Donatien Alphonse François de Sade 
FILOZOFIA W BUDUARZE 
Dialog pierwszy
Dialog drugi
Dialog trzeci
Dialog czwarty
Dialog piąty
Dialog szósty
Dialog siódmy, ostatni 

DIALOG PIERWSZY 
(MADAME DE SAINT-ANCE, KAWALER DEMIRVEL) 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Dzień dobry, bracie. I cóż tam z panem Dolmance? 
KAWALER 
Przyjdzie punktualnie o czwartej. Jak widzisz, będziemy mieli dość czasu na 
igraszki - jadamy dopiero o siódmej. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Muszę ci wyznać, braciszku, że odczuwam odrobinę wyrzutów sumienia z 
powodu bezwstydnych planów na dzisiejsze popołudnie. Ilekroć postanawiam 
prowadzić się cnotliwie, zaraz moja przeklęta wyobraźni podnosi bunt, 
popychając do jeszcze większej rozwiązłości. Zaiste zbytnio mi pobłażasz, 
pomagając we wszystkim, co może posłużyć memu zepsuciu. W dwudziestej 
szóstej wiośnie życia mogłabym jak inne oddawać się dewocji. A kimże jestem? 
Wielką rozpustnicą! ... Nie domyślasz się nawet, jak zuchwałe projekty powstają 
mi w głowie! Niegdyś sądziłam, że moje żądze zawsze dotyczyć będą wyłącznie 
kobiet. Naiwne urojenia! Namiętności, którym chciałam dać odpór, powróciły do 
mnie z tym większą siłą i zrozumiałam, że gdy jest się stworzoną do rozpusty, na 
nic zda się nakładanie hamulców: gwałtowne żądze i tak rychło je zerwą. 
Teraz czerpię z życia obiema garściami i nie odmawiam sobie niczego. 
Przyznasz jednak, że mój ostatni kaprys jest szczególny: pragnę tego oryginała 
Dolmancego, któremu, jak mówiłeś, nigdy nie przyszłoby na myśl zajmować się 
niewiastami. Ten ortodoksyjny sodomita i fanatyk rodu męskiego gotów jest 
zabrać się za kobietę jedynie wtedy, jeśli zgodzi się ona powierzyć mu wdzięki, z 
których zwykł korzystać u chłopców. 
Chcę być dzisiaj Ganimedem tego nowego Jupitera. Dotychczas, jak wiesz, 
oddawałam się sodomii jedynie z tobą oraz kilkorgiem wynajętych ludzi. 
Tym razem skłania mnie do tego nie czułość ani kaprys, lecz rozumny 
namysł. Wierzę, że uda mi się nareszcie poznać sekret, dzięki któremu upodobanie 
to zyskuje nad mężczyznami tak silną władzę. 
Opisz mi, proszę, twego przyjaciela, wszak wiesz, że widziałam go zaledwie 
przez chwilę. 
KAWALER 
Dolmance skończy wkrótce trzydzieści sześć lat, jest mężczyzną postawnym, 
bardzo pięknej postaci, o oczach niezwykle żywych i bystrych, zarazem jednak w 
jego rysach kryje się coś bardzo niebezpiecznego. 

Ma najpiękniejsze w świecie zęby, a delikatną figurą przypomina nieco 
kobietę. Jest doskonale elegancki, posiada czarujący głos, a przede wszystkim 
umysł filozofa. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Spodziewam się, że nie wierzy w Boga? 
KAWALER 
Cóż znowu! Toż to słynny ateusz, człowiek absolutnie niemoralny... zepsuty 
do szczętu! Jest bez wątpienia najbardziej niebezpiecznym i zbrodniczym 
osobnikiem, jakiego kiedykolwiek wydała Natura. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ach, jakież to podniecające! Czuję, że za chwilę oszaleję dla tego człowieka! 
Powiedz mi, proszę, o jego upodobaniach. 
KAWALER 
Są ci wiadome. Rozkosze Sodomy tak biernej, jak czynnej postaci ma 
niezmiennie w wielkiej cenie. Interesują go wyłącznie mężczyźni, jeśli jednak 
przystaje niekiedy na kobietę, to jedynie pod warunkiem, że zgodzi się ona zagrać 
przed nim rolę chłopca. Mówiłem z nim o twoich zamiarach. Przystał na nie, lecz 
zastrzegł sobie pewne warunki. 
Uprzedzam, siostrzyczko, że odmówi ci całkiem otwarcie, jeżeli będziesz 
starała się go skłonić do innych rzeczy. "Przystaję, lecz z wieloma zastrzeżeniami 
- powiedział - rzadko zdarza mi się plamić podobnymi wybrykami". 
MADAME DE SAINT-ANGE 
"Plamić się!... zastrzeżenia! ..." - ubóstwiam język tych cudownych ludzi. My, 
kobiety, mamy również odpowiednie słowa na wyrażenie głębokiej grozy, jaką 
przejmują nas wszystkie, nie trzymające się naszego obrządku. Ach, powiedz, mój 
drogi, czy cię posiadł? Z twymi dwudziestoma latami można chyba zniewolić 
kogoś takiego? 
KAWALER 
Nie będę taił przed tobą naszych ekstrawagancji, jesteś bowiem zbyt mądra, 
by je ganić. Wiesz, że w istocie lubię kobiety. Odmiennym gustom oddaję się 
tylko wtedy, gdy nastaje ktoś tak miły, jak on. 
Wszystkiego w życiu próbowałem i daleki jestem od głupiej buty, która 
różnym młodym chłystkom nakazuje sądzić, iż na podobne propozycje odpowiada 
się laską. Czyż człowiek jest panem swoich gustów? Można oczywiście ubolewać, 
że tacy jak Dolmance cieszą się w życiu jedną tylko przyjemnością, lecz nie wolno 
im z tego powodu urągać. Zostali skrzywdzeni przez Naturę. Nie są winni, że 

przyszli na świat z innymi skłonnościami, tak jak nie ma się wpływu na to, czy 
rodzi się koślawym czy prostym. Zresztą, czy mężczyzna, który pragnie wyznać 
swą namiętność, będzie mówić rzeczy przykre? 
Wręcz przeciwnie: prawić będzie komplementy. Dlaczego więc odpowiadać 
na to obelgami? Tak czynią tylko durnie. 
Człowiek rozumny zawsze umie się wymówić. 
Niestety, świat pełen jest głupców, którzy takie wyznania mają za zniewagę. 
Zepsuci przez kobiety, zawsze zazdrosne o wszystko, co wydaje się godzić w ich 
prawa, wyobrażają sobie, iż są Don Kichotami i rozprawiają się brutalnie z 
każdym odstępstwem. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ach, ucałuj mnie! Nie byłbyś moim bratem, gdybyś sądził inaczej. A teraz 
opowiedz mi coś bliższego o Dolmancem i igraszkach, jakim się wspólnie 
oddawaliście. 
KAWALER 
Dowiedziawszy się od jednego z mych przyjaciół o okazałym przymiocie, 
którym, jak ci wiadomo, się szczycę, Dolmance skłonił markiza de V..., by 
zaprosił mnie na wieczerzę. Kiedyśmy już wstali od stołu, oznajmiono, iż 
przyszedł czas popisać się tym, co posiadam. Zrazu jedynym powodem tej 
prezentacji zdawała się być ciekawość gościa, lecz kształtne pośladki, które 
ujrzałem naraz przed sobą, wyraźnie żądające mego zainteresowania, odsłoniły mi 
prawdziwy cel pokazu. 
Uprzedziłem Dolmancego o trudnościach związanych z tym 
przedsięwzięciem, lecz ten nie przeląkł się wcale. "Nawykłem do takich taranów - 
rzekł - i nie panu przypada zaszczyt najgroźniejszego spośród tych, którzy 
szturmowali tę bramę". 
Tymczasem markiz zachęcał nas, już to obłapiając, już to pieszcząc każdy 
kolejny szczegół, któryśmy wyjmowali na światło dzienne. 
Nareszcie stanąłem w całej okazałości... Zanim wszedłem, chciałem 
przygotować sobie drogę... "Nie waż się tego czynić - rzekł na to markiz - 
odebrałbyś memu przyjacielowi połowę przyjemności, jakiej od ciebie oczekuje: 
on chce, byś go rozłupał, tylko to go może naprawdę zaspokoić". 
Na ślepo pogrążyłem się w odmęcie. I sądzisz, siostro, że miałem z tym wiele 
kłopotu? Gdzież tam! Mój ogromny członek zniknął cały w otworze i, nim się 
spostrzegłem, spoczął na dnie jego wnętrzności. 
Tymczasem szelma jakby nic nie poczuł! Muszę wyznać, że nie żałowałem 
mu niczego. Niezwykła rozkosz, w jakiej znajdował upodobanie, pieszczoty, 
mchy, cudowne wyrażenia - wszystko to w krótkim czasie mnie samego uczyniło 
szczęśliwym. 

Zaledwie wyszedłem, Dolmance zarumieniony niczym bachantka zwrócił się 
do mnie z tymi słowy: 
"Czy widzisz, do jakiego stanu mnie przywiodłeś, Kawalerze?", po czym 
pokazał mi suchą, lecz ożywioną różdżkę sporej długości, mierzącą jakieś sześć 
cali w obwodzie. 
"Błagam, zechciej, mój miły, być mi niewiastą, abym mógł powiedzieć, że 
zaznałem w twych objęciach wszystkich rozkoszy tego cennego upodobania, które 
dzierży nade mną tak wielką władzę". Poszło mu ze mną równie łatwo. Obnażył 
się również markiz - ten poprosił, bym zechciał użyczyć mu także nieco mej 
męskości. Obszedłem się z nim podobnie jak niedawno z Dolmancem, który 
zwracając mi stokrotnie te same doznania, jakich dostarczałem markizowi, 
wkrótce napełnił mnie owym kosztownym płynem, którym ja, niemal 
równocześnie, ucieszyłem markiza de V... 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Musiałeś doznawać przy tym niezwykłej rozkoszy - słyszałam, że to 
cudownie być tym w środku? 
KAWALER 
Z pewnością, aniele, to wspaniałe miejsce, lecz cokolwiek by mówić, 
wszystko to są dziwactwa. Nigdy nie będę przedkładał ich nad niewiasty. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
W nagrodę za twą szczerość, podaruję ci dzisiaj, mój miły, dziewicę 
piękniejszą od anioła. 
KAWALER 
Jak to... przy panu Dolmance?!... Zamierzasz sprowadzić dziewczynę?! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Idzie o edukację. To dziewczę poznałam ubiegłej jesieni na pewnej 
klasztornej pensji, gdyśmy bawili z mężem u wód. Tam nie mogłyśmy sobie na 
nic pozwolić - zbyt wiele oczu na nas patrzyło, lecz przyrzekłyśmy sobie spotkać 
się, kiedy tylko to będzie możliwe. W tym celu poznałam jej rodziców. Jej ojciec 
okazał się libertynem... mam go w ręku. 
Moja ślicznotka nareszcie przybywa - czekam jej każdej chwili. Mamy 
spędzić razem dwa dni... dwa wspaniałe dni! Wykorzystam je na nauczanie tej 
młodej osoby - Dolmance i ja umieścimy w jej ślicznej główce najbardziej 
wyuzdane zasady libertynizmu, nakarmimy naszą filozofią i rozbudzimy żądze, 
aby zaś odpowiednio unaocznić treść rozpraw, przeznaczyłam dla ciebie, bracie, 
zebranie żniwa z mirtów Cytery, dla Dolmancego zaś pozostawiłam róże Sodomy. 

Będę mieć podwójną przyjemność, mogąc się rozkoszować występkiem, a 
jednocześnie udzielając lekcji i zasiewając pośród tej uroczej niewinności ziarna 
występku. 
A więc, Kawalerze, czy projekt ten godny jest mojej fantazji? 
KAWALER 
Ty jedna mogłaś go powziąć! Zaiste jest boski, siostrzyczko, obiecuję jak 
najlepiej wypełnić rolę, którą mi wyznaczyłaś. Ach, jakąż rozkosz mieć będziesz 
nauczając to dziecko! 
Cóż to dla ciebie za gratka: móc ją deprawować, zdusić w młodym sercu 
wszelki zarodek cnoty, umieszczony tam przez jej wychowawców. Doprawdy, 
takie hultajstwo mnie przerasta! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To oczywiste, że zrobię, wszystko, by ją zepsuć, by do szczętu rozgromić 
przesądy, którymi zdołano ją odurzyć. W ciągu dwóch lekcji zamierzam uczynić 
ją równie występną, bezbożną i rozwiązłą jak ja sama. Uprzedź o tym swego 
przyjaciela, skoro się tylko zjawi - jad niemoralności, który zapuści w jej serce, 
winien w krótkim czasie zatruć śmiertelnie wszelkie nasiona cnoty, jakie zdołały 
tam zakiełkować; bez nas. 
KAWALER 
Nie sposób byłoby znaleźć kogoś odpowiedniejszego do tych celów: 
bezbożność, okrucieństwo i rozpusta płyną z ust Dolmancego jak mistyczne 
namaszczenie z ust arcybiskupa Cambrai. 
Ach, moja droga, oby tylko twoja uczennica dorównała pilnością swoim 
wychowawcom, a jestem pewien, że wnet będzie zepsuta. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Przy znanych mi predyspozycjach tej dziewczyny, nie będzie to z pewnością 
trwać zbyt długo. 
KAWALER 
Czy nie obawiasz się jednak jej rodziców? Może się zdarzyć, że ta mała 
wypapla im wszystko po powrocie do domu? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nie obawiaj się - uwiodłam jej ojca. Nie zna on co prawda moich zamiarów 
wobec córki, lecz nie odważy się też gruntownie ich dociekać. 
Trzymam go mocno w garści. 

KAWALER 
Twoje metody są straszne! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Tylko takie są niezawodne. 
KAWALER 
Opowiedz mi o tej młodej osobie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Na imię jej Eugenia, jest córką niejakiego Mistivala - jednego z 
najbogatszych, stołecznych poborców, mężczyzny trzydziestosześcioletniego. 
Matka ma lat trzydzieści dwa, a ona sama piętnaście. Mistival to libertyn, zaś jego 
żona jest znaną dewotką. 
Co do Eugenii, próżno siliłabym się ją odmalować - przewyższa to 
możliwości mego pędzla. 
Musisz zadowolić się zapewnieniem, że ani ty, ani ja nie widzieliśmy nigdy 
podobnej piękności. 
KAWALER 
Opisz choć kształty tego bóstwa, abym mógł przygotować właściwe hołdy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Tedy spróbuję: ma kasztanowe włosy, które spływają aż na biodra, skórę 
olśniewającej białości, nos nieco orli, a oczy hebanowoczarne i płomienne. 
Och, patrząc w nie, gotowam popełnić każde głupstwo... Gdybyś widział przy 
tym śliczne rzęsy, które je ocieniają!... Usta ma bardzo małe, zęby przepiękne bije 
z nich świeżość i blask, szyja pełna wdzięku - o, gdybyś mógł zobaczyć, jak 
szlachetnego nabiera wyglądu, kiedy zwraca do słuchacza swą piękną główkę... 
Eugenia jest wysoka jak na swój wiek - można by jej dać dwadzieścia siedem 
lat. Kibić to wzór finezji, biust wspaniały... dwie najśliczniejsze w świecie piersi, 
zaledwie jest czym wypełnić dłoń, lecz tak są przy tym delikatne i świeże, że za 
każdym razem traciłam głowę, całując je ukradkiem. Ach, jak one ożywały pod 
mymi pieszczotami, podczas gdy dwoje wielkich oczu malowało przede mną stan 
duszy Eugenii! 
Nie wiem, jaka jest reszta, lecz gdybym miała sądzić po tym, co już mi znane, 
nigdy Olimp nie szczycił się równym jej bóstwem... 
Lecz cóż słyszę? To ona! Wyjdź co rychlej przez ogród i przybądź o 
oznaczonej godzinie. 
KAWALER 

Obraz, jaki przedstawiłaś, gwarantuje mą punktualność. O, Boże, wyjść, 
kiedy jestem w takim stanie! Bądź zdrowa... jeszcze tylko pocałunek - z trudem 
wytrzymam do tego czasu! 
(Mme de Saint-Ange całuje brata, przesuwa dłonią po spodniach, po czym 
młody człowiek oddala się pospiesznie.) 
DIALOG DRUGI 
(MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA) 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Witaj, moja piękna, oczekiwałam cię niecierpliwie. 
Łatwo to odgadniesz, jeśli czytasz w mym sercu. 
EUGENIA 
Och, najdroższa, zdawało mi się, że nigdy tu nie dotrę, tak spieszno mi było 
do twych objęć. 
Jeszcze na godzinę przed wyjazdem drżałam, żeby nic się nie zmieniło, 
bowiem matka stanowczo sprzeciwiała się wyjazdowi twierdząc, że takie 
wyprawy nie przystają dziewczętom w moim wieku. Na szczęście ojciec tak ją 
przedwczoraj obił, że wystarczyło jedno jego spojrzenie, aby obrócić panią 
de Mistival w nicość. 
Ostatecznie zmuszona była go usłuchać i oto jestem. Pojutrze masz odwieźć 
mnie do domu własnym ekwipażem. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Jakże niewiele mamy czasu! Zaledwie zdążę wyrazić ci moje uczucia. Czy 
wiesz, że podczas tego spotkania zamierzam wprowadzić cię w najsekretniejsze 
tajemnice Wenus? Czy aby zdążymy w ciągu dwóch dni? 
EUGENIA 
O, jeśli nie będę dość wyedukowana, z pewnością zostanę dłużej... Wszak 
przybyłam tu po to, by się uczyć. 

MADAME DE SAINT-ANGE (całując Eugenię) 
Och, kochana Eugenio, ileż nas czeka wspaniałości! A propos, czy masz chęć 
na śniadanie, królowo? Możliwe, że lekcja będzie długa. 
EUGENIA 
Nie mam innej potrzeby nad tę, by cię słuchać, droga przyjaciółko. Śniadanie 
zjedliśmy o milę stąd i teraz mogłabym wytrzymać aż do dziewiątej, nie 
odczuwając głodu. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Przejdźmy zatem do buduaru, tam będziemy się czuć swobodniej. 
Uprzedziłam już moich ludzi, bądź pewna, że nie ośmielą się nam przeszkodzić. 
(wpadają sobie w objęcia) 
DIALOG TRZECI 
MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA, DOLMANCE (rzecz rozgrywa 
się w eleganckim buduarze.) 
EUGENIA (bardzo zaskoczona niespodziewaną obecnością mężczyzny w 
gabinecie) 
O, Boże oszukałaś mnie! 
MADAME DE SAINT-ANGE (równie zdziwiona) 
Pan tutaj? Zdaje mi się, że miałeś przyjść dopiero o czwartej? 
DOLMANCE 
Możność widzenia cię, pani, jest zawsze szczęśliwą okazją do pośpiechu. 
Spotkałem twego brata, który powiedział mi, że jestem pożądany na lekcjach, 
jakich masz udzielić tej panience, i że tutaj właśnie mieści się owo liceum. 
Wprowadził mnie tu potajemnie przekonany, że nie weźmiesz mu tego za złe, 
jako że pokazy wymagają wstępu w postaci rozważań teoretycznych. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Cóż, skoro rzecz tak się przedstawia... 

EUGENIA 
Nie jestem aż tak naiwna - to twoja sprawka, moja droga. Mogłaś mnie 
uprzedzić - widzisz, jaka jestem zmieszana, zaszkodzi to z pewnością naszym 
planom. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zapewniam cię, że tę niespodziankę zgotował mój brat, nie przerażaj się 
jednak - pan Dolmance to uroczy człowiek i jak najodpowiedniejszy dla ciebie 
nauczyciel. Będzie wprost nieoceniony w naszych zamiarach. 
Za jego dyskrecję ręczę jak za własną. Przywitaj się tedy z tym wielkim 
światowcem, który jak nikt inny zdoła oprowadzić cię ścieżkami rozkoszy i 
szczęścia. 
EUGENIA 
Niemniej czuję się zmieszana... 
(czerwieni się) 
DOLMANCE 
Śmiało, Eugenio - osoba tak urocza jak pani powinna uważać wstyd za 
przestarzałe dziwactwo. 
EUGENIA 
Ale skromność... 
DOLMANCE 
Kolejny zamierzchły przesąd, który nam dziś bardzo przeszkadza. Toż to 
wbrew Naturze! 
(chwyta Eugenię w ramiona i całuje) 
EUGENIA 
Niechże pan przestanie! Doprawdy, śmiało pan sobie poczyna! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Eugenio, przestańmy wreszcie udawać niewiniątka przed tym czarującym 
panem. Znam go nie lepiej niż ty, a popatrz co robię! 
(całuje namiętnie Dolmancego). 
Zrób to samo. 
EUGENIA 
Ależ chętnie - z kogóż miałabym brać lepszy przykład? 
(oddaje się Dolmancemu, który również całuje ją namiętnie, wsuwając język 
w jej usta) 

DOLMANCE 
O, słodkie, przemiłe stworzenie! 
MADAME DE SAINT-ANGE (całując również Eugenię) 
Wierzysz nareszcie, że to nie podstęp, mała oszukanico? 
(wszyscy troje całują się około kwadransa). 
DOLMANCE 
Cóż za upajający wstęp! Zgodzicie się panie, że jest tu nadzwyczaj upalnie? 
Zdejmijmy tedy ubrania, będzie nam się szczebiotało o wiele przyjemniej. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zgadzam się z panem. Przywdziejmy te oto tuniki ze zwiewnej gazy, aby nic 
nie ukrywało naszych wdzięków przed pożądaniem. 
EUGENIA 
Ach, do czegóż mnie zachęcasz, moja droga? 
MADAME DE SAINT-ANGE (pomagając się jej przebrać) 
Prawda, że to bardzo zabawne? 
EUGENIA 
Co najmniej nieprzyzwoite... 
Och, jak ty mnie całujesz! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Prześliczne piersi... niczym świeżo rozkwitłe róże. 
DOLMANCE (przyglądając się piersiom Eugenii uważnie, lecz 
powściągliwie) 
Zapowiadają również inne wdzięki... nieskończenie bardziej godne szacunku. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Godne szacunku? 
DOLMANCE 
O, tak... 
(mówiąc to ma taką minę, jakby chciał obejrzeć Eugenię od tyłu) 
EUGENIA 
Nie, nie... błagam pana! 

MADAME DE SAINT-ANGE 
Nie chcę, Dolmance, abyś oglądał w tej chwili to, co ma nad tobą nazbyt silną 
władzę, mógłbyś pan wszak postradać rozsądek, gdyby zawładnęło to teraz pańską 
wyobraźnią. 
Potrzebujemy twych wykładów - gdy ich udzielisz, laury, po które sięgasz, 
uwieńczą pana. 
DOLMANCE 
Dobrze, niech będzie. Skoro jednak mam udzielić temu pięknemu dziecku 
pierwszych lekcji libertynizmu, przynajmniej ty, pani, zechciej mi się ofiarować. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Wspaniale! Masz mnie całkiem nagą. Jestem całkowicie do pańskiej 
dyspozycji. 
DOLMANCE 
Piękne ciało!. Toż to istna Wenus w otoczeniu Gracji. 
EUGENIA 
Jakże jesteś powabna, moja przyjaciółko! Pozwól, że okryję cię pocałunkami. 
(całuje ją) 
DOLMANCE 
Świetne proporcje! Stanowczo za mało żaru, Eugenio, zapamiętaj to sobie raz 
na zawsze. 
EUGENIA 
Proszę mówić dalej, ja słucham... To dlatego, że ona jest taka piękna... taka 
giętka i chłodna! 
Przyzna pan, że jest czarująca? 
DOLMANCE 
Niewątpliwie... jest doskonale piękna. Myślę, że i pani w niczym jej nie 
ustępuje. A teraz posłuchaj mnie, śliczna uczennico, jeśli nie okażesz się dość 
pojętna, nie sądź, że nie użyję wobec ciebie praw należnych mi jako twemu 
profesorowi. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
O, tak, Dolmance, zobowiązuję cię, byś korzystał z przywilejów należnych 
temu tytułowi. Jeżeli Eugenia nie będzie dostatecznie bystra, trzeba ją będzie 
ukarać. 

DOLMANCE 
Mógłbym nie poprzestać na ustnym napomnieniu. 
EUGENIA 
O, Boże, pan mnie przeraża!... Jaką karę ma pan tedy na myśli? 
DOLMANCE (niewyraźnie, gdyż jednocześnie całuje ją w usta) 
Rózgi, baty... za ospałość umysłu odpowiadać będzie ta mała pupka. 
(daje Eugenii klapsa) 
MADAME DE SAINT-ANGE 
No tak, tak - pochwalam intencję, lecz nie resztę. Zacznijmy naszą lekcję, 
gdyż w przeciwnym razie ta odrobina czasu, jaką mamy spędzić z Eugenią, 
upłynie na samym prologu, zaś wykład wcale się nie odbędzie. 
DOLMANCE (wskazując kolejno omawiane części ciała Madame) 
A więc zaczynam. Nie będę się zbytnio rozwodził nad tymi mięsistymi 
kulami, które, jak pani doskonale wiadomo, nazywają się piersiami lub biustem. 
Nazwa jest zupełnie obojętna. Są one częstym narzędziem rozkoszy: można je 
obłapiać, całować i pieścić. 
Niektórzy czynią z nich sobie właściwe schronienie. Członek zajmuje 
wówczas miejsce pomiędzy tymi oto dwoma wzgórkami, a niewiasta ściska go i 
ugniata sprawiając w niedługim czasie, że mężczyzna wylewa tam ów najsłodszy 
balsam życia, który wytryskując dostarcza mu nieopisanej przyjemności. 
Czy nie należałoby obecnie udzielić naszej uczennicy wykładu o członku, 
skoro i tak przyjdzie mi się zająć tym tematem? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
I ja tak sądzę. 
DOLMANCE 
A więc położę się teraz na otomanie, pani zaś zechce usiąść naprzeciw i zająć 
się objaśnianiem. 
(Dolmance kładzie się, a Mme de Saint-Ange demonstruje) 
MADAME DE SA1NT-ANGE 
Widzisz oto przed sobą berło Wenus, najpierwszego sprawcę miłosnych 
rozkoszy - nosi on miano członka. Nie ma zakątka ciała, gdzie by nie dotarł. 
Zazwyczaj wchodzi tędy (wskazuje łono Eugenii) - to najbardziej uczęszczany 
trakt, lecz bynajmniej nie najrozkoszniejszy. 

W poszukiwaniu cudowniejszej świątyni dociera niekiedy tutaj (pokazuje 
rozchylone pośladki). Do tej najdoskonalszej ze wszystkich rozkoszy jeszcze 
powrócimy. Również usta, piersi i pachy chętnie ofiarowują mu swe ołtarze, gdzie 
zaznaje chwały. 
Kiedy wybierze już sobie odpowiednie miejsce, żywo się tam uwija, a po 
jakimś czasie wypluwa biały i lepki likwor, którego uwolnienie pogrąża 
mężczyznę w najsłodszym upojeniu, jakiego można zaznać w życiu. 
EUGENIA 
Bardzo bym chciała to zobaczyć. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Możesz do tego doprowadzić, poruszając go po prostu dłonią. Spójrz tylko, 
jak się rozsierdza. 
EUGENIA 
Pozwól mi poruszać tym pięknym członkiem, najdroższa! 
DOLMANCE 
Nie stawiam sprzeciwu! Pozwólmy jej, madame, jej naiwność niezwykle 
mnie podnieca. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Przeciwna jestem pośpiechowi, Dolmance. Niechże pan pomyśli: utrata 
nasienia, zmniejszając aktywność twych zwierzęcych instynktów, ostudzi z 
pewnością żar rozpraw. 
EUGENIA (bawiąc się jądrami Dolmancego) 
Przykro mi, że sprzeciwiasz się mym pragnieniom. A czemu służą te kulki i 
jak się nazywają? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To jądra. Magazynują płodne nasienie, o którym zaraz powiem. Powstawanie 
rodzaju ludzkiego spowodowane jest przedostaniem się nasienia do kobiecej 
macicy, ale nad tym nie będziemy się zbytnio rozwodzić, gdyż to szczegóły 
należące do medycyny, a nie do libertynizmu. 
Młoda, ślicznotka winna zajmować się sprawami rozkoszy, nie zaś 
rozmnażania. Wspomnimy tu jedynie pobieżnie o mechanizmie rozrodczym, żeby 
móc zająć się dalej rozkoszą, która nie ma wszak nic wspólnego z propagacją. 

EUGENIA 
Ależ, jeżeli ten wielki instrument, ledwie mieszczący się w dłoni, wchodzi, 
jak mówisz, tą małą dziurką z tyłu, kobieta musi niesłychanie cierpieć! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Osoba nieprzywykła do tych czynności, odczuwa oczywiście ból. Natura każe 
nam osiągać szczęście poprzez cierpienie, kiedy jednak zostanie ono raz 
pokonane, doznajemy nieopisanej rozkoszy. Właśnie wejście od tyłu jest w tej 
mierze wiele więcej warte niż od frontu. 
Zresztą, iluż niebezpieczeństw unika wówczas kobieta! Mniejsze ryzyko dla 
zdrowia, żadnego ryzyka poczęcia! Nie będę się nad tym rozwodzić, gdyż analizą 
tego tematu zajmie się za chwilę nasz mistrz. Przeplatając teorię z praktyką, 
przekona cię z pewnością, że powinnaś przedkładać ten sposób nad wszystko inne. 
DOLMANCE 
Błagam, pani, przyspiesz swe pokazy, dłużej bowiem nie wytrzymam, a 
wówczas ów groźny członek obróci się w nicość i nie posłuży ci w lekcjach. 
EUGENIA 
Jakże to? Więc on się zepsuje, kiedy wyrzuci z siebie nasienie, o którym 
mówiłaś? Ach, pozwól mi go opróżnić i ujrzeć, jak to się dzieje! Cudownie byłoby 
zobaczyć ten wylewający się płyn! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
No, no Dolmance, niechże się pan jakoś pozbiera. Proszę pamiętać, że to 
nagroda za pańską pracę, nie mogę jej panu dać, zanim na nią nie zasłużysz. 
DOLMANCE 
A więc dobrze. Sądzę jednak, że trzeba gruntowniej przygotować Eugenię do 
tego, co ją czeka. Byłoby chyba wskazane, żeby uczyniła ją pani szczęśliwą. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To najzupełniej właściwe. Zabieram się do dzieła z tym większą radością, że 
lubieżny ów epizod posłuży naszym lekcjom. Połóż się na otomanie, moja droga. 
EUGENIA 
O, Boże, jakie wspaniałe legowisko. Lecz po cóż tu tyle zwierciadeł? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Mają one pomnażać rozkosz leżących tu kochanków, sycąc ich oczy 
tysiącami przeróżnych odbić. Dzięki nim mogą widzieć każdy szczegół swoich 

ciał, otaczają ich tłumy figur, które, naśladując każdy ruch, tworzą orgiastyczne 
obrazy potęgujące rozkosz. 
EUGENIA 
Cudowny pomysł! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Dolmance, niech pan własnoręcznie obnaży ofiarę. 
DOLMANCE 
Nie będzie to trudne, gdyż wystarczy tylko unieść nieco gazę, by odsłonić 
najbardziej podniecające wdzięki. Nareszcie dane mi będzie podziwiać boski i 
drogocenny tyłeczek, którego tak namiętnie pożądam, sacredieu! Co za pulchność, 
świeżość, bogactwo i uroda! Nigdym nie widział piękniejszego! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Z tych wyrazów hołdu zaraz widać, jaki z ciebie szelma! 
DOLMANCE 
Bo i cóż w świecie może się równać z tą przyjemnością i gdzie znalazłaby 
natura wznioślejszy ołtarz? Eugenio... boska Eugenio, niechże utopię w 
pieszczotach twój kuperek! 
(pieści i całuje go w uniesieniu). 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Hola, libertynie! Zapominasz, że Eugenia jest nagrodą za lekcje, których od 
ciebie oczekuję. Musisz najpierw na nią zasłużyć. Wstrzymaj tedy swój zapał, jeśli 
nie chcesz mnie rozgniewać. 
DOLMANCE 
Nikczemna! Wiem, że to tylko zazdrość... lecz dobrze; ofiaruj mi, pani, swój - 
złożę mu podobny hołd. O, jaki on piękny, mój aniele... równie wspaniały! Niech 
je porównam... wyglądają przy sobie niczym Ganimed i Wenus! 
(oba obsypuje pocałunkami) 
Czy zechciałybyście nacieszyć moje oczy czarującym spektaklem, zbliżając 
do siebie te urocze cacka? Pragnę złożyć im obu swe uszanowanie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Znakomity pomysł... Spójrz, proszę, czy jesteś z nas zadowolony? 
(stają obok siebie) 

DOLMANCE 
Nie można by lepiej - tego właśnie żądałem. A teraz poruszajcie nimi, niech 
zapłoną lubieżnym ogniem, falując w rytm rozkosznych podniet... 
Cudownie to robicie! 
EUGENIA 
Ach, jaką niezwykłą przyjemność sprawiają mi moje ruchy. Jak nazwać to, co 
teraz robimy? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Dawaniem sobie rozkoszy. 
Teraz uważaj: zmienimy pozycję. Przypatrz się uważnie memu łonu... 
Nazywa się je świątynią Wenus. Spójrz na tę szparkę, teraz ją rozchylam. 
Wzniesienie, które widzisz, to wzgórek łonowy - pokrywa się on włosiem na ogół 
w czternastym, piętnastym roku życia, kiedy dziewczę zaczyna miesiączkować. 
Języczek pod spodem nazywa się łechtaczką. 
To w niej spoczywa cała niewieścia wrażliwość, stąd pochodzi wszystko, co 
najlepsze. Żadna złożona tu pieszczota nie pozostaje bez, skutku w postaci 
rozkosznego omdlenia. Spróbuj tylko... Ach, jak świetnie to robisz, łajdaczko! 
Rzec by można, że całe życie nic innego nie robiłaś! 
Powstrzymaj mnie, Dolmance - cudowne palce tej dziewczyny mogą sprawić, 
że stracę głowę!... 
DOLMANCE 
Udaremnię to pani, dokonując po prostu zamiany ról. Pohamuj się tedy i 
zajmij Eugenią... O, właśnie tak. 
W ten oto sposób jej śliczny tyłeczek przypadnie moim palcom. Za chwilę, 
Eugenio, wszystkie twoje zmysły pogrążą się w rozkoszy, która winna być ci 
odtąd jedynym bóstwem. Tylko jej powinna poświęcić się dziewczyna i tylko w 
niej widzieć najwyższą świętość. 
EUGENIA 
Ach, w każdym razie nie zaznałam dotąd nic równie przyjemnego. Czuję 
cudowną błogość... nie wiem już sama, co mówię, ani co robię... Jakieś niezwykłe 
upojenie ogarnęło moje zmysły... 
DOLMANCE 
Ta szelma wyraźnie zrobiła się mokra! ...Jej odbyt zaciska się na moim 
palcu... Przepysznie byłoby wejść weń w tym momencie! 
(podnosi się i zbliża do jej pośladków) 
MADAME DE SAINT-ANGE 

Jeszcze odrobinę cierpliwości. Zajmujmy się ściśle edukacją, tego uroczego 
stworzenia. Jakaż to słodycz móc ją uczyć! 
DOLMANCE 
Jak tedy widzisz, Eugenio, po dłuższym lub krótszym podrażnianiu, gruczoły 
wydzielają płyn, którego wypłynięcie powoduje uczucie upojenia. Nazywa się to 
orgazmem. Jeśli twoja przyjaciółka pozwoli, pokażę ci, jak gwałtownie przebiega 
tenże proces u mężczyzny. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Chwileczkę! Najpierw zademonstruję ci, Eugenio, inny sposób 
doprowadzania kobiety do rozkoszy. Nie napinaj pośladków. 
Widzi pan, Dolmance, że w tej pozycji panu przypadnie jej pupka. Zajmij się 
nią, podczas gdy ja zaopiekuję się resztą. Postarajmy się wspólnie sprawić, żeby 
omdlała co najmniej trzy razy z rzędu. Ach, jaki śliczny wzgórek.. Uwielbiam 
całować tę swawolną kępkę!... Jest jeszcze mało wykształcona, lecz bardzo 
wrażliwa - widzę teraz wyraźnie... ty drżysz! Pozwól, że zajrzę głębiej... Jesteś 
istotnie dziewicą!... Opisz, co czujesz, kiedy nasze języki wślizną się do obu 
twych dziurek. 
(wykonują rzeczoną czynność) 
EUGENIA 
To wspaniałe uczucie, najdroższa - nie sposób go opisać! Nie umiałabym 
powiedzieć, który z tych dwu języków pogrąża mnie w głębszym upojeniu. 
DOLMANCE 
Dzięki naszemu ułożeniu, pani, mój klejnot znajduje się nieopodal twojej 
dłoni. Zechciej go trochę popieścić, podczas gdy ja będę się w dalszym ciągu 
zajmował boskimi krągłościami tej małej. Wsuń język głębiej, nie poprzestawaj na 
łechtaczce, lecz zanurz go aż po macicę! W ten sposób najszybciej dosięgniemy 
celu! 
EUGENIA (naprężając się cała) 
Och, dłużej już nie wytrzymam, chyba zaraz umrę! Trzymajcie mnie, 
przyjaciele, gdyż czuję, że zostanę starta na proch! 
(omdlewa pomiędzy dwojgiem swoich wychowawców) 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Jak ci się podobała ta zabawa, kochanie? 

EUGENIA 
Jestem nieżywa, zmiażdżona... zgruchotana!... Wytłumacz mi jednak co 
znaczy słowo, którego użył niedawno Dolmance? Nigdy dotąd nie słyszałam o 
macicy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Macica to coś na kształt wazy czy butelki, której szyjka ciasno obejmuje 
męski klejnot i w której gromadzi się wydzielina żeńskich gruczołów. Tam też 
dostaje się sperma. Z mieszaniny obydwu tych płynów powstaje zarodek, z 
którego wyrasta potem chłopiec lub dziewczynka. 
EUGENIA 
Zarodek powstaje tedy z dwu nasion? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Bez wątpienia. Co prawda niektórzy twierdzą, że tworzy go jedynie nasienie 
mężczyzny, lecz przecież nie połączone z żeńskim nie mogłoby się zawiązać. 
Nasze nasienie przetwarza je - samo nie będąc przyczyną, pomaga w powstawaniu 
zarodka. 
Wielu współczesnych naturalistów utrzymuje, że nasienie żeńskie jest zbędne, 
z czego moraliści wyciągają wniosek, iż dzieci powinny darzyć uczuciem 
wyłącznie ojca, ponieważ tylko jego krew posiadają. 
Stwierdzenie to nie jest w istocie dalekie od prawdy, a chociaż jestem kobietą, 
nie zamierzam mu się sprzeciwiać.. 
EUGENIA 
Dowód na twoje słowa, najdroższa, znajduję w mym sercu, gdyż do 
szaleństwa kocham ojca, nie cierpię zaś matki. 
DOLMANCE 
Nie ma w tym nic dziwnego. Ja również myślę podobnie i wciąż 
niepocieszony jestem po stracie ojca, natomiast po śmierci matki rzuciłem się w 
wir uciech... O, tak, szczerze jej nienawidziłem. 
Nie obawiaj się tych uczuć, Eugenio, są one zgodne z Naturą. Skoro 
powstaliśmy wyłącznie z krwi ojca, wobec matki nie mamy absolutnie żadnych 
zobowiązań. Ona jedynie poddała się jego woli, podczas gdy on pobudził ją do 
czynu, to on chciał naszego przyjścia na świat. Matka tylko biernie z nim 
współpracowała. Decyduje to o tak wielkiej różnicy w naszych uczuciach do 
rodziców. 

MADAME DE SAINT-ANGE 
Masz po stokroć rację, Eugenio. Jeżeli żyje na świecie kobieta godna 
najwyższej nienawiści, to jest nią z pewnością twoja matka. Zgryźliwa, zacofana, 
świętoszkowata, gderliwa i wstrętnie obłudna - założyłabym się, że ta dewotka nie 
popełniła w życiu najmniejszej niestosowności. 
O, nie wiesz, najdroższa, jak nienawidzę cnotliwych kobiet! Ale później 
pomówimy o tym. 
DOLMANCE 
Czy nie powinienem obecnie pokierować Eugenią tak, aby odwzajemniła pani 
doznaną rozkosz? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zgoda, mnie również wydaje się to właściwym. Pan oczywiście zechce przy 
tym oglądać mnie z tyłu? 
DOLMANCE 
Nie wątpisz chyba, pani, że uczynię to z zachwytem? 
MADAME DE SAINT-ANGE (pokazując mu pośladki) 
Czy tak jest dobrze? 
DOLMANCE 
Wprost cudownie! Co więcej, mogę uszczęśliwić cię tą samą pieszczotą, która 
tak przypadła do gustu Eugenii. Ułóż, proszę, głowę między udami swej 
przyjaciółki i zaopiekuj się nią, jak ona przedtem tobą za pomocą swojego 
ślicznego języczka. Doskonale! W ten sposób mam was obie dla siebie. Moja dłoń 
może służyć Eugenii, zaś język jej pięknej przyjaciółce. O tak... dobrze... 
Przyznasz, pani, że świetnie nam to idzie? 
MADAME DE - SAINT-ANGE (mdlejąc z rozkoszy) 
Boże, umieram!... Uwielbiam w takiej chwili ściskać twój piękny przyrząd, 
Dolmance!... Pragnę, by mnie zalał!... Pieść mnie ... pieść! Foutredieu! Cudownie 
być kurwą!... To koniec..! nie mogę dłużej... zmiażdżyliście mnie... Chyba nigdy 
w życiu nie zaznałam takiej rozkoszy. 
EUGENIA 
Jakże się cieszę, że się do tego przyczyniłam! Nie znam jednakże tego słowa, 
które ci się przed chwilą wyrwało z ust. Co to jest kurwa? Wybacz, ale sama 
wiesz, że jestem tu po to, aby się uczyć. 

MADAME DE SAINT-ANGE 
Nazywają tak, moja śliczna, publiczne kobiety, służące przyjemności 
mężczyzn, gotowe w każdej chwili zaspokajać ich chuć. Te szczęśliwe i godne 
szacunku istoty są piętnowane przez opinię, tymczasem społeczeństwo ma z nich 
o wiele większy pożytek niż ze świętoszek. 
Mają przy tym odwagę służyć rozkoszy za cenę utraty czci. Chwała tym, w 
których to miano budzi szacunek. Oto kobiety warte miłości! Oto prawdziwe 
mędrczynie! Co do mnie, moja droga, od dwunastu lat staram się zasłużyć na ten 
tytuł i daleka jestem od obrazy, gdy ktoś mówi o mnie, iż jestem kurwą. 
Co więcej - uwielbiam być tak nazywana w łóżku. Ta rzekoma obelga 
niezwykle mnie podnieca. 
EUGENIA 
Teraz rozumiem, najdroższa. Nie pogniewałabym się, gdyby i mnie tak 
nazywano. Czy jednak takie prowadzenie się nie jest zaprzeczeniem cnoty? 
DOLMANCE 
Dajże spokój cnotom, Eugenio! Cóż może być w świecie lepszego nad boski 
występek? Czy zamiłowanie do ganienia go może się równać z najmniejszą chwilą 
rozkoszy? Hołdowanie cnocie to oczywiste głupstwo, bo czy podobna oburzać się 
na własne usposobienie i żyć w nieustannym konflikcie ze swymi naturalnymi 
skłonnościami? Odruchy cnoty nie mogą pochodzić od Natury, gdyż nie popiera 
ona nigdy tego, co jej szkodzi. 
Nie daj się zwieść kobietom uważanym za cnotliwe. Zgoda, nie ulegają tak 
niepohamowanym namiętnościom, lecz mają inne, o wiele bardziej odrażające - 
jak ambicja, pycha, chęć zysku. Często zaś cnotliwość jest po prostu skutkiem 
oziębłości. Pytam tedy, czy powinniśmy brać z nich przykład? Czy te panie nie 
oddają się wyłącznie miłości własnej? Czy lepiej i mądrzej poświęcić się 
próżnemu egoizmowi, czy też namiętności? 
Moim zdaniem, są to rzeczy warte siebie. Kto kieruje się porywem, bez 
wątpienia postępuje rozumniej, gdyż posłuszny jest głosowi Natury, nie zaś 
głupocie i przesądowi. Jedna kropla mej spermy droższa mi jest nad 
najwyszukańsze akty cnoty, którą szczerze gardzę. 
EUGENIA (podczas tej dysertacji doszła już do siebie i ubrała na powrót; 
kobiety odpoczywają teraz na kanapie - naprzeciw nich Dolmance w wielkim 
fotelu) 
Cnoty są jednak różnorodne. Co pan sądzi o pobożności? 
DOLMANCE 
Czy może być ona cnotą dla ateusza? Przyjrzyjmy się tej kwestii: czy nie 
nazywasz religią związku pomiędzy człowiekiem a Bogiem, który to związek każe 

człowiekowi zaświadczać poprzez kult, iż otrzymał życie od swego wzniosłego 
Stwórcy? 
EUGENIA 
Trudno o lepsze sformułowanie. 
DOLMANCE 
Tedy, jeśli dowiedzione jest, że człowiek zawdzięcza swe istnienie potężnym 
siłom Natury, jeśli wiadomo, iż zamieszkuje Ziemię, od jej zarania - nie może on 
być niczym innym niźli dąb, lew, czy minerały spoczywające we wnętrzu naszej 
planety. Zaistniał, bowiem zaistniała Ziemia. Bóg to nec plus ultra dla ludzkiego 
rozumu i głupcy jedynie mogą go mieć za Stwórcę tego wszystkiego, co 
ogarniamy zmysłami. 
To chimera urojona przez umysł ograniczony w swej mocy postrzegania. 
Tymczasem Natura sama z siebie znajduje się w nieustannym ruchu. 
Przypisywanie go Bogu jest bezpodstawne. Gdyby nawet przyjąć, że 
kiedykolwiek istniał, to i tak byłby on najohydniejszym ze wszystkich bytów, 
gdyż po powołaniu świata do życia od milionów wieków pozostawałby w godnej 
pogardy bezczynności. 
Trzeba by zgodzić się i na to, że byłby on istotą odrażającą - zezwalałby 
wszak na zło, chociaż jego wychwalana przez religię wszechmoc zdolna byłaby 
przecież mu zapobiec. Jeśli uznać to wszystko za dowiedzione - a wierz mi, że tak 
jest, Eugenio - to czy pobożność, czyli związek łączący człowieka z jego 
nieudolnym, okrutnym stwórcą, może być uważana za cnotę? 
EUGENIA (do swej przyjaciółki) 
Czy rzeczywiście, moja czarująca przyjaciółko, Bóg jest tylko wymyśloną 
chimerą? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
I to bez wątpienia najohydniejszą. 
DOLMANCE 
Trzeba postradać rozum, żeby weń wierzyć. To owoc ludzkiego strachu i 
słabości, ohydne widmo, całkowicie zbędne w ziemskim systemie. 
Jego istnienie mogłoby jedynie szkodzić światu, gdyż właściwe mu dobro nie 
dałoby się pogodzić z niesprawiedliwością właściwą Naturze. 
Natura musiałaby prowadzić nieustanną walkę z jego wolą dobra. Mówi się 
niekiedy, że Bóg i Natura to jedno. Nic bardziej niedorzecznego! Toż byt 
stworzony nie może być tożsamy z bytem tworzącym. 
Czy możliwe, żeby zegarek był zegarmistrzem? Mówi się również, że Natura 
jest niczym, Bóg zaś wszystkim. Kolejna brednia! 

Dwie rzeczy konieczne są we wszechświecie: stwórca i stworze. Kto jest tym 
stwórcą? Oto jedyne pytanie, na jakie musimy odpowiedzieć. 
Skoro materia znajduje się w nieustannym ruchu, skoro może dzięki swej 
energii tworzyć, utrzymywać i równoważyć ogromne płaszczyzny wszystkich 
zdumiewających światów, których ciągły bieg przejmuje nas respektem i czcią, to 
po co szukać innego sprawcy? 
Właściwość bycia w stanie czynnym należy do istoty Natury, bo czymże ona 
jest, jeśli nie ożywioną materią? Czy ten urojony Bóg cokolwiek nam tu wyjaśnia? 
Nie obawiam się, że ktoś dowiedzie mi istnienia tego widma. Jeślibym się nawet 
mylił co do wewnętrznych właściwości materii, to miałbym do rozwiązania tylko 
jeden problem. Cóż natomiast bym zyskał zgadzając się na waszego Boga? 
Kolejny problem. Czy mam uznać za przyczynę tego, czego nie rozumiem, coś, co 
rozumiem jeszcze mniej? 
Przyjrzyjmy się, jak to ujmują dogmaty chrześcijaństwa. Oto, jak widzę Boga 
tego kultu. Jest on istotą lekkomyślną i okrutną, która w ciągu jednego dnia 
stwarza świat, aby już nazajutrz zaniechać jego dalszej budowy. Jakże bezsilny 
jawi się ten, kto nie może sprawić, aby człowiek postępował zgodnie z jego wolą, 
kto pozwala się lżyć przez własne stworzenie, potem zaś skazuje je na karę 
wieczną! Jakiż słaby musi być ten Bóg! Mógł tedy stworzyć wszystko, co 
widzimy, a nie potrafił ukształtować człowieka podług swoich zamiarów! 
Odpowie ktoś: jeśli tak by uczynił, człowiek nie miałby przed nim żadnej 
zasługi. Cóż za podłość! Czyż człowiek powinien zasługiwać się przed swym 
Bogiem? Gdyby został stworzony istotą dobrą, byłby dziełem godnym Boga. 
Pozostawienie człowiekowi wyboru, to kuszenie go. Wszak Bóg w swej 
odwiecznej wszechwiedzy dobrze znał wynik tego wyboru! Tak więc beztrosko 
porzuca swoje stworzenie, pozostawiając je samemu sobie. Cóż za potwór! Czyż 
może istnieć osobnik godzien większej nienawiści i bardziej nieubłaganej, 
zemsty? Jakoż nie dość zadowolony ze swego dzieła, zechciał naprawić 
człowieka, zsyłając nań potop, paląc ogniem, nareszcie wyklinając go. W niczym 
to ludzkości nie zmieniło. Istota silniejsza od tego Stwórcy, Szatan stale 
umacniający swą władzę, zdolny lekceważyć wolę Najwyższego, pokusą wydziera 
wciąż nowe trzody przeznaczone do wieczności. Nic nie zdoła pokonać w nas 
mocy tego demona. Jak tedy wygląda ów, którego głosicie? Ma on jedynego syna, 
którego pozyskał w jakiś nieznany, mi sposób. Człowiek, ponieważ sam musi 
płodzić, chciałby, aby czynił to również jego Bóg - w ten sposób ową szacowną 
cząstkę siebie łączy z niebiosami. Można by sobie wyobrazić, że boski syn objawi 
się światu pośród niebiańskich promieni i orszaków anielskich! Otóż nie! To z 
łona Żydówki, pośrodku chlewu zjawia się Bóg, który ma zbawić Ziemię! Oto jak 
zacne zgotowano mu przyjście! Lecz czy odkupi nas przez swą zaszczytną misję? 
Przypatrzmy się przez chwilę jego osobie. Jakie wzniosłe posłanie nam, przyniósł? 
Jaką odsłonił tajemnicę? Jaki nakazał dogmat? Jakimi czynami zalśniła jego 

potęga? Widzę najpierw niemowlę, które kilkoro służby, z pewnością wielkich 
bezbożników, przynosi kapłanom świątyni jeruzalemskiej. 
Następnie znika na piętnaście lat, kiedy to zatruwa się bredniami szkoły 
egipskiej, które przynosi potem do Judei. Zaledwie zjawia się tam ponownie, 
rozpoczyna się jego obłęd. Utrzymuje, iż jest synem Boga, równym we wszystkim 
swemu ojcu. Dołącza do tego jeszcze jedną wymyśloną postać nazwaną przez 
siebie Duchem Świętym, zapewniając przy tym, że te trzy osoby to jedno. 
Jakkolwiek to zrównanie urąga rozumowi, uparcie twierdzi, że kto go nie 
zrozumie, ten zostanie potępiony na wieki. Mówi o sobie, że mimo swej boskości 
narodził się z kobiety po to, by nas wszystkich ocalić. Głośne cuda, które zaraz 
ujrzymy, mają być gwarancją, tych słów. Najpierw podczas pewnej uczty 
zamienia rzekomo wodę w wino, potem zaś karmi na pustyni kilku łotrów 
żywnością przygotowaną i ukrytą zawczasu przez wspólników. Następnie, jeden z 
jego kompanów udaje zmarłego po to, aby nasz święty mógł go wskrzesić. Na 
koniec wreszcie udaje się w góry, gdzie na oczach dwóch czy trzech spośród 
swoich druhów popisuje się sztuczką godną dzisiejszych prestidigatorów. 
Żarliwie złorzecząc tyranizuje tych, którzy weń nie wierzą, obiecuje niebo 
wszystkim głupcom, dającym mu posłuch. Niczego nie pisał z racji swej 
ciemnoty, mówił niewiele z powodu nieokrzesania, czynił jeszcze mniej z powodu 
nieudolności. Zniecierpliwiwszy wreszcie urzędników rozdrażnionych dodatkowo 
jego buntowniczymi, choć rzadkimi przemowami, sam wpędził się na krzyż, 
zapewniając uprzednio tych, którzy za nim poszli, że zjawi się na każde ich 
żądanie, aby dać się zjeść. Godzi się tedy na egzekucję. Potężny Bóg Ojciec, o 
którym śmiał mówić, że zstąpi wówczas z nieba, nie udziela mu najmniejszej 
pomocy i tak oto zostaje potraktowany jak ostatni ze zbrodniarzy, których był 
godnym przywódcą. Jego towarzysze poczęli się zmawiać: "Będziemy zgubieni, 
my i nasze nadzieje, jeśli nie zdołamy naprawić wszystkiego jakimś głośnym 
czynem. Upijmy straże, strzegące Jezusa, wykradnijmy jego ciało i ogłośmy, że 
zmartwychwstał, Jeśli się nam uda, nasza nowa religia umocni się i rozszerzy, 
ogarnie cały świat... Do dzieła!" 
Szczęście sprzyja zuchwałym. Ciało zostaje porwane. Głupcy, kobiety i dzieci 
wrzeszczą ile sił o cudzie, a jednak w tym mieście, gdzie dopiero co miały miejsce 
tak wielkie dziwy, w mieście, gdzie przelano krew Boga, nikt w tego Boga nie 
chce uwierzyć, nie dochodzi do ani jednego nawrócenia. Tym lepiej. Zdarzenie 
jest tak niegodne uwagi, że nie wspomina o nim żaden historyk, z czego 
uczniowie Jezusa zamierzają osiągnąć korzyści, lecz jeszcze nie w tej chwili. 
Ta zwłoka ma dla nich ogromne znaczenie. Upłynie wiele lat, zanim zrobią 
użytek ze swego oszustwa. Wzniosą na nim chwiejną budowlę straszliwej 
doktryny, która po gruntownej korekcie pocznie zyskiwać coraz to nowych 
wyznawców. Ludności znużonej cesarskim uciskiem rewolucja wyda się 
koniecznością. Wówczas to ludzie dadzą wiarę kłamstwom, które powtarzane z 

ust do ust zataczać będą coraz szersze kręgi. Już wkrótce ołtarze Wenus i Marsa 
zastąpią nowe, wzniesione dla Jezusa i Marii. 
Opowieści o żywocie Syna Boga znajdą sobie wielu naiwnych słuchaczy. 
Przypisane mu zostaną setki rzeczy, o których nigdy nie pomyślał. Niektóre 
dziwaczne oracje uznane będą za podstawę nowej moralności, a ponieważ nowina 
skierowana jest przede wszystkim do biedaków, najważniejszą cnotą obwołuje się 
miłosierdzie. Pod nazwą sakramentów ustanowione zostają obrzędy, zaś 
najbardziej odrażającym jest ten, przez który kapłan uzyskuje dzięki kilku 
zaklęciom moc wcielania Boga w kawałek chleba. 
Nie ulega wątpliwości, że kult ów byłby zduszony w zarodku, gdyby od 
samego początku okazywano mu pogardę, na jaką zasługuje. Postanowiono go 
jednak zwalczać za pomocą prześladowań, dzięki czemu utrzymał się przy życiu. 
Skutek okazał się odwrotny od zamierzonego. Również w dzisiejszych czasach 
jedynym sposobem doprowadzenia do upadku chrześcijaństwa jest ośmieszanie 
go. Tak postępuje roztropny Wolter - pisarz, który może się szczycić, iż dokonał 
więcej niż którykolwiek z prozelitów. Tak przedstawia się w skrócie historia Boga 
i religii. 
Przemyśl raz jeszcze treść tych podań i zdecyduj, jakiego dokonasz wyboru. 
EUGENIA 
Nie będzie on trudny - nienawidzę wszystkich tych wstrętnych bredni o Bogu, 
którego trzymałam się dotąd przez słabość i niewiedzę. Od dziś będzie on dla 
mnie wyłącznie przedmiotem odrazy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Przysięgnij, Eugenio, że nigdy więcej nie pomyślisz o nim ani nie wezwiesz 
jego imienia. 
EUGENIA (rzucając się na pierś pani de Saint-Ange) 
O, przysięgam w twoich ramionach! Wierzę, że to, czego żądasz, ma służyć 
jedynie memu 
dobru. Pragniesz tedy, aby myśl o Bogu nie zmąciła już nigdy spokoju mej 
duszy? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Czyż mogłabym mieć inny powód? 
EUGENIA 
Wydaje mi się, Dolmance, że to rozważania o cnotach doprowadziły nas do 
kwestii religii? 
Powróćmy tedy do tematu. Czy przy całej swej śmieszności, religia nie zaleca 
cnót, których uprawianie służyłoby naszej korzyści? 

DOLMANCE 
Dobrze więc, przyjrzyjmy się i tej kwestii. Zacznijmy od cnoty czystości. 
Pomyśl tylko, Eugenio, czy mogłabyś przyrzec, że zawsze zwalczać będziesz w 
sobie wszystkie naturalne odruchy? Czy poświęciłabyś je dla głupiego i próżnego 
samozadowolenia? Jakich cudownych przeżyć musiałabyś sobie odmówić, godząc 
się dochować tak absurdalnych ślubów! Rozważ to w swoim sercu i odpowiedz, 
czy znajdujesz w tej niedorzecznej i groźnej nieskazitelności duszy rozkosz wartą 
tej, jaką niesie ze sobą występek? 
EUGENIA 
Z pewnością nie. Zresztą czuję w sobie wręcz odwrotne skłonności. Lecz czy 
jakimś wrażliwym duszom nie mogłyby dawać szczęścia miłosierdzie i 
dobroczynność? 
DOLMANCE 
Precz z cnotami, które wywołują jedynie niewdzięczność! 
Nie pomylisz się wcale, jeżeli uznasz dobroczynność za występek. Bliźnim 
pomaga się bowiem nie po to, by czynić dobro, lecz przez chęć ostentacji. Któż 
byłby zadowolony, nie mogąc udzielać jałmużny ze wszech miar jawnie? 
Nie myśl, Eugenio, że akt miłosierdzia przynosi tak dobre skutki, Jak się 
powszechnie mniema. Mogą tak sądzić jedynie bardzo naiwni. Dobre uczynki 
przyzwyczajają biedaków do korzystania ze wsparcia, Deprawuje ich to, gdyż w 
nadziei twej szczodrości ani myślą pracować, a nie doczekawszy się sztuki złota z 
twojej kiesy kradną albo mordują. 
Zewsząd słyszę żądania, aby wyjednać środki na likwidację żebractwa, 
tymczasem robi się wszystko, aby je jeszcze bardziej pomnożyć. Nie chcesz mieć 
much w pokoju - nie syp cukru na podłogę, Nie chcesz żebractwa we Francji? 
Nigdy nie udzielaj jałmużny, a co najważniejsze - zamknij wszystkie domy 
dobroczynności. 
Osobnik urodzony w nędzy, widząc się pozbawionym innych środków, użyje 
wszystkich swych zdolności, i wszystkich sposobów, jakimi natchnie go Natura, 
żeby wydźwignąć się ze swego stanu. Nie będzie cię też więcej nachodził. Należy 
bez litości zburzyć co do jednego te odrażające przytułki, gdzie ma się czelność 
wychowywać owoce rozpusty. żebraków, te wstrętne kloaki codziennych 
wymiotów społeczeństwa, ohydne rojowiska stworzeń, widzących jedyną nadzieję 
w twej sakiewce. Czemu służy - pytam - troskliwa opieka nad tego rodzaju 
jednostkami? Czy wynika to z obawy, iż Francja się wyludni? Nie bójmy się tego! 
Jednym z podstawowych błędów, jakie popełnia obecny rząd, jest utrzymywanie 
zbyt dużej populacji. Taki zbytek nie przyczynia się bynajmniej do wzbogacenia 

państwa. Te istoty nadliczbowe są niczym zbyteczne gałęzie, pasożytujące na 
pniu. Pamiętaj, że w każdym państwie populacja przewyższająca środki 
egzystencji musi spowodować upadek rządu. Przypatrz się Francji - zobaczysz, że 
tak właśnie się dzieje. 
Roztropne Chiny dobrze strzegą się przed nadmiernym rozmnażaniem. Nie 
ma tam schronisk dla owoców hańby i rozpusty, porzuca się je jak produkty 
trawienia. Nie znają tam domów dla biedoty, za to wszyscy pracują, wszyscy są 
szczęśliwi, nikt nie marnuje czasu na żebraków, a każdy może powtórzyć za 
Neronem: Quid est pauper? 
EUGENIA 
Mój ojciec myśli dokładnie tak samo. W życiu nie zrobił dobrego uczynku. 
Nieustannie też beszta moją matkę za sumy, jakie wydaje na podobne praktyki. 
Była przedtem w Towarzystwie Macierzyńskim, potem w Towarzystwie 
Filantropijnym - nie wiem doprawdy, do jakiego stowarzyszenia nie należała. 
Ojciec zakazał jej tego, grożąc, że pozbawi ją pensji, jeżeli ośmieli się jeszcze 
kiedyś prosić o środki na podobne głupstwa. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nic śmieszniejszego ani bardziej niebezpiecznego nad wszystkie te 
stowarzyszenia. Im to, jak również darmowym szkołom i domom dobroczynności 
zawdzięczamy obecne wzburzenie. Błagam cię, Eugenio, byś nigdy nie udzielała 
jałmużny. 
EUGENIA 
Bądź spokojna. Ojciec żąda ode mnie tego samego, dobroczynność zaś nie 
pociąga mnie tak bardzo, żebym miała lekceważyć jego polecenia, nakazy 
własnego serca oraz twoje prośby. 
DOLMANCE 
Nie marnujmy tej cząstki uczucia, jaką obdarzyła nas Natura. Cóż mnie mogą 
obchodzić czyjeś niedole? Czy nie dość mi własnych kłopotów, bym martwił się 
jeszcze cudzymi? Niechaj ogień uczuć ogrzewa jedynie nasze własne rozkosze. 
Bądźmy wyczuleni na wszystko, co go podsyca, i absolutnie niewzruszeni 
resztą. W takim stanie duszy, nie pozbawionym okrucieństwa, zapewnimy sobie 
błogość. Nie można czynić wyłącznie zła, skoro zaś nie jest nam dane korzystać z 
tej rozkoszy, powetujmy ją. sobie małą, pikantną złośliwością: nigdy nie czyńmy 
dobra. 
EUGENIA 
O, Boże, jakże mnie podniecają pańskie nauki! Sądzę, że teraz prędzej 
dałabym się zabić, niźli spełnić jakiś dobry uczynek! 

MADAME DE SAINT-ANGE 
A gdyby zawierał w sobie również zło? 
EUGENIA 
Zamilknij, kusicielko - odpowiem ci dopiero wtedy, gdy będę dostatecznie 
wyedukowana. Zdaje mi się, że z tego; co mówi Dolmance, wynika, iż nic na tym 
świecie nie jest tak nierozłączne jak dobro i zło. Należy się zatem kierować 
jedynie intuicją? 
DOLMANCE 
Pojęcia cnoty i występku mają oczywiście czysto lokalne znaczenie. Nie ma 
takiego czynu; który byłby naprawdę zbrodniczy, jak również takiego, który 
można by nazwać całkowicie dobrym. 
Dotyczy to wszystkiego bez wyjątku. Ocena czynów zależy od obyczajów 
panujących w danym miejscu. To, co u nas jest zbrodnią, bywa nierzadko cnotą 
kilkaset mil stąd i na odwrót: to, co jest cnotą na tamtej hemisferze, bywa zbrodnią 
tutaj. To, co u nas jest potępione, gdzie indziej bywa uświęcone. Nie ma takiej 
cnoty, która gdzieś i kiedyś nie byłaby hańbą. Z tych geograficznych różnic 
narodziły się takie kwestie, jak choćby ta, żeby w swoich czynach kierować się 
chęcią zasłużenia na ludzki szacunek, śmiesznym uczuciem, na które w ogóle nie 
powinniśmy zważać, a nawet przedkładać nad nie ludzką pogardę, jeżeli tylko 
przyczyna, jaka ją na nas ściągnęła, sprawiła nam rozkosz. 
EUGENIA 
Jednakże sądzę, że muszą istnieć czyny Wystarczająco złe same w sobie, aby 
uznać je za zbrodnicze i karać w każdym zakątku świata. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nic takiego nie istnieje, kochanie. Nie dotyczy to zarówno kradzieży, jak i 
kazirodztwa, morderstwa czy ojcobójstwa. 
EUGENIA 
Czy to oznacza, że te okropności mogą gdzieś znajdować usprawiedliwienie? 
DOLMANCE 
Co więcej, bywają honorowane i uchodzą za czyny godne, podczas gdy 
miłosierdzie i inne cnoty uważa się za wstrętne. 
EUGENIA 
Chciałabym się dowiedzieć, co sądzicie o nieobyczajnych dziewczętach i 
cudzołożnikach? 

DOLMANCE 
Posłuchaj, Eugenio: zupełnie niedorzeczne jest przekonanie, że skoro 
dziewczyna wyszła z łona matki, ma się stać ofiarą jej woli. W naszej epoce, w 
której tyle zrobiono dla wolności człowieka, nie można nadal uważać dziewcząt za 
niewolnice. Władza rodziny jest całkowicie urojona. Spójrzmy, jak to się 
przedstawia u zwierząt. Czy obowiązki rodzicielskie wykraczają tam poza 
zaspokojenie pierwszych potrzeb? 
Owoc rozkoszy w niczym nie krępuje samca i samicy. Gdy małe nauczy się 
samodzielnie poruszać i żywić, rodzice przestają się nim zajmować. Nie 
wymagają też żadnych powinności względem siebie. Jakim tedy prawem zmusza 
się nasze dzieci do czegoś innego? Czy nie wynika to wyłącznie z ambicji i 
egoizmu rodziców? Pytam więc: czy to sprawiedliwe, żeby młoda dziewczyna, 
zaczynająca sama czuć i rozumieć, miała się pokornie podporządkowywać jakimś 
ograniczeniom? 
Nic zabawniejszego od widoku piętnasto-, szesnastoletniej dziewczyny, 
rozpalonej wczesnymi żądzami, które musi przezwyciężać w najgorszych 
męczarniach. Dla kaprysu rodziców poświęca swą nieszczęsną młodość i wiek 
dojrzały, ofiarując ich perfidnej zachłanności związek zawarty wbrew sobie z 
niekochanym człowiekiem, godnym ze wszech miar jej nienawiści. 
O, nie, Eugenio - pęta takie należy natychmiast zerwać! Skończywszy wiek 
dziecięcy, panna powinna opuścić dom rodzinny i zostać oddana do państwowej 
szkoły. Tam wychowywano by ją w całkowitej wolności do piętnastego roku 
życia. Zejdzie na złą drogę? A cóż to szkodzi? Czy usługi rozdawane każdemu, 
kto się nadarzy, nie są cenniejsze od tych, których udziela się tylko mężowi? 
Powołaniem kobiety jest być suką lub wilczycą i należeć do wszystkich, którzy jej 
pragną. Sprzeciwianie się temu naturalnemu przeznaczeniu za pomocą 
absurdalnego kontraktu to obelga rzucona Naturze. Miejmy nadzieję, że 
zapewniając wolność wszystkim jednostkom, nie zapomnimy również o losie 
nieszczęsnych panien. A jednak, mimo iż nikt o nich nie pamięta, mają one 
odwagę przeciwstawić się zwyczajom i przesądom - zrywają już teraz haniebne 
okowy, którymi chciano je ujarzmić. Wkrótce ludzie oświeceni i wolni pojmą w 
pełni niesprawiedliwość tych więzów. 
Bądź wolna, Eugenio - nie słuchaj dłużej rad głupiej matki. Nic jej nie jesteś 
winna poza pogardą i nienawiścią. Jeżeli twój ojciec pożąda cię, to wspaniale -
może się tobą cieszyć, lecz niech nie stanie się twym nadzorcą. Połam jarzmo, 
gdyby chciał ci je nałożyć. Wiele dziewcząt postępuje w ten sposób. Jesteś 
stworzona wyłącznie do rozkoszy - jej granicą może być w jedynie siła żądzy. 
Każdy i wszędzie powinien służyć twojej przyjemności. Wstrzemięźliwość karana 
jest przez Naturę licznymi cierpieniami. 
Dopóki panować będą dzisiejsze prawa, musimy, rzecz jasna, zachowywać 
pozory. Publicznie okazując cnotę, wynagrodzimy to sobie w ukryciu. Każda 

dziewczyna powinna sprawić sobie przyjaciela, kawalera - światowca, który 
zaspokajałby potajemnie jej pragnienia. Z braku tegoż, niechaj się postara 
przekupić swoich strażników i błaga, by ją sprostytuowali, obiecawszy im 
uprzednio zarobione tą drogą pieniądze. Kiedy ci zaufani ludzie lub kobieta zwana 
stręczycielką uczynią zadość jej prośbie, wówczas niechaj postara się zamydlić 
oczy osobom ze swego otoczenia: braciom, kuzynom, przyjaciołom, rodzicom. 
Niechaj użyje wszelkich sposobów dla ukrycia swej konduity, choćby jej nawet 
przyszło głośno przeczyć swoim prawdziwym upodobaniom. Zręcznie posługując 
się fałszem, będzie mogła bezkarnie oddawać się rozkoszy i rozpuście. Nigdy 
więcej nie powróci już do przesądów dzieciństwa, podepcze groźby i zakazy, 
słowem wszystko to, co mogłoby jej przeszkadzać w uprawianiu rozpusty. Bajki o 
nieszczęściach czyhających na drodze libertynizmu wymyślili nasi rodzice. Kolce 
są wszędzie, lecz róże znaleźć można tylko na drodze występku, zaś Natura nie 
pozwala im się rodzić na grząskich ścieżkach cnoty. 
Jedyną przeszkodą, jaką należy się liczyć, jest opinia publiczna, lecz czy 
rozsądna dziewczyna musi się jej naprawdę obawiać? Poważanie u ludzi dostarcza 
wątpliwych przyjemności moralnych, miłych tylko bardzo nielicznym gustom, 
natomiast rozkosze ciała cieszą każdego bez wyjątku. One to wynagrodzą nam 
niesławę, której trudno uniknąć, prowokując opinię publiczną. Wiele roztropnych 
niewiast ,znajduje w tym nawet dodatkową rozkosz. Baw się tedy, Eugenio, baw 
się, drogi aniele - twoje ciało należy do ciebie i tylko ty jedna masz prawo 
rozporządzać nim wedle twych pragnień. 
Młodość nie trwa długo, a chwile szczęścia są wszak tak krótkie! Kiedy się 
nimi nacieszysz, zabawiać cię będą jeszcze na starość ich pyszne wspomnienia. W 
przeciwnym razie czekałoby cię rozdzierające uczucie żalu za straconą i 
zmarnowaną młodością. Ta straszliwa zgryzota wraz z udrękami właściwymi 
wiekowi, cierpieniami, łzami wypełniłyby nieuchronne zbliżanie się do grobu... 
Pragniesz nieśmiertelności? Jedynie występek ocali cię w ludzkiej pamięci. 
Bardzo szybko zapomniano o Lukrecji, podczas gdy o Teodorze i Messalinie 
wspomina się chętnie i często. Jakże nie wybrać tego, co wieńcząc nas kwieciem 
w życiu doczesnym daje nadzieję, że będzie się wielbionym również za grobem? 
Czy można przystać na to, co odbiera sens życiu, a po śmierci pogrąża nas w 
zapomnieniu? 
EUGENIA (do madame de Saint-Ange) 
Och, jak te zwodnicze słowa rozpalają mnie i kuszą! Osiągnęłam stan trudny 
do opisania... Powiedz, czy znasz taką kobietę, która... (drżąc) ... zgodziłaby się 
mnie sprostytuować? 

MADAME DE SAINT-ANGE 
Sądzę, że mogę nią być ja. Podejmuję się ukrywać twoje wybryki. Niechaj 
mój brat oraz ten oto godny zaufania przyjaciel staną się pierwszymi, którym się 
oddasz. Zapewniam cię, moja droga, że będziesz opływać w rozkosze. 
EUGENIA (rzucając się w ramiona madame de Saint-Ange) 
Och, jesteś cudowna! Uwielbiam cię! Nigdy nie znajdziesz uczennicy 
pilniejszej ode mnie! Zdaje mi się jednak, że w jednej z wcześniejszych rozmów 
powiedziałaś, iż młodej damie trudno oddawać się rozpuście w sposób 
niedostrzegalny dla mężczyzny, którego poślubi? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To prawda, lecz znam sekrety, dzięki którym staje się to możliwe. 
Przyrzekam nauczyć cię, jak pozostać dziewicą i żyć niczym Antonina. 
EUGENIA 
Jesteś niezrównana! Mów zatem prędko! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Kobieta winna się zajmować wyłącznie rozpustą. Do tego została stworzona 
przez Naturę. Lecz aby wypełnić to przeznaczenie, trzeba naprzód wytępić 
przesądy, któreśmy poznali w wieku dziecięcym. Zgodzisz się chyba, że 
najpierwszym zadaniem jest zerwanie niewygodnych więzów małżeńskich. 
Przyjrzyj się przeciętnej pannie: dopiero co opuściła dom rodzinny, nic nie wie, o 
życiu, a musi przejść wprost. stamtąd w objęcia jakiegoś po raz pierwszy 
widzianego mężczyzny, któremu u stóp ołtarza winna poprzysiąc posłuszeństwo. 
Ma przyrzec mu wierność, choć jakże często tai w sercu gorące pragnienie 
złamania tej przysięgi. Trudno o straszniejszy los! Niezależnie od tego, czy mąż 
podoba się jej, czy też nie, zmuszona jest złożyć mu przysięgę na wierność. Od tej 
chwili jej imię zależeć będzie od złożonych ślubów. Jeżeli je naruszy, będzie 
napiętnowana. Pozostaje tedy wlec jarzmo, zapomnieć o sobie samej i cierpieć 
męczarnie? O, nie, Eugenio, nie na to się narodziłyśmy! 
Te niedorzeczne prawa są wszakże dziełem człowieka i nie powinnyśmy się 
im poddawać. Rozwód też nie jest ratunkiem. Któż nam bowiem zaręczy, że w 
nowym związku znajdziemy szczęście, którego nie stało w poprzednim? Słusznym 
jest tedy wynagradzać sobie potajemnie wszystkie niewygody tych 
bezsensownych więzów. Nawet najbardziej nieumiarkowana rozpusta daleka jest 
wszakże od znieważania Natury. Wprost przeciwnie - jest hołdem, jaki jej 
spadamy. Być posłusznym prawom Natury, to ulegać żądzom, które nam 
zaszczepiła. Znieważamy ją jedynie wtedy, gdy się im opieramy. 

Cudzołóstwo, uchodzące za zbrodnię i karane niejednokrotnie śmiercią, nie 
jest niczym innym, jak podporządkowaniem się prawu natury, silniejszemu nad 
wymysły tyranów. 
Nasi małżonkowie mówią na to, iż to rzecz wstrętna darzyć uczuciem 
ojcowskim owoc cudzołożnego związku. Ten problem postawił Rousseau. Owa 
wątpliwość nosi tylko pozornie znamiona słuszności. Bo, czy trudno ustrzec się 
ciąży albo pozbyć się jej, jeśli się, mimo wszystko przytrafi? Zanim jednak do 
tego powrócimy, zajmijmy się inną stroną sprawy. Przekonamy się, że argument z 
pozoru słuszny, jest w gruncie rzeczy czczą mrzonką. Po pierwsze: dopóki sypiam 
ze swym mężem, a jego nasienie spływa we mnie, mogę mieć choćby i dziesięciu 
innych mężczyzn i nikt nie zdoła mi dowieść, że dziecko, które się narodzi nie jest 
dziełem mego małżonka. Może on, rzecz jasna, nie poczuwać się do ojcostwa, lecz 
skoro nie może mieć w tym względzie pewności, winien uznać dziecko za własne. 
Nikt, kto poddaje się zmorze podejrzeń, nie zazna szczęścia nawet wówczas, gdy 
będzie miał za żonę westalkę - niemożliwe jest bowiem ręczyć za kobietę. Jeżeli 
jest podejrzliwy z natury, nigdy nie zdobędzie pewności, że dziecko, które tuli, 
jest naprawdę jego potomkiem. Nic się zatem nie zmieni, jeśli te podejrzenia 
okażą się słuszne. W żadnym stopniu nie wpłynie to na stan jego duszy. Warto o 
tym pamiętać.. Sądzę, że jest w całkowitym błędzie ten, kto ma za zbrodnię 
darzenie uczuciem owocu zdrady. Czyż dobra małżeńskie nie są wspólne? Cóż 
tedy czynię złego, przyjmując do mego domu dziecko, które korzystać będzie z 
ich części? 
Wykorzysta tylko mój posag, nie zabierając nic memu mężowi. Winna mu 
jestem wszakże udział w bogactwach. Co macie mi do zarzucenia. Powie ktoś; 
zdrada jest podłym oszustwem. Ależ to tylko odwet! Na mnie pierwszej dokonano 
gwałtu, zmuszając do nałożenia sobie nie chcianych więzów! Plami to jednak 
honor małżonka - powie ktoś inny. Cóż za przesąd! Moja rozwiązłość w niczym 
nie dotyczy męża, wszak sama odpowiadam za swoje uczynki. Ten rzekomy 
dyshonor dobry był sto lat temu. Dziś, na szczęście, uwalniamy się od tej zmory. 
Mój małżonek nie może być potępiany za moje postępki tak samo, jak ja za jego. 
Mogę się oddawać komu chcę, nie czyniąc najmniejszej szkody mężowskiej 
reputacji. Skończmy nareszcie z tymi bajeczkami dla małych dzieci! 
Albo mój mąż jest brutalem i zazdrośnikiem, albo też człowiekiem subtelnym. 
W pierwszym przypadku najlepszym, co mogę uczynić, jest dokonanie zemsty, w 
drugim zaś po prostu nie urażę nikogo, gdyż człowiek prawy zapewne podzieli ze 
mną radość. Kogo nie cieszy szczęście uwielbianej istoty, sam niewart jest 
miłości. Nieszczęsną jest niewiasta, która ośmieli się być zazdrosna o męża! Jeżeli 
darzy go prawdziwym uczuciem, niech cieszy się tym, co otrzymuje w zamian, 
lecz niechaj się nie waży męża krępować, gdyż nie tylko poniesie klęskę, ale i 
wzbudzi jego nienawiść. Rozsądnej kobiety nie smucą wybryki małżonka. 
Wystarczy, żeby jakaś część jego uczuć była przeznaczona dla niej, a spokój i 
harmonia zapanują w domu. 

Pora podsumować nasze rozważania. Czy powinno się wychowywać w domu 
dzieci z nieprawego łoża? Oczywiście, gdyż mają one prawo do części posagu. 
Jeżeli małżonek świadom jest ich pochodzenia, może je zawsze traktować jak 
dzieci z poprzedniego małżeństwa. Jeżeli zaś nie wie o niczym, to nie ma 
nieszczęścia, nie może bowiem być złem to, o czym się nie wie. Żaden prawnik 
nie dowiedzie przestępstwa, jeśli cudzołóstwo obyło się bez następstw i wiedzy 
drugiej strony. Dla nieświadomego niczego ojca jest ono czynem doskonale 
obojętnym. Cudzołóstwo wykryte również nie może być złem, gdyż nie było nim 
wcześniej, a nie zmieniło przecież swej natury. Jedynym złem jest dokonane 
odkrycie - tak więc tylko samemu sobie można wyrządzić krzywdę. Ci, którzy 
niegdyś karali nałożnictwo, byli katami, tyranami i zazdrośnikami, uważającymi 
osobistą zniewagę za czyn kryminalny. Czy może być zbrodnią uczynek w 
widomy sposób służący zarówno Naturze, jak i społeczeństwu? 
Czasem jednak łatwo jest dowieść kobiecie zdradę, chociaż nie sposób uznać 
jej postępowania za naganne. Dzieje się tak wówczas, gdy mąż cierpi na 
impotencję, bądź też wystrzega się zapłodnienia. Przy takim mężu trudno kobiecie 
ukryć swój styl życia. Nie powinno to jednak krępować jej poczynań. Musi 
jedynie pamiętać o zabezpieczeniu się przed poczęciem, a w razie czego usunąć 
ciążę. Zdarza się, że mąż mający niecodzienne wymagania, zaniedbuje żonę. 
Kobieta powinna najpierw bez odrazy zaspokoić jego fantazje, a następnie 
zażądać otwarcie swobody dla siebie, w zamian za te szczególne usługi. Jeżeli ją 
uzyska, niechaj podwoi czułość i gotowość spełniania mężowskich zachcianek. 
Jeżeli natomiast małżonek, nie zgodzi się obdarzyć jej wolnością, wystarczy 
jedynie pogrubić zasłonę, za którą będzie mogła w dalszym ciągu używać sobie do 
woli. 
A co, gdy mąż jest impotentem? Wówczas małżonkowie separują się, lecz i 
tak kobiecie nie wolno zrezygnować z uciech, gdyż do nich wyłącznie jest 
stworzona. Postępujmy zawsze zgodnie z prawem Natury, miejmy zaś w 
bezwzględnej pogardzie wszelkie prawa ludzkie, stojące z nim w sprzeczności. 
Głupia jest ta, dla której bezsensowne więzy małżeńskie stanowią przeszkodę w 
oddawaniu się wrodzonym skłonnościom, ta, która obawia się pohańbić męża i 
utracić dobre imię. Widzisz tedy, Eugenio, jak godna politowania jest kobieta 
poświęcająca szczęście i radość życia dla głupich przesądów! O, niechaj korzysta 
z uciech i nie obawia się za to żadnej kary! Czyż warto rezygnować z życia dla 
odrobiny nieszczerej sławy i śmiesznej bigoterii? Cnota i grzech zrównają się w 
grobie. Czy ktoś będzie o nich pamiętał? Nie i jeszcze raz nie! Cierpienia 
pozostają bez nagrody. 
EUGENIA 
Przekonałaś mnie, aniele! Obaliłaś zasady wpajane mi przez matkę! 
Chciałabym wyjść za mąż choćby jutro, żeby móc wykorzystać twoje wskazówki! 

Są takie rzeczowe! Jedno tylko mnie intryguje: twój mąż, jak wynika z twoich 
słów, zaznaje rozkoszy w sposób wykluczający zapłodnienie. Cóż zatem czyni? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Mąż mój w chwili ślubu był już starszym człowiekiem. Pierwszej nocy 
uprzedził mnie o swoich fanaberiach, zapewniwszy ze swej strony w niczym nie 
krępować, moich poczynań. Przyrzekłam spełniać jego zachcianki i odtąd 
zażywamy najdoskonalszej swobody. 
Małżonek mój gustuje w miłości francuskiej, szczególnie zaś lubi, żeby na 
koniec napełnić mu usta... A potem po prostu połyka ten owoc organizmu... 
EUGENIA 
Niesłychane wynaturzenie! 
DOLMANCE 
Mylisz się, moje dziecko. Wszystko to jest jak najbardziej naturalne. Naszej 
wspólnej matce podobało się nadać wieloraką formę ludzkim namiętnościom. 
Różnorodność charakterów i upodobań nie powinna nas dziwić. 
To, o czym mówiła pani przyjaciółka, nie należy do wyjątków. Wielu 
mężczyzn, zwłaszcza w podeszłym wieku, oddaje się temu z pasją. Czy 
odmówiłaby mi pani, Eugenio, gdybym tego zażądał? 
EUGENIA (czerwieniąc się) 
Według wpajanych mi tu zasad, czyż mogłabym się przed czymkolwiek 
wzbraniać? Proszę mi wybaczyć niemądre zaskoczenie - po raz pierwszy 
usłyszałam o podobnej praktyce. 
Sądzę, że poprzez gotowość przekonam swych wychowawców, że nie może 
być mowy o jakimkolwiek moim do tego dystansie. Chyba, że oni sami nakażą mi 
go zachować. W każdym razie, moja droga, wyświadczając małżonkowi tę 
grzeczność, stałaś się wolna? 
NADAME DE SAINT-ANCE 
Całkowicie. Robię naprawdę to, na co mam ochotę, i nie narzucam sobie 
żadnych hamulców. Nie oznacza to, oczywiście, że mam kochanka. Nazbyt sobie 
cenię rozkosz. 
Kochanek to zguba podczas gdy dziesiątki rozpasanych orgii powtarzanych 
dzień w dzień rozpływa się natychmiast po skonsumowaniu w spokoju nocy! 
Będąc kobietą zamożną, mogę pozwolić sobie na utrzymywanie 
nieznajomych, służących mym potrzebom, otaczam się uroczymi lokajami, z 
którymi mogę bez obawy oddawać się najsłodszej rozpuście. Gdyby pisnęli 
słówko, oddaliłabym ich natychmiast. Nie masz pojęcia, Eugenio, jakie potoki 

zmysłowych doznań przelały się przez ten gabinet! Oto, co zalecałabym na 
początek każdej niewieście, która zechciałaby mnie naśladować! 
Jestem mężatką od lat dwunastu, a przez moją sypialnię przewinęło się jakieś 
dziesięć, może dwanaście tysięcy osób, w towarzystwie zaś uchodzę za osobę 
godną. Inna bierze kochanków i jest zgubiona już przy drugim. 
EUGENIA 
Ta zasada będzie tedy niezawodną. Stanowczo przyjmuję ją za własną. 
Powinnam tak jak ty poślubić, człowieka zamożnego, o ekscentrycznych gustach. 
Czy twemu mężowi to wystarcza? Czy nie zażądał od ciebie nigdy czegoś innego? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Od dwunastu lat wciąż to samo. W czasie menstruacji zastępuje mnie pewna 
młoda osóbka, którą zawsze zabieram z sobą. Sam o to prosił. 
EUGENIA 
Z nią postępuje z pewnością identycznie. Czy nikt nie starał się urozmaicić 
mu tej przyjemności? 
DOLMANCE 
Trzeba ci wiedzieć, Eugenio, że mąż twej przyjaciółki zalicza się do 
największych libertynów naszej epoki. Na swoje gusta wydaje ponad sto tysięcy 
talarów rocznie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Mówiąc szczerze, wątpię, czy tylko tyle. Rozmiary jego swawoli 
usprawiedliwiają jedynie moje wybryki. 
EUGENIA 
Błagam, zajmijmy się teraz bliżej sposobami unikania poczęcia, gdyż 
wyznam, że obawa przed nim najbardziej odstręcza mnie od praktyk małżeńskich 
oraz libertynizmu. To, co mówiłaś o swym mężu, z pewnością może sprawiać mu 
niezwykłą satysfakcję, ale czy zaspokaja w pełni kobietę? Pragnę, byś odkryła 
przede mną tajniki sztuki, dzięki której mogłabym bezpiecznie zażywać rozkoszy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Narazisz się na zapłodnienie tylko wówczas, gdy pozwolisz, by maczuga 
partnera wniknęła do twej świątyni z przodu. Należy się tego pilnie wystrzegać, 
ofiarując w zamian dłoń, usta, piersi, bądź oferując wejście od tyłu. Tym ostatnim 
sposobem zyskasz szczególnie wiele rozkoszy. Sposób pierwszy niedawno 
podziwiałaś: przypomina pompowanie, tyle że zamiast wody wypływa nektar. 

Mężczyzna zwykle stara się wówczas obsypać cię pieszczotami, składając je 
w ulubionym miejscu twego ciała. Jeżeli ma ochotę skorzystać z twych piersi, 
umieszcza swoje berło pomiędzy nimi, następnie przyciska, a po niewielu ruchach 
zwilża ów zakątek, a niekiedy nawet twarz i szyję. To sposób najbardziej 
właściwy dla niewiast o piersiach dużych i wystarczająco pulchnych, by mogły 
stanowić przytulne schronienie dla męskiego klejnotu. Rozkosz dostarczana przy 
pomocy ust jest niewątpliwie o wiele cenniejsza i to dla obydwojga kochanków. 
Najlepiej robić to następująco: kobieta dosiada partnera trzymając jego głowę 
między udami tak, by mógł jej odwzajemniać doznawane rozkosze. W tej pozycji 
można obdarzać wzajemną pieszczotą także tylne wrota przybytku rozkoszy. Ma 
to ogromne znaczenie. Kochankowie obdarzeni wyobraźnią połykają ponadto 
wszystko, co dostaje im się do ust, doznając subtelnej i przewrotnej zarazem 
przyjemności, wynikającej z innego niż powszechne zastosowania tych 
cudownych płynów. 
DOLMANCE 
Polecam ci ten ostatni sposób, Eugenio. Jest zaiste wspaniały. 
Niepodporządkowanie się zasadzie rozmnażania, zignorowanie tego, co głupcy 
nazywają prawem Natury, dostarcza niezwykle przyjemnych podniet. 
Uda i pachy również mogą udzielić schronienia, gdzie bez obawy można 
zostawić nasienie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Kobiety wkładają sobie czasem do wewnątrz gąbkę, która wchłaniając płyn, 
zapobiega dalszemu jego przenikaniu. Inne znów nalegają, by panowie używali 
skórzanych torebeczek, pospolicie nazywanych kondomami, w których nasienie 
zatrzymuje się bez ryzyka, że osiągnie swój cel. Jednak najwspanialsze jest 
szturmowanie zakątka rozkoszy od tyłu. 
Dysertację na ten temat pozostawiam panu, Dolmance. Któż lepiej od 
człowieka, który poświęcił całe życie studiowaniu tej drogi, zdoła wykazać 
wszystkie jej zalety i powaby? 
DOLMANCE 
Przyznaję się do mej słabości. W moim przekonaniu nie ma w świecie rzeczy 
zacniejszej od tej. Cenię ją u obu płci, muszę jednak podkreślić, że chłopcy 
ofiarowują w tym względzie o wiele więcej. Tych, co poświęcili się owej pasji, 
zwie się sodomitami. Trzeba oddać się bez reszty owemu upodobaniu, aby 
zasłużyć sobie na to miano. Sodomizowanie kobiet jest jednakowoż czymś 
połowicznym. Natura pragnie, aby to mężczyzna służył mężczyźnie. Mówienie o 
zboczeniu jest tu zupełną niedorzecznością. 
Wszak Natura sama nas ku sobie skłania, a czy mogłaby inspirować do 
czegoś, co ją obraża? Nie, Eugenio, służymy jej lepiej niż inni, bowiem Natura 

zaledwie toleruje rozmnażanie. Jakże mogłaby zalecać nam czyn odzierający ją z 
przywileju wszechmocy? Rozmnażanie jest tylko przedłużeniem jej pierwotnych 
zamiarów. 
Czyż nie pochlebiałoby jej potędze, gdyby nasz gatunek doszczętnie wyginął 
i gdyby mogła w to miejsce stworzyć nowe istoty? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Czy zdaje pan sobie sprawę, Dolmance, że opierając się na tych założeniach 
doszlibyśmy do konkluzji, iż zagłada naszego gatunku byłaby jedynie przysługą 
oddaną Naturze? 
DOLMANCE 
A któż w to wątpi? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Na Boga! Czyżby wojny, plagi, klęski żywiołowe i zabójstwa były tylko 
częścią jej planu, a za zbrodniarza należałoby uznać tego, kto nie zechciałby stać 
się ofiarą innego człowieka? 
DOLMANCE 
Ofiarą mógłby zostać, bez wątpienia, gdyby się poddał, natomiast 
zbrodniarzem nigdy. Powrócimy jeszcze do tej kwestii, a na razie chciałbym zająć 
się bliżej tematem sodomii. Najkorzystniej jest, kiedy kobieta płasko przywiera do 
brzegu posłania, z głową opuszczoną jak najniżej oraz z rozluźnionymi 
pośladkami. Partner zazwyczaj obłapia je, pieści, poklepuje, szczypie i kąsa, po 
czym zwilża rozchylenie koniuszkiem języka przygotowując sobie wejście. 
Podobnie, za pomocą śliny lub kremu przysposabia siebie, zanim przywrze 
delikatnie do tego, co ma posiąść. Jedną ręką wprowadza berło, drugą zaś otwiera 
sobie drogę. Kiedy poczuje, że brama puściła, dociska silnie bacząc, by nie stracić 
raz zdobytego pola. Niedoświadczona niewiasta doznaje przy tym wiele bólu, lecz 
nie powinno się na to zważać i stanowczo zagłębić się aż po podbrzusze, gdyż 
cierpienie wkrótce zamieni się w rozkosz. Wówczas: cała naprzód! 
Kolce opadły, zostały tylko róże! Żeby przemienić w rozkosz resztki bólu, 
jakiego może jeszcze doznawać obiekt pożądania, należy w przypadku, gdy jest to 
chłopiec, ująć w dłoń jego różdżkę, a w przypadku damy zająć się jej wzgórkiem. 
Spowoduje to zwężenie się drogi, co podwoi przyjemność i w krótkim czasie 
doprowadzi do tego, że przepełniony rozkoszą kochanek zrosi dno partnera obfitą 
pianą: Niektórzy wolą być biernym przedmiotem tej zabawy. 
MADMIE DE SAINT-ANGE 
Pozwoli pan, że ja również zachowam się jak uczennica i spytam, w jakim 
stanie powinien znajdować się przybytek ofiary, aby rozkosz była całkowita? 

DOLMANCE 
Powinien być pełen. Dostarcza to obojgu partnerom bardzo podniecających 
wrażeń. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Obawiam się, że bierny uczestnik tej zabawy doznaje mniej przyjemności. 
DOLMANCE 
Nic podobnego! Swawola owa ma to do siebie, że bez względu na wszystko 
obiekt czuje się wniebowzięty. Żadna inna nie jest w stanie zaspokoić w takiej 
mierze obu partnerów. 
Wiedzą o tym ci, którzy w niej zasmakowali - trudno byłoby im powrócić do 
wcześniejszych sposobów. Oczywista, że nie zachodzi tu żadne ryzyko poczęcia, 
podobnie jak i we wcześniej wspomnianych przypadkach. Znałem rozpustnice, 
które wkładały w te zabawy więcej żaru niż w rzeczywiste akty. Ostatecznie 
najważniejszym bodźcem jest wyobraźnia, która ożywia i kieruje naszymi 
doznaniami. Czyż nie jej zawdzięczamy to, co najlepsze? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To prawda, lecz Eugenia winna pamiętać, że jedynie wyobraźnia wolna od 
przesądów dobrze nam służy. Najmniejsze skrupuły mogą ją natychmiast ostudzić. 
Ta dziwna cząstka naszego umysłu ma moc pozbawiania nas wszelkich 
hamulców. Jest wrogiem umiaru, sojuszniczką rozpusty oraz wszystkiego, co nosi 
posmak zbrodni. Oto, skąd bierze się celna riposta pewnej niewiasty, której 
małżonek zarzucał oziębłość: 
- Czemuś taka zimna - spytał. - Ach, doprawdy - odparło to prostolinijne 
stworzenie - to, co robisz, jest 
przecież takie pospolite... 
EUGENIA 
Szalenie przypadła mi do gustu ta odpowiedź... Och, moja droga czuję w 
sobie niezwykłą chęć, by poddać się porywom mej niepohamowanej wyobraźni! 
Nie uwierzysz, że odkąd jesteśmy razem... dopiero w tej chwili odczuwam... och, 
nie domyślasz się nawet, jak wyuzdane myśli rodzą mi się w głowie... pojmuję 
teraz świetnie, czym jest zło i występek! Pragnę ich całym sercem! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Żadne okrucieństwa, potworności ani najohydniejsze zbrodnie nie będą cię 
odtąd zdumiewać. To, co najpodlejsze, najsurowiej zakazane, najbardziej pobudza 
umysł... i prowadzi do najrozkoszniejszego wyładowania. 

EUGENIA 
Iluż niewiarygodnym podnietom musieliście się oddawać! Tak bardzo 
pragnęłabym poznać szczegóły! 
DOLMANCE (całując i obłapiając młodą osobę) 
Wolałbym, piękna Eugenio, ujrzeć, jak ty zaspokajasz swoje zachcianki niż 
opowiadać, co sam robiłem. 
EUGENIA 
Nie wiem, czy zrealizowanie wszystkich mych pragnień wyszłoby mi na 
dobre. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nie radziłabym tego, Eugenio. 
EUGENIA 
Dobrze więc, podziękuję Dolmancemu za szczegóły, spytam natomiast ciebie, 
droga przyjaciółko, o najbardziej niezwykły czyn, jakiego się dopuściłaś. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Spędziłam kiedyś okrągłą dobę z piętnastoma mężczyznami, którzy zabawiali 
się ze mną na wszystkie możliwe sposoby jakieś dziewięćdziesiąt razy z rzędu... 
EUGENIA 
To jedynie popis siłowy. Głowę daję, że robiłaś gorsze rzeczy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Pracowałam w burdelu. 
EUGENIA 
Co oznacza to słowo? 
DOLMANCE 
Nazywa się tak domy publiczne, gdzie po uiszczeniu odpowiedniej opłaty 
można wziąć sobie dziewczynę, gotową spełnić każdą zachciankę. 
EUGENIA. 
I ty oddawałaś się mężczyznom w takim właśnie domu? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Owszem, byłam kurwą. Przez cały tydzień zaspokajałam namiętności 
licznych rozpustników, widziałam przy tym najosobliwsze wszeteczeństwa. W 

imię tej samej libertyńskiej zasady, którą wyznawała. Teodora, żona Justyniana, 
zaczepiałam mężczyzn na rogach ulic... na publicznych promenadach, a pieniądze 
zarobione w ten sposób przepuszczałam na loterii. 
EUGENIA 
Znam cię dobrze, moja droga, i wiem, że posunęłaś się do znacznie 
śmielszych czynów. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Czyżby? 
EUGENIA 
O, tak! Oto, z czego to wnoszę: sama powiedziałaś, że najwspanialsze 
doznania pochodzą z wyobraźni. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
W rzeczy samej. 
EUGENIA 
Tedy, jeśli wyzwolimy się z ograniczeń religii i cnoty, możemy się 
spodziewać najwyższych 
rozkoszy? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Bez wątpienia. 
EUGENIA 
Czy ten bezmiar występku nie będzie nas jeszcze bardziej podniecał? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To prawda absolutna. 
EUGENIA 
Skoro tak, to im bardziej wszeteczne myśli podsunie nam wyobraźnia, tym 
gwałtowniejszych podniet będziemy żądać za każdym razem, gdy będziemy 
chcieli ożywić się na nowo... 
DOLMANCE 
Znakomicie! 
(całuje Eugenię) 
MADAME DE SAINT-ANGE 

Jakież postępy poczyniła ta mała szelma w tak krótkim czasie! Tedy wiesz 
już, do czego dojść można tą drogą? 
EUGENIA 
Sądzę, że wiem... 
MADAME DE SAJNT-ANGE 
Do zbrodni, łotrzyco, do najczarniejszych i najstraszliwszych zbrodni! 
EUGENIA (cicho i zacinając się) 
Mówiłaś przecież, że to tylko zabawa, mająca na celu rozpalenie umysłu.... 
DOLMANCE 
Jednakowoż tak słodko jest czynić to, co się pomyślało. 
EUGENIA (zarumieniona) 
A jednak robi się to naprawdę... Nie zechcecie mnie chyba przekonywać, że 
nie spełniacie czasem swoich pomysłów? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zdarzało mi się to uczynić kilkakrotnie. 
EUGENIA 
Otóż to! 
DOLMANCE 
Cóż za pojętność! 
EUGENIA (jednym tchem) 
Pytam więc, co to było? 
MADAME DE SAINT-ANGE (zacinając się) 
Opowiem ci o tym pewnego dnia, a na razie wracajmy do nauki, bo 
dowiedziałabyś się tu takich rzeczy... 
EUGENIA 
Śmiało, najdroższa! Nie kochasz mnie, widzę, dość mocno, skoro nie chcesz 
otworzyć przede mną duszy. Poczekam cierpliwie do wyznaczonego terminu, ale 
teraz powiedz mi przynajmniej, jaki to szczęśliwy śmiertelnik stał się twoim 
pierwszym mistrzem? 
MADAME DE SAINT-ANGE 

Mój brat. Uwielbiał mnie od dzieciństwa. Od najmłodszych lat lubiliśmy się 
wspólnie zabawiać, choć nie dochodziło wówczas do prawdziwego spełnienia. 
Przyrzekłam mu oddać się, kiedy zostanę mężatką, i dotrzymałam słowa. 
Na szczęście mojemu małżonkowi w niczym to nie wadziło. W dalszym ciągu 
oddaję się tej intrydze. Żyjemy w konkubinacie, lecz nie na zasadzie wyłączności. 
Każde z osobna pławi się w najsłodszych rozkoszach. Współpracujemy również 
ze sobą: ja sprowadzam mu kobiety, a on poznaje mnie z mężczyznami. 
EUGENIA 
Piękny układ! Czyż jednak kazirodztwo nie jest zbrodnią? 
DOLMANCE 
Jakże by można było uznawać za grzech najintymniejszą więź w Naturze? 
Pomyśl, Eugenio, jakże inaczej mógłby się odtworzyć rodzaj ludzki po 
nieszczęściach, jakich doświadczył nasz glob? W jaki sposób przetrwałyby 
rodziny Adama i Noego? Przewertuj historię obyczajów: wszędzie znajdziesz 
incest w blasku powagi, jako prawo krwi umacniające rodzinę. 
Bo jeśli miłość rodzi się z podobieństwa, gdzie może być ona doskonalsza niż 
pomiędzy bratem i siostrą, ojcem a córką? Źle pojęta przezorność, wynikająca z 
obawy nadmiernego umacniania się pewnych rodów, doprowadziła do zakazu 
kazirodztwa. Oszustwem jest jednak ogłaszanie prawem Natury tego, co 
podyktowane zostało jedynie ambicją i korzyścią. Zajrzyjmy w nasze serca, 
spytajmy tego uświęconego organu, a dowiemy się, że nic nie dorówna 
subtelnością i czarem więzom rodzinnym. Nie zamykajmy oczu na uczucie brata 
do siostry, ojca do córki. Próżno skrywaliby się oboje za zasłoną dozwolonej, 
familijnej czułości. 
W rzeczywistości płonie w nich najżarliwsza miłość. Oto najwspanialszy dar 
otrzymany od Natury. Nie bójmy się wielokrotnego kazirodztwa - im bliższy 
krwią będzie nam przedmiot pożądania, tym czarowniejszych doznamy rozkoszy. 
Jeden z mych przyjaciół żył z dziewczyną, którą spłodził z własną matką. 
Przed niespełna tygodniem rozprawiczył trzynastoletniego chłopca, owoc związku 
z tąż dziewczyną. Za kilka lat chłopiec posiądzie swoją matkę - takie jest życzenie 
mego przyjaciela. Ma zamiar sam kształtować los syna. Rozumiem go bardzo 
dobrze - chodzi o to, aby dzieci zrodzone z nowego związku, mogły służyć dalej 
jego żądzom. Wszak jest jeszcze młody. Widzisz, Eugenio, iloma zbrodniami 
byłby obciążony ów wspaniały człowiek, gdyby przesąd, uznający tego rodzaju 
związki za grzeszne, miał w sobie coś z prawdy? Zawsze wychodzę z założenia, 
że gdyby Natura zabraniała sodomii, incestu, masturbacji i tym podobnych rzeczy, 
nie pozwalałaby nam znajdować w nich rozkoszy. Niemożliwe również, aby 
tolerowała to, co ją znieważa. 

EUGENIA 
O, boscy wychowawcy! Widzę, że według was zbrodnia niemal nie istnieje na 
Ziemi i możemy bez obawy oddawać się wszystkim namiętnościom, osobliwym 
jedynie w oczach głupców, których wszystko jest w stanie zaniepokoić i którzy 
zabezpieczają się uznając idiotyczne instytucje społeczne za prawo Natury. 
Czy nie sądzicie jednak, drodzy przyjaciele, że muszą istnieć czyny 
bezsprzecznie zbrodnicze? Zgadzam się, że Natura obdarzając nas różnymi 
skłonnościami inspiruje niekiedy czyny okrutne, lecz czy wolno ulec jej 
podszeptom do tego stopnia, by nastawać na przykład na życie bliźniego? Mam 
nadzieję, że przyznacie mi, iż taki czyn jest zbrodnią? 
DOLMANCE 
Nigdy się na to nie zgodzę, Eugenio. Destrukcja jest jednym z 
najważniejszych praw Natury, a zatem zabójstwo nie może być zbrodnią. 
Człowiek nie może zresztą niszczyć naprawdę. Zabójstwo powoduje jedynie 
zmianę formy - zwraca Naturze cząsteczki, które pod jej dłonią zmieniają się, by 
zasilać inne byty. Morderca współuczestniczy w radości tworzenia, dostarczając 
jej materiału, który natychmiast wykorzystuje. Tak więc czyn, który głupcy 
piętnują jako zbrodnię, w oczach naszej stwórczyni zyskuje z pewnością aprobatę. 
Mniemając, iż jesteśmy istotami najważniejszymi we wszechświecie, 
ubzduraliśmy sobie, że wszelkie cierpienia i krzywdy, które nas dotyczą, są 
wielkimi zbrodniami. Tymczasem całkowita zagłada ludzkiego gatunku 
zwróciłaby tylko Naturze moc kreacji, którą uszczuplamy przez rozmnażanie. A 
teraz pomyśl, Eugenio: pyszny władca wykorzystuje bezlitosne prawo tyranii, bez 
najmniejszych skrupułów pozbawia życia swoich wrogów, stojących na 
przeszkodzie jego planom, w każdym stuleciu uśmierca się w ten sposób miliony 
ludzi, a my, słabi i nieszczęśni, nie możemy poświęcić choćby jednego istnienia z 
zemsty lub dla kaprysu? Toż to krzycząca niesprawiedliwość! 
EUGENIA 
Z pewnością. Pańska etyka przypadła mi do gustu. Proszę powiedzieć, 
Dolmance, czy nie szukał pan zadośćuczynienia w tym względzie? 
DOLMANCE 
Nie zmuszaj mnie do wyznawania moich postępków. Musiałbym się zanadto 
rumienić. Powiem ci o nich, być może, pewnego dnia. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Dla zaspokojenia swych pasji zbrodniarz może posłużyć się niekiedy 
mieczem prawa. 
DOLMANCE 

Stosuje się to również do mnie. 
MADAME DE SAINT-ANGE (rzucając mu się na szyję) 
Boski człowieku! Uwielbiam cię! Ileż trzeba mieć odwagi, żeby zakosztować 
każdej rozkoszy! Zaszczyt przełamywania ograniczeń głupoty i ignorancji należeć 
może tylko do geniusza! Niechaj mnie pan pocałuje, jest pan uroczy! 
DOLMANCE 
Wyznaj mi szczerze, Eugenio, czy nie życzyłaś sobie kiedy czyjejś śmierci? 
EUGENIA 
O, tak, tak! Co dzień miałam przed oczyma odrażającą kreaturę, którą od 
dawna pragnęłam widzieć w grobie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Założę się, że odgadłam już, kto to. 
EUGENIA 
A zatem? 
MADAME 'DE SAINT-ANGE 
Twoja matka. 
EUGENIA 
Och, pozwól, że ukryję zmieszanie na twych piersiach! 
DOLMANCE 
Rozwiązłe stworzenie! Teraz ja winien ci jestem pochwałę - niechaj te 
pocałunki będą nagrodą za twe dzielne serce i niezrównaną bystrość umysłu. 
(Dolmance całuje ją i klepie lekko w ulubione przez siebie miejsce - jest 
podniecony; Mme de Saint- Ange zajmuje się jego różdżką, równocześnie 
podsuwa wiadomą część ciała bliżej Dolmancego; oprzytomniawszy Dolmance 
kontynuuje) 
Dlaczego by nie zrealizować twego wybornego pomysłu? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nienawidziłam swojej matki, podobnie jak i ty, Eugenio, i nie wahałam się, 
ani chwili. 
EUGENIA 
Brak mi było dotąd odpowiednich środków. 

MADAME DE SAINT-ANGE 
Przyznaj lepiej, że odwagi. 
EUGENIA 
Niestety, byłam zbyt dziecinna. 
DOLMANCE 
A czy uczyniłabyś to teraz? 
EUGENIA 
Bez wahania. Gdy tylko zdobędę środki, wtedy zobaczycie! 
DOLMANCE 
Obiecuję, że będziesz je miała, lecz stawiam jeden warunek. 
EUGENIA 
Jakiż to? A raczej, jaki musiałby on być, bym miała go nie przyjąć? 
DOLMANCE 
Pójdź w me ramiona, zbrodniarko - dłużej już nie wytrzymam! Nagrodą za 
przyrzeczony prezent musi być twoja śliczna pupka. Zbrodnię należy opłacić 
zbrodnią! Pójdź... a właściwie obie pospieszcie ugasić falami rozkoszy trawiący 
mnie ogień! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Uporządkujmy nieco te orgie. Ład niezbędny jest również pośród namiętności 
i występku. 
DOLMANCE 
Nic prostszego. Moim głównym celem jest ulżyć sobie i dać jak najwięcej tej 
uroczej dziewczynie. Za chwilę przeto wejdę w nią, a pani zajmie się 
pieszczotami. Ułożę was w taki sposób, abyście mogły odwzajemniać sobie 
pocałunki, następnie przeniosę się do pani, a Eugenia ofiaruje swe futerko moim 
ustom. Kiedy skończymy, zawitam ponownie u naszej nowicjuszki, dłonią 
pomagając jej przezwyciężyć ból. Język rezerwuję dla pani, madame. W ten oto 
sposób po raz trzeci dobijemy do portu. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zgoda, Dolmance, lecz czy nie brakuje tu czegoś? 
DOLMANCE 

Chłopaka dla mnie? Ma pani słuszność. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Niestety, chwilowo go nie mamy, ale obiecuję wynagrodzić to panu 
wieczorem. Mój brat przybędzie wówczas na pomoc i uzupełni ten brak. A teraz 
do dzieła! 
DOLMANCE 
Pragnę, aby Eugenia przygotowała mnie przez chwilę. 
(Eugenia chwyta różdżkę Dolmancego) 
O tak, właśnie tak... troszeczkę prędzej, serdeńko... Uważaj, aby nie zakrywać 
tej rumianej główki... Znakomicie!... Widzisz, jak się prostuje?.. Weź go w usta, 
mała szelmo! I zbliż tu swój kuperek. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Chcesz dać mu prawdziwą słodycz? 
EUGENIA 
Oczywiście, zrobię wszystko. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
A więc possij go chwilę. 
EUGENIA (wykonuje to) 
Czy dobrze? 
DOLMANCE 
Ach, usta niezrównane! Jakie ciepłe! Są mi równie drogie, co najładniejszy 
zadeczek... Rozpustne i przebiegłe kobiety, nie odmawiajcie nigdy tej rozkoszy 
swym kochankom, a przywiążecie ich do siebie na zawsze... O, sacredieu, 
foutredieu! 
MADAME DE SAlNT-ANGE 
Straszliwie bluźnisz, mój drogi! 
DOLMANCE 
Niech pani przybliży tu pośladki, chcę się nimi bawić w czasie tej operacji. 
Nie dziw się, pani bluźnierstwom: przeklinanie Boga to jedna z największych 
mych uciech. Gdym podniecony, wzrasta moja nienawiść do tego ohydnego 
widma. Szukam wtedy najgorszych wyzwisk, a ilekroć przypomnę, że on nie 
istnieje, ogarnia mnie straszliwa wściekłość. Spróbuj tylko, a przekonasz się, jak 
bardzo wzmaga to rozkoszne doznania. Doubledieuk Widzę, że najwyższa pora 

opuścić już te boskie usta, choć tak mi w nich błogo - w przeciwnym razie 
musiałbym je napoić... 
Dalejże, kładź się, Eugenio - ustawimy pierwszą scenkę - wszyscy troje 
zanurzymy się w oceanie rozpusty. 
(cała trójka zajmuje określone pozycje) 
EUGENIA 
Obawiam się, że pańskie wysiłki pozostaną daremne. Dysproporcja jest 
nazbyt znaczna. 
DOLMANCE 
Zazwyczaj sodomizuję o wiele młodsze osoby. Nie dalej jak wczoraj 
wepchnąłem ten oto przyrząd siedmioletniemu chłopcu. Zapewniam, że trwało to 
niespełna trzy minuty... Odwagi, Eugenio! 
EUGENIA 
Och, gotów mnie pan rozerwać! 
MADAME DE SAlNT-ANGE 
Niechaj ją pan oszczędzi, Dolniance, proszę nie zapominać, że za nią 
odpowiadam. 
DOLMANCE 
Trzeba ją tylko odpowiednio pieścić, a nie będzie odczuwała bólu. Zresztą już 
po wszystkim - ugrzęzłem w niej po samą grzywę. 
EUGENIA 
Na Boga, ta zabawa nie jest wolna od cierpień... Całkiem się spociłam, 
popatrzcie tylko. Nigdy nie doświadczyłam równie dotkliwego bólu. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Jesteś już w połowie rozdziewiczona i możesz uważać się odtąd za kobietę. 
Ten zaszczyt osiąga się wszakże poprzez cierpienie. Zresztą czyż moje palce nie 
wynagradzają ci go w zupełności? 
EUGENIA 
Jakże mogłabym znieść to wszystko, gdyby nie one? Pieść mnie, aniele! 
Czuję, jak ból niepostrzeżenie zmienia się w rozkosz. Pchaj, pchaj, Dolrnance!... 
Umieram! 

DOLMANCE 
Foutredieu! Sacredieu! Tripledieu! Prędko, dokonajmy zmiany, gdyż nie 
oparłbym się dłużej!... 
Teraz pani! Błagam, kładź się natychmiast! 
(Mme de Saint-Ange wykonuje jego polecenie) 
Tu nie będę miał kłopotu... wchodzę z łatwością! Czuję się równie wspaniale! 
EUGENIA 
Czy dobrze się ułożyłam? 
DOLMANCE 
Wprost cudownie! Ta śliczna dziewicza szparka wygląda zachęcająco. Wiem, 
wiem, jestem profanem, gdyż w rzeczywistości wdzięki te znajdują niewielkie 
uznanie w mych oczach, lecz chęć udzielenia temu dziecku pierwszych lekcji 
lubieżności przeważa nad innymi względami. 
(wsuwa język w pochwę Eugenii) 
EUGENIA 
Och, dzięki panu umrę chyba z rozkoszy! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
I ja również... mocniej, mocniej, Dolmance! 
EUGENIA 
Ach, mój Boże, jak on to robi!... 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Dalejże, bluźnij, ty mała dziwko! ... Przeklinaj! 
EUGENIA 
A więc dobrze: sacredieu! Och, dłużej nie wytrzymam, cóż za słodycz! 
DOLMANCE 
Na miejsca! ... Kładź się prędko, Eugenio!... Nie będę taki głupi, żeby 
dopełnić dzieła ręką. 
(Eugenia kładzie się) 
Wspaniale, znów jestem w mym pierwszym schronieniu... proszę mi pokazać 
swój kuperek, madame... Uwielbiam całować miejsce, z którego wyszedłem, 
zwłaszcza że właśnie zbliżam się do kresu... Czy uwierzysz, pani, że tym razem 

wszedłem bez oporu? Przechodzi pojęcie, jak tu rozkosznie. Sacrefoutu dieu!... 
Nie mogę dłużej... już po mnie! 
EUGENIA 
Ja również czuję się zmiażdżona, przysięgam... 
MADAME DE SAINT-ANGE 
A to szelma! Prędko się przyzwyczaiła! 
DOLMANCE 
Znam niezmierną ilość dziewcząt w jej wieku, które za nic w świecie nie 
oddałyby się innej rozkoszy. Za pierwszym razem trzeba trochę pocierpieć, za to 
później nie sposób obyć się bez tej przyjemności. 
O Boże, jestem zupełnie wyczerpany, pozwólcie mi choć złapać oddech! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Oto mężczyźni, moja droga: zaspokoiwszy żądze, zaledwie mogą na nas 
patrzeć. Wyczerpanie wiedzie ich do odrazy, odraza zaś do pogardy. 
DOLMANCE (chłodno) 
To oszczerstwo, boska kobieto. 
(ściska je obie) 
Obie zasłużyłyście na moje hołdy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Pociesz się, Eugenio, że skoro zaniedbują nas, gdy tylko się zaspokoją, to i 
my mamy prawo ich nienawidzić. Tyberiusz na Kapri zabijał ofiary swych 
rozkoszy, natomiast Zingua, afrykańska królowa, mordowała, kochanków. 
DOLMANCE 
Takie ekscesy, całkowicie zresztą naturalne i doskonale mi znane, nie mogą 
mieć wszakże miejsca pomiędzy nami. Kruk krukowi oka nie wykole, jak głosi 
trywialne, lecz prawdziwe przysłowie. Nie obawiajcie się tedy: być może każę 
wam popełniać wiele złych rzeczy, lecz nigdy was nie skrzywdzę. 
EUGENIA 
Ośmielę się to potwierdzić, moja droga - Dolmance nigdy nie nadużyje praw, 
których mu udzieliłyśmy. Ufam jego hultajskiej uczciwości. Przywróćmy tedy do 
łask naszego profesora i zajmijmy się naszym projektem, który tak nas wcześniej 
rozpalił. 
MADAME DE SAINT-ANGE 

Nie do wiary! A więc wciąż jeszcze o tym myślisz, szelmo? Sądziłam, że to 
chwilowe wzburzenie umysłu. 
EUGENIA 
Żąda tego moje serce. Nie zaznam spokoju, póki nie spełnię tej zbrodni! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Już dobrze; dobrze - oszczędź ją, przecież to twoja matka. 
EUGENIA 
Też mi piękna godność! 
DOLMANCE 
Słusznie. Czyż matka Eugenii pragnęła jej przyjścia na świat? Gdzież tam! 
Daleka była od tego - oddając się mężowi myślała wyłącznie o własnej rozkoszy. 
Tak i więc Eugenia ma prawo uczynić tak, jak zechce. Dajmy jej swobodną rękę, 
zadowalając się pewnością, że czegokolwiek by się dopuściła, nigdy nie będzie to 
złem. 
EUGENIA 
Nie znoszę jej, czuję do niej nieprzeparty wstręt! Odnajduję teraz niezliczone 
powody, by jej nienawidzić. Muszę pozbawić ją życia za wszelką cenę. 
DOLMANCE 
Przyrzekam ci, Eugenio, że twoje niewzruszone postanowienia zostaną 
spełnione. Pozwól jednak, że udzielę ci kilku niezbędnych rad. Przede wszystkim 
musisz pamiętać, że zbrodnia nie może wyjść na jaw. Działaj zatem sama. Nic 
bardziej niebezpiecznego niż wspólnicy! Nigdy nie należy ufać w tym względzie 
najbliższym. Trzeba albo unikać wspólników, albo też pozbywać się ich, gdy tylko 
zrobią swoje, jak mówi Makiaweli. 
To nie wszystko - do urzeczywistnienia zbrodniczych zamiarów konieczny 
jest podstęp. Należy się bardziej niż kiedykolwiek zbliżyć do swej ofiary. Zjednaj 
ją sobie, zdobądź jej zaufanie, udawaj zwierzenia, pocieszaj, schlebiaj i zapewniaj 
o swym uwielbieniu - obłuda nie zna żadnych rozsądnych granic. Neron schlebiał 
Agrypinie w łodzi, w której miał ją za chwilę zgładzić. Bierz z niego wzór, stosuj 
wszelkie możliwe oszustwa, każdy fortel, jaki podsunie ci wyobraźnia. Kłamstwo 
zawsze służy kobiecie, w szczególności zaś konieczne jej jest wtedy, gdy ma na 
celu omotanie ofiary. 
EUGENIA 

Z pewnością skorzystam z pańskich nauk, kiedy nadejdzie odpowiednia. 
chwila. Zatrzymajmy się jednak przy kłamstwie, które pan zaleca. Uważa pan 
tedy, że to środek konieczny? 
DOLMANCE 
Nie uważałbym tak, gdyby nie przywiodła mnie do tego przekonania prosta 
oczywistość, iż wszyscy je stosują. Pytam bowiem: czy jednostka prawdomówna 
ma szanse przetrwać w społeczeństwie, posługującym się powszechnie 
kłamstwem? Skoro w życiu publicznym liczą się różne przymioty, w jaki sposób 
ktoś przeciętny i pozbawiony zalet zdoła wydrzeć rywalom swoją cząstkę 
szczęścia? Czyż nie jest bezwzględnie zobowiązany kłamać? W życiu wymagane 
są jedynie pozory cnoty. O nic więcej nie chodzi. Skoro ludzie zaledwie ocierają 
się o siebie, czy nie wystarczy pokazywanie im pozorów? Wiadomo zresztą, że 
cnota służy tylko jej posiadaczowi - inni niewiele z niej mają. Niechże tylko ten, z 
którym przyszło nam współżyć, udaje cnotliwego, a to, czy jest on nim naprawdę, 
nie ma żadnego znaczenia. Przy tym oszustwo niemal zawsze zapewnia 
powodzenie. Posługując się nim zyskasz przewagę nad rywalami. Jeżeli nawet 
nasza ofiara spostrzeże, że jest oszukiwana, obwini za to sama siebie, ty zaś 
będziesz mieć o tyle lepszą zabawę, że pycha nie pozwoli się jej poskarżyć. 
Zyskasz nad nią władzę: słuszność będzie zawsze po twojej stronie, będziesz się 
piąć w górę, podczas gdy ona będzie się nieustannie staczać, wzbogacisz się 
kosztem jej ruiny. Na koniec, opanowawszy opinię publiczną zdołasz zrzucić całą 
winę na swą ofiarę, a wówczas nikt już nie zechce słuchać tego, co ma na swoją 
obronę. 
Tak więc posługujmy się oszustwem bez żadnych skrupułów. Jest ono 
kluczem do wszelkich zaszczytów, korzyści, sławy i powodzenia. Od udręk 
naiwności znacznie lepsze są rozkosze hultajstwa. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Sądzę, że pora zamknąć ten temat. Nie potrzebujemy dłużej przekonywać 
Eugenii. Jest śmiała i odważna, tedy z pewnością uczyni to, na co będzie miała 
chęć. Uważam, że powinniśmy obecnie dokończyć rozważań o rozmaitych 
zwyrodniałych gustach. Rozejrzyjmy się nieco w tym obszernym przedmiocie. 
Niedawno wprowadziliśmy Eugenię w kilka praktycznych zagadnień, nie 
zaniedbujmy jednak teorii. 
DOLMANCE 
Szczegóły rozmaitych upodobań nie są zbyt przydatne pannie, która nie jest 
przeznaczona na dziewczynę publiczną. Eugenia wyjdzie kiedyś za mąż, ja zaś 
mogę postawić dziesięć do jednego, że jej małżonek nie będzie obdarzony żadną z 
tych szczególnych fantazji. W takim przypadku zalecane postępowanie jest proste: 
należy okazywać mężowi jak najwięcej słodyczy, z drugiej zaś strony 

wynagradzać to sobie gdzie indziej - ot i wszystko. Skoro jednak Eugenia pragnie 
poznać nieco bliżej rozmaite odcienie lubieżności, zapoznam ją pokrótce z tym 
tematem. 
Żeby jednak nie przedłużać zanadto wykładu, ograniczę się do przedstawienia 
trzech wybranych zagadnień, mianowicie sodomii, upodobań świętokradczych 
oraz zamiłowaniu do okrucieństwa. Sodomia jest dziś powszechnie spotykana. 
Dorzućmy garść refleksji do tego, co zostało już powiedziane. Ma ona dwie 
postaci - czynną i bierną. Często dyskutuje się kwestię, która z nich dostarcza 
więcej rozkoszy. Bez wątpienia bierna, gdyż bodźce działają wówczas z obu stron. 
Jakież to cudowne, móc zmieniać płeć, udawać kurwę wobec mężczyzny, 
nazywać go swym kochankiem i pełnić rolę jego małżonki! A teraz kilka uwag, 
które powinny przydać się niewieście, pragnącej wzorem mężczyzny poświęcić 
się tej pasji. 
Niedawno dałem ci odczuć, Eugenio, czym jest pierwsze tego rodzaju 
natarcie. Widziałem ich w życiu wystarczająco wiele, aby przekonanym, być o 
twoich rychłych postępach na tej drodze. Pamiętaj, że jest to jedna z najbardziej 
drogocennych rozkoszy, jakie czekają cię na Wyspie Cytery. Pewien jestem, że 
nie zawiedziesz moich oczekiwań, tymczasem jednak pragnę udzielić ci kilku 
wskazówek, o których warto pamiętać, zabierając się do tej zabawy. 
Po pierwsze nigdy nie należy zapominać o pomocnej dłoni, która pozwoli 
zapomnieć o bólu i pomnoży rozkosz. Bacz również, aby po wszystkim unikać 
siadania na bidecie oraz wdziewania ciasnej bielizny. Wejście powinno pozostać 
lekko uchylone - dostarcza to niezwykłych doznań, które w sposób trudny do 
opisania przedłużają chwile największego szczęścia. Mniejsza o względy 
higieniczne. Pamiętaj natomiast, aby unikać zbierania się kwasów, gdyż wywołują 
one bolesne hemoroidy. Dlatego też nie dopuszczaj do gromadzenia się płynów 
pozostawionych przez kilku kolejnych mężczyzn, co aczkolwiek niezwykle 
podniecające może okazać się zgubne dla twego zdrowia. Należy za każdym 
razem Pozbywać się poprzedniej porcji. 
EUGENIA 
A czy jest zbrodnią pozbywanie się nasienia z narządów rodnych? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Sądzisz pewnie, że sodomia jest po prostu mniejszym złem niż zawracanie 
nasienia z przeznaczonej drogi? Otóż, moje dziecko, prokreacja nie jest w ogóle 
celem Natury, tak więc unikając jej w taki czy inny sposób, zawsze czynimy 
dobrze. Bądź zaciekłym wrogiem tego obrzydlistwa, jakim jest bez wątpienia 
rozmnażanie. Nawet jako mężatka nie wahaj się pozbywać natychmiast nasienia, 
którego rozwój powoduje jedynie rozepchnięcie brzucha, stępienie wrażliwości, 
przedwczesne starzenie się i utratę zdrowia: Musisz przyzwyczaić małżonka do 
swego postępowania, ofiarowując mu w zamian inne drogi, które pozwolą oddalić 

hołdy od właściwej świątyni. Powiedz mu po prostu, że czujesz nienawiść do 
potomstwa. Nalegam, byś przestrzegała tych rad, Eugenio. Mój wstręt do rozrodu 
jest tak wielki, że nie przebaczyłabym ci, gdybyś znalazła się w odmienionym 
stanie. Gdyby jednak przydarzyło ci się mimo woli to nieszczęście, wystarczy, 
żebyś powiedziała mi o tym zawczasu. W ciągu pierwszych siedmiu, ośmiu 
tygodni można bez ryzyka pozbyć się płodu. Nie lękaj się dzieciobójstwa - to nie 
zbrodnia. Zawartość twego łona należy do ciebie. Niszcząc zarodek nie 
popełniamy nic zdrożniejszego od zażycia środka na przeczyszczenie. 
EUGENIA 
A jeśli dziecko zdoła jednak przyjść na świat? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zawsze można je zgładzić, gdyż jest rzeczą najoczywistszą z oczywistych, że 
matka ma prawo czynić ze swym dzieckiem, co tylko zechce. 
DOLMANCE 
Zaiste, jest to niepodważalne prawo Natury. Wiele prymitywnych poglądów 
na ten temat wynika z osobliwości pojęć religijnych. Głupcy przekonani o tym, iż 
Bogu zawdzięczamy wszelkie życie, uważają embrion za maleńką duszyczkę 
przez niego zesłaną, a więc zabicie tego stworzenia jest w ich pojęciu grzechem 
śmiertelnym. Odkąd jednak światło filozofii rozproszyło mroki przesądów, odkąd 
wyzwoliliśmy się od Boga, poznawszy lepiej prawa fizyki wyjaśniające 
mechanizm rozwoju zarodka, niewiele się różniący od kiełkowania ziarna zboża, 
zrozumieliśmy błędność tamtych wyobrażeń. Rozszerzając nasze ludzkie prawa 
odkryliśmy wreszcie, że obdarzeni jesteśmy całkowitą wolnością: sami możemy 
niszczyć życie, którego jesteśmy mimowolnymi sprawcami. Nie sposób żądać od 
kogokolwiek, by został rodzicem wbrew swojej woli. Nie ma przy tym znaczenia, 
jak duże będzie stworzenie, które mamy uśmiercić, gdyż to tylko kawałek ciała, 
całkowita nasza własność jak paznokcie, narośle na skórze, których się 
pozbywamy, czy produkty trawienia wydalane z naszych jelit. 
Wyjaśniłem ci już, Eugenio, jak niewielkie znaczenie ma zabójstwo, 
zrozumiesz tedy, jak błahą rzeczą jest ono dla zwolenników dzieciobójstwa. 
Zwłaszcza w epoce rozumu. Nie ma potrzeby zajmować się tym dłużej - sama 
dopowiesz sobie resztę. Studiując historię obyczajów przekonasz się, jak 
powszechne jest takie postępowanie, i utwierdzisz się w przeświadczeniu, iż 
upatrywanie w nim a to zupełna niedorzeczność. 
EUGENIA (do Dolmancego) 
Przekonał mnie pan całkowicie 
(do pani de Saint-Ange) 
Powiedz, czy zastosowałaś już kiedy to remedium, o którym wspominałaś? 

MADAME DE SAlNT-ANGE 
O tak, dwukrotnie. Muszę wyznać, że stosowałam go w początkach mej 
brzemienności, natomiast dwie spośród moich przyjaciółek posłużyły się nim na 
półmetku i, jak mnie zapewniły - z dobrym skutkiem. W razie nieszczęścia 
możesz na mnie liczyć, upominam cię jednak, abyś nie kusiła losu, to 
najpewniejsze. 
Pora powrócić do tematu. Zechce pan przejść do opisu upodobań 
świętokradczych, Dolmance. 
DOLMANCE 
Jestem przekonany, że Eugenia całkowicie wyzwoliła się już z błędu religii, 
rozumie zatem doskonale, iż urąganie bóstwu wyznawanemu przez głupców 
niewielką ma wartość. Zabawa ta wydaje się podniecającą bardzo młodym 
ludziom, którym największą przyjemność sprawia wyzbywanie się hamulców i 
ograniczeń. Jest to jakby mała zemsta dokonywana w wyobraźni. Z czasem, kiedy 
zasmakują we wszelakiej rozpuście, przestanie ich to bawić - przekonają się o 
nicości dawnych, naiwnych wyobrażeń bóstw, wartych co najwyżej szyderstwa. 
Profanacja relikwii, świętych konterfektów, hostii czy krzyża znaczy dla filozofa 
tyle, co strącenie pogańskiego bożka. Gdy raz się wzgardzi tymi mamidłami, nie 
ma po co do nich wracać. Ustawiczne bluźnierstwa powołują niejako do 
rzeczywistości nie istniejącego Boga. Skoro go nie ma, w jakim celu mamy go 
lżyć? 
Inna rzecz, że dobrze jest używać pikantnych bluźnierstw w chwili 
rozkosznego upojenia, to jedynie pomaga wyobraźni. Wówczas nie należy 
szczędzić mocnych wyrażeń. Nasza próżność odnosi swój mały triumf, co jest 
rzeczą nie do pogardzenia. Wyznaję, drogie panie, że to jedna z mych specjalnych 
rozkoszy i niewiele znam rzeczy, które dostarczają równie przyjemnych wrażeń 
natury moralnej. Spróbuj, Eugenio, a przekonasz się, ile w tym słodyczy. 
Bezbożnością popisuj się zwłaszcza przed rówieśnikami, którzy nie wyzwolili się 
jeszcze z przesądów. Obnoś się ze swym libertynizmem, niech cię traktują jak 
"dziewczynkę". Pozwól im zerknąć na pierś, a w zacisznym jakimś ukryciu unieś 
sukni, aby mogli nacieszyć się widokiem sekretniejszych powabów. Żądaj od nich 
w zamian tego samego, zachowuj się uwodzicielsko, a rychło przekonają się, jak 
śmiesznym hołdowali dotychczas formom. Zachęcaj ich do tego, co zwykle 
nazywa się deprawacją - przeklinaj grubo, siej zgorszenie wśród młodszych od 
siebie, służ radą i przykładem we wszelkich bezeceństwach. W towarzystwie 
mężczyzn nie krępuj się niczym, pochwal się swą pogardą dla religii i 
rozwiązłością manier. Ich wybryki nie powinny cię gorszyć, bądź powolna każdej 
ich zachciance. Jako mężatka unikaj natomiast złej sławy - nigdy nie prokuruj 
sobie kochanka, bierz lokajów, wynajmuj potajemnie godnych zaufania ludzi. Jeśli 
uda ci się uniknąć podejrzeń, to znak, że umiesz robić to, na co masz ochotę. 

A teraz zajmę się okrutnikami, o których przyrzekłem opowiedzieć. Jest ich 
dziś szczególnie wielu. Oto jak usprawiedliwiają oni swe postępowanie: 
pragniemy doznawać błogich wzruszeń - wszak każdy do tego zmierza, my 
czynimy to jedynie za pomocą silniejszych środków. Nieważne, czy to się podoba 
naszym ofiarom, rzecz w tym, aby poruszyć w sobie ciężką bryłę nerwów. 
Nie ulega wątpliwości, że ból jest doznaniem silniejszym od rozkoszy. 
Zadawanie cierpień dostarcza przeżyć z gruntu gwałtowniejszych i głębszych, 
wyzwala zwierzęce instynkty, które właściwym sobie ruchem zstępującym 
docierają prędko do narządów płciowych. Kobieta na ogół symuluje rozkosz - 
trudno zresztą, aby dostarczył jej stary i brzydki mężczyzna, którego siły znacznie 
już zwątlały. Dlatego też wybieramy okrucieństwo. Skutków zadawanego bólu 
zawsze można być pewnym. Cóż z tego, że nie postępujemy zgodnie z zasadą 
miłosierdzia? Nasze postępowanie zgodne jest za to z naturalnymi impulsami. 
Mamy na względzie przede wszystkim samych siebie, skoro zaś nic innego nie 
jest nas w stanie ożywić, chwytamy się jedynego dostępnego nam środka. Czy 
cudze cierpienie musi być przyczyną współczucia? Wręcz przeciwnie! Jest 
przyczyną wspaniałych doznań. I czemu mielibyśmy przedkładać innych ponad 
siebie? Czyżby to Natura nakazywała nam nie czynić krzywdy bliźniemu? 
Autorami tej głupiej maksymy są po prostu ci słabsi. Wcześni chrześcijanie 
prześladowani za swe przekonania wykrzykiwali na stosach do przygodnych 
słuchaczy: Nie palcie nas! Nie torturujcie! Natura nakazuje oszczędzać innym 
cierpień, których sami chcielibyście uniknąć. Idioci. Jakże mogłaby ta, która 
poleca nam szukać zawsze rozkoszy, która obdarzyła nas w tym celu wszelakimi 
skłonnościami i odruchami, przestrzegać nas zaraz potem z bezprzykładną 
niekonsekwencją, abyśmy nie ważyli się czasem korzystać z tych przyjemności, 
gdyż szkodzą one naszym bliźnim? Bądź pewna, Eugenio, że nasza wielka matka 
każe nam myśleć wyłącznie o sobie samych - żąda od nas całkowitego egoizmu. 
Dążcie do rozkoszy czyimkolwiek kosztem - oto jej proste i święte wskazanie. 
Może ktoś powiedzieć, że skrzywdzeni będą szukać zemsty. Akurat! Rację ma 
zawsze silniejszy. Pozostajemy wszak od wieków w stanie walki i ciągłych wojen, 
gdyż jest to korzystne dla Natury. Do tego jesteśmy stworzeni. 
Oto jakimi argumentami wspierają się ludzie, którzy znajdują rozkosz w 
okrucieństwie. Na podstawie własnego doświadczenia oraz studiów dodam, że 
upodobanie to nie tylko nie jest zwyrodnieniem, lecz najpierwszym odruchem 
jakim zostaliśmy obdarzeni. Dziecko rozbija zabawkę, kąsa pierś mamki, ukręca 
łepek ptaszkowi, zanim jeszcze dojdzie do rozumu, Okrucieństwo właściwe jest 
zwierzętom, które, jak już wspomniałem, silniej podporządkowane są prawom 
Natury. 
Spotkamy się z nim u ludów dzikich, bliższych Naturze niż człowiek 
cywilizowany. Niedorzecznością byłoby więc uważać je za skutek deprawacji. 
Ono należy do Natury. Przychodzimy na świat z pewną porcją okrucieństwa, które 
ulega stłumieniu w procesie wychowania. Wychowanie nie należy jednak do 

Natury. Zakłóca ono jej święty plan, podobnie jak sztuka sadownicza rozwój 
drzewa. Zajrzyj do swego sadu i porównaj zwykłą jabłoń z tą, której wzrost 
powściąga zręczny sadownik. Przekonaj się, która z nich piękniejsza i lepsze wyda 
owoce. Okrucieństwo jest pozostałością dawnej naszej siły, nie całkiem jeszcze 
zniszczonej przez cywilizację. W żadnym razie nie jest grzechem. Gdyby odrzucić 
prawa, kary i zwyczaje współczesnego świata, przestałoby być groźne. Jedynie w 
świecie cywilizowanym ma ono niebezpieczne skutki, gdyż istocie skrzywdzonej 
brak zwykle środków obrony. W stanie pierwotnym osobnik silny zawsze zdoła 
się obronić, słabszy natomiast ustąpi przed nim zgodnie z mądrym prawem 
Natury. Nie będę się rozwodził nad bestialstwami popełnianymi przez rozmaitych 
okrutników. Potrafisz sobie zapewne wyobrazić, Eugenio, jak daleko mogą zajść - 
łatwo domyśleć się, że nie mają one granic dla człowieka o chłodnym, 
filozoficznym umyśle. Neron, Tyberiusz, Heliogabal - ci rozkoszowali się 
mordowaniem dzieci. Podobnie Karol, wuj Kondeusza, sam zeznał, że największą 
rozkosz sprawiało mu zadawanie męczarni dziatwie. Tortury obmyślał wraz ze 
swym katechetą. W jednym z zamków w Bretanii znaleziono jakieś siedem czy 
osiem setek zwłok ich ofiar. A wszystko to z powodów, które wyjaśniłem. 
Fizyczną przyczyną jest budowa naszych organów, krążenie, instynkty... Działały 
one tak samo w czasach Nerona i Messaliny, co Chantala. Nie należy więc pysznić 
się miłosierdziem, gdyż Natura stworzyła nas zbrodniarzami. Tak widać chciała - 
podporządkujmy się jej woli. 
Pora zająć się teraz kobietami, które zazwyczaj posuwają się w swym 
okrucieństwie o wiele dalej niż mężczyźni, a to z racji swoistej nadwrażliwości 
żeńskich organów. Istnieją dwie odmiany okrucieństwa: pierwsza bierze się z 
tępoty, nie bywa nigdy przedmiotem refleksji czy analizy i upodabnia człowieka 
do dzikiej bestii. Ten rodzaj okrucieństwa nie dostarcza rozkoszy, gdyż osobnik 
obdarzony ową skłonnością wcale nie poszukuje upojenia. Jego brutalność rzadko 
bywa niebezpieczna: zwykle łatwo się przed nią uchronić. Natomiast drugi rodzaj, 
będący wynikiem nadmiernej pobudliwości organów przynależy wyłącznie 
najsubtelniejszym istotom. Ich krwawe czyny są sublimatem posiadanej 
wrażliwości, którą trudno zaspokoić zwykłymi środkami. Dlatego też dopuszczają 
się czynów mogących dostarczyć im silniejszych wstrząsów. Jakże niewielu ludzi 
rozumie te powody! A o iluż mniej jeszcze się nimi kieruje! Są one jednak 
niezaprzeczalne. 
Właśnie niewiasty znajdują najczęściej upodobanie w okrucieństwie tego 
rodzaju. Przyjrzyj się im dobrze, a przekonasz się, że to nadwrażliwość, zbytnia 
aktywność wyobraźni i siła umysłu pchają je do zbrodni i bestialstwa. Przy tym są 
one czarującymi damami. Każda z nich zdolna jest zawrócić w głowie nawet 
wtedy, gdy ręce ma unurzane w krwi. Niestety, surowość, a właściwie 
niedorzeczność naszych norm sprawia, że zmuszone są działać w ukryciu, 
maskować swe prawdziwe skłonności dobrocią, okazywaną publicznie, choć z 
całego serca nienawidzą miłosiernych uczynków. Swoje pragnienia zaspokajają w 

tajemnicy przed światem, zachowując najdalej posuniętą ostrożność. Korzystają 
zwykle z pomocy kilkorga zaufanych przyjaciół, oddających się podobnym 
rozrywkom. Sądzisz może, że trudno takich znaleźć? Rozpuść tylko wieść o 
jakimś krwawym widowisku: pożarze, bitwie albo walce gladiatorów, a 
zobaczysz, jaki tłum się zbiegnie. W rzeczywistości nie mają one jednak zbyt 
wielu okazji do zaspokajania swych żądz - muszą więc tłumić je i cierpieć. 
A oto kilka znamienitych przykładów okrucieństwa niewiast. Królowa 
Angoli, Zingua - najbardziej krwiożercza spośród nich - mordowała swoich 
kochanków w chwilę po rozkosznych igraszkach. Nierzadko była to nagroda dla 
zwycięzcy okrutnych pojedynków, które urządzała pomiędzy wojownikami. By 
pofolgować swej dzikiej żądzy krwi, zabawiała się zgniatając na miazgę młode, 
brzemienne dziewczęta. Zoe, żona chińskiego cesarza, nie znała większej radości 
nad widok egzekucji skazańców. Z braku tych ostatnich mordowała niewolnice w 
ich małżeńskich łożach. Obłędna rozkosz, jakiej wówczas doznawała, była tym 
większą, im straszliwsze były cierpienia torturowanych ofiar. Wyrafinowanie w 
tym względzie doprowadziło ją do wynalazku słynnej spiżowej kolumny. W jej 
wydrążone wnętrze wrzucano tłum niewdzięczników, a następnie rozpalano pod 
nią ogromny stos. Żonę Justyniana, Teodorę, cieszył szczególnie widok 
kastrowanych przy niej mężczyzn. Messalina zaznawała zaś największej rozkoszy, 
gdy mężczyźni, zmuszeni do masturbacji, umierali na jej oczach z wyczerpania. 
Mieszkanki Florydy dokonywały na swych mężach zabiegu pogrubiania 
żołędzi umieszczając na tym czułym organie małe, złośliwe insekty, których 
ukąszenia powodują straszliwy ból. Na czas operacji krępowały mężczyznę 
linami, same zaś doglądały jej przebiegu napawając się widokiem męczarni. Kiedy 
przybyli Hiszpanie, same przytrzymywały swych mężczyzn, pozwalając ich 
mordować krwawym Europejczykom. 
Trucicielki: la Voisin i la Brinvilliers zabijały z czystego upodobania zbrodni. 
Krótko mówiąc, historia dostarcza nam tysiąca przykładów niewiast 
rozmiłowanych w okrucieństwie. Właśnie z racji ich naturalnej skłonności do 
zadawania cierpień zalecałbym niewiastom częściej sięgać po rózgi, środek 
powszechnie stosowany przez mężczyzn w celu uśmierzenia krwawych żądz. 
Pożytek z niego jest niewątpliwy, należy bowiem pamiętać, że nie zaspokojona 
żądza krwi w taki czy inny sposób musi się odbić na otoczeniu osoby obdarzonej 
tą szczególną nadwrażliwością. Są oczywiście środki pozwalające w pełni nasycić 
okrutne instynkty, tych jednak nie ośmielałbym się ci polecać.. Lecz cóż widzę, 
mój aniele! Wielkie nieba! Proszę tylko spojrzeć na naszą uczennicę, madame! 
EUGENIA (masturbując się) 
Ach, sacredieu! Otóż i skutki pańskich nauk! 
DOLMANCE 

Natychmiast ruszamy z pomocą! Nie możemy wszak pozwolić, aby takie 
piękne dziecię bawiło się bez nas! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Och, byłoby to zaiste okropne! 
(biorąc Eugenię w objęcia) 
Urocze stworzenie, po raz pierwszy widzę tak wrażliwe dziewczę! 
DOLMANCE 
Pani miejsce od frontu, madame, ,ja zajmę się resztą. Nieco śliny, ówdzie parę 
klapsów... Z naszą pomocą zdoła stanąć u mety co najmniej siedem razy. 
EUGENIA (nieprzytomnie) 
Ach, czyń, co chcesz! 
DOLMANCE 
Zauważyłem, że dzięki naszemu ułożeniu przyrząd mój znalazł się nieopodal 
waszych ust. Gdybyście zechciały zająć się nim, moje panie, pracowałbym 
żwawiej. 
EUGENIA 
Ustąp mi tego zaszczytu, najdroższa! 
(chwyta członek Dolmancego) 
DOLMANCE 
Jakiż niebywały żar mają jej usta! Czy aby nie popsujesz wszystkiego w 
finale, Eugenio? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Połknie, połknie, ręczę za nią. A gdyby nawet zapomniała o swoich 
obowiązkach... 
DOLMANCE (bardzo ożywiony) 
Nie puściłbym jej tego płazem. Wierzaj mi, pani, że nie znam w takich razach 
litości. 
Wychłostałbym ją do krwi! Ach, sacredieu! Już! Połykaj, Eugenio! Nie waż 
się uronić choćby kropli! 
Pani palce, madame! Czy nie widzi pani, jak są teraz potrzebne? Foutredieu! 
Cóż za rozkosz! Pani ręka weszła aż po przegub... 
Oh, odpocznijmy nieco, brak mi sił. To cudowne dziewczę jest niczym anioł. 
EUGENIA 

Wielce czcigodny mój mistrzu! Nie uroniłam ani kropli. Zechciej mnie 
ucałować - w moich wnętrznościach płynie teraz twoje nasienie. 
DOLMANCE 
Ta mała jest niedościgniona... 
MADAME DE SAINT-ANGE 
O tak! Lecz cóż słyszę! Ktoś puka. Któż mógłby nas niepokoić? Z pewnością 
mój nieroztropny brat. 
EUGENIA 
To zdrada! 
DOLMANCE 
Bezprzykładna, nieprawdaż? Nie obawiaj się, Eugenio, wszystko to ma służyć 
wyłącznie twej rozkoszy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Wkrótce się o tym przekonasz. Zbliż się, braciszku, bądź miły dla tego 
dziewczęcia, które pragnie ukryć się przed twym wzrokiem. 
DIALOG CZWARTY 
(MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA, DOLMANCE, KAWALER DE 
MIRVEL) 
KAWALER 
Proszę się nie obawiać. Gwarantuję pani, że zachowam całkowitą dyskrecję. 
Siostra i przyjaciel mogą za mnie poręczyć. 

DOLMANCE 
Przerwijmy tę śmieszną ceremonię. Kawalerze, nauczamy to śliczne dziewczę 
wszystkiego, co powinna wiedzieć panna w jej wieku. Nasze lekcje urozmaicamy 
ćwiczeniami i pokazami. Potrzebujemy właśnie kogoś o potężnym wytrysku. Czy 
zechcesz być naszym modelem? 
KAWALER 
Trudno byłoby oprzeć się tak kuszącej propozycji, zaś wdzięki tej panny w 
krótkim czasie sprowadzą pożądane skutki. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zatem, do dzieła! 
EUGENIA 
Doprawdy, nadużywa pan sytuacji... za kogo mnie pan uważa? 
KAWALER 
Za istotę czarującą, Eugenio... za najbardziej zachwycające stworzenie, jakie 
kiedykolwiek dane mi było oglądać... 
(całuje ją, równocześnie badając palcami jej wdzięki) 
Mój Boże, jakie świeże i ponętne ciało! 
DOLMANCE 
Mniej słów, więcej czynów, kawalerze. Zajmę się teraz przygotowaniem 
pokazu. Jego celem jest zademonstrować zjawisko wytrysku. Trudno, rzecz jasna, 
chłodno się temu przyglądać, dlatego też położycie się za chwilę na tej tu 
otomanie. Pani, madame, zaopiekuje się przyjaciółką. Kawalera biorę na siebie. 
Mężczyzna rozumie mężczyznę o wiele lepiej niż kobieta, gdyż wie, co jemu 
samemu sprawiłoby przyjemność. Kładźmy się więc. 
(nasi przyjaciele zajmują miejsca na otomanie) 
MADAMEDESMNT-ANGE 
Czy nie jesteśmy zbyt daleko? 
DOLMANCE (zajmując się kawalerem) 
To właściwa odległość: Eugenia powinna przekonać się o męskości twego 
brata na własne oczy, że tak powiem. Jako mistrz sikawki tak pokieruję 
strumieniami, żeby zalać ją całą. Proszę ją teraz starannie przygotować, pani. Ty 
zaś, Eugenio, myśl wyłącznie o bezeceństwach. Pamiętaj, że za parę chwil dane ci 

będzie ujrzeć przepiękne misterium, zapomnij więc o wstydzie. Gdyby Natura 
pragnęła, abyśmy ukrywali pewne części ciała, sama zatroszczyłaby się o ich 
osłonięcie. Stworzyła nas jednak nagimi, nie obrażajmy jej tedy niemądrą 
wstydliwością. Dzieci nie mają żadnego pojęcia o rozkoszy, a tym samym nie 
odczuwają potrzeby ukrywania czegokolwiek. Spotyka się też niekiedy 
osobliwości. Są kraje, gdzie nosi się ubrania, pomimo rozwiązłości obyczajów. 
Dziewczęta na Otaiti mają co prawda spódniczki, lecz unoszą je na każde żądanie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Uwielbiam naszego Dolmancego za to, że nie traci czasu. Spójrzcie, jak nie 
przerywając wykładu, próbuje jednocześnie miłych sobie wdzięków mojego brata, 
a przy tym nie zapomina o naszym pokazie... Naprzód, Eugenio! ... Ta sikawka 
wnet nas potopi. 
EUGENIA 
Ach, jaki on olbrzymi! Zaledwie mogę go objąć!... O, mój Boże, czy 
wszystkie są równie wielkie? 
DOLMANCE 
Wiesz doskonale, że mój mu nie dorównuje. Takie skarby jak ten, mogą się 
okazać niebezpieczne dla młodych dziewcząt. 
EUGENIA (którą nieustannie pieści pani de Saint-Ange) 
Stawię mu czoło! Chcę go za wszelką cenę! 
DOLMANCE 
Słusznie, nie powinnaś się bać. Natura tak to wszystko urządziła, że 
wynagradza ból rozkoszą. Drobne cierpienia, których zaznasz z początku, znikną 
w potokach cudownych doznań. Widziałem młodsze dziewczęta, które nie lękały 
się takich olbrzymów. Odwagą i cierpliwością można pokonać największe 
przeciwności. Głupstwem jest wyobrażać sobie, iż należy zaczynać od małego. 
Wręcz przeciwnie, dziewica powinna zdecydować się na największe narzędzie, 
jakie tylko uda się jej znaleźć. Co prawda trudno jej będzie potem zaznać 
przyjemności z kimś przeciętnym pod tym względem, lecz gdy jest się młodym, 
bogatym i pięknym, nietrudno znaleźć sobie odpowiedniego buhaja. Skoro zaś ma 
ochotę na kogoś innego, może zawsze posłużyć się wejściem od tyłu. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Najlepiej, jeśli skorzysta z obu. Dwaj partnerzy, dodający sobie nawzajem 
wigoru, rychło uczynią ją szczęśliwą. 
DOLMANCE 

(należy zauważyć, że podczas tej rozmowy wszyscy nasi bohaterowie 
bezustannie się masturbują) 
Scenka ta byłaby bogatsza po dodaniu jeszcze dwóch lub trzech mężczyzn, 
którzy daliby zajęcie jej ustom i dłoniom. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Inni znaleźliby jeszcze miejsce pod pachami i we włosach. Dodałabym jakieś 
pół kopy dookoła. O, tak - gdzie się obrócić, czegokolwiek tknąć, wszędzie te 
wzwiedzione lance. Ach, jakąż miałaby ta niewiasta kąpiel w chwili ekstazy! 
Dolmance, kurwa, którą tu widzisz, wyzywa pana! Gotowa dotrzymać ci pola w 
każdym wszeteczeństwie! 
EUGENIA (która dzięki swej przyjaciółce bliska jest ekstazy, podobnie jak 
kawaler, którym zajmuje c się energicznie Dolmance) 
Och, najdroższa, całkiem zawróciłaś mi w głowie! Tylu mężczyzn naraz - to 
wspaniałe!... 
Jesteś bóstwem rozkoszy! ... Ach, cóż się dzieje z naszym pięknym 
kawalerem - jego druga dostojna głowa wypełniła się purpurą, nadyma się, 
ogromnieje... 
DOLMANCE 
Nadchodzi najważniejsza chwila. 
KAWALER 
Eugenio, siostro... zbliżcie się... Ach, cóż za boskie piersi, delikatne i pełne 
uda! Pora to uczcić wystrzałem!... Uwaga!... Już, sacredieu! 
(Dolmance stara się kierować strumieniem w ten sposób, żeby zalać obie 
przyjaciółki, zwłaszcza zaś Eugenię) 
EUGENIA 
Przepiękne widowisko! ... Jakiż on szlachetny i wielki! Zalał mnie zupełnie, 
no i rzeczywiście trysnął mi w oczy! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Pozwól, najmilsza, że zbiorę te drogocenne perły i wetrę ci je w futerko. 
EUGENIA 
Cudowna myśl! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
O, boskie dziewczę, nie żałuj mi pocałunków! Pozwól oddychać żarem twych 
lubieżnych ust! 

Ach, ja sama bliska jestem kresu... Błagam, pomóż mi, braciszku! 
DOLMANCE 
Nuże, kawalerze, użycz siostrze swej dłoni. 
KAWALER 
Wolałbym ją skonsumować. Mój rumak nie opadł jeszcze z sił. 
DOLMANCE 
A zatem zabieraj się do pracy. W czasie tego uroczego aktu kazirodztwa ja 
posiądę ciebie, Eugenia zaś wepchnie mi godmisza - powinna ćwiczyć się w 
nowych umiejętnościach. 
EUGENIA (zbliżając się do Dolmancego z godmiszem w dłoni) 
Uczynię to z ochotą! Może pan zawsze liczyć na mą pilność. Libertynizm jest 
mi teraz jedynym bóstwem i celem. 
(wpycha godmisza) 
Czy dobrze to zrobiłam, mistrzu? 
DOLMANCE 
Wprost cudownie, niczym doświadczony mężczyzna! Zdaje się, że możemy 
zaczynać. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Umieram z rozkoszy, braciszku! Nic nie dorówna rączości twego rumaka! 
DOLMANCE 
Sacredieu! Jakże mi tu dobrze! Cudowne naczynie! ... Nuże, musimy razem 
stanąć u mety! Doubledieu! Chyba wyzionę ducha! Nigdy w życiu nie zaznałem 
większej rozkoszy! Pozbyłeś się nasienia, kawalerze? 
KAWALER 
Spójrz tylko na jej łono, wprost lepi się od niego. 
DOLMANCE 
Gdybyż to był mój tyłek, przyjacielu! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Odpocznijmy, opadłam z sił. 
DOLMANCE (całując Eugenię) 
Czarujące dziewczę, robiłaś to niczym młody bożek. 

EUGENIA 
Zaręczam, że ja również czerpałam z tego przyjemność. 
DOLMANCE 
Libertyn umie wszędzie znaleźć rozkosz. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
U pewnego notariusza złożyłam 500 ludwików dla tego, kto nauczyłby mnie 
zupełnie nowej perwersji, zdolnej dostarczyć moim zmysłom jakiejś nie znanej im 
jeszcze podniety. 
DOLMANCE 
(nasza czwórka zdążyła już poprawić stroje i zajęta jest wyłącznie dysputą) 
Oryginalny pomysł, z pewnością z niego skorzystam, choć sądzę, że 
osobliwość, której pani szuka, okaże się w gruncie rzeczy bliska temu, co tu 
czynimy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Czyżby? 
DOLMANCE 
Nie znam doprawdy nic nudniejszego od zwykłej miłości. Nie pojmuję też, 
jak można powracać do jej praktykowania, gdy raz się zakosztowało sodomii. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Przyznaję, że jest to po części wynik przyzwyczajenia, lecz ktoś taki, jak ja, 
pragnie wszystkich przyjemności naraz. Gdziekolwiek zawita ów wdzięczny 
tancerz, szczęśliwa jestem, czując jego pląsy. Podzielam jednak pański pogląd, iż 
najrozkoszniej wpuszczać go od tyłu. Wszystkie niewiasty, poszukujące upojnych 
doznań, zapewniam, że to nieopisana przyjemność - gdy raz się w niej zasmakuje, 
nie sposób się jej wyrzec. Możecie zdać się w tym względzie na opinię światowej 
damy, która wielokrotnie stosowała oba sposoby. 
KAWALER 
Jestem całkiem innego zdania. Spełniam każdą zachciankę, lecz w istocie 
wielbię jedynie ołtarz, wskazany przez samą Naturę. 
DOLMANCE 

A więc odbyt! Skoro tak pieczołowicie przestrzegasz, wskazań Natury, to 
wiedz, drogi kawalerze, że jedynym schronieniem, jakie dla nas przeznaczyła, jest 
owa jaskinia. Oczywiście wolno nam korzystać z innych przystani, lecz tylko tę 
jedną sama nam wskazała. Ach, sacredieu, jeśli nie było to jej zamiarem, czemu 
tak dokładnie dopasowała ten otwór do kształtu członka? Kto zaś uważa, że dla 
okrągłego klucza przeznaczona jest owalna dziurka, sprzeciwia się zdrowemu 
rozsądkowi. Zamiary naszej wspólnej matki ujawniają się zresztą w brzydocie 
kobiecego pąka. Natura daje nam do zrozumienia, że nie życzy sobie byśmy się 
nim zbyt często zajmowali, zwłaszcza że łączy się to z rozmnażaniem, które ona 
zaledwie toleruje. 
Wracajmy jednak do naszej lekcji. Eugenia mogła niedawno nasycić się 
widokiem wzniosłego misterium wytrysku. Pragnąłbym ją obecnie nauczyć 
kierowania strumieniami. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Będzie to trudne, wszak obaj daliście z siebie wszystko. 
DOLMANCE 
W Samej rzeczy. Oto dlaczego powinno się mieć w domu zdrowego chłopca, 
przydatnego w każdej sytuacji. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To właśnie miałam na myśli. 
DOLMANCE 
Czy chodzi pani o chwackiego ogrodniczka, którego spostrzegłem niedawno 
przy klombach? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Tak, o Augustyna. Jego klejnot mierzy trzynaście cali na osiem i pół w 
obwodzie. 
DOLMANCE 
O, niebiosa! A to ci potwór! Lecz czy aby tryska? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Och, niczym górski strumień! Pójdę go odszukać. 

DIALOG PIĄTY 
(DOLMANCE, KAWALER DE MIRVEL, AUGUSTYN, EUGENIA, 
MADAME DE SAlNT-ANGE) 
MADAME DE SAINT-ANGE (wprowadzając Augustyna) 
Oto człowiek, o którym wam mówiłam.. A więc zabierajmy się do zabawy, 
przyjaciele. Czym byłoby życie bez rozkoszy? Zbliż się, poczciwcze! ... Och, cóż 
to za bałwan! Uwierzycie, że od sześciu miesięcy pracuję nad ogładą tego 
wieprza? 
AUGUSTYN 
Ale mówi pani, że już mi niezgorzej idzie i jak się tylko nadarzy jaki odłóg, 
zaraz mi go pani odda. 
DOLMANCE 
Ach, jakiż on uroczy! Uroczy! Nasz przyjaciel jest tyleż urodziwy, co szczery. 
(patrząc na Eugenię) 
Otóż i klombik świeżych kwiatów, czy chcesz się nim zająć, Augustynie? 
AUGUSTYN 
Akurat! Nie dla nas takie przyjemne kąski. 
DOLMANCE 
Śmiało, panienko. 
EUGENIA 
Jestem doprawdy zawstydzona. 
DOLMANCE 
Porzuć te głupie sentymenty. Wszystkie nasze czyny inspirowane są przez 
Naturę i nie należy się ich wstydzić. Nuże, Eugenio, zabaw się z tym 
młodzieńcem. Pamiętaj, że prowokując go złożysz dar Naturze. Niewiasta służy 
jej najlepiej, gdy oddaje się mężczyźnie - w przeciwnym razie nie zasługuje na 
oglądanie światła dziennego. Sama opuść mu spodnie, odsłoń kształtne uda, 
podwiń koszulę, by zarówno przód, jak i tył (nawiasem mówiąc bardzo piękny) 
były do twej dyspozycji... Teraz jedną dłonią ujmij tę sporą różdżkę, a druga może 
tymczasem wędrować cudowną dolinką... o właśnie tak... 
(sam pokazuje Eugenii, jak ma postąpić z Augustynem) 
... odsłoń tę rumianą główkę... bardziej energicznie... 

Czy dostrzegasz już skutki? Twe ręce nie mogą być bezczynne, moje dziecko, 
czy nie dość dla nich zajęcia? Niechby zwiedziły ten miły brzuszek i jego 
zaplecze... 
AUGUSTYN 
Wielmożne państwo pozwoli, że pocałuję panienkę za to, że robi mi tyle 
przyjemnych rzeczy? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
A całuj ją, idioto, ile zechcesz. Czyżbyś nie całował mnie podczas takich 
figlów? 
AUGUSTYN 
To mi dopiero usta! Jak też i cała panienka - taka gustowna! Zdaje mi się, że 
trzymam, nos w różach z naszego ogródka. Tyż; patrzcie państwo, co się dzieje! 
EUGENIA 
O, Boże, potwornie urósł! 
DOLMANCE 
Twoje ruchy powinny być bardziej zdecydowane. Ustąp mi na chwilę miejsca 
i patrz uważnie, jak ja to robię. 
(pokazuje) 
Spójrz, ruchy powinny być energiczne i płynne zarazem. No, zwracam ci go. 
Pamiętaj, że główka ma być zawsze na wierzchu... Tak, dobrze... a teraz z całej 
siły! Zobaczymy, czy rzeczywiście przerasta kawalera. 
EUGENIA 
O, z pewnością! Widzi pan przecież, że nie mogę go objąć. 
DOLMANCE (spokojnie) 
Tak, masz słuszność: trzynaście długości na osiem i pół w obwodzie. Nigdy 
nie widziałem większego. Olbrzym, co się zowie! I pani się nim posługuje, 
madame? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Noc w noc, gdy sypiam tu na wsi. 
DOLMANCE 
Mam nadzieję, że od tyłu? 
MADAME DE SAINT-ANGE 

Nieco częściej niż z przodu. 
DOLMANCE 
Sacredieu! To dopiero rozpusta! Doprawdy, nie wiem, czy zdołam 
przetrzymać jego natarcie! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Niech pan nie udaje, Dolmance - zmieści się w panu równie dobrze, jak we 
mnie. 
DOLMANCE 
To się okaże. Tuszę, że Augustyn zaszczyci mnie użyczając nieco piany 
moim wnętrznościom. Zresztą, chętnie zwrócę mu ją potem... 
Nie zaniedbujmy jednak lekcji. Uważaj, Eugenio, wąż za chwilę plunie 
jadem. Patrz uważnie na jego łeb. Gdy zacznie się nadymać i podpływać 
najwspanialszą purpurą, pompuj ze wszystkich sił, równocześnie palec powinnaś 
wsunąć najgłębiej jak możesz. 
AUGUSTYN 
Aj, Aj! Umieram, panienko!... Nie wytrzymam... Mocniej, mocniej... Aj! 
Sacredieu! Lepszej panny nigdym nie widział! 
DOLMANCE 
Powtórz to, Eugenio! Nie oszczędzaj go, jest bliski ekstazy... Ach, co za 
salwa!... Jaka obfitość! Sądząc po śladach wystrzelił wyżej niż na dziesięć piędzi... 
Pełen pokój nektaru... Czegoś podobnego jeszcze nie widziałem. A przy tym 
mówi pani, że nie próżnował ostatniej nocy? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Jeśli się nie mylę, dobijaliśmy do brzegu jakieś dziewięć czy dziesięć razy. 
Od dawna już nie liczymy. 
KAWALER 
Cała jesteś zachlapana, piękna Eugenio. 
EUGENIA Chciałabym się w tym utopić. 
(do Dolmancego) 
Czy jest pan ze mnie zadowolony, drogi mistrzu? 
DOLMANCE 
Jak na początkującą, sprawujesz się bardzo jakkolwiek zaniedbujesz parę 
szczegółów. 

MADAME DE SAINT-ANGE 
Cierpliwości, z czasem nabierze doświadczenia. Wyznam, że zadowolona 
jestem z mojej Eugenii: zdradza jak najszczęśliwsze talenty. Sądzę, że pora 
ucieszyć ją czymś bardziej konkretnym. Dajmy jej spróbować grzechu sodomy. 
Oddam się jednocześnie panu i memu bratu. Najpierw jednak Eugenia 
przysposobi pana do pracy i pokieruje pańskimi ruchami. Gdy się już oswoi z tą 
czynnością, damy jej odczuć siłę herkulesowej maczugi. 
DOLMANCE 
Czuję się zaszczycony. Zobaczymy, jak nasz dzielny Augustyn rozłupie to 
śliczne cacko. Pochwalam pani projekt, pozwolę sobie jednak wprowadzić małą 
poprawkę: Augustyn uprzednio zanurzy się we mnie. Zaraz go przygotuję. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Niezmiernie podoba mi się pański pomysł. Sama na tym zyskam, a moja 
uczennica będzie mieć dwie wspaniałe lekcje jednocześnie. 
DOLMANCE (do Augustyna) 
Chodź, mój dorodny chłopcze, niech cię rozruszam. Jakiż on urodziwy!... 
Całuj mnie, mój drogi, cały się jeszcze lepisz od tego cennego syropu, a ja znów 
go od ciebie żądam... Ach, sacredieu! 
KAWALER 
Pójdź w me objęcia, siostro. Ucieszymy oczy naszego przyjaciela. Możemy 
zaczynać. 
DOLMANCE 
Niezupełnie, zaczekajcie na mnie. Najpierw zespolę się z twoją siostrą, potem 
posiądzie mnie Augustyn i nareszcie własnoręcznie połączę was oboje. Nie 
zaniedbujmy szczegółów - uczennica na nas patrzy. Eugenio, gdy będę 
przygotowywał Augustyna, ty zajmiesz się mną. 
EUGENIA 
Czy dobrze to robię? 
DOLMANCE 
Jak zwykle nazbyt delikatnie. Cała rozkosz w tym, że dłoń przylega bardziej 
niż jakakolwiek inna część ciała. Teraz lepiej!... Kawalerze, zajmij się siostrą, 
dołączymy do ciebie za chwilę. Znakomicie. Mój partner już gotów. Kolej na 
panią, madame, proszę otworzyć mi drogę. Eugenio, pokieruj moją lancą. Gdy 

znajdzie się już w środku, zaopiekujesz się Augustynem. Oto twoje zadania - 
staram się, byś była wyedukowana wszechstronnie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ach, gdybyś wiedział, aniele, jak niecierpliwie cię czekam! 
DOLMANCE 
Pani pragnienie zaraz się spełni. Pozwól jednak, że zatrzymam się chwilę u 
stóp mego bóstwa: pokłonię się mu, zanim wejdę do świątyni... O, boski, 
mógłbym całować cię bez końca. Uwaga! Szturmuję! Czujesz już, bezwstydnico? 
Mów, czujesz, jak się zanurza? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Wepchnij go do końca! O, słodka potęgo rozpusty! 
DOLMANCE 
Godna jesteś miana Ganimeda! Naprzód, Eugenio, chcę tu zaraz Augustyna! 
EUGENIA 
Już go panu prowadzę. 
(do Augustyna) 
Popatrz, ty mój aniele, czy widzisz dziuplę, w którą masz wejść? 
AUGUSTYN 
A jakże! Ile tyż tu miejsca! ... Wejde se tam łatwiej niż do mojej pani. Ale 
niech mnie panienka całuje, to lżej mi pójdzie. 
EUGENIA (całując go) 
Jak sobie życzysz. Przyjemny z ciebie chłopiec. Pchaj mocniej! ... Głowa 
pogrążyła się natychmiast! ...Wygląda na to, że równie łatwo pójdzie z resztą. 
DOLMANCE 
Pchaj! Pchaj, przyjacielu! ... Rozerwij mnie, jeśli trzeba... Ach, sacredieu! 
Cóż to za maczuga! Ile zostało na zewnątrz, Eugenio? 
EUGENIA 
Prawie dwa cale. 
DOLMANCE 
A więc jedenaście mam w środku! Niebywałe! Chyba mnie rozsadzi! Gotów 
jesteś, kawalerze? 

KAWALER 
Dotknij i sam oceń. 
DOLMANCE 
Pójdźcie dzieci, niech was pożenię... W ten sposób przyłożę się do tego 
boskiego incestu. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ach, cóż to za rozkosz, przyjaciele! Sacredieu! Z obu stron! Żal mi kobiet, 
które tego nie próbowały! Pchaj z całych sił, Dolmance, wbij mnie na miecz 
kawalera... A ty, Eugenio, patrz i ucz się: dopuszczam się jednocześnie 
deprawacji, kazirodztwa, cudzołóstwa i sodomii! O, Lucyferze, jedyny władco 
mojej duszy, natchnij mnie jakimś nowym pomysłem, który przeszedłby wszelkie 
wszeteczeństwa, rozpal serce nieznaną dotąd żądzą, a oddam się jej bez reszty! 
DOLMANCE 
Rozpustne stworzenie! Twoje słowa rozpalają do białości! Chcesz mnie 
przynaglić? Za chwilę wystrzelę... 
Eugenio, popędź mego chłopca, znasz już tę sztukę. Już sama twoja bliskość 
wpływa na siłę jego ruchów. Muszę przyznać, że tylko tobie zawdzięczam ten 
przypływ wigoru. 
Kawalerze, czuję, że zmierzasz do finału. Zaczekaj na mnie! Na nas! 
Przyjaciele, osiągnijmy to jednocześnie - to największa rozkosz pod słońcem! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Róbcie to, kiedy chcecie, ja dłużej nie wytrzymam! O, doublefoutu dieu! 
Odchodzę od zmysłów! 
Ach, przyjaciele, ostudźcie mnie! Niech te strumienie ugaszą żar mojej 
gorejącej duszy! Aj! Aj! Cóż za niewiarygodne uczucie!... Konam! 
(Augustyn, Dolmance i kawaler tworzą chór; obawa przed monotonią 
powstrzymuje nas przed zamieszczaniem wszystkich wyrażeń, które w takich 
przypadkach są zawsze do siebie podobne) 
DOLMANCE 
Nieczęsto zdarzało mi się równie dobrze bawić. 
(spoglądając na Augustyna) 
Ten łotr napełnił mnie po brzegi. Ja też nie pozostałem dłużny, obdarzając 
panią. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ach, proszę nic nie mówić - czuję się jak po potopie. 

EUGENIA 
Czego nie mogę powiedzieć o sobie. 
(rzucając się swawolnie w ramiona pani de Saint-Ange) 
Chwaliłaś się, że popełniasz tyle grzechów naraz, lecz chciałabym, by choć 
jeden przeznaczony był dla mnie! Jeśli zawsze będę musiała obejść się smakiem, 
jak przed chwilą, z pewnością nie rozchoruję się z obżarstwa. 
MADAME DE SAINT-ANGE (śmiejąc się do rozpuku) 
Zabawne stworzenie! 
DOLMANCE 
Ona jest urocza!... Chodź tu, moje dziecko, niech cię wychłoszczę. 
(daje jej klapsa) 
Ucałuj mnie, wkrótce twoja kolej. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Odtąd musisz zajmować się wyłącznie Eugenią, braciszku. Jej dziewictwo 
stanie się wkrótce twoim łupem. 
EUGENIA 
O, nie! tylko nie to! Chcę wyłącznie od tyłu! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Szczera, wspaniała dziewczyna! Żąda od ciebie tego, co przed chwilą dostało 
się komuś innemu. 
EUGENIA 
Tyle, że wciąż mam pewne skrupuły, słyszałam bowiem, że to zbrodnia, 
zwłaszcza w wykonaniu samych mężczyzn. Może posłuchalibyśmy, co o tym 
mówi pańska filozofia, Dolmance? 
DOLMANCE 
Żadne wszeteczeństwo nie może budzić w nas grozy, gdyż każde inspirowane 
jest przez Naturę. Najwymyślniejsze czyny, zdające się gwałcić prawa i instytucje 
ludzkie, nie są wszak niczym strasznym. W tym, co powiedziałaś, odgaduję 
wpływ niemądrej bajeczki z Pisma Świętego, tej nieudolnej kompilacji spisanej 
przez jakiegoś ciemnego Żyda w czasach niewoli babilońskiej. Jest wierutną 
bzdurą, że zgładzenie Sodomy i Gomory było karą za grzechy. Oba te miasta, a 
właściwie osady położone u stóp wulkanu, zginęły podobnie jak Pompeja i 
Herkulanum pod lawą Wezuwiusza. Ot i cały cud. Tymczasem z tego całkiem 
prostego wydarzenia stworzono historyjkę o straszliwej, ognistej karze zesłanej na 
grzeszników, oddających się swoim naturalnym skłonnościom w pewnym zakątku 

Europy. 
EUGENIA 
Naturalnym? 
DOLMANCE 
Oczywiście. Raz jeszcze to podkreślam. Czy sądzisz, że Natura mogłaby 
jednocześnie inspirować i potępiać te same czyny? Wrogowie sodomii twierdzą, 
że szkodzi ona rozmnażaniu naszego gatunku. Tym idiotom zawsze jedno w 
głowie! Wszystko inne uważają za przestępstwo. Kto mi dowiedzie, że Natura 
chce rozmnażania? Czy rzeczywiście obrażamy ją, uchylając się od tej niby 
powinności? Przeprowadźmy krótką analizę, żeby przekonać się, jakie są 
faktycznie prawa Natury. Gdyby wyłącznie tworzyła, mógłbym się zgodzić z 
przebrzydłymi sofistami, że najwznioślejszym zajęciem jest nieustanne płodzenie, 
a co za tym idzie, musiałbym uznać odmowę rozmnażania za zbrodnię. Nawet 
pobieżna obserwacja przekona nas jednak, że kreacja nierozerwalnie wiąże się z 
destrukcją. Nic nie może się narodzić ani odrodzić bez zniszczenia i śmierci. 
Natura rządzi jednym i drugim. Czy podobna tedy znieważyć ją odmawiając 
tworzenia? Jeśli złem miałaby być zwykła odmowa, to co dopiero mówić o 
zabijaniu, a przecież dowiodłem niedawno, że należy ono do praw Natury. 
Bezproduktywność w żadnym razie nie może być przestępstwem. Tymczasem 
głupcy oraz zwolennicy rozmnażania, co zresztą na jedno wychodzi, twierdzą, że 
w takim razie Natura nie obdarzałaby nas nasieniem. Według nich służy ono 
wyłącznie jednemu, celowi, zaś sprzeniewierzanie się mu należy uznać za 
zniewagę naszej wspólnej matki. 
Po pierwsze bezproduktywność i tak lepsza jest od zabijania. Po drugie - 
zupełnie fałszywy jest pogląd, jakoby leżało w zamiarach Natury przeznaczyć 
nasze nasienie wyłącznie rozmnażaniu. Gdyby tak było, nie pozwoliłaby nam 
pozbywać się go, gdziekolwiek chcemy. Sprzeciwiałaby się marnowaniu tak 
cennego płynu - moglibyśmy pozostawiać go jedynie w specjalnym naczyniu 
rozrodczym. 
Odmawiałaby nam również rozkoszy, gdybyśmy nie zechcieli zastosować się 
do jej wskazań. Czyż mógł aby wynagradzać zniewagę? Toż to wbrew rozumowi. 
Jeśli prokreacja jest dla naszej wspólnej matki tak cenna, to dlaczego kobieta 
zachowuje płodność zaledwie przez siedem lat? Dlaczego ta, która stworzona 
została, by dawać życie, jest do tego zdolna tylko w ciągu tak krótkiego czasu? 
Dlaczego mężczyzna, wyposażony w nasienie, znajduje rozkosz w jego 
nieproduktywnej utracie? Nie wierzmy w te bzdury, przyjaciele! Człowieka 
rozumnego mogą one przyprawić jedynie o dreszcze. Jest całkowicie pewne, że 
nie tylko nie obrażamy Natury, lecz służymy jej, unikając związków, których 
skutkiem może być potomstwo. Nie oszukujmy się: Natura co najwyżej toleruje 

prokreację. Cóż by ją obchodziło, gdyby rodzaj ludzki wygasł? Śmiechu warta jest 
pycha tych, którzy uważają, że byłby to koniec świata. Czyż nie dość już było 
wymarłych plemion? Natura nigdy nie upomniała się o tę stratę, gdyż nic to dla 
niej nie znaczy. Gdy jakiś gatunek ulega zagładzie, powietrze nie staje się wszak 
mniej przejrzyste, gwiazdy nie tracą blasku, a bieg planet pozostaje niezmienny. 
Tylko zupełny dureń może uważać, iż nasz gatunek tak jest dla świata cenny, że 
każdy, kto nie trudni się jego pomnażaniem lub zakłóca ten proces, zasługuje na 
miano zbrodniarza. 
Niech się rozejrzy wokół, a przykład mądrzejszych od niego uświadomi mu, 
że się myli. W każdym zakątku Ziemi ów tak zwany grzech sodomii ma swoje 
świątynie i wyznawców. Grecy, u których osiągnął prawdziwą wielkość, wznieśli 
mu w hołdzie posąg Wenus Kallipyge. Zaszczepił go u siebie Rzym, czerpiący z 
Aten swe prawa i obyczaje. A jaki postęp widzimy za czasów cesarstwa! 
Rzymskie orły zaniosły ów rzekomy występek aż na krańce ówczesnego świata. 
Po upadku cesarstwa znajduje schronienie w cieniu tiary, towarzyszy potem 
rozkwitowi sztuk w Italii, skąd wraz z innymi obyczajami trafia do nas. Nie brak 
go również na drugiej półkuli. Kiedy Cook dotarł do Nowego Świata, mógł 
stwierdzić, że zwyczaj ten istnieje tam już od dawien dawna. 
Jeśli naszym balonom uda się kiedyś dolecieć do księżyca, z pewnością i tam 
go napotkamy. O, niezrównana namiętności, dziecię Natury i rozkoszy! 
Gdziekolwiek są mężczyźni, zawsze wielbić się będzie twoje bóstwo! Czy widzisz 
większą niedorzeczność nad tę, by wyznawców tak wspaniałego kultu uważać za 
zbrodniarzy i karać ich tylko za to, że mężczyzn, którzy dostarczają dwakroć 
więcej rozkoszy, uważają za lepszych od młodych panien? Przez to jedynie, że 
wolą rolę trzeciej płci, uznawać ich za potworów i złoczyńców? Osobnicy 
uwrażliwieni na ten rodzaj rozkoszy, obdarzeni są szczególną fizycznością. 
Wystarczy dobrze się im przyjrzeć: ich pośladki są bielsze i pulchniejsze, włosy 
nie zakrywają świątyni rozkoszy, a samo jej wnętrze jest wysłane błoną 
wrażliwszą i delikatniejszą od niewieściej. Jeszcze bardziej wyróżnia ich łagodny 
charakter, w którym bez trudu odnaleźć można cechy kobiece. Czyż nie jest to 
odrębna odmiana mężczyzn, stworzona po to właśnie, by ograniczyć 
rozmnażanie? 
O, jakaż to dla nas rozkosz, droga Eugenio, móc się narowić pod dobrym 
jeźdźcem! Nie znajdziesz w świecie rzeczy równie wspaniałej. To namiętność 
mędrców i herosów! Stanowiłaby z pewnością pasję bogów, gdyby sama nie była 
jedynym bóstwem, któremu winniśmy bezgraniczną cześć. 
EUGENIA 
Och, przyjaciele! Nie wytrzymam już ani chwili dłużej! Czekam na swego 
jeźdźca! 
(pada w objęcia pani de Saint-Ange, która przyciska ją do siebie, po czym 
unosi nieco jej uda i zwraca się do Dolmancego) 

MADAME DE SAINT-ANGE 
O, Wielki Deprawatorze! Chyba się pan nie oprze? 
DOLMANCE 
Wybacz, piękna Eugenio, lecz jeśli się zgodzisz, kto inny zagasi żar; który ja 
rozpaliłem. Moim zdaniem, drogie dziecko, całkiem niesłusznie jesteś niewiastą. 
Starałem się nie okazywać niechęci, zbierając pierwsze kwiaty twojej młodości, 
ale nie miej mi za złe, że na tym poprzestanę. Za chwilę zajmie się tobą kawaler. 
Jego siostra, zbrojna w godmisz, zadawać mu będzie srogie pchnięcia, sama 
ofiarowując swoje wdzięki Augustynowi, którego ja z kolei uczynię swą ofiarą. 
Nie ukrywam, że zadek tego miłego chłopczyka nęci mnie już od godziny. Chcę 
mu się odwzajemnić za doznane względy. 
EUGENIA 
Cóż - zgadzam się, choć przyzna pan, Dolmance, że ta deklaracja nie była 
zbyt grzeczna. 
DOLMANCE 
Po stokroć przepraszam, lecz my, sodomici, wyznajemy zasadę jawności. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Doprawdy? Jawność nie jest chyba domeną tych, którzy zachodzą ludzi od 
tyłu? 
DOLMANCE 
Sądzi pani, że jest w tym trochę fałszu? Czyż nie mówiłem już, że to rzecz 
konieczna? Zmuszony wszak jestem współżyć z ludźmi, którzy muszą ukrywać 
swe grzechy pod maską cnoty. Całkowita szczerość byłaby zbyt niebezpieczna, 
gdyż inni się nią nie posługują. Byłbym głupcem, gdybym o tym zapominał. Życie 
żąda od nas obłudy i hipokryzji. Pozwoli pani, że posłużę się przykładem. Z 
pewnością trudno byłoby znaleźć kogoś bardziej zepsutego niż ja, tymczasem w 
powszechnej opinii uchodzę za człowieka prawego i obyczajnego. A przecież nie 
ma takiej zbrodni, z której nie uczyniłbym sobie przedmiotu dzikiej rozkoszy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Och, nie przekona mnie pan, że zdolny jest do okrucieństw. 
DOLMANCE 
Okrucieństwa... doprawdy, robiłem rzeczy straszne, madame. 
MADAME DE SAINT-ANGE 

Mówi pan niczym ów wierny, który wyznał w konfesjonale: "Mniejsza o 
szczegóły, może być ksiądz przekonany, że oprócz morderstwa i rabunku, 
popełniłem wszystkie inne możliwe grzechy". 
DOLMANCE 
Powiedziałbym tak samo, madame, tyle że bez tego "oprócz". 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Jak to libertynie, pozwolił pan sobie na...? 
DOLMANCE 
Na wszystko, proszę pani, absolutnie na wszystko. Czy przy moich 
upodobaniach i przekonaniach można sobie czegoś odmówić? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ach, zacznijmy naszą orgię! Szaleję słuchając pana. Później wrócimy do 
rozmowy. Chcę słuchać pańskich słów na zimno. Gdy jest pan podekscytowany, 
lubi pan mówić różne okropności. Być może to tylko obrazy rozgorączkowanej 
wyobraźni. 
(wszyscy nasi bohaterowie układają się w omówionych pozycjach) 
DOLMANCE 
Wstrzymaj się, kawalerze! Sam dokonam wprowadzenia. Najpierw jednak 
pozwolę sobie wychłostać Eugenię. 
EUGENIA 
Zapewniam pana, że ta ceremonia jest zbędna. Twierdzi pan, że sprawia mu 
to rozkosz, ale czemu zapomina pan o mnie? 
DOLMANCE 
Wkrótce zmienisz zdanie! Nie znasz skutków tego środka... Poczekaj tylko, 
łajdaczko, oćwiczę cię solidnie! 
EUGENIA 
O, niebiosa! To boli! Pośladki mam w ogniu! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zaraz cię pomszczę! 
(chłoszcze Dolmancego) 

DOLMANCE 
Powinnaś nareszcie zrozumieć, Eugenio, że chłoszczę cię tak mocno, jak sam 
chciałbym być chłostany! Postępuję zgodnie z głosem Natury. No, dosyć, 
wystarczy. Zmieńmy teraz pozycję. Eugenio, dosiądź grzbietu swojej przyjaciółki, 
chwyć ją mocno za szyję i unieś uda. Wysmagam was obie. Kawaler i Augustyn 
uczynią to samo ze mną. O tak, w ten sposób! Wspaniale! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nie oszczędzaj mej towarzyszki. Sama nie proszę o litość, ale nie chcę też, 
byś okazywał ją tej małej. 
EUGENIA 
Aaaaaa! Czuję, że krwią spływam! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
W czerwonym kolorze bardzo ci do twarzy. Odwagi, odwagi, pamiętaj, że 
rozkosz osiąga się przez ból. 
EUGENIA 
Dłużej doprawdy nie wytrzymam! 
DOLMANCE (przerywa na chwilę, żeby przyjrzeć się swemu dziełu, a 
następnie bierze się na powrót do bicia) 
Należy się jeszcze kopa rózg każdej z was! Och, cóż za rozkosz będziecie 
miały potem! 
(następuje zmiana pozycji) 
MADAME DE SAINT-ANGE (przyglądając się skrwawionej Eugenii) 
Cała jesteś we krwi, biedaczko! ... Wiem, jak lubisz całować rany, które sam 
zadałeś, okrutniku. 
DOLMANCE (masturbując się) 
O tak, nie ukrywam, że pocałunki moje byłyby gorętsze, gdyby te rany 
mocniej krwawiły. 
EUGENIA 
Jest pan potworem! 
DOLMANCE 
Zgadzam się z tobą. 

KAWALER 
Jesteś przynajmniej szczery. 
DOLMANCE 
Nuże, kawalerze, do dzieła! 
KAWALER 
Podtrzymaj jej uda, a wejdę. 
EUGENIA 
O, Boże, pan jest znacznie potężniejszy niż Dolmance!... Pan mnie rozszarpie, 
kawalerze!... 
Błagam o litość! 
KAWALER 
Niestety, aniele - muszę osiągnąć zamierzony cel. Proszę pamiętać, że mój 
mistrz patrzy na mnie, chcę się okazać dobrym uczniem. 
DOLMANCE 
Wszedł!... Kolej na panią, madame - kawaler zapewne umiera z 
niecierpliwości. Augustyn też już gotów. 
Nuże, Augustynie, zajmij się swoją panią, pamiętaj, że ja nie będę cię 
oszczędzać... 
Znakomicie! Widzę, że łańcuszek zamknięty. Najważniejsze, żebyśmy 
jednocześnie stanęli u mety. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Niechże pan spojrzy, jak drży to biedactwo. 
EUGENIA 
Cóż począć, konam z rozkoszy!... Te rózgi... potem przemiły kawaler, który 
tak pilnie stara się złagodzić ból... Nie sposób się powstrzymać! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Sacredieu! Już pora!... 
DOLMANCE 
Jeśli zaczekasz na mnie, za moment dostąpimy tego wspólnie. 
KAWALER 
Za późno! Ach, sacre nom de dieu! Cóż za rozkosz! 

DOLMANCE 
Doganiam was, przyjaciele... Och, całkiem mnie oślepiło! 
AUGUSTYN 
I mnie tyż! I mnie tyż! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Wspaniałe widowisko! 
KAWALER 
Na bidet, moje panie! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
O, nie! Uwielbiam czuć tę wilgoć w środku. 
EUGENIA 
Dłużej doprawdy nie mogę... Zechciejcie mi teraz powiedzieć, przyjaciele, 
czy kobieta powinna zawsze wyrażać na to zgodę? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Oczywiście; moja droga. Co więcej, powinna sama żądać tej przyjemności. 
Tylko jeśli jest płatną nałożnicą lub, też zamierza uzyskać jakieś inne korzyści od 
swego mężczyzny, powinna w celu podbicia ceny jak najdłużej się opierać, 
zmuszając go, by wziął ją gwałtem. Nie ma mężczyzny, którego upór przebiegłej 
niewiasty nie rozpaliłby do białości. Nauczywszy się tego fortelu, zdoła kobieta 
uzyskać wszystko, czego, zapragnie. 
DOLMANCE 
Nawróciłaś się, aniele, czy też nadal uważasz to za zbrodnię? 
EUGENIA 
Gdyby nawet sodomia była przestępstwem, nie miałoby to żadnego 
znaczenia. Widzę teraz, że czynów, które można uznać za zbrodnie, jest bardzo 
niewiele. 
DOLMANCE 
Nic nie jest zbrodnią, drogie dziecko. Czyż najpotworniejsze czyny nie 
posiadają korzystnego dla nas aspektu? 
EUGENIA 
Nie ulega wątpliwości. 

DOLMANCE 
Tym samym żaden z nich nie jest zbrodnią. Żeby uznać za zbrodnię coś, co 
służy jednemu, a szkodzi drugiemu, należałoby dowieść, że istota skrzywdzona 
jest droższa Naturze niż ta, odnosząca korzyść. To niemożliwe, gdyż wszyscy 
jesteśmy równi. Tak więc każdy czyn jest moralnie obojętny. 
EUGENIA 
Czy nie jest wszakże rzeczą niegodziwą popełnić coś, czym wyrządzilibyśmy 
komuś ogromną krzywdę, sami zyskując zaledwie nikłą przyjemność? 
DOLMANCE 
Nie, gdyż nie może być żadnego porównania między własnymi a cudzymi 
odczuciami. Najsilniejszy ból, doświadczany przez bliźniego, nie dotyczy nas w 
najmniejszym stopniu, natomiast nawet najlżejsze podniecenie nie jest nam 
obojętne, gdy naszym się staje udziałem. Powinniśmy zatem przedkładać je ponad 
cudze, choćby bezmierne cierpienie. Jeśli zdarzy się przy tym, że wskutek 
osobliwego ukształtowania organów, zdolni jesteśmy czerpać przyjemność z 
zadawania innym bólu, to czy podobna wahać się z wyborem? Nasze fałszywe 
przekonania o moralności biorą się z fałszywego założenia o istniejącej między 
ludźmi więzi braterstwa. Jest to wymysł chrześcijan z czasów prześladowań i 
ucisku. Zmuszonym żebrać o litość u innych ,wygodnie było utrzymywać, iż 
wszyscy są braćmi. Przyjmując takie założenie, nie sposób uchylać się od 
wzajemnej pomocy. Ale jeszcze trudniej zgodzić się z tymi teoriami. Czyż nie 
rodzimy się jako istoty odrębne? Powiedziałbym nawet: czy nie jesteśmy wszyscy 
sobie wrogami? Pytam cię, Eugenio: czy jest możliwe, aby idea braterstwa 
pochodziła od Natury? Gdyby tak było, nie moglibyśmy uchylić się od litości, 
współczucia i miłosierdzia, gdyż byłyby to nasze uczucia pierwotne. 
EUGENIA 
Powiedział pan, że Natura stworzyła nas istotami odrębnymi. Zgodzi się pan 
jednak, że zbliżają nas potrzeby, które tworzą między ludźmi rozmaite więzi. 
Mam nadzieję, że uzna pan przynajmniej istnienie więzów krwi, miłości, przyjaźni 
albo wdzięczności? 
DOLMANCE 
Bynajmniej. Chciałbym jednakowoż, abyśmy przyjrzeli się chwilę każdemu z 
tych powiązań z osobna. Twoim zdaniem na przykład potrzeba małżeństwa, 
wynikająca z chęci przedłużenia rodu lub fortuny, ustanawia nierozerwalną i 
świętą więź między dwojgiem ludzi. Oczywiście, druga osoba jest do tego 
potrzebna, lecz po zaspokojeniu owej potrzeby cóż zostaje? Czy jakieś realne 
więzy będą łączyć rodziców z dziećmi? Ci pierwsi obawiają się zawsze, że 
zostaną na starość sami, stąd też troskliwość, jaką otaczają swe potomstwo bierze 

się z wyrachowania - chcą sobie zaskarbić podobne względy na przyszłość. Nie 
bądźmy naiwni, nie mamy wobec nich żadnych zobowiązań, skoro zaś opiekowali 
się nami ze względu na samych siebie, wolno nam ich nienawidzić oraz się od 
nich uwolnić, jeśli nas irytują. Nie musimy kochać ich za to, że dobrze nas 
traktują. Nie musimy ich darzyć uczuciami choćby odrobinę mocniejszymi od 
tych, które żywimy wobec przyjaciół, bowiem fakt poczęcia się z nich nie 
ustanawia żadnych praw nad nami, a jeśli się zastanowić, daje nawet powód do 
nienawiści, gdyż mając na uwadze jedynie własną rozkosz stali się przyczyną 
nasze, nieszczęsnej i chorej egzystencji. Wspomniałaś, Eugenio, o więzach 
miłości... Obyś ich nigdy nie zaznała! Życzę ci, aby to uczucie nie znalazło 
dostępu do twego serca. Czym bowiem jest miłość? Sądzę, że trzeba uznać ją za 
poryw wywołany przymiotami jakiegoś pięknego obiektu. Gdy zdołamy ów obiekt 
posiąść, czujemy zadowolenie, gdy zaś zdobycie go okazuje się niemożliwe, 
wpadamy w rozpacz. Przyczyną tego uczucia jest pożądanie, następstwem zaś 
szaleństwo. Zajmijmy się więc bliżej przyczynami, abyśmy ustrzegli się 
następstw. Co do pragnienia posiadania, to należy je zaspokoić, lecz roztropnie. 
Gdy nasze starania zostaną uwieńczone sukcesem, rozkoszujmy się zdobyczą, jeśli 
zaś nie uda się nam go dosięgnąć, pocieszmy się, że tysiące innych, podobnych, a 
często dużo lepszych, może nam wynagrodzić to niepowodzenie. Wszyscy 
mężczyźni i niewiasty są do siebie podobni, miłość natomiast opiera się tej 
zdrowej refleksji. Nic zgubniejszego nad to odejmujące rozum wzburzenie, które 
każe widzieć i czcić do szaleństwa jedną, jedyną istotę, bez której nie sposób żyć. 
Czy to w ogóle życie, czy też świadome wyrzekanie się wszystkich jego 
przyjemności? Zgadzamy się uznawać za jedyne szczęście trawiącą nas bez 
ustanku gorączkę metafizycznych uniesień, która w skutkach niczym nie różni się 
od szaleństwa. Gdybyśmy jeszcze byli w stanie kochać wiecznie i wiernie, 
wówczas postawa taka, jakkolwiek bezsensowna, byłaby możliwa do wybaczenia. 
Czy tak się jednak dzieje? Jakże niewiele znajdziemy przykładów trwałych 
związków! Po kilku miesiącach rozkoszy obiekt miłości powraca do normalnych 
proporcji i wstyd nam hołdów, któreśmy składali u jego stóp. Nierzadko nie 
pojmujemy po jakimś czasie, jak to się stało, że zdołał do tego stopnia zawładnąć 
naszymi uczuciami. Niewiasty, niech wasze ciała oddają się wszelkiej rozpuście, 
bawcie się, kuście, porzucajcie - w tym sedno, lecz wystrzegajcie się pilnie 
miłości. Jedynym naszym dobrem jest ciało, jak głosi naturalista Buffon. 
Powtarzam: korzystajcie z rozkoszy, lecz zapomnijcie na zawsze o miłości. Nie 
można tracić sił w oczekiwaniu na westchnienia i wyznania, umówione znaki i 
słodkie bileciki. Należy często zmieniać partnerów j stanowczo odmawiać 
każdemu, kto chciałby wiązać się na stałe, gdyż położyłby on kres waszemu 
przyjemnemu życiu. Oto, co oznacza miłość. Natura stworzyła niewiastę na 
użytek wszystkich - bądźcie posłuszne temu wskazaniu, a droga waszego żywota 
usłana będzie różami, które nam z kolei przypadną w udziale. Spytaj tylko swojej 

czarującej nauczycielki, jak postępuje z mężczyznami, skoro tylko zadośćuczynią 
jej żądzom. 
(ściszonym głosem, aby nie usłyszał go Augustyn) 
Zapytaj, czy uczyniłaby najmniejsze posunięcie, aby zatrzymać tego 
młodzieńca, który obdarował ją dziś tyloma względami. Gdyby ktoś chciał go jej 
odebrać, natychmiast znalazłaby sobie innego. W jednej chwili zapomniałaby o 
Augustynie, a po dwóch miesiącach nie pamiętałaby już pewnie o tym, który go 
zastąpił. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Możesz być pewna, Eugenio, że Dolmance przedstawił te uczucia tak wiernie, 
jakby czytał w sercu kobiety. 
DOLMANCE 
Końcową część swojej analizy poświęcę więzom przyjaźni i wdzięczności. 
Przyznaję, że przyjaźni należy dochowywać, lecz tylko w takiej mierze, w jakiej 
jest nam ona potrzebna. Bądźmy wierni naszym przyjaciołom tak długo, jak są 
nam użyteczni, gdyż ludzi darzy się życzliwością tylko ze względu na siebie. 
Natura to największa nauczycielka egoizmu, my zaś winniśmy zawsze słuchać jej 
głosu. Co do wdzięczności - jej więzy są najsłabsze spośród tu wymienionych. 
Czy wierzysz, Eugenio, iż ktoś udzieli ci pomocy dlatego, że troszczy się o twoje 
szczęście? Jedynym powodem jest próżność. A czy nie jest rzeczą poniżającą stać 
się zabawką czyjejś miłości własnej? Wdzięczność to najgorsze z upokorzeń. Nic 
tak nie zobowiązuje, jak korzystanie z cudzych dobrodziejstw. Nie ma wyjścia: 
albo odpłacić tym samym, albo też czuć się podle. Najmocniej odczują to ludzie 
dumni, którym wyświadczona łaska ciąży tak bardzo, iż jedynym uczuciem, na 
jakie ich stać, jest nienawiść do dobroczyńcy. Tedy, czy można, twoim zdaniem, 
mówić w ogóle o jakichś więzach, które zaprzeczałyby faktowi naszej naturalnej 
odrębności? Czy może istnieć jakaś podstawa stosunków pomiędzy ludźmi? Z 
jakiego powodu mielibyśmy kochać i darzyć czułością innych, przedkładać ich 
ponad siebie samego? W myśl jakiej zasady mielibyśmy pomagać komuś w 
nieszczęściu? Czy potrafisz wskazać w człowieku źródło tych bezużytecznych 
cnót: miłosierdzia i litości? Zawarte w kodeksie religii głoszone są przez oszustów 
i żebraków po to, byśmy chcieli nadal ich utrzymywać, a przynajniej tolerować; 
Tak więc, Eugenio, czy możesz wskazać jeszcze coś świętego między ludźmi? 
EUGENIA 
Pańskie teorie zbytnio przypadły mi do gustu, abym miała je odrzucić. Tym 
bardziej, że zgodne są z przeczuciami mojego serca. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Dowodzi to jedynie, iż pochodzą one od Natury. 

EUGENIA 
Skoro to wszystko, co pan głosi, jest naturalne, dlaczego zabronione zostało 
przez prawo? 
DOLMANCE 
Bowiem prawo ustanowiono dla ogółu. Odbija się w nim odwieczna 
niezgodność interesów: korzyść jednostki zawsze jest sprzeczna z interesem 
ogółu. Prawa są dobrem, z którego korzystamy jako społeczność. Chronią nas, 
lecz zarazem krępują trzy czwarte naszego życia osobistego. Człowiek roztropny, 
pomimo pogardy dla prawa, toleruje je jednak, tak jak toleruje się węże i żmije, 
które - jakkolwiek jadowite i niebezpieczne - przydatne są dla medycyny. 
Przed zgubnymi skutkami praw zabezpieczymy się działając ostrożnie i w 
ukryciu. Nie jest to zbyt trudne. Niech tylko jakiś zbrodniczy zamiar zapłonie w 
twoim umyśle, a bądź pewna, że z naszą pomocą zdołasz go urzeczywistnić bez 
kłopotu. 
EUGENIA 
Powzięłam już nawet taki zamiar. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zaufaj nam i wyjaw go. 
EUGENIA (nieprzytomnie) 
Chcę śmierci pewnej osoby. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Jakiej płci? 
EUGENIA 
Mojej! 
DOLMANCE 
Zadowolona pani z postępów swojej wychowanki? 
EUGENIA (jak wyżej) 
Żądam ofiary... ofiary śmiertelnej! O, Boże, będzie to największe szczęście w 
moim życiu! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Co zamierzasz jej uczynić? 

EUGENIA 
Wszystko! ... wszystko, co zdoła sprawić, że stanie się najnieszczęśliwszym 
stworzeniem pod słońcem! Och, zlituj się, moja droga, nie wytrzymam dłużej! 
DOLMANCE 
Sacredieu! Cóż za wyobraźnia! Niechże cię ucałuję, zachwycająca Eugenio! 
(bierze ją w ramiona) 
Proszę tylko spojrzeć, ta mała gotowa jest umrzeć za chwilę z rozkoszy, 
wyłącznie dzięki sile własnej wyobraźni! Muszę jej pomóc! 
EUGENIA 
Czy otrzymam potem to, czego żądam? 
DOLMANCE 
O tak, szalona... zaręczam ci! 
EUGENIA 
Oto nagroda, przyjacielu! Bierz mnie! 
DOLMANCE 
Wstrzymaj się jedną chwilę: przygotuję bardziej wyuzdaną scenkę. 
(Dolmance wyznacza role, a nasi przyjaciele zajmują wskazane miejsca) 
Augustynie, twoje miejsce na brzegu otomany. Eugenia ułoży się na tobie. W 
ten sposób ból, który jej zadam, będę mógł, złagodzić za pomocą twej potężnej 
maczugi. Nie waż się tylko pozbywać nasienia. 
Drogi nasz kawaler, który przysłuchując mi się nie traci, jak widzę, czasu, 
położy się na Eugenii, a wówczas chętnie pomogę mu w zajęciu, któremu się z 
taką pasją oddaje. Nie poskąpię też pocałunków jego ślicznym pośladkom. 
Pani, madame, zechce mi tym razem służyć za męża: proszę wybrać 
największy z jej godmiszów. 
(pani de SaintAnge otwiera specjalną kasetę pełną godmiszów, a nasz bohater 
wskazuje największy z nich) 
Wspaniale! Ma on czternaście cali długości na dziesięć obwodzie. Niech go 
pani mocno trzyma i nie oszczędza mnie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Pan oszalał, Dolmance! Chce pan zostać kaleką? 
DOLMANCE 

Proszę się nie obawiać. No, niechże pani wpycha, aniele: nie tknę nawet 
palcem jej drogiej podopiecznej, zanim ten przyrząd nie spełni swego 
przeznaczenia. 
Wszedł! Sacredieu! Czuję się niczym w niebie. Bądź bezlitosna, skarbie. 
Tobie zaś, Eugenio, oświadczam, iż wtargnę bez żadnych przygotowań. Ach, 
sacredieu! Miły kąsek! 
EUGENIA 
Przyjacielu, rozszarpiesz mnie... Przygotuj drogę. 
DOLMANCE 
Do licha, tego się wystrzegam: przez okazywanie niemądrych względów traci 
się połowę przyjemności. Pamiętaj o naszych zasadach, Eugenio: każdy pracuje na 
siebie. Teraz jesteś ofiarą, za chwilę możesz stać się katem. Ach, sacredieu! 
Nareszcie! 
EUGENIA 
Omal mnie nie zabiłeś! 
DOLMANCE 
Foutredieu! Sięgnąłem już dna! 
EUGENIA 
Ach, teraz możesz czynić ze mną wszystko... Nie czuję nic, poza rozkoszą! 
DOLMANCE 
Zaiste, musi to być upajające: taki olbrzymi dąb na skraju dziewiczej łączki! 
Kawalerze, pozwól skosztować twego skarbu! Niech pani mnie nie oszczędza, 
madame! Tak: jestem i pragnę pozostać pani dziewką... Eugenio, spiesz się, 
aniele! Augustyn wytrwał! Ach, zalał mnie całkiem! Teraz kawaler! Pora i na 
mnie!... Pomóż mi, Eugenio, chciałbym dotrzeć jeszcze głębiej! Ach, sacre foutu 
dieu! To już koniec! 
(konfiguracja rozsypuje się) 
Spójrzcie na tę małą, całe futerko ma w pianie. Należy wetrzeć dobrze, to 
jedna z najwspanialszych rzeczy pod słońcem. 
EUGENIA (drżąc) 
Byłoby to dla mnie prawdziwą rozkoszą, kochanie. Płonę z niecierpliwości! 
DOLMANCE 

Kawalerze, już za chwilę zabierzesz w nagrodę dziewictwo tej małej. Teraz 
pomóż siostrze doprowadzić Eugenię do mety, ja zaś skorzystam z tego, że 
będziesz się musiał nachylić. Chętnie przywitam też u siebie Augustyna. 
KAWALER 
Czy odpowiada ci moje ułożenie? 
DOLMANCE 
Nieco za wysoko, mój miły... Teraz dobrze... Uwaga, wchodzę natychmiast. 
KAWALER 
Do diabła, możesz czynić; co ci się podoba. Czy na łonie tego 
zachwycającego dziewczęcia mógłbym odczuwać cokolwiek poza rozkoszą? 
(mówiąc to zagłębia palce w wiadomym miejscu, nie opodal którego 
znajdziemy również dłoń madame de Saint-Ange) 
DOLMANCE 
Co do mnie, wierzaj mi, kawalerze, że doznaję z tobą więcej rozkoszy niż z 
Eugenią: ileż smakowitszy jest ów kąsek u młodzieńców! 
Augustynie, czekam na ciebie! Masz, jak widzę, kłopoty z podźwignięciem 
tarana? 
AUGUSTYN 
Dopiero com se ulżył na tej turkaweczce, a już sie panu chce, co by jimu 
przystawić do zadka. Przecie gdzie tam panu do niej! 
DOLMANCE 
Kretyn! Trudno się jednak skarżyć. Oto i Natura: każdy kieruje się własną 
przyjemnością. Ale dosyć już tego, Augustynie, pamiętaj, że nie należy nigdy 
odmawiać. Kiedy nabierzesz doświadczenia, przyznasz sam, że milsze to od ud 
dziewczęcych. 
Eugenio, odpłać się pięknie kawalerowi za jego starania: myślisz wyłącznie o 
sobie. Oczywiście, masz rację, rozpustnico, lecz pomyśl, że będzie to z korzyścią 
dla ciebie, wszak kawaler ma za chwilę sięgnąć po twój wianek, musisz go tedy 
przygotować. 
EUGENIA 
Natychmiast się do tego zabieram! Mój Boże, tracę chyba głowę! Aaaaa! Nie 
powstrzymam się już! Miejcie litość, przyjaciele! To silniejsze ode mnie... mam 
mokre uda... slacredieu! 

DOLMANCE 
Ja zaś postąpię roztropnie, poczekam, aż kawaler przystąpi do akcji. 
EUGENIA 
O, nieba, nie zamierza pan chyba użyć tego przeciw mnie, kawalerze! 
Umarłabym chyba! 
Dolmance: błagam, niech pan dokona zabiegu! 
DOLMANCE 
Wykluczone, aniele. Nigdy w życiu tego nie robiłem. Pozwolisz, że w moim 
wieku nie będę zaczynał. Wianek przypadnie kawalerowi. Tylko on godzien jest 
po niego sięgnąć - nie możesz mu odmówić. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zrezygnować z takiego skarbu! Nie waham się stwierdzić, ze Eugenia jest, 
najpiękniejszym dziewczęciem Paryża! Doprawdy, trzeba być nie lada 
fanatykiem, żeby z niej zrezygnować. 
DOLMANCE 
Nie jestem taki stanowczy, jak powinienem, albowiem wielu z moich 
współwyznawców z pewnością wzgardziłoby kobiecymi wdziękami nie tylko z 
przodu, lecz także od tyłu. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Tedy naprzód, braciszku! Miarkuj się jednak, widzisz chyba, jak wąską 
szczeliną przyjdzie ci się przeciskać. 
EUGENIA 
On śmierć mi z pewnością zada... Cóż, kiedy płomienne żądze pchają mnie do 
tej próby... 
Dalejże, kawalerze... zdaję się na ciebie. 
KAWALER (zaledwie mogąc pomieścić w dłoni broń gotową do ataku) 
Muszę tam wejść! Przytrzymajcie jej uda... Ach, sacredieu! To ci gratka!... 
Wedrę się, choćbym miał ją rozłupać! 
EUGENIA 
Nie wytrzymam, litości!... 
(krzyczy, łzy spływają. po jej policzkach) 
Pomóż mi się uwolnić, najdroższą 
(broni się) 
Nie chcę go, nie chcę! Jeśli pan nie przestanie, zakrzyczę się na śmierć! 

KAWALER 
Krzycz sobie, ile chcesz, łajdaczko! Powiedziałem ci już, że muszę się 
wedrzeć, choćbyś miała to przypłacić życiem. 
EUGENIA 
Okrutniku! 
DOLMANCE 
Prędzej, kawalerze. Po cóż te ceregiele? 
KAWALER 
Uwaga!... Już! Cnotę diabli wzięli! Spójrzcie, ile krwi! 
EUGENIA 
Nuże, mój tygrysie... teraz możesz mnie rozszarpać, drwię sobie z tego! Całuj 
mnie, oprawco, uwielbiam cię! Odkąd zostałam zdobyta, zapomniałam o bólu. Żal 
mi dziewcząt, które nie odważyły się tego spróbować z obawy przed cierpieniem. 
Niebywałych rozkoszy odmówiły sobie chcąc uniknąć tej małej niedogodnej 
chwilki. Biada im!... 
Dokończ, kawalerze! Nie żałuj sil! Konam! Zmyj balsamem moje świeże 
rany, dotrzyj do głębi... 
(Kawaler ożywia się, Dolmance pieści go, pani de Saint-Ange również zajęta 
jest Eugenią. Nasza grupka rozpada się wreszcie.) 
DOLMANCE 
Jestem zdania, że skoro szlak został przetarty, pora wpuścić Augustyna. 
EUGENIA 
Augustyna! Oddać mnie temu turowi, kiedy jeszcze krwawię! Czy chcecie 
mego unicestwienia? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ucałuj mnie, najdroższa. Szczerze mi cię żal, lecz wyrok jest nieodwołalny. 
AUGUSTYN 
Jużem gotowy! Co się tyczy faszerowania takich dzieweczek, dalibóg, 
poszedłbym po to piechotą do Rzymu. 
KAWALER (chwyciwszy maczugę Augustyna) 
Przypatrz się Eugenio - czy widzisz, jak się natężył? Oto mój godny następca. 

EUGENIA 
O, niebiosa! Czy nie można go zatrzymać? Och, z pewnością chcecie widzieć 
mnie już w grobie. 
AUGUSTYN (zabierając się do dzieła) 
Gdzie tam, panienko! To jeszcze nikogo nie zabiło. 
DOLMANCE 
Chwileczkę, mój piękny: muszę widzieć twój zadek, obróć się nieco. 
Niech się pani zbliży, Saint-Ange - obiecałem wszak, że ponownie u niej 
zawitam i zamierzam dotrzymać słowa. Proszę ułożyć się w taki sposób, żebym 
mógł jednocześnie chłostać Eugenię. Rózgę na moje plecy wręczam kawalerowi. 
(nasi przyjaciele zajmują wyznaczone miejsca) 
EUGENIA 
Ach, cóż się ze mną stanie!? Ostrożnie, ty wieprzu! Nie oszczędził mnie ani 
trochę, bałwan! ... 
Umieram! Och, Dolmance, jakże sroga ta chłosta! Z obu stron palący ból - 
cała jestem w ogniu! 
DOLMANCE (chłoszcząc ją z całych sił) 
Pokażę ci ja, łajdaczko! Nie poznałaś jeszcze dostatecznie cudownych 
właściwości tego środka! Jak delikatnie ją pani pieści, madame ten swawolny 
palec zapewne osładza jej cierpienia, których dostarczam wraz z Augustynem. 
Czuję, że jesteśmy już bliscy finału - pani odbyt wyraźnie się kurczy... 
To cudowne znaleźć się pomiędzy tak przemiłym rodzeństwem. 
MADAME DE SAINT-ANGE (do Dolmancego) 
Jeszcze, jeszcze, mój orle! Nigdy w życiu nie zaznałam tyle rozkoszy. 
KAWALER 
Zamieńmy się Dolmance. Przenieś się prędko do Eugenii, niech się przekona, 
jak cudownie znaleźć się pomiędzy dwoma mężczyznami. 
DOLMANCE 
Zgoda. Spójrz tylko, przyjacielu, czyż można dokonać tego zręczniej? 
EUGENIA 
Niebywałe! Obydwaj we mnie, o wielkie nieba... Nie wiem, którego słuchać. 
Mało mi było tego cymbała? Ile mnie będzie kosztować ta przyjemność? Ach, 
gdyby nie to, że czuję właśnie przypływ pożądania, gotowa byłabym już umrzeć... 

Cóż to? Wzięłaś ze mnie przykład, najdroższa? Och, jak przeklina, 
łajdaczka!... Dolmance, pora na pana! Wstrzyknij swój jad! Teraz ten ogromny 
wieśniak - wystrzelił niczym z armaty! Moi oprawcy konają z rozkoszy! Spieszę 
przyłączyć do was, przyjaciele! Jestem zupełnie zmiażdżona!... 
(rozłączają się) 
No więc, moja miła, zadowolona jesteś ze mnie? Czy wystarczająco już 
jestem zdeprawowana? Doprowadziłaś mnie do tego, że gotowam oddawać się 
pośrodku ulicy. 
DOLMANCE 
Jakże jej z tym do twarzy! 
EUGENIA 
Nienawidzę pana. Pan mi odmówił! 
DOLMANCE 
Czy mogłem sprzeniewierzyć się zasadom? 
EUGENIA 
Już dobrze, proszę mi wybaczyć, powinnam szanować poglądy, które 
prowadzą do takiego wyuzdania. Jakżebym miała ich nie honorować, skoro 
zamierzam oddawać się wyłącznie występkowi? 
Usiądźmy, proszę, i powróćmy do lekcji. Niech pan dokończy wykładu, 
Dolmance. Proszę o coś budującego. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Rzeczywiście, po tych ćwiczeniach przydałoby się trochę teorii. To najlepsza 
metoda nauczania. 
EUGENIA 
Pragnę dowiedzieć się, czy obyczaje konieczne są przy rządzeniu krajem i 
jaki skutek wywierają na naród? 
DOLMANCE 
O, do diabła! Idąc tu dziś rano nabyłem właśnie w Pałacu Równości pewną 
broszurę, która - jeśli wierzyć tytułowi - powinna odpowiedzieć na oba pytania... 
Dopiero co wyszła spod prasy. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zobaczymy 
(czyta tytuł) 

"Francuzi, jeszcze jeden wysiłek, jeśli chcecie się stać republikanami". 
Obiecujący tytuł. Kawalerze, masz piękny głos, przeczytaj nam tę rzecz całą. 
DOLMANCE 
Jeśli się nie mylę, zdoła ona zaspokoić ciekawość Eugenii. 
EUGENIA 
Zapewne. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Wyjdź, Augustynie. To nie dla ciebie. Nie oddalaj się jednak zbytnio, 
zadzwonimy po ciebie w razie potrzeby. 
KAWALER 
Zaczynam.. 
(Następująca w tym miejscu rozprawa polityczna "Francuzi, jeszcze jeden 
wysiłek, jeżeli chcecie stać się republikanami" wydaje się być sztucznie włączona 
przez autora do tekstu Filozofii. Pierwotnym zamiarem Markiza było 
opublikowanie jej jako osobnej broszury. Treść jej jest w dużej części 
powtórzeniem poglądów w kwestii religii, moralności i prawa wygłaszanych przez 
Dolmancego. Postulowany program przebudowy instytucji społecznych w 
swoiście pojętym duchu republikańskim przewyższa w swoim radykalizmie nawet 
praktykę rewolucyjną czasów Wielkiego Terroru). 
EUGENIA 
Zaiste, to bardzo mądra rozprawa, a przy tym znajduję w niej tak wiele 
zbieżności z pańskimi wywodami, iż skłonna byłabym w panu upatrywać jej 
autora. 
DOLMANCE 
Wyrażam niewątpliwie nieco podobne poglądy, co nadaje naszej niedawnej 
lekturze pozór rzeczy wtórnej. 
EUGENIA (przerywając) 
Nie zwróciłam uwagi. Słusznych rzeczy nigdy dosyć powtarzać. Uważam 
jednak niektóre z usłyszanych tu tez za niebezpieczne. 
DOLMANCE 
Nie ma nic bardziej niebezpiecznego niż litość i dobroczynność. Dobre serce 
to nic innego, jak ustępstwo, do którego zmusza porządnych ludzi zuchwalstwo 

jednostek słabych. Kto przypatrzy się uważnie i policzy szkody, jakie wyrządza 
współczucie, przekona się, że przeważą one złe skutki niewzruszonej obojętności. 
Zapędziliśmy się trochę, pora zrekapitulować przedstawione tu wywody. 
Przede wszystkim: nie słuchać serca, gdyż to najgorszy przewodnik. Uczynić je 
głuchym na podstępny głos cudzej niedoli. Znacznie lepiej jest odmówić 
naprawdę potrzebującemu, niż narażać się na udzielenie wsparcia łotrom i 
intrygantom. W pierwszym przypadku nie stanie się wszak nic wielkiego, 
natomiast jest rzeczą nie do przyjęcia ryzykowanie zaistnienia przypadku 
drugiego. 
KAWALER 
Niech i mnie wolno będzie zabrać głos. Postaram się gruntownie zanalizować 
to, co mówi Dolmance. Och, jakże inaczej byś zaśpiewał, okrutny człowieku, 
gdyby naraz odwrócił się od ciebie ów szczęśliwy los, któremu zawdzięczasz 
środki na nieustanne przyjemności, i gdy zmuszony byłbyś przyjąć ciężkie 
brzemię niedoli, jakim w dzikości swojego umysłu chcesz na zawsze obarczyć 
biedaków. Choć raz spojrzyj na nich litościwym okiem, nie pozwól, aby twoja 
dusza bezpowrotnie ogłuchła na rozpaczliwy krzyk potrzebujących! Gdy 
zmęczony rozpustą wylegujesz się w piernatach, popatrz na nich, jak zgarbieni po 
ciężkiej pracy, której zawdzięczasz swój zbytek, mają za całe posłanie zaledwie 
garstkę siana, jak niczym zwierzęta mogą przytulić się jedynie do gołej ziemi. 
Kiedy zasiadasz do stołu pełnego smakowitych dań, którymi co dzień dwudziestu 
uczniów Komusa pobudza twoje podniebienie, pomyśl o tych nieszczęśliwcach, 
kłócących się o wilki w lesie i gorzkie, wyschłe korzonki. 
Gdy pośród igraszek i śmiechu zaciągasz do swego sprośnego łoża najlepszą 
młodzież Cytery, spójrz na biedaka zapatrzonego w swą znękaną żonę, 
zadowolonego z marnych rozkoszy, które zbiera na tym padole łez, nie 
przeczuwając nawet istnienia innych radości. Pomyśl, że kiedy ty toniesz w 
zbytku, on nie jest w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb. Popatrz na 
wynędzniałą rodzinę, żonę żyjącą w ciągłej trosce o wymizerowanego męża i 
dzieci, pozbawioną możliwości spełnienia jakiejkolwiek zachcianki. Usłysz to 
wołanie o wsparcie, którego odmawiasz jej w swym okrucieństwie! Czyż tacy jak 
ty, nie są zwykłymi barbarzyńcami? Wszyscy ludzie podobni są do siebie, 
dlaczego więc radujesz się, gdy inni umierają z głodu? 
O Eugenio, niechże pani nie pozwoli, aby jej dusza pozostała nieczułą na 
święty głos Natury. Jeśli tylko zdołasz go odróżnić od pochłaniającego wszystko 
ognia namiętności, przekonasz się pani, że doprowadzi on cię mimo woli do 
współczucia z biednym. Mniejsza o zasady religijne. Nie zabijajmy tych cnót, ku 
którym skłonni jesteśmy dzięki naturalnej wrażliwości. Poprzez nie możemy 
poznać najsłodsze, najwspanialsze rozkosze duchowe. Całe zło, jakiego się pani 
kiedykolwiek dopuściła, zostanie wymazane jednym dobrym uczynkiem. Znikną 
wyrzuty sumienia, zrodzone ze złych postępków, zaś na dnie świadomości 

odnajdzie pani święte schronienie, gdzie zdoła wytchnąć i zaznać pociechy po 
wszelkich okropnościach. 
Znasz mnie, siostro, jestem bezbożny, zdolny do bezeceństw, lecz moje serce 
pozostało czyste. W nim znajduję ukojenie po burzliwych przejściach właściwych 
memu wiekowi. 
DOLMANCE 
Cóż, kawalerze, rzeczywiście jesteś jeszcze młody - dowiodłeś tego swoją 
przemową. Poczekam, aż dojrzejesz. Gdy poznasz ludzi, przestaniesz się o nich 
tak dobrze wyrażać. To ich niewdzięczność czyniła moje serce nieczułym, ich 
wyrachowanie kazało porzucić mi owe nieszczęsne cnoty, którym być może 
oddawałbym się jak i ty. Lepiej wykorzenić je już za młodu. Mówiłeś o wyrzutach 
sumienia. Czyż może je mieć ktoś, kto zaprzecza istnieniu zbrodni? Skoro 
obawiasz się żądła skrupułów, przyjmij nasze zasady. Unikniesz podobnych 
zmartwień, gdy uznasz niemożność zaistnienia zła. 
KAWALER 
Zgryzoty, o których mówiłem, pochodzą z serca, nie z rozumu. Sofizmaty nie 
zdołają uciszyć duszy. 
DOLMANCE 
Serce zawsze się myli, gdyż wyraża jedynie chybione rachuby umysłu. 
Przemyśl to, a przyznasz mi rację. Być może przyjąłeś fałszywą definicję serca. 
Dla mnie jest ono po prostu słabością umysłu. W każdym z nas płonie tylko jeden 
płomień. Gdyś jest zdrowy i silny, wówczas możesz na nim polegać, gdy zaś 
jesteś tylko starym, małodusznym hipochondrykiem, zdaje ci się, żeś wrażliwy, a 
tymczasem powodują tobą słabość i strach. Pamiętaj, Eugenio, abyś nie dała się 
zwieść pozorom wrażliwości. Bądź pewna, że to zwykła niemoc duszy. Płaczą 
tylko tchórze: oto dlaczego wszyscy władcy są tyranami. Wzgardź fałszywymi 
radami kawalera, powinnaś nienawidzić moralizatorów. Żądając, byś rozwarła 
serce na cudzy ból, kawaler chciałby obarczyć cię górą cierpień, które aczkolwiek 
cudze rozdarłyby ci duszę, przyczyniając się w ten sposób do twej zguby. Wierzaj 
mi, że obojętność więcej jest warta niż czułość. Ta ostatnia włada zaledwie 
sercem, podczas gdy obojętność dostarcza rozkoszy wszystkim zmysłom. 
EUGENIA 
Zwyciężyłeś, Dolmance! Słowa kawalera otarły się tylko o moją duszę, twoje 
zaś prawdziwie mnie porwały! Ach, wierzaj mi, kawalerze: aby przekonać 
kobietę, należy rozbudzić jej namiętności, miast prawić o cnocie. 
MADAME DE SAINT-ANGE (do kawalera) 

No tak, mój drogi, niezły z ciebie kochanek, lecz na kaznodzieję się nie 
nadajesz. Nie zdołasz nikogo nawrócić, mógłbyś natomiast zakłócić tok lekcji, na 
których chcemy nakarmić duszę i umysł tego czarującego dziewczęcia naszymi 
zasadami. 
EUGENIA 
Zakłócić? O, nie! Pańskie dzieło skończone, Dolmance. Jestem, jak mówią 
głupcy, zdeprawowana, i nie spodziewaj się kawalerze, że mogłabym się nawrócić 
na twoją wiarę. Pańskie zasady, drogi mistrzu, znalazły we mnie zbyt podatną 
glebę, abym dała się przekonać sofizmatom tego młodzieńca. 
DOLMANCE 
Słusznie. Nie wracajmy już do tego, kawalerze i tak nie masz racji. Chcemy 
cię widzieć wyłącznie w działaniu. 
KAWALER 
Niech tak będzie. Wszak dobrze wiem, iż zebraliśmy się tu w celu innym niż 
ten, który zamierzałem osiągnąć swymi słowami. Przejdźmy do rzeczy, nauki 
moralne wygłoszę ludziom, którzy zechcą mnie słuchać. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Tak, tak braciszku - masz nam służyć wyłącznie swoim ciałem. Dziękujemy 
pięknie za twoje morały, nazbyt słodkie dla takich jak my zbrodniarzy. 
EUGENIA 
Obawiam się, Dolmance, że okrucieństwo, które pan zachwalał, wpływa 
również na pańskie postępowanie. Spostrzegłam jaki stanowczy i srogi pan bywa. 
Sama czuję podobne skłonności. Proszę wyznać mi, czym jest dla pana obiekt 
rozkoszy? 
DOLMANCE 
Absolutnie niczym, moje dziecko. Wszystko mi jedno, czy moja ofiara 
odczuwa przyjemność czy też ból. Wystarczy, że ja jestem szczęśliwy, reszta 
absolutnie mnie nie obchodzi. 
EUGENIA 
Lepiej nawet, gdy cierpi, nieprawdaż? 
DOLMANCE 
O, z pewnością! O wiele gwałtowniej daje wówczas znać o sobie nasza 
zwierzęcość. Wystarczy zajrzeć do serajów Afryki, Azji czy południowej Europy, 
aby przekonać się, że ich właściciele nie troszczą się wcale o przyjemność swoich 

nałożnic. Wymagają jedynie posłuszeństwa i milczenia. Są pomiędzy nimi i tacy, 
którzy surowo ukaraliby tę, która ośmieliłaby się dzielić z nim rozkosz. Uznaliby 
to za brak należnego szacunku dla swojej osoby. Władca wyspy Achem, bez 
wahania ścinał kobiety, które zapomniały o tym, by nie okazywać swych odczuć, 
choć sam je do tego zmuszał. Ów despota, jeden z najosobliwszych w całej Azji, 
strzeżony był wyłącznie przez kobiety. Rozkazy wydawał za pomocą umówionych 
znaków. Najokrutniejsze morderstwa, niesłychane tortury i kary wymierzane były 
na jedno jego skinienie. 
Wszystko to, droga Eugenio, jest w pełni usprawiedliwione w świetle 
przedstawionych przeze mnie założeń. Czegoż bowiem pragniemy w chwili 
miłosnych igraszek? Żeby wszyscy wokół zajmowali się i troszczyli wyłącznie o 
nas. Gdyby obiekt naszych rozkoszy zechciał je z nami dzielić, z pewnością 
bardziej myślałby o swojej niż o naszej przyjemności. W konsekwencji 
przeszkadzałby nam. W stanie podniecenia każdy mężczyzna chce być despotą, 
zdaje mu się, że gdy ktoś drugi doznaje tego, co on, odbiera mu część należnych 
doznań. Wiedziony naturalnym odruchem pychy, pragnie zawsze, aby nikt inny na 
świecie nie mógł przeżywać jak on. Idea dzielenia z innymi rozkoszy prowadzi do 
swoistego egalitaryzmu, a pozbawia nas uroków tyranii. Mężczyzna nigdy nie 
pragnie dawać komuś rozkoszy, natomiast zadając ból doświadcza porywów 
mocy, właściwych silnym osobnikom. A ileż na tym zyskuje jego miłość własna, 
bo nie wątpisz chyba, że i ona ma w tym swój udział? Wszystkie te namiętności 
występują równocześnie, choć podporządkowane są jednemu celowi - całkowitej 
ekstazie. Pragnienie dominacji jeszcze silniejsze jest u dzikich zwierząt. 
Wystarczy porównać, jak rozmnażają się na wolności, a jak w niewoli. 
Szczególnie interesującym jest w tym względzie dromader, który w ogóle 
przestaje płodzić, gdy poczuje czyjąś przewagę lub zwierzchność. Gdyby potrzeba 
wyższości mężczyzny nie pochodziła od Natury, ta ostatnia nie stworzyłaby istoty 
od niego słabszej. Naturalna słabość niewiast dowodzi, iż nasza wspólna matka 
pragnęła, aby mężczyzna dręczył je swą gwałtownością, posuwając się nawet do 
zadawania im męczarni. 
Czy Natura pozwoliłaby na to, abyśmy największą rozkosz znajdowali w 
swego rodzaju dzikiej wściekłości, gdyby nie ceniła jej na równi z przyjemnością? 
Któryż mężczyzna w taki czy inny sposób nie upomina się o tę należność? Wiem 
oczywiście, że cała masa głupców, nieświadomych swoich prawdziwych odczuć, 
obruszy się na te słowa, lecz cóż mnie obchodzą idioci? Nie do nich wszak mówię. 
Naiwni wielbiciele niewiast niechże pełzają u stóp swych bezczelnych Dulcynei w 
oczekiwaniu, aż zechcą zaszczycić ich jakim westchnieniem. Wtrąconym w 
niewolę słabszej płci pozostawiam uroki dźwigania kajdan ów, które sami mogli 
nakładać innym. Niech wegetują w tej poniżającej zależności - próżno udzielać im 
rad - byleby nie szerzyli oszczerstwo tym, czego nie mogą pojąć. Pora zrozumieć, 
że wyłącznie ci, którzy pragną jedynie przywrócić im prawo do porywów 
właściwych dla mocy ducha i wyobraźni, mogą udzielać rad. Do diabła! Jestem 

wzburzony. Niech pani zawoła tu Augustyna. (pani de Saint-Ange dzwoni: 
wchodzi Augustyn) To niebywałe, odkąd tylko zacząłem mówić, nie opuszcza 
mnie myśl o wdziękach tego dorodnego chłopca. Wszystkie moje słowa zdawały 
się mimo woli zbaczać w tę stronę. Uciesz nas widokiem twego arcydzieła, 
Augustynie... Chodź, mój miły chcę żagiew ognia Sodomy, który we mnie płonie, 
przytknąć do twego alabastrowego ciała. Życzę sobie, aby Eugenia uklękła przed 
tobą i wzięła w usta twój wielki klejnot, podstawiając się równocześnie 
kawalerowi. 
Pani, madame, siądzie na lędźwiach Augustyna, bym mógł nacieszyć się jego 
boskim zakątkiem. Oto pęk rózg, którymi skłoni pani kawalera, żeby nie 
oszczędzał naszej uczennicy. (wszyscy wykonują polecenia mistrza) Wspaniale, 
przyjaciele! To wielka rozkosz móc kierować taką orgią! Żaden artysta na świecie 
nie dorównałby wam w sztuce! Ależ ciasno u tego łajdaka! Trudno doprawdy się 
przecisnąć... Pozwoli pani, madame, że będę gryzł Jej piękne ciało? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ile tylko wola, przyjacielu! Uprzedzam cię jednak, że spotkasz się z godną 
odpowiedzią. Przyrzekam, że za każde ukąszenie otrzymasz pan fangę w nos. 
DOLMANCE 
Ach, sacredieu! Grozi mi! Sama prowokujesz atak, moja droga! 
(gryzie ją) 
Przekonamy się, czy dotrzymujesz słowa. 
(otrzymuje fangę) 
Ach, wspaniale! Cudownie! 
(daje jej mocnego klapsa i natychmiast otrzymuje kolejne uderzenie) 
Boski pomysł, aniele! Zachowaj kilka kuksańców na sam finał... Bądź przy 
tym pewna, że potraktuję cię z całą brutalnością... Och, nie mogę dłużej... 
(gryzie panią de Saint-Ange, która okłada go pięściami) 
Poskromię cię, łajdaczko... a masz! ... i jeszcze raz!... Ostatnie ukąszenie 
przeznaczam memu bóstwu! 
(gryzie ją w wiadome miejsce, po czym wszyscy się rozłączają) 
A wam jak poszło, przyjaciele? 
EUGENIA (wycierając się) 
Widzi pan chyba, jak urządzili mnie pańscy uczniowie? Leje się ze mnie z 
obydwu stron! 
DOLMANCE (ożywiony) 
Wstrzymaj się, pragnę skosztować balsamu kawalera. 
EUGENIA (kładąc się) 

Osobliwy kaprys! 
DOLMANCE 
Ach, nie znam znakomitszego napitku nad ów płyn, zwłaszcza gdy podany 
jest w tak pięknym naczyniu! 
To danie bogów. 
(połyka) 
Skończone. 
(podchodzi do Augustyna) 
Żądam, abyście pozwoliły mi, panie, udać się na chwilę do sąsiedniego 
gabinetu wraz z tym młodym człowiekiem. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nie może pan zrobić tego tutaj? 
DOLMANCE (zagadkowo) 
Istnieją rzeczy wymagające całkowitej tajemnicy. 
EUGENIA 
Do licha! Niechże pan wyjawi, w czym rzecz! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
W przeciwnym razie nikt się stąd nie ruszy. 
DOLMANCE 
Chce pani wiedzieć, co to? 
EUGENIA 
Stanowczo! 
DolMANCE (prowadząc Augustyna) 
A więc dobrze, moje panie, zaraz wam to... nie, doprawdy, nie można o tym 
mówić. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Czy jest na świecie podłość, o której niegodni jesteśmy usłyszeć lub się jej 
dopuścić? 
KAWALER 
Chwileczkę, siostro, zaraz wszystko wyjaśnię. 
(szepcze obu kobietom na ucho) 

EUGENIA (ze wstrętem) 
Ma pan słuszność, to odrażające. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
A ja śmiałam w to wątpić. 
DOLMANCE 
Pojmujecie tedy, że powinienem przemilczeć to przed wami. Tej swawoli 
mogę oddawać się wyłącznie na osobności. 
EUGENIA 
Chce pan, abym mu towarzyszyła? Mogłabym zaopiekować się pańską 
różdżką? 
DOLMANCE 
O nie! To sprawa honorowa, powinna pozostać pomiędzy mężczyznami. 
Przeszkadzałabyś nam, Eugenio... Do zobaczenia za chwilę, moje panie. 
(wychodzi wraz z Augustynem). 
DIALOG SZÓSTY 
(MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA, KAWALER DE MIRVEL) 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Ach, braciszku, twój przyjaciel jest rzeczywiście straszliwie bezbożny. 
KAWALER 
Nie kłamałem więc, polecając ci go? 
EUGENIA 
Pewna jestem, że nie ma równego sobie na całym świecie. Jest doprawdy 
czarujący. Proszę, widujmy się z nim częściej, moja droga. 
MADAME DE SAINT-ANGE 

Ktoś puka!... Kto to może być? Zabezpieczyłam drzwi - trzeba je mocno 
pchnąć... 
Kawalerze, zobacz, kto to. 
KAWALER 
To Laffleur. Przyniósł list i pospiesznie oddalił się mówiąc, iż pamięta o 
twoich rozkazach, lecz rzecz wydała mu się nagląca i ważna. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Cóż to? List od twojego ojca, Eugenio! 
EUGENIA 
Od ojca! ... Ach, jesteśmy zgubieni! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zamiast upadać na duchu, po prostu go przeczytajmy 
(czyta): "Czy uwierzysz pani, że moja nieznośna małżonka, zaniepokojona 
wyjazdem Eugenii, z miejsca zabrała się do jej poszukiwań? Wyobraża sobie 
różne rzeczy, które, przypuszczam, rzeczywiście mają miejsce, lecz są przecież 
zupełnie normalne. Ukarz ją surowo za tę bezczelność. Skarciłem ją już wczoraj z 
podobnego powodu lecz ta lekcja nie wystarczyła. Proszę łaskawie, byś dała jej 
solidną nauczkę. Wiedz, że nie będę się skarżył w żadnym przypadku. Już od 
dawna ciąży mi ta ladacznica, że doprawdy... Rozumiesz mnie, pani? Cokolwiek 
zrobisz, dobrze uczynisz. To wszystko, co mogę powiedzieć. Przybędzie wkrótce 
po moim liście, dlatego też miej się na baczności. Żegnam. Pożądam cię gorąco. 
Eugenię proszę odesłać nie wcześniej niż wtedy, gdy będzie całkowicie 
wyedukowana. Proszę o to z całego serca. Pragnę zostawić ci, pani, pierwsze 
żniwo. Bądź pewna, że wszystko to robisz dla mnie". 
Świetnie. Widzisz, Eugenio, że nie było czym się przerażać? Trzeba przyznać, 
że ta mała kobietka jest nadzwyczaj bezczelna. 
EUGENIA 
A to dziwka!... Ach, moja droga, skoro mój tatuś dał nam wolną rękę, musimy 
przyjąć tę łajdaczkę tak, jak na to zasługuje. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Pocałuj mnie, kochana. Jakże się cieszę, że znajduję cię w takiej formie! 
Możesz być całkowicie spokojna. Obiecuję, że nie będziemy jej oszczędzać. 
Chciałaś ofiary? Oto Natura i przypadek ci ją dają. 
EUGENIA 
Poużywamy z nią sobie, najdroższa, poużywamy! Przysięgam! 

MADAME DE SAINT-ANGE 
Śpieszno mi zobaczyć, jak Dolmance przyjmie tę nowinę. 
DOLMANCE (wchodząc wraz z Augustynem) 
Jak najlepiej, moje panie! Nie byłem aż tak daleko, żeby nie usłyszeć. 
Przyjaciel pani de Saint- Ange nie mógłby się zaleźć bardziej a propos. Mam 
nadzieję, że jest pani całkowicie zdecydowana wypełnić jego polecenia. 
EUGENIA (do Dolmancego) 
Wypełnić? Przekroczyć je, mój drogi! O, prędzej się zapadnę pod ziemię niż 
zobaczycie moje współczucie, choćbyście na nie wiem jakie męczarnie skazali tę 
dziwkę! Drogi przyjacielu, proszę byś podjął się komenderowania wszystkim. 
DOLMANCE 
Wykonanie proszę pozostawić mnie i mojej przyjaciółce. Ty zaś bądź nam 
posłuszna i wykonuj wszystko, czego zażądamy. Ach, cóż to za bezczelna 
kreatura! Czegoś podobnego jeszcze nie, widziałem! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Czy ubierzemy się nieco przyzwoiciej na jej przyjęcie? 
DOLMANCE 
Wręcz przeciwnie! Od samego progu nie może mieć cienia wątpliwości, w 
jaki sposób spędza u nas czas jej córka. Bądźmy, w jak największym nieładzie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Słyszę hałas! To ona! 
Dalej, Eugenio, pamiętaj o naszych naukach. Ach, sacredieu! To dopiero 
będzie zabawa. 
DIALOG SIÓDMY I OSTATNI 
(MADAME DE SAINT-ANGE, EUGENIA, KAWALER DE MIRVEL, 
AUGUSTYN, DOLMANCE, MADAME DE MISTIVAL) 
MADAME DE MISTIVAL (do madame de Saint-Ange) 

Zechce pani wybaczyć, że przybywam bez uprzedzenia, lecz powiedziano mi, 
że jest tu moja córka, a ponieważ jej wiek nie pozwala jeszcze na samodzielne 
wyjazdy, proszę, by mi ją pani zechciała zwrócić i nie ganiła mego postępowania. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
To postępowanie wielce niegrzeczne, madame. Słuchając pani, można by 
sobie pomyśleć, że jej córka jest w złych rękach. 
MADAME DE MISTIVAL 
Dobre sobie! Jeśli sądzić ze stanu, w jakim zastaję panią, pani kompanów i ją, 
nie będzie nietaktem, jeśli powiem, że wpadła w bardzo nieodpowiednie 
towarzystwo. 
DOLMANCE 
To najście jest bezczelne, proszę pani. Nie znam dokładnie stopnia pani 
zażyłości z madame de Saint-Ange, nie ukrywam jednak, że na jej miejscu dawno 
wyrzuciłbym panią przez okno. 
MADAME DE MISTIVAL 
Co nazywa pan wyrzuceniem przez okno? Niech pan przyjmie do 
wiadomości, że takich dam jak ją. się nie wyrzuca! Nie wiem, kim pan jest, lecz 
na podstawie słów oraz stanu, w jakim się pan znajduje, łatwo mi sądzić o 
pańskich obyczajach. Eugenio, chodź ze mną! 
EUGENIA 
Pani wybaczy, ale nie mogę zrobić jej tego zaszczytu. 
MADAME DE MISTIVAL 
Ach tak! Moja córka sprzeciwia mi się! 
DOLMANCE 
Jak pani widzi, najwyraźniej jest nieposłuszna. Nie powinno się tego 
tolerować. Rozkaże pani, abym posłał po rózgi? 
EUGENIA 
Obawiam się, że jeśli do tego dojdzie, to będą one przeznaczone dla tej pani, 
nie dla mnie. 
MADAME DE MISTIVAL 
Bezczelne stworzenie. 
DOLMANCE (zbliża się do pani de Mistival) 

Spokojnie, moja miła, tylko bez inwektyw. Eugenia znajduje się pod naszą 
opieką i mogłaby pani pożałować zbytniej wobec niej porywczości. 
MADAME DE MISTIVAL 
Jak to? Moja córka nie słucha mnie, a ja miałabym nie skorzystać ze swoich 
rodzicielskich uprawnień? 
DOLMANCE 
No, proszę! A jakie są te pani prawa? Łudzi się pani, że zasadne. Kiedy pan 
de Mistival, czy może ktoś inny sączył w pani obrzydliwą waginę krople swej 
spermy, czy myślała pani o Eugenii? Dzisiaj spodziewa się pani jej wdzięczności 
za to, ze omdlewała pani z rozkoszy? Niechże się pani dowie, że nie ma nic 
bardziej iluzorycznego nad uczucia, jakie żywią względem siebie rodzice i dzieci. 
Są kraje, gdzie rzeczą przyjętą jest zabijanie dzieci, i takie, gdzie morduje się 
rodziców. Nic stałego, proszę pani! Więzy krwi to rzecz niezwykle ulotna. Gdyby 
wzajemna miłość na nich była oparta naszym naturalnym odruchem, każdy ojciec, 
który nie widział wcześniej swego dziecka, rozpoznałby je pośród setki innych. 
Musiałby również zawsze je kochać. I odwrotnie - córka odnalazłaby w 
największym tłumie swego nie widzianego wcześniej ojca, kierując się wyłącznie 
głosem serca. Tymczasem widzimy coś wręcz przeciwnego: odwieczną nienawiść 
dzieci, które nie znoszą widoku rodziców, i tych ostatnich odpychających od 
siebie własne potomstwo, gdyż nie są zdolni ścierpieć ich bliskości. Tak zwane 
odruchy serca należy więc uznać za niedorzeczność. Zostały wymyślone. Przyjęte 
jest je chwalić, choć nie pochodzą od Natury. Zwierzęta wszak ich nie posiadają. 
O, ojcowie, nie czyńcie sobie wyrzutów z powodu krzywd wyrządzanych tym 
istotom wskutek namiętności! Cóż z tego, że zawdzięczają one życie waszemu 
nasieniu? Nie ma to żadnego znaczenia. Nie jesteście zmuszeni do żadnych 
powinności wobec innych, gdyż żyjecie wyłącznie dla siebie. Byłoby niezwykłą 
głupotą, gdybyście obciążali się tymi istotami. Wy zaś, synowie i córki, 
wyzbądźcie się wszelkiej litości wobec tych, którzy dali wam życie! Nie ciążą na 
was żadne więzy. Litość, wdzięczność czy miłość - to czyste urojenie. Nikt nie 
może od was wymagać po dobnych uczuć. Każdy żyje własnym życiem. 
Największym nieporozumieniem byłoby otaczanie rodziców opieką - nie jesteście 
do tego zobowiązani w najmniejszym stopniu. Jeśli zdawało się wam nawet, że 
słyszycie głos, który wam to nakazuje, zignorujcie go - to jedynie głos zwyczaju, 
który nie ma żadnego znaczenia wobec praw Natury. 
MADAME DE MISTIVAL 
Niebywałe! A opieka, jaką ją otaczam, a wychowanie? 
DOLMANCE 

Co do opieki, to bierze się ona z próżności. Eugenia nie miałaby pani nic do 
zawdzięczenia, gdyby nie postępowała pani zgodnie z obyczajami panującymi w 
tym kraju. Co zaś się tyczy wychowania, to oby okazało się jak najgorsze, gdyż 
musimy teraz wykorzeniać wszystkie te głupie zasady, które zdołała jej pani 
wpoić. Żadna z nich nie służy szczęściu. To same niedorzeczności. Mówiła jej 
pani o Bogu, jakby istniał on naprawdę, o cnocie, jakby rzeczywiście była 
potrzebna, o religii, jakby wszystkie religie nie były bajkami. Powiedziała jej pani, 
że rozkosz cielesna jest grzechem, a tymczasem jest ona największą radością 
naszego życia. Chciała jej pani przyswoić dobre obyczaje, tak jakby szczęście 
młodej dziewczyny nie leżało w rozwiązłości. Najszczęśliwszą z kobiet jest 
bowiem ta, która nurza się w sprośności, lekceważy przesądy i drwi sobie z 
reputacji! Niechże pani uzna swój błąd. Nic pani nie zrobiła dla swej córki, nie 
wywiązała się pani z żadnego obowiązku, który nałożyła na nią Natura. Dlatego 
Eugenia ma prawo wyłącznie nienawidzić pani. 
MADAME DE MISTIVAL 
Wielkie nieba! Moja Eugenia jest zgubiona, to oczywiste! Eugenio, moja 
droga Eugenio, posłuchaj po raz ostatni błagania tej, która dała ci życie! To nie 
polecenie, moje dziecko, lecz prośba. Jest więcej niż pewne, że wpadłaś w ręce 
potworów. Zerwij tę niebezpieczną znajomość i pójdź ze mną - błagam cię na 
klęczkach. 
DOLMANCE 
Świetnie! Otóż mamy i scenę łez! No, Eugenio, nie każ się prosić! 
EUGENIA (jak pamiętamy: do połowy rozebrana) 
Droga mamusiu, daję ci swe pośladki - są teraz akurat na wysokości twoich 
ust. Całuj je, moja miła - to wszystko, co Eugenia może dla pani zrobić. Wiedz, 
Dolmance, że zawsze będę godną ciebie uczennicą. 
MADAME DE MISTIVAL (odpychając z przerażeniem Eugenię) 
Och, potworze! Odejdź, wyrzekam się ciebie na zawsze! 
EUGENIA 
Jeśli chcesz, dodaj jeszcze trochę przekleństw, przekonasz się, że ani drgnę. 
DOLMANCE 
Łagodniej, łagodniej, madame. Doszło tutaj do zniewagi. Odepchnęła pani 
Eugenię nieco zbyt brutalnie - stało się to w naszej obecności. Mówiłem już pani, 
że ta mała jest pod naszą opieką. Nie ominie więc pani surowa kara. Będzie pani 
łaskawa się rozebrać. 

MADAME DE MISTIVAL 
Ja miałabym się rozbierać?! 
DOLMANCE 
Augustynie, służ pani pomocą, skoro się opiera, 
(Augustyn bierze się do tego brutalnie - pani de Mistival broni się) 
MADAME DE MISTIVAL (do madame de Saint-Ange) 
O, Boże! Gdzie ja jestem? Proszę pamiętać, że pozwala pani na to wszystko w 
swoim domu. Czy sądzi pani, że się nie poskarżę? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Nie jestem pewna, czy pani zdoła. 
MADAME DE MISTIVAL 
Wielki Boże! Zaraz mnie tu zamordują! 
DOLMANCE 
Dlaczego nie? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Chwileczkę, przyjaciele, Zanim odsłonimy to uroczej piękności ciało, 
powinnam uprzedzić was; w jakim stanie się ono znajduje. Eugenia szepnęła mi 
niedawno, że pan de Mistival wychłostał ją wczoraj tęgo z powodu jakichś 
nieporozumień małżeńskich. Pośladki ma jak chiński plaster. 
DOLMANCE (gdy pani de Mistival została obnażona) 
Dalibóg, toż to najszczersza prawda. Nigdy nie widziałem równie 
zmaltretowanego ciała. Do licha! I to zarówno z przodu, jak z tyłu! Ale ale - jest tu 
też bardzo piękny kuperek! (całuje go) 
MADAME DE MISTIVAL 
Niech mnie pan zostawi! Niech mnie pan zostawi, albo będę wzywać 
pomocy! 
MADAME DE SAINT-ANGE (zbliża się do niej i nagłym ruchem chwyta za 
ramiona) 
Słuchaj, ty dziwko, wyjaśnię ci rzecz do końca. Jesteś ofiarą przysłaną nam 
przez swego męża. Musisz pocierpieć nie ma na to rady. Jaki los cię czeka? Tego 
nie wiem! Może zostaniesz powieszona, może poćwiartowana, rozszarpana albo 

spalona żywcem. Wybór kary należy do twej córki. Ona oznajmi wyrok. Ależ 
sobie pocierpisz, ladacznico! O, tak! Zanim umrzesz, musisz przejść niezliczone 
tortury. Co do krzyków, wiedz, że na nic się zdadzą: w tym gabinecie można 
zarzynać wołu, a nikt nie usłyszy jego ryku. Twoi ludzie dawno już odjechali. 
Powtarzam, moja piękna, że twój mąż udzielił nam zezwolenia na to, co tu 
robimy. Wchodząc tutaj, wpadłaś w przygotowaną pułapkę. Jak widzisz, sytuacja 
jest niewesoła. 
DOLMANCE 
Myślę, że to panią znakomicie uciszy. 
EUGENIA 
Radzę ci posłuchać przestrogi, mamusiu. 
DOLMANCE (pieszcząc pośladki pani de Mistival) 
Doprawdy, wygląda na to, że jest pani w wielkiej przyjaźni z madame de 
Saint-Ange. Gdzież się podziała ta nieskrępowana szczerość? Tak otwarcie pani 
mówiła!... Eugenio, stań obok matki: chcę was porównać. 
(Eugenia wykonuje to polecenie) 
Słowo daję, twój jest piękny, moja droga, lecz, dalibóg, mamusi też niczego 
nie brakuje!... 
Zabawię się trochę. Augustynie, przytrzymaj panią! 
MADAME DE MISTIVAL 
Ach, co za zniewaga! 
DOLMANCE (robiąc swoje: zaczyna od igraszek sodomii z panią matką) 
O, bynajmniej to rzecz najzwyklejsza w świecie... Pani małżonek, często, jak 
widzę, korzystał z tej drogi!... Twoja kolej, Eugenio! Tutaj czuję się lepiej... 
Rozruszam się tu odrobinę i zaraz wydam rozporządzenia. Najpierw panie - 
zechciejcie uzbroić się w godmisze. Będziecie zadawać jej srogie razy to z przodu, 
to z tyłu. Kawaler, Augustyn i ja zmienimy was potem, używając naszej własnej 
broni. Zaraz zaczynamy. Jak się domyślacie, jej ciało ponownie przyjmie moje 
hołdy. Podczas tej orgii każdy z nas będzie mógł ją skazać na dowolną karę. 
Pamiętajcie jednak, żeby stopniować plagi, nie może przecież zdechnąć od razu... 
Augustynie, pociesz mnie, proszę, swą maczugą, gdy będę męczył się z tą 
starą krową. Ty, Eugenio, daj mi ucałować swój piękny kuperek, pani zbliży swój, 
Saint-Ange... Czym jest się zajętym, tym trzeba się też otaczać. 
EUGENIA 
Co zamierzasz zrobić z tą dziwką, przyjacielu? 

DOLMANCE (chłoszcząc ją) 
Rzecz najnaturalniejszą w świecie: potnę ją nożyczkami! 
MADAME DE MISTIVAL 
Ach, potworze, zbrodniarzu! O, wielkie nieba, on chce mnie okaleczyć! 
DOLMANCE 
Niechże ich pani nie wzywa na próżno - pozostaną głuche na te wrzaski, jak i 
na wszystko inne. Niebo nigdy nie miesza się do spraw tyłka. 
MADAME DE MISTIVAL 
Ach, co za ból! 
DOLMANCE 
Niepojęte skutki dziwaczności ludzkiego umysłu! ... Cierpisz, moja droga, a 
ja tymczasem umieram z rozkoszy... Ach, łajdaczko - udusiłbym cię, gdybym nie 
musiał odstąpić odrobinę przyjemności innym. 
Teraz ty, Saint-Ange 
(pani de Saint-Ange wbija godmisza, uderza kilkakroć pięścią; Kawaler robi 
to samo, obrzucając przy tym panią de Mistival wyzwiskami, następny jest 
Augustyn, który powtarza czynności kawalera, na koniec zaś dorzuca parę 
kuksańców. W czasie tych różnorakich ataków Dolmance raz po raz zmienia 
partnerów rozgrzewając towarzystwo różnymi okrzykami) 
Dalej, piękna Eugenio, teraz twoja kolej. Uderzaj od frontu! 
EUGENIA 
Chodź tu, mamusiu, zastąpię ci teraz męża. To coś mam wprawdzie nieco 
potężniejsze, lecz nie ma obawy - zmieści się... Ach, krzyczysz, najdroższa! 
Krzyczysz, gdy robi to twoja córka? Dolmance, wejdź we mnie. Oto proszę: 
dopuszczam się równocześnie sodomii, kazirodztwa i cudzołóstwa, a przecież 
dopiero co przestałam być dziewicą!... Jakiż postęp, moi przyjaciele! Nadzwyczaj 
szybko wspięłam się ciernistą ścieżką występku!... Och, jestem zaiste straconą 
dziewczyną... Chyba ci nareszcie dogodziłam, moja słodka?.. Dolmance, spójrz na 
jej oczy:.. przecież ona jest w ekstazie. Ach, dziwko! Teraz pokażę ci, czym jest 
prawdziwy libertynizm! ... A masz! . Masz, ladacznico!... 
(okłada ją pięściami) 
Do mnie, Dolmance - pchaj, słodki przyjacielu - konam! 
(w chwili najwyższego upojenia Eugenia zadaje matce około tuzina ciosów) 
MADAME DE MISTIVAL (tracąc przytomność) 
Miejcie nade mną litość... Czuję się bardzo słaba... mdleję... 
(pani de Saint-Ange chce temu zapobiec, lecz Dolmance wstrzymuje ją) 

DOLMANCE 
O, nie! Zostaw ją, pani. Nic lubieżniejszego nad widok zemdlonej kobiety. 
Pojeździmy sobie na niej, a wtedy powróci do życia. Eugenio, usiądź na brzuchu 
ofiary... Przekonamy się, czy naprawdę jesteś niewzruszona. Kawalerze, 
posiądziesz córkę na piersiach matki. Ja i Augustyn staniemy w pobliżu, żeby 
nasza uczennica nie siedziała z założonymi rękami. Pani, Saint-Ange, zajmie się 
jej łonem. 
KAWALER 
Zaiste, Dolmance, to, co czynisz, jest straszne - znieważasz Naturę, niebo oraz 
najświętsze prawa ludzkie. 
DOLMANCE 
Nic mnie tak nie bawi, jak ciągłe odruchy cnoty naszego kawalera. Gdzież on 
u diabła widzi w tym, co robimy, najmniejszą zniewagę Natury, nieba albo 
ludzkości? To naturalne, przyjacielu, że torturowani chcieliby, aby to była prawda. 
Tłumaczyłem ci już setki razy, że dla zachowania doskonałej równowagi Natura 
inspiruje nas to do cnoty, to znów do występku. Poddając się tym odruchom nie 
popełniamy najmniejszego zła. Co zaś się tyczy nieba, drogi kawalerze, nie 
obawiaj się jego kary - siłą natury jest tylko Natura. Cuda są jedynie zjawiskami 
fizycznymi podporządkowanymi jej prawom. Ludzie oczywiście interpretowali je 
tak, jak im wygodnie. Łotrzy i intryganci rozpowszechniali na ten temat rozmaite 
brednie, wykorzystując łatwowierność swoich bliźnich: oto dlaczego kawaler 
powołuje się na niebo! Obawia się, że je znieważa. Mówi w dodatku, że obrażamy 
prawa ludzkie. Zapamiętaj sobie tedy raz na zawsze, małoduszny i płytki 
człowieku, że to, co głupcy nazywają człowieczeństwem, jest wyłącznie słabością, 
zrodzoną z naszego strachu i egoizmu. To szumne pojęcie nie znane jest ludziom 
odważnym i mądrym. 
Nie obawiaj się niczego, kawalerze - gdybyśmy starli tę ladacznicę na proch, 
nie byłoby w tym krzty zbrodni. Zbrodnia jest po prostu niemożliwa u ludzi. 
Wpajając nam nieprzepartą żądzę mordowania, Natura odsunęła od nas roztropnie 
możność popełniania czynów, które mogłyby przeszkodzić jej prawom. Bądź 
pewny, przyjacielu, że cała reszta jest całkowicie dozwolona - Natura nie byłaby 
tak głupia, aby dawać nam moc zdolną zaburzyć jej działanie. Jesteśmy tylko 
ślepymi narzędziami, wykonawcami jej kaprysów. 
Dalej, kładź się, Eugenio... Lecz cóż widzę... ona blednie! 
EUGENIA (siada na brzuchu matki) 
Ja blednę? Sacredieu! Zaraz panu udowodnię, że nie! 
(nasi przyjaciele przyjmują wyznaczone wcześniej pozycje; pani de Mistival 
nadal zemdlona) 

DOLMANCE 
Coś takiego!, Ta dziwka nadal bez czucia! Dajcie mi rózgi! Augustynie, 
biegnij zerwać pęk cierni w ogrodzie! 
(oczekując Augustyna, kopie leżącą ofiarę). 
Obawiam się, czy czasem nie umarła - pokrzyżowałoby to nasze plany. 
EUGENIA (wesoło) 
Umarła! Umarła! Ojej, będę musiała nosić latem żałobę, a takie śliczne 
kazałam sobie poszyć sukienki! 
MADAME DE SAINT-ANGE (pokładając się ze śmiechu) 
Ach, ty mały potworze!... 
DOLMANCE (odbierając rózgi od Augustyna) 
Zaraz zobaczycie, jak podziała to lekarstwo. Eugenio, zajmiesz się mną, gdy 
ja będę przywracał jej czucie. Ty, Augustynie, wejdziesz we mnie, a kawaler 
ucieszy mnie widokiem swych pośladków. Przy okazji - nie myśl sobie, mój drogi, 
że znudziłem się oglądaniem twych kazirodczych aktów. Nuże, do dzieła! 
KAWALER 
Bądźmy posłuszni, skoro nie możemy przekonać tego zbrodniarza, że 
wszystko, co każe nam czynić, jest straszne. 
(wszyscy wykonują polecenia Dolmancego; w miarę biczowania, pani de 
Mistival powraca przytomność) 
DOLMANCE 
Doskonale! Widzicie, jakie to skuteczne lekarstwo! 
MADAME DE MISTIVAL (otwierając oczy) 
O, niebiosa! Dlaczego wzywają mnie tu z grobu? Czemu przywracacie mnie 
znów grozie życia? 
DOLMANCE (chłoszcząc ją.) 
Dlatego, że to jeszcze nie wszystko, moja miła mamusiu. Czyż nie powinnaś 
wysłuchać wyroku?.. Dalejże, zbierzmy się wokół ofiary. Niech wysłucha na 
klęczkach. Zaczynaj, Saint-Ange! 
(aktorzy są teraz w ciągłym ruchu - krążą wokół pani de Mistival) 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Powieśmy ją! 

KAWALER 
Porąbmy na dwadzieścia cztery tysiące kawałków jak Chińczycy. 
AUGUSTYN 
Uwaga! Ja to bym ją rozerwał żywcem! 
EUGENIA 
Moja śliczna mateczka zostanie przewiercona za pomocą bardzo 
dokuczliwych świderków - sama wykonam ten wyrok. 
DOLMANCE (zimno) 
No dobrze, przyjaciele, jako wasz nauczyciel sam złagodzę karę, tyle że 
zostanie ona wykonana naprawdę. Mam na dole lokaja obdarzonego jednym z 
najpiękniejszych przymiotów, jakie kiedykolwiek stworzyła Natura, lecz niestety 
sączy się zeń jadowity wirus. Człowiek ów dręczony jest jedną z 
najstraszniejszych chorób, jakie można jeszcze spotkać na Ziemi. Zaraz go wam 
przedstawię. Wstrzyknie swą truciznę tej łaskawej damie obiema naturalnymi 
drogami, żeby tak długo, jak trwać będzie ta śmiertelna choroba, pamiętała, iż nie 
należy nigdy przeszkadzać córce w oddawaniu się rozpuście. 
(wszyscy przyklaskują.; wchodzi lokaj Lapierre; Dolmance zwraca się do 
niego:) 
Oddaję ci tę panią, Lapierre. Jest nadzwyczajnie zdrowa - rozkosz z nią być 
może zdoła cię uleczyć - nikt jeszcze nie próbował takiego leczenia. 
LAPIERRE 
Przy wszystkich, proszę pana? 
DOLMANCE 
Czyżbyś się wstydził pokazać to, co masz? 
LAPIERRE 
Dalibóg nie, gdyż jest on bardzo piękny... Dalej, proszę pani, zechce się pani 
mocno trzymać. 
MADAME DE MISTIVAL 
O, niebiosa! Jakiż straszliwy wyrok! 
EUGENIA 
To lepsze niż śmierć przynajmniej będę nosić tego lata moje śliczne sukienki. 
DOLMANCE 

Tymczasem zabawmy się odrobinę. Moim zdaniem powinniśmy się teraz 
nawzajem oćwiczyć. 
(chlaszczą się nawzajem, podczas gdy Lapierre wykonuje wyrok na pani de 
Mistival) 
Doskonale! Wyjdź z niej, Lapierre. Masz tu dziesięć ludwików. To ci dopiero 
diabelska szczepionka! 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Najważniejsze, żeby jad krążący w madame nie zdołał wyciec. Inaczej 
mówiąc, Eugenia powinna pozszywać starannie oba otwory, aby trucizna 
przepaliła jej kości. 
EUGENIA 
Wspaniały pomysł! Szybko: igły i nici! 
Rozchyl uda, mamusiu, muszę cię zaszyć, abyś nigdy więcej nie dała mi 
braciszka ani siostrzyczki. 
(pani de Saint-Ange podaje Eugenii wielką igłę z grubą, czerwoną nicią, 
Eugenia szyje.) 
MADAME DE MISTIVAL 
Ach, co za ból! 
DOLMANCE (śmiejąc się niczym wariat) 
Do diabła! To przepyszny pomysł! Przynosi ci on chlubę, moja droga! Nigdy 
ci tego nie zapomnę! 
EUGENIA (klując igłą gdzie popadnie) 
To jeszcze nic, mamusiu - to tylko próba. 
KAWALER 
Ta mała dziwka ją zaszlachtuje! 
DOLMANCE (stojąc na wprost Eugenii i jej matki) 
Ach, sacredieu! Jakże mnie podniecają te brewerie! Eugenio, wbijaj igłę 
głębiej - szwy muszą mocno trzymać. 
EUGENIA 
Jeśli trzeba, zrobię choćby dwieście ściegów... 
Kawalerze, zechciej mnie odrobinę popieścić. 
KAWALER (wykonując posłusznie jej polecenie) 
Nigdy nie widziano równie nikczemnej dziewczyny. 

EUGENIA (dysząc) 
Tylko bez inwektyw, kawalerze - mogę i pana ukłuć. Zajmuj się pieszczotami, 
aniołku. Nie zaniedbuj zadka. Czyżbyś miał tylko jedną rękę? Nie wierzę. W 
takim razie będę szyć na oślep... no i widzisz, dokąd zbłądziła moja igła?.. na 
uda... piersi... No, dalej, kawalerze! Ach, cóż za rozkosz! 
MADAME DE MISTIVAL 
Och, zbrodniarko, jakże się wstydzę, że dałam ci życie! 
EUGENIA 
Spokojnie, moja mała, już koniec! 
DOLMANCE (odtrącając dłonie pani de Saint-Ange, która podczas tej 
operacji zajmowała się bez przerwy jego przyrodzeniem) 
Eugenio, odstąp mi jej kuperek - to należy do mnie. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Zbytnio się podniecasz, Dolmance - gotów ją jesteś z miejsca zamordować. 
DOLMANCE 
A cóż to szkodzi! Czy nie mamy pozwolenia na piśmie? 
(kładzie się na brzuchu pani de Mistival i zaczyna szyć) 
MADAME DE MISTIVAL (krzyczy wniebogłosy) 
Aj! Aj! Aj! 
DOLMANCE (wbija igłę bardzo głęboko) 
Zamknij się, albo zrobię ci z pośladków marmoladę! Eugenio, moja lanca 
czeka... 
EUGENIA 
Dobrze, mistrzu, lecz stawiam warunek: masz ją mocniej zszywać, gdyż 
moim zdaniem jesteśmy nazbyt delikatni. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Dołóż jej ode mnie! 
DOLMANCE 
Cierpliwości, zaraz naszpikuję ją niczym cielęcinę. Eugenio, zapominasz o 
moich naukach - zakrywasz główkę... 

EUGENIA 
Męczarnie tej łajdaczki tak mi rozpalają umysł, że po prostu nie wiem, co 
czynię. 
DOLMANCE 
Sacre foutu dieu! Ja również zaczynam tracić głowę. Saint-Ange, oddaj się 
Augustynowi i bratu jednocześnie - chcę przede wszystkim widzieć wasze zadki: 
ten obrazek mnie uspokoi. 
(kłuje pośladki pani de Mistival) 
Trzymaj się, droga pani matko! Uwaga!... I jeszcze raz!... I jeszcze! 
(zadaje jej ponad dwadzieścia ukłuć) 
MADAME DE MISTIVAL 
Litości! Niech mi pan daruje! Pan mnie zabije! 
DOLMANCE (z szaleństwem w głosie) 
Chciałbym to zrobić! Już dawno nie byłem tak podniecony. Nie do wiary - po 
tylu wyczynach! 
EUGENIA 
Krwawi niczym zarzynany wieprz! 
DOLMANCE 
Gotowe! Teraz zaś opatrzę balsamem życia rany, które zadałem. 
MADAME DE SAINT-ANGE 
O tak, mój najmilszy! Dotrzemy do celu równocześnie. 
DOLMANCE (który skończył już pracę i kłuje samą igłą pośladki ofiary) 
Ach, triplefoutredieu! Czuję, że to już za chwilę! Eugenio, skieruj strumień na 
pośladki! Ach, już! ... nie wytrzymam dłużej!... Dlaczego po gwałtownych szałach 
musi przychodzić osłabienie!? 
MADAME DE SAINT-ANGE 
Pchaj, braciszku, już jestem u celu!... 
(do Augustyna) 
Nie wiesz, bałwanie, że kiedy jestem w ekstazie, powinieneś wepchnąć 
głębiej?! ... Ach, sacre nom d'un dieu! Oto słodycz: być w objęciach dwu 
mężczyzn! 
(grupa rozpada się) 

DOLMANCE 
To wszystko. 
(do pani de Mistival) 
A teraz możesz się ubrać i iść. Przyjmij raz jeszcze do wiadomości, że na to 
wszystko, co z tobą robiliśmy, mieliśmy pozwolenie twego małżonka. Nie 
chciałaś wierzyć, przeczytaj tedy jego list. 
(pokazuje jej list) 
Zapamiętaj sobie, że twoja córka jest w tym wieku, iż może robić to, na co ma 
ochotę. Została stworzona po to, by się nurzać w rozpuście, i najlepsze, co mogłaś 
zrobić, to zezwolić jej na to. Precz, kawaler cię odprowadzi. 
Pożegnaj naszą kompanię, dziwko! Padnij na kolana i proś o przebaczenie za 
to, że tak obrzydliwie wychowałaś swą córkę! A ty, Eugenio, daj matce ze dwa 
tęgie kuksańce. Gdy będzie przy drzwiach, nie żałuj jej kopniaka. 
(Eugenia spełnia jego polecenia) 
Żegnaj! Tylko nie posiądź czasem tej pani po drodze, kawalerze, pamiętaj, że 
jest zaszyta, a w dodatku zarażona. 
(gdy wszyscy wy szli) 
A my, przyjaciele, chodźmy zasiąść do stołu. Stamtąd wszyscy czworo udamy 
się do sypialni. Nigdy nie mam lepszego apetytu, ani też nie śpię spokojniej niż 
wówczas, gdy wciągu dnia zdołam się w pełni unurzać w tym, co głupcy nazywają 
zbrodnią. 
KONIEC 
DMR

