tłum: Barańczak

Chicago

Rzeźniku, Szlachtujący Wieprze dla Całego Świata, Wytwórco Narzędzi, Magazynierze Pszenicy, Układaczu Torów, którymi Ślesz przez Kraj Towarowe Pociągi;
Porywcze, krzepkie, zawadiackie
Miasto o Szerokich Barach:

Mówią mi, żeś ty miasto grzechu, i wierzę im, bo widziałem w blasku gazowych latarni, jak wabią chłopców ze wsi twoje uszminkowane kobiety.
I mówią mi, żeś ty miasto występku, i odpowiadam: to prawda, sam widziałem, jak opryszek zabija i odchodzi bez przeszkód, aby zabijać dalej.
I mówią mi, żeś ty miasto bezwzględności, i znów przytakuję: prawda, widziałem ślady, jakimi rozpanoszony głód znaczy twarze kobiet i dzieci.
I po wszystkich odpowiedziach raz jeszcze zwracam się do tych, którzy szydzą z mojego miasta, i odpłacam im szyderstwem za szyderstwo, tak powiadając:
Dobrze, pokażcie mi inne miasto, które umie tak śpiewać z podniesionoą głową, tak pysznić się tym, że jest żywe, nieokrzesane, silne, przebiegłe,
I choć w mozole piętrzących się zadań miota ciężkie jak magnes przekleństwa, widać przecież wyraźnie, jak góruje - wysoki śmiałek o potężnej pięści - nad tłumem lękliwych miasteczek,
Zajadłe jak pies z wywieszonym jęzorem rwącym się ze smyczy, przebiegłe jak dzikus zmagający sie z bezludną puszczą,
Z gołą głową,
Z łopatą w garści,
Burzy,
Planuje,
Wznosi, niszczy, odbudowuje,
Pod niebem całym w dymach, z ustami pełnymi pyłu, śmieje się białymi zębami,
Pod straszliwym ciężarem przeznaczenia zanosie się młodym śmiechem,
Więcej: śmiechem kogoś, kto nie wie, co to przegrana, bo nigdy jeszcze nie przegrał,
I chełpi się, że w przegubie tętni mu puls, a pod żebrami bije serce ludu, i śmieje się,
Śmieje!
Śmieje się porywczym, krzepkim, zawadiackim śmiechem Młodości, półnagie zlane potem, dumne z tego, że jest Rzeźnikiem Szlachtującym Wieprze dla Całego Świata, Wytwórcą Narzędzi, Magazynierem Pszenicy, Układaczem Torów, którymi mkną przez Kraj Towarowe Pociągi.

Trawa

Niech sobie rosną stosy ciał pod Austerlitz i Waterloo.
Upchnijcie je tylko pod ziemie i dajcie mi działać -
Jestem trawa. Zarastam wszystko.

Niech rosną story ciał pod Gettysburgiem,
Niech rosną story ciał pod Ypres i Verdun.
Upchnijcie je pod ziemię i dajcie mi działać.
Dwa lata, dziesięć - i pasażerowie pytają konduktora:
Co to za miejscowość?
Gdzie jesteśmy?

Jestem trawa.
Dajcie mi działać.