesamowicie wyjątkowo nijakie. Jestem na skraju przepaści nie mam perspektyw, a jedyne na czym mi może zależeć to ta powieść.. no i co ja robię? Nie czuję tej przepaści. Nie czuję jak czuć powinienem tego, że śmierć to to co jest najbliżej… że nie pozostaje mi nic innego. Powinienem czuć wyjątkowo silne emocje, a nie czuje niczego, odcinam się. Kurwa jego jebana mać. Stąd pisze te słowa, próbuje wgryźć się w siebie przez komputer, na którym piszę rękami –zdania. Co za zapośredniczenie… po to by poczuć coś najbliższego, coś wyjątkowo bliskiego tam we mnie. Straszne. Wyjątkowo.. straszne.

Dziś wyprowadzam swój cień na smyczy
Ucywilizowałem go, już nie skowyczy
Zachowuje się elegancko, dostojnie
Jak przystało na towarzysza